To było prawie trzy lata temu, miała dwadzieścia kilka lat, kompletnie rozwalone życie zawodowe i osobiste. Z kimś musiała się spotykać, albo spotkać przynajmniej raz. Nie znam okoliczności - może były lekkie i frywolne, a może drastyczne.
Może powodować ulgę po usunięciu niechcianej ciąży i daleka jestem od twierdzenia, że zawsze i wszędzie skutkuje tzw. "syndromem postaborcyjnym". Ale jest to ingerencja medyczna w organizm i jako taka może powodować powikłania. Poza tym sfera psychiczna jest zbyt skomplikowana żeby twierdzić, że nigdy nie będzie się żałowało takiego kroku.
Ja kiedyś też stanęłam przed takim wyborem, mając już dziecko....następne były nie po drodze, nie o czasie, nie miałam na kogo liczyć , tyle ważnych powodów żeby nie urodzić ....i syndrom postaborcyjny nie wystąpił od razu, odezwał się po wielu latach ale z taką siłą że dwa razy byłam w psychiatryku, leczona na ciężką depresję, z urojeniami, omamami... Nic co istnieje na tym świecie nie było mi w stanie dać nawet namiastki radości- nawet nie wyobrażasz sobie jakie to piekło....
. > Ja piszę tylko to, że "tyle wiemy o sobie, ile nas sprawdzono" tzn., że nie mogę uważać, że tzw. syndrom postaborcyjny można komuś wmówić, bo nie "sprawdziłam" na sobie aborcji? > opinia publiczna rzadko staje po ich stronie Skąd wzięłaś to, że "opinia publiczna"(uwielbiam te uogólnienia!)
I odwrotnie, gdyby pani Tysiąc wyznała, że żałuje, że myślała o aborcji, urodzenie córki było najpiękniejszym darem od Opatrzności natychmiast zostałaby poddana ostracyzmowi jak zachodnie feministki, które po wielu latach wyznały, że usunięcie ciąży było błędem i przyznały się do syndromu postaborcyjnego.
To dopiero od tego czasu walczą ze "sobą i ze swoim sumieniem". Dlaczego muszą się jeszcze czuć jak szmaty? Tak się składa, że doskonale pamiętam lata 70. I wiele kobiet, które podejmowały wówczas takie decyzje. Znam również wiele młodych kobiet, które zdecydowały się na zabieg w ostatnich latach. I zgadzam się, że ich reakcje są odmienne. Dawniej kobiety biły się z myślami i ze swoim sumieniem, brały pod uwagę wiele różnych czynników i okoliczności.
Koro, błagam wracaj nie ziemię! Zapomniałaś już jak to w Polsce działa? No to zapraszam do lektury: Wymiar sprawiedliwości latami prowadzi procesy lekarzy, którzy wykonali zabiegi zgodnie z ustawą, tyle że na prośbę kobiety przeprowadzili je we własnych gabinetach. Wśród lekarzy, sędziów i prokuratorów karierę robi syndrom postaborcyjny (PAS) - zespół rzekomych cierpień psychicznych, które według tzw. obrońców życia miałyby kobietę po aborcji prześladować już do śmierci.
Tu już się nie gardłuje, o oskarżanie (i skazywanie!) kolegów o plamy na słońcu*. Wymiar sprawiedliwości latami prowadzi procesy lekarzy, którzy wykonali zabiegi zgodnie z ustawą, tyle że na prośbę kobiety przeprowadzili je we własnych gabinetach. Wśród lekarzy, sędziów i prokuratorów karierę robi syndrom postaborcyjny (PAS) - zespół rzekomych cierpień psychicznych, które według tzw. obrońców życia miałyby kobietę po aborcji prześladować już do śmierci.
Bezpośrednio po zabiegu przerwania ciąży kobiety mogą odczuwać żal, smutek czy poczucie winy (od 5 do 30%), jednak uczucia te ustępują po paru tygodniach. Po paru miesiącach czy latach większość kobiet nie żałuje tej decyzji. W rzeczywistości dla wielu kobiet przerwanie ciąży okazuje się być doświadczeniem pozytywnie wpływającym na samoocenę, dającym siłę i wolę do przeprowadzenia znaczących zmian w życiu6.” I jeszcze dalej: „Gdyby nie było syndromu, to trzeba by go wymyślić.
Bezpośrednio po zabiegu przerwania ciąży kobiety mogą odczuwać żal, smutek czy poczucie winy (od 5 do 30%), jednak uczucia te ustępują po paru tygodniach. Po paru miesiącach czy latach większość kobiet nie żałuje tej decyzji. W rzeczywistości dla wielu kobiet przerwanie ciąży okazuje się być doświadczeniem pozytywnie wpływającym na samoocenę, dającym siłę i wolę do przeprowadzenia znaczących zmian w życiu(6).