mój synek! Bo to moje dziecko! I zawsze będzie moim dzieckiem, czy bedzie miał żonę, czy nie. A mąż, moim mężem wcale nie musi być całe życie. Bo wszystko się moze zmienić i może nim przestać być wcale nie z mojej winy. Czasem faceci odchodzą mimo że się ich kocha nad życie własne i własnych dzieci.
ula_max napisała: > mój synek! Bo to moje dziecko! I zawsze będzie moim dzieckiem, czy bedzie miał > żonę, czy nie. A mąż, moim mężem wcale nie musi być całe życie. Bo wszystko się > > moze zmienić i może nim przestać być wcale nie z mojej winy. Czasem faceci > odchodzą mimo że się ich kocha nad życie własne i własnych dzieci. Ba, realne życie często pokazuje że kochać męża nad życie własne i własnych dzieci nie jest dobrze. Ja myslę, że to wogóle nie ma sensu takie porównywanie, to nie w tę stronę ma iść relacja, żeby konkurować z dziećmi, czy współmałżonkiem. Owszem małzonkowie dla siebie powinni być najważniejsi, powinni o siebie dbać i mieć na uwadze wzajemne dobro, więc są najważniejsi dlasiebie spośród wszystkich innych ludzi wyłączając z tego kręgu własne dzieci, bo dla nich obojga dobro ich dzieci powinno być (i najczęściej jest) ich dobrem, więc to nie podlega żadnej kategoryzacji. Owszem z mężem łączą mnie wyjątkowe więzy ale musimy nad tą relacją cięgle pracować, możemy w końcu dojść do wniosku że dalej nie warto, z dziećmi łączą nas więzy bezwarunkowe, zawsze będziemy ich rodzicami.
Nie. To nie bedzie o Jarku i Mariuszku. www.tvn24.pl/0,1569931,0,1,kolega-o-haiderze-byl-mezczyzna-mojego-zycia,wiadomosc.html -- fotoforum.gazeta.pl/3,0,806118,2,1.html Moje kocisko :) Jedynym pozytywnym aspektem Polski Ludowej było to, że zostały w niej stworzone teczki, dzięki którym Odnowiciele mogą teraz demaskować wrogów narodu.
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=28&w=86196889&a=86196889 -- fotoforum.gazeta.pl/3,0,806118,2,1.html Moje kocisko :) Jedynym pozytywnym aspektem Polski Ludowej było to, że zostały w niej stworzone teczki, dzięki którym Odnowiciele mogą teraz demaskować wrogów narodu.
taki czas na refleksję mamy... i tak sobie popadłam w zadumę i wiem, że Mężczyzną mojego życia zawsze był mój Dziadek... to on miał największy wpływ na moje decyzje i wybory choć moim guru była Babcia i coś mi się wydaje, że w każdym kolejnym facecie właśnie go szukam..
> macie takich Facetów w swoim życiu Kobiety ?? brak.... a może inaczej... wiem jaki być nie powinien... ten facet. Jakich cech znieść bym nie mogła a do jakich (czasem nieosiągalnych) mnie ciągnie/ciągnęłoby hmmm jakby się tak zastanowić... cechy pierwszego mi się w jakiś tam sposób podobały. Trochę ciągnię mnie do tych bardziej delikatnych, wrażliwych... On pisał wiersze, nie zdąrzył mi pokazać.... nawet nie wiem czy o mnie później coś napisał... nie miał o czym... człowiek młody to był głupi... nie umiał powiedzieć co myśli i wychodziły nieporozumienia. Tak więc... brak u mnie faceta, którego cechy bym uwielbiała. Brak jednego, a większość posiada to co lubie, większość tych których widzę.
śniłeś mi się dziś.... duży, ciepły mężczyzna leżący obok mnie... ogarniający mnie ramionami jak konarami... czułam się fantastycznie, bezpiecznie, ciepło.... i kochałeś się ze mną... i każde dotknięcie mówiło mi- kocham.... i czułam, że cały świat przestal istnieć.... bylam w ramionach wielkiego człowieka, który dbał o mnie.... kiedy kończyliśmy walił się świat.... nic nie miało znaczenia...rozpłakałam się jak dziecko... a Ty bez słowa przytuliłeś mocno... i powiedziałeś, że kochasz mnie całą... taką jaka jestem... z moim brzydkim ciałem.... że je kochasz, bo ono jest moje... ciagle na Ciebie czekam ... i bardzo tęsknię.. -- krok po kroku... chwila po chwili... buduję drogę... kiedyś do Ciebie dojdę
to marzenie i tęsknota wielu .... ehhh idę spać...bez konarów;)) -- Wszystko, co się nam przytrafia w życiu dzieje się zawsze z jakiegoś powodu.... EKGW
Witajcie :) Piszę ten post bo już nie raz po przeczytaniu waszych opinii na temat moich problemów spojrzałam na nie troszkę inaczej.Po przeczytaniu waszych rad i po dogłębnym przemyśleniu sprawy postanowiłam się rozstać z ojcem mojego bobaska. A teraz piszę bo jestem bezradna wobec pewnego uczucia,na które już nie mam wpływu.Zakochałam się-przynajmniej mi się wydaje-i to ze wzajemnością.Ten facet chodził mi po głowie cały rok, był przy mnie gdy go potrzebowałam, zawsze miał czas i jako jeden z pierwszych pogratulował narodzin dziecka.To jest mój najlepszy przyjaciel.Kiedyś powiedział mi że mnie kocha-rok temu ale ja byłam wtedy w ciąży i pozostaliśmy przyjaciółmi...Teraz hmm..., coś się między nami dzieje.Nawet raz się pocałowaliśmy-dziwne, że pocałunek można tak przeżywać.Bardzo się boję tego uczucia, boję się że coś nie wyjdzie i stracę przyjaciela.Wiecie ja mam 21 lat a on 22, do tego jest babiarzem i lubi balować a ja teraz nie poszaleje bo mam małe dziecko. Proszę poradźcie mi coś bo miłość zaczęła przesłaniać mi świat i już trzeźwo nie myślę.
