UMCS - odebrany doktorat

[california07]

UMCS jak i caly Lublin-schodzi na "psy".Dobrze,ze wyjechalem z niego
26 lat temu!!!

[stachenka]

Odebrać nieuczciwe zdobyty tytuł = schodzić na psy?
Masz rację, dobrze że wyjechałeś. Takich tu nie potrzeba.

UMCS - odebrany doktorat

[Gość: doktorant]

Wkrótce problem sam się rozwiąże i na UMCS-ie nie będzie doktoratów.
A to dlatego że doktorantów uczelnia traktuje jak śmieci. Żadnych
praw (poza tymi na papierze – czyli tylko na papierze !!). Żadnych
szans na stypendium – no chyba że 20% osób dostanie kwotę 150 – 300
zł ! Jak za to przeżyć? Szanowna pani prorektor Pajdzińska nie ma
czasu podpisać wniosków o stypendia złożonych jeszcze w czerwcu (!)
taka zapracowana, chyba piciem kawy.

[folkatka]

Wkrótce problem sam się rozwiąże i na UMCS-ie nie będzie doktoratów.
> A to dlatego że doktorantów uczelnia traktuje jak śmieci. Żadnych
> praw (poza tymi na papierze – czyli tylko na papierze !!).
==================
Tak się dzieje chyba na większości uczelni w Polsce. Robi się wszystko by
zniechecić do pracy naukowej jak najwięcej młodych osób.

[Gość: bziubzik]

folkatka napisała:
> Tak się dzieje chyba na większości uczelni w Polsce. Robi się wszystko by
> zniechecić do pracy naukowej jak najwięcej młodych osób.

W takim układzie czemu ma służyć rekrutacja i "przyjęcie" kilkudziesięciu osób?

[stachenka]

Pozorom?

Skończyłam studia magisterskie na UMCS kilka lat temu. Nasz dziekan jasno
stawiał sprawę - jeżeli chcemy robić doktoraty (a było nas na specjalizacji
kilkoro chętnych), o kasie z uczelni nie mamy co marzyć.
Nikt z naszej grupy na UMCSie nie został. Co najmniej połowa w ogóle
zrezygnowała z doktoratu. Co z resztą, nie wiem.

Pazdziernikowe Forum Akademickie

[Gość: Marek Wronski]

Wlasnie wyszedl z drukarni pazdziernikowy numer miesiecznika FORUM
AKADEMICKIE, gdzie mozna przeczytac nastepujacy tekst:

SPRAWY ZAKOŃCZONE
Marek Wroński

Każdy nowy rok akademicki łudzi mnie, że może zmieni się w Polsce
traktowanie nieuczciwości naukowej. No cóż, naiwnych podobno nie
sieją – sami się rodzą.

Nim zacznę znów opisywać kolejne naukowe skandale,
chciałbym „rozliczyć” kilka spraw starych.

Pożyjemy, zobaczymy

Cztery lata temu („FA” 10/2003) opisałem historię pracy doktorskiej
Marzeny Tchórzewskiej−Hautt, obronionej w październiku 1999 w
Instytucie Historii UMCS (Wydział Humanistyczny). Jej
dysertację "Działalność harcerstwa polonijnego we Francji w latach
1919−1946" napisał za pieniądze promotor, dr hab. Marek Szczerbiński
z Wydziału Zamiejscowego Kultury Fizycznej w Gorzowie Wlkp. Akademii
Wychowania Fizycznego w Poznaniu. UMCS nie wykazał się energią w tej
sprawie, ale wszystko przecież ma swój kres...

Jak poinformował mnie ostatnio dziekan Henryk Gmiterek, Rada
Wydziału Humanistycznego UMCS, opierając się na prawomocnym wyroku
Sądu Rejonowego w Gorzowie Wlkp. (który skazał nieuczciwego
promotora na rok więzienia w zawieszeniu na 3 lata oraz zakaz
wykonywania zawodu nauczyciela akademickiego na rok), w dniu 19
września 2007 podjęła uchwałę odbierającą Marzenie
Tchórzewskiej−Hautt nadany 8 lat wcześniej stopień doktora nauk
humanistycznych. Uczelnia przesłała swoją decyzję do Centralnej
Komisji, ale nie jestem pewien, czy to koniec sprawy.

