Mnie pływać w wieku 3 lat nauczyła ciotka - trenerka pływania. W drugiej klasie byłam zwolniona z basenu - bo to było bez sensu. Ja pływałam wtedy 5 razy w tygodniu na treningach z klasami sportowymi ciotki. Szkoła nie mogła mnie nic nauczyć. Siatkówki nauczył mnie brat wujka - był trenerem
1 godziny na tydzień, tylko np 3. I w wynikach egzaminów, w umiejętności rozumienia i mówienia to robi bardzo dużą różnicę. Średnia z e8 z angielskiego w szkole mojego dziecka to było 97%. Średnia. Mój nie miał żadnych korepetycji, czy dodatkowych lekcji. W liceum testy poziomujące - jest w
Mam dwie licealistki w 3 klasie w dwóch liceach w Warszawie. Miały praktycznie komplet punktów po podstawówce (bez olimpiad) i mogły wybrać praktycznie każde liceum (oczywiście, poza IB i pojedynczymi klasami, gdzie prób był powyżej 182 pkt). Obie chciały uczyć się angielskiego dosyć intensywnie
Zgadzam się z tym stwierdzeniem - w topowych liceach przeważnie są najlepsi uczniowie, niektórzy naprawdę wybitni - niekiedy laureaci 2 czy 3 olimpiad i to typu biologia/chemia/matematyka. Moja córka jest w klasie dwujęzyczne, do której trzeba zdać test kompetencji z angielskiego - jest na poziomie
. To był ten pierwszy rocznik, który robił 7 klasę. Był czwartek, miał tego dnia 8 godzin lekcyjnych. Matma,geografia, fizyka, biologia, angielski, polski, chemia i dodatkowy polski (jako przygotowanie do egzaminu, już w VII mieli, bo nauczyciele panicznie się bali tej deformy i tego, że te dzieciaki
drogiego syna. On jest mocniej zaburzony od starszego. Mimo, że ma 12 lat mówi pojedyncze wyrazy i to dość rzadko, nie umie czytać mimo mojego starania, choć ostatnio zaczął takie najprostrze czytanki z pierwszej klasy. W domu jest przeważnie spokojny, słucha mnie i stara się pracować, często nawet nie