witam.no coz...to normalne ze sie boisz..zaangazowac bo boisz sie ze nie wyjdzie stracisz przyjaciela..ale poki nie zaryzykujesz nie przekonasz sie. a czy warto to sama musisz ocenic.wg.mnie powinnas porozmawiac ze swim przyjacielem o uczuciach i przyszlosci.powiedz mu czego oczekujesz(a czego??) czy chcesz zebyscie byli w luznym zwiazku czy chcesz z nim zamieszkac itp. napisalas ze jest mlody..no coz z mojego doswiadczenia wiem ze to nie rokuje zbyt dobrze..ale oczywiscie sa wyjatki.generalnie trzeba byc bardzo dojrzalym aby zwiazac sie z kobieta z dzieckiem.a oprocz tego dodalas ze jest babiarzem i lubi imprezy..to moze troche kolidowac z twoim trybem zycia..pytanie :czy on jest w stanie dla ciebie zmienic sie..jesli nie...nie warto sie pakowac w taki zwiazek.. zycze powodzenia.
Mam 32 lata jestem panną i matką 8 letniego dziecka. Szukam mężczyzny z którym mogłabym spędzić resztę życia, kolegi, przyjaciela, kochanka... Szukam stałego związku z chłopakiem z którym można poszaleć i popłakać najlepiej do 35 lat.
Cześć, Mam na imię Tomek, prawie 30 lat, też szukam drugiej połowy... bratniej duszy, przyjaciółki, kochanki i żony w jednej osobie, kogoś z kim można porozmawiać i pomilczeć... Tomek
Witam:) Chciałabym abyście pomogli mi zrozumieć i wybrnąć z pewnej sytuacji. Mam chłopaka, z którym chodzę od niedawna (choć znamy się już 2 lata i zawsze żyliśmy na bardzo dobrej stopie). Wszystko jak do tej pory układało się wspaniale, ale od tamtego tygodnia coś się zaczęło psuć. Podczas ostatniej rozmowy (która odbyła sie w tamtym tygodniu) powiedział mi, że musimy porozmawiać i jak do tej pory do tej rozmowy nawet nie doszło. Wogóle do mnie nie dzwoni, nie daje żadnego znaku życia, a co najważniejsze nie odbiera moich telefonów. Nie potrafię zrozumieć jego zachowania i nie wiem co mam zrobić, wiem może jestem naiwna, ale w końcu nie jest mi obojętny. Proszę poradźcie mi jak ma to wszystko wyjaśnić. Pozdrawiam.
To już nie jest mężczyzna twojego życia. Wszystko na to wskazuje. Niestety
...a raczej czekam grzecznie nań :)
no to tak jak ja i jakos niemoge znalesc:(
którym: dałam siebie, obiecałam i nadal czekają, urodziłam, wybaczyłam, nie wybaczyłam, byłam z nimi na bezludnej wyspie, wracali zbyt późno, wróciali za późno, ale byli więc śpij kochanie...
annru napisała: > którym: dałam siebie, obiecałam i nadal czekają, urodziłam, wybaczyłam, nie > wybaczyłam, byłam z nimi na bezludnej wyspie, wracali zbyt późno, wróciali za > późno, ale byli > > więc śpij kochanie... archiwizuję sobie te slowa.
Od ponad dwóch lat jestem związana z kimś, kogo bardzo kocham. I wiem, że on czuje to samo. Jest między nami pewna czarodziejska nić, która nas wciąż do siebie przyciąga. Mamy pewien problem, ponieważ wciąż nie możemy zamieszkać razem. Wszyscy wiedzą, że bez pieniędzy żyć się nie da, nas narazie niestać na wynajmowanie mieszkania. Problemów przez pieniądz mamy więcej, ale nie o tym chcę mówić. Ponieważ On jest o mnie chorobliwie zazdrosny często dochodzi do sprzeczek. Ja nigdy nie daję powodów do zazdrości, bo kocham tylko jego! Ale niestety męska zazdrość bywa czasem okrutna! Wczorajszego wieczoru, po wyjściu z lokalu, doszło do kolejnej kłótni, Ja podchodzę do tego typu akcji dość emocjonalnie, choć staram się nie doprowadzać swego stanu do histeri. Wybucham płaczem, zapewniam o swym uczuciu, Może głupio robię tłumacząc mu się, ale nie znam innego wyjścia, jak prawda. Niestety On wczoraj mnie odepchną i uderzył pięścią w ramię; dziś mam całe spuchnięte i posiniaczone. Kocham Go, ale nie chcę by mnie upokarzał, zabraniał kontaktów z innymi wspólnymi znajomymi, no i chcę by mnie akceptował taką jaką jestem. Wiele nocy przepłakałam, ale wczoraj coś we mnie pękło! Nie wiem jak mam dalej żyć , boję się jego! Ale nie chcę być ofiarą jego chorobliwej zazdrości! Czy powinnam Go zostawić? Jak mam sobie poradzić z uczuciem?
On Cie kocha w zwiazku z czym jest chorobliwie zazdrosny, awanturuje sie z Toba i bije? Buchachachachachachachachachachachachachachachachachachachachachacha!!!! O naiwnosci!