. > U mnie jednostka zewnętrzna mogłaby być na balkonie (typu loggia). Gorzej z jak > imś otworem na przewód z chłodziwem. Mieszkanie wynajmujemy z korporacji. Nawet nie ma co ich zaczepiać bo się nie zgodzą. Ewentualnie można zaryzykować.. samowolkę :-) Tez wynajmuje. Otwor na weze zrobilem w ramie okiennej - wlasciciel zgodzil sie bez problemu.
Częśc prac zrobilismy sami- ale były to drobne, łatwe kwestie które pozwoliły zaoszczędzić tu tysiąc tu dwa ( malowanie więźby dachowej, obróbka otworów okiennych), planujemy samodzielnie zrobić konstrukcje karton-gips, płytki w pomieszczeniach sanitarnych, podłogi oraz docieplenie. Wszystko jest kwestią nie tylko kasy-ale niestety czasu..
Z kolei w latach 1392–1397 polecono mistrzowi Mikołajowi Wernerowi lepsze doświetlenie kościoła. Budowniczy obniżył mury naw bocznych, a w murach magistralnych wprowadził duże otwory okienne. W ten sposób halowy układ świątyni zmienił się na bazylikowy.
Jego elewacja podzielona jest mocnymi pilastrami, zwieńczonymi fryzem górnej kondygnacji z kwadratowymi otworami okiennymi. Pogłębione przestrzenie pomiędzy pilastrami zapełniono oknami, które ozdobiono geometrycznie kształtowanymi frontonami, schodkowymi obramieniami i taflami szkła w podziale okładziny kamiennej.
Z kolei w latach 1392–1397 polecono mistrzowi Mikołajowi Wernerowi lepsze doświetlenie kościoła. Budowniczy obniżył mury naw bocznych, a w murach magistralnych wprowadził duże otwory okienne. W ten sposób halowy układ świątyni zmienił się na bazylikowy.
Jego elewacja podzielona jest mocnymi pilastrami, zwieńczonymi fryzem górnej kondygnacji z kwadratowymi otworami okiennymi. Pogłębione przestrzenie pomiędzy pilastrami zapełniono oknami, które ozdobiono geometrycznie kształtowanymi frontonami, schodkowymi obramieniami i taflami szkła w podziale okładziny kamiennej.
Kościół, konstrukcji zrębowej, zbudowany został na planie prostokąta o wymiarach: 826 x 906 cm, zamkniętego trójbocznymi ścianami prezbite rium (335 x 330 x 335 cm). Trzy otwory okienne w nawie: dwa w ścianie zachodniej, jeden we wschodniej. Drzwi dwoje, w ścianie zachodniej (105 x 160 cm) i w północnej, prowadzące z kościoła do babieńca (129 x 214 cm). Od południowego wschodu, czyli po stronie ewangelii znajduje się prosto kątna zakrystia (335 x 260 cm) z małym oknem na jej południowej ścianie oraz otworem drzwiowym (90 x 155 cm) prowadzącym z wnętrza kościoła o przesuniętej w kierunku ołtarza osi (195 : 100 cm).
Znajduje się na niej historyczny dzwon z datą 1536 r., ważący 500 kg. Dwa pozostałe odlano w latach 1979─1982 z fundacji parafian. Po wybudowaniu kościoła w 1930 r. otwory okienne były oszklone zwykłym szkłem okiennym. W 1937 r. wykonano zestaw witraży do trzech okien kościelnych. Witraże przedstawiały: św. Ducha, św. Izydora i św. Annę. W 1938 r. wykonano kolejne witraże, które przedstawiały św.
Kościół, konstrukcji zrębowej, zbudowany został na planie prostokąta o wymiarach: 826 x 906 cm, zamkniętego trójbocznymi ścianami prezbite rium (335 x 330 x 335 cm). Trzy otwory okienne w nawie: dwa w ścianie zachodniej, jeden we wschodniej. Drzwi dwoje, w ścianie zachodniej (105 x 160 cm) i w północnej, prowadzące z kościoła do babieńca (129 x 214 cm). Od południowego wschodu, czyli po stronie ewangelii znajduje się prosto kątna zakrystia (335 x 260 cm) z małym oknem na jej południowej ścianie oraz otworem drzwiowym (90 x 155 cm) prowadzącym z wnętrza kościoła o przesuniętej w kierunku ołtarza osi (195 : 100 cm).