Aby unieważnić stopień naukowy, organ wyższy musi wydać decyzję
otwierającą ponownie postępowanie administracyjne w zamkniętej dotąd
sprawie. Tak więc przed wydaniem uchwały Rada Wydziału (za
pośrednictwem dziekana) powinna zwrócić się do CK z prośbą o
wznowienie postępowania. Tego nie zrobiono, więc prawdopodobnie
uchwała nie ma mocy prawnej. Co więcej, zapewne powinni być powołani
recenzenci, którzy w nowych recenzjach muszą stwierdzić fakt
oczywisty, że rozprawa nie została napisana przez doktorantkę. O ile
się orientuję, sąd w Gorzowie Wlkp. samej pracy nie badał i mimo że
prof. Szczerbiński od początku konsekwentnie wypierał się napisania
doktoratu, to p. Tchórzewska−Hautt w czasie śledztwa policyjnego
latem 2003 roku złożyła obszerne wyjaśnienia i przyznała się, że
pracy nie pisała, bo otrzymała już skończony maszynopis.

Moim zdaniem, prawdę materialną łatwo można było wykryć poprzez
komputerową analizę lingwistyczną częstości używania poszczególnych
słów, co jest charakterystyczne i indywidualne dla każdego
piszącego. W Polsce mamy kilku naukowców lingwistów, którzy zajmują
się takimi badaniami, w tym prof. Wiesława Lubaszewskiego z Katedry
Lingwistyki Komputerowej UJ w Krakowie.

KU PRZESTRODZE

Los, który czeka dr. hab. Marka Szczerbińskiego, powinien innym
służyć za przestrogę. Ten zdolny historyk nauk o wychowaniu
fizycznym, życzliwy i lubiany przez studentów i kolegów, promotor 4
doktoratów i aktywny badacz dziejów Polonii, od lat był mianowanym
profesorem uczelnianym, pracującym w Zakładzie Historii i
Organizacji Kultury Fizycznej (kierownik: dr hab. Leonard Nowak)
Wydziału Zamiejscowego poznańskiego AWF w Gorzowie Wlkp. (dziekan:
dr hab. Tomasz Jurek). Z początkiem maja 2007, w związku z
uprawomocnieniem się wyroku sądowego, automatycznie został zwolniony
z pracy na podstawie art. 126 Prawa o szkolnictwie wyższym, które
mówi, że stosunek pracy nauczyciela akademickiego wygasa z mocy
prawa w przypadku skazania za przestępstwo umyślne.

Wprawdzie – jak mi sygnalizowano – wyrozumiali koledzy z Gorzowa
chcieli przez ten rok sądowego zakazu zatrudnienia „przechować”
skazanego, zatrudniając go w Bibliotece Uczelnianej na stanowisku
administracyjnym, tak aby nie był bez środków do życia, ale na to
nie zgodził się rektor AWF w Poznaniu, prof. dr hab. Tadeusz
Rychlewski. Słusznie, bo nie pozwala na to prawo.

Co więcej, ponowne zatrudnienie Marka Szczerbińskiego w charakterze
nauczyciela akademickiego – w myśl obecnej litery prawa – będzie
możliwe tylko po zatarciu kary skazania, bowiem art. 109 ustawy o
szkolnictwie wyższym zabrania zatrudniania osób skazanych uprzednio
za przestępstwo umyślne.

Przysługa koleżeńska, którą prof. Szczerbiński wyświadczył na
początku 1998 swemu ówczesnemu przyjacielowi Kazimierzowi K., aby
szybko „załatwić” doktorat jego ówczesnej przyjaciółce, załatwił de
facto głównie promotora „gotowego” doktoratu.

Historię tę opisuję ku przestrodze innym profesorom, którzy z
powodów koleżeńskich, finansowych lub rodzinnych podejmują się
napisania komuś pracy doktorskiej lub habilitacyjnej. Zwykle lokalne
środowisko naukowe łatwo „wyczuwa” takie kroki. Dlatego zaręczam, że
nawet po latach, jeśli znajdzie się rzetelny i dociekliwy dziekan
czy rektor, który rzeczywiście zechce sprawdzić takiego „gotowca”,
materialnie i procesowo udowodni nierzetelność.

Oceniam, że każdego roku w Polsce co najmniej kilkanaście prac
doktorskich jest w taki sposób pisanych i bez problemu bronionych.
Podobnie dzieje się w przypadku habilitacji. Czekam na listy w tego
typu sprawach.(...)

Pełny tekst w wydaniu drukowanym.
[e-mail]