pan.toranaga napisał: > Co sprawia, że "koszty badań" (=wysokość grantu) w hardcorowej humanistyce tudz > ież matematyce i fizyce teoretycznej są zbliżone do kosztów w naukach eksperyme > ntalnych Prawda, że to ciekawe?
Co sprawia, że "koszty badań" (=wysokość grantu) w hardcorowej humanistyce tudzież matematyce i fizyce teoretycznej są zbliżone do kosztów w naukach eksperymentalnych
Ja sobie zdaję sprawę, że tzw. prawdziwa nauka zawsze wyglądała zupełnie inaczej niż humanistyka (nie mówiąc już o uczelniach artystycznych). Szczerze mówiąc, miałem w życiu takie zezowate szczęście, że gdzie nie poszedłem do roboty (a otarłem się w tamtym czasie o wiele zawodów), tam natrafiałem
zupełnie od końca: humanistyka nie jest jedna i to chyba w znacznie większym stopniu niż hardcore ściślatystyki (mat-fiz-chem). Tak, oczywiście matematyka nie jest nauką całkowicie dedukcyjną, fizyka i chemia przynajmniej częściowo indukcyją. Ale dowolny przedstawiciel tej trójki kojarzy co robią pozostali
od drugiego roku jego studiów. Bardzo mu ich zazdrościłam, bo tam było wszystko - i to co ścisłe i inżynierskie, i sztuka, i humanistyka, i przyroda. Jedne z najpiękniejszych studiów, o jakich w ogóle słyszałam. -- "Epicki wybór - coca-cola zero max!"
To co dziś nazywa się humanistyką jest czymś przeciwnym . Sztuką manipulacyjną odczłowieczania człowieka. Należy likwidować wydziały nauk społecznych. Palić biblioteki. Niszczone sa przez zboczonych satyrów dusze młodych wrażliwych ludzi.
Nie studiowałam historii sztuki, ale jestem w powiedzmy pokrewnej dyscyplinie. Faktycznie studia na historii sztuki mają w humanistyce opinię dość trudnych w tym sensie, że jest tam masa historycznej pamięciówki plus trzeba umieć dobrze zapamiętywać i przetwarzać wizualia. Klasyczny egzamin mógł
Stara matura z polskiego była całkowitą samowolką sprawdzającego. I zapewniam, że żaden forumowy geniusz humanistyki nie chciałby, żeby jego maturę sprawdzała moja polonistka. Baba kiedyś na 3 oceniła wypracowanie napisane przez inną polonistkę pracującą w dobrym LO. Wyobraź sobie, że ktoś takii
pikuś, cieniutka pozłotka na uleganiu całkowicie aideologicznym grupom interesów. Przez to polityka naukowa państwa jest dość nieskuteczna, jeśli przynajmniej po każdych wyborach, a w praktyce częściej zmienia (modne ostatnio w humanistyce słowo) "trajektorię". Co konstatuję trochę ze smutkiem, ale może
Jeszcze jedno, nie zgadzam się z tezą że nas jest za dużo. No może niektórych z "nas" jest za dużo. Tak naprawdę czy za dużo czy nie, to zależy do jakiego celu. Do zbudowania jakiego Państwa. Jeśli celem, tak jak przez 3 dekady było danie każdemu przygłupowi dyplomu, najlepiej z humanistyki, i
się znaleźli. Najlepiej jakby reklamowali się tym, ile ich twórcy i pracownicy zarabiają na platformach cyfrowych. Jak będą kurczowo się trzymać starej kadry, opartej o humanistykę 1.0 (co chciał powiedzieć JP2) i humanistykę 0.1 (co chciał powiedzieć Żeromski) to studentów nie będzie. Bo to tak jakby
zmienia to istoty sprawy. Chodzi o wgranie swoich mitów. > >Jest to wiedza dla dzieci raczej szkodliwa, dlatego na siłę się ją im wtła > cza. > > Powiadają, że lepiej, żeby dzieci uświadamiał nauczyciel w klasie, niż koledzy > w WC. W wypadku humanistyki tymi kolegami z WC
nazwiemy tę indoktrynację uczonym terminem socjalizacja, to złe skojarzenia prysną. >Jest to wiedza dla dzieci raczej szkodliwa, dlatego na siłę się ją im wtłacza. Powiadają, że lepiej, żeby dzieci uświadamiał nauczyciel w klasie, niż koledzy w WC. W wypadku humanistyki tymi kolegami z WC są