Znajduje się na niej historyczny dzwon z datą 1536 r., ważący 500 kg. Dwa pozostałe odlano w latach 1979─1982 z fundacji parafian. Po wybudowaniu kościoła w 1930 r. otwory okienne były oszklone zwykłym szkłem okiennym. W 1937 r. wykonano zestaw witraży do trzech okien kościelnych. Witraże przedstawiały: św. Ducha, św. Izydora i św. Annę. W 1938 r. wykonano kolejne witraże, które przedstawiały św.
W latach 1963–1966, w wyniku starań prałata Antoniego Jokiela i z polecenia bpa Franciszka Jopa, odnowiono kościół; w zakresie prac znalazły się m.in.: odmurowanie dolnych partii otworów okiennych w zamknięciach naw od wschodu, wykonanie nowych portali od południa i północy (przy 1. przęśle od wschodu), rekonstrukcja bocznych, kamiennych wejść, obniżenie posadzki we wszystkich 3 nawach, częściowe odsłonięcie gotyckich wątków ceglanych wewnątrz oraz wykonanie polichromii, sgraffita i witraży przez Stanisława Szmuca z Krakowa oraz usunięcie większości wystroju neogotyckiego (w tym wszystkich bocznych ołtarzy z nawy głównej, poza dwoma, które przeniesiono do bocznych kaplic) i wprowadzenie w jego miejsce sprzętów i dzieł sztuki z obszaru województwa opolskiego (m.in. gotycki tryptyk w kaplicy Piastowskiej i barokowa ambona, stojąca przy filarze w nawie głównej).
W górnej kondygnacji są ślepe arkady zamknięte łukiem koszowym. Elewacje artykułowane rytmem prostokątnych otworów okiennych zdobione są pilastrami wspierającymi arkady, gzymsami międzykondygnacyjnymi i profilowanymi opaskami okiennymi.
W górnej kondygnacji są ślepe arkady zamknięte łukiem koszowym. Elewacje artykułowane rytmem prostokątnych otworów okiennych zdobione są pilastrami wspierającymi arkady, gzymsami międzykondygnacyjnymi i profilowanymi opaskami okiennymi.
Wzmiankowany był w 1505 roku, ok. 1683–1690 został zbudowany na nowo i od tego czasu był wielokrotnie odnawiany. Dachy pokryte są gontem. Wznosząca się wieżyczka pokryta jest barokowym hełmem z latarnią. Otwory wejściowe i okienne zamknięte są łukiem. Zachowało się barokowe wyposażenie świątyni
W bębnie występuje osiem okrągłych otworów okiennych (trzy od północy zamurowane w XVIII w.). Między oknami występują pilastry, wszystkie powierzchnie bogato dekorowane. Kopuła sferyczna zdobiona pięcioma wzwyż na szesnaście wszerz rządów kasetonów z motywem rozet, kasetony maleją wraz ze zbliżaniem się do latarni i mają 80 różnych form.
Zachowały się pozostałości dwóch obustronnie rozglifionych, prostokątnych, od góry zamkniętych półkoliście, otworów okiennych, w apsydzie południowo-wschodniej na wysokości 1,85 m (od obecnego poziomu wnętrza), oraz dolna część analogicznego okna w apsydzie północno-zachodniej (tutaj na wysokości 1,65 m). Po wewnętrznej stronie apsydy północno-zachodniej zachowały się także dwa kamienne wsporniki (kroksztyny) oraz fragmenty późniejszych tynków.
Z trzech silnych pokrytych jest okładziną kamienną, umieszczoną na pionowej laskowania, przerywane poziomymi pasami rozetami w zabezpieczeniach obramieniach. Otwory okienne ujęte są wimpergami, czyli trójkątnymi szczytami zdobionymi żabkami i sterczynami. Ściana północna, wcześniej leżąca do ratusza jest gładka, ceglana. wystąpili w niej, które wcześniej istniały z ratuszem.
Ponad temi przybudówkami wznoszą się w górę wysokie mury prezbiteryum kościelnego, podzielone w wysokie otwory okienne, między którymi biegną strzeliste s z k a r p y, których szczyty zdobią wysokie ozdobne iglice kamienne; na jednym z nich tarcza orłem polskim, Pod dachem biegnie kamienny gzyms ze wspornikami, pokrytymi gotycką rzeźbą figu ralną, na którym prawdopodobnie opierała się nie gdyś kamienna balustrada, obiegająca prezbiteryum u szczytu.