Lubliniec

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kościół pod wezwaniem św. Anny w Lublińcu (miasto Lubliniec, diecezja gliwicka) - kościół zbudowany w roku 1653 z fundacji Andrzeja Cellariego, odbudowany lub odnowiony w 1754 r., ostatnio w latach 1999 – 2001 z nieznacznym przeniesieniem. Świątynia orientowana, konstrukcji zrębowej, z trójbocznym zamknięciem od wschodu i prostokątną zakrystią konstrukcji zrębowej (dawniej konstrukcji szkieletowej). Dach gontowy z wieżyczką na sygnaturkę, sześcioboczną z latarnią. Wyposażenie barokowe. Kościół leży na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

1746-1765W Lubecku jest pomocniczy ks. Marcin Buchta.

[madohora]

1750 Piotr Garnier spisuje testament w którym dobra z Lubecka przepisuje na syna Andrzeja Tomasza de Garinier.

[madohora]

1754 .01.26 Zmarł proboszcz z Lubecka ks. Walenty Leopold Galetzka w wieku ok 50 lat. Pochowany w Lubecku.
1754.05.13 do 1777.01.9 Proboszczem w Lubecku jest ks. Szymon Józef Meer, Zmarł w Lubecku.

[madohora]

1763.03.1Andrzej Tomasz de Garinie sprzedaje dobra z Lubeckiem siostrze Annie Barbarze Gaschin późniejszej fundatorki kościoła w Lubecku (przeżyła dwóch mężów i wszystkie trzynaście dzieci).
1763.11.1Anna Barbara Gaschin sprzedaje dobra z Lubeckiem za 180 tys. florebów reńskich i 300 dukatów złotych Karolowi Ludwikowi von Ziemitzki.

[madohora]

1776 Anna Barbara Gaschin sprzedaje dobra swe Zofi Karolinie hrabinie von Dyhrn właścicielce Boronowa.
1776 Lubliniec podpisuje umowę z hrabią von Schlegendorf na mocy której 1300ha lasu ma dostarczyć drewno na potrzeby mieszkańców.

[madohora]

Nazwa wsi wywodzi się, zależnie od propozycji różnych autorów, od brony, czego świadectwem jest herb miejscowości, od borów lub też od nazwisk Boroń – dawniej częściej spotykanego na terenie miejscowości albo Boronowski, jak nazywał się jeden z właścicieli miejscowości. W kronikach (urbarzach i kronikach parafialnych) często nazwa miejscowości pisana jest w odmienny sposób: Borunow, Boronow, Bornów. Nazwa Bornów nadal jest popularna wśród mieszkańców.

[madohora]

Boronów położony jest na obszarze Śląska Białego, w północnej części Górnego Śląska. Według innego podziału ze względu na obszary kulturowe, leży on na terenie ziemi lublinieckiej. Północna granica miejscowości (obecnie gminy Boronów) stanowi od XIV w. granicę między historycznym Śląskiem a Małopolską. W Boronowie krzyżują się dwie drogi wojewódzkie: DW 905 i DW 907.

[madohora]

Z geobotanicznego punktu widzenia miejscowość należy do krainy Wyżyn Południowo-Wschodnich, do Podkrainy Górnośląskiej.

[madohora]

W alfabetycznym spisie miejscowości na terenie Śląska wydanym w 1830 roku we Wrocławiu przez Johanna Knie miejscowość zarówno w języku polskim jak niemieckim występuje pod tą samą nazwą Boronow. Spis wymienia również okoliczne przysiółki oraz części wsi: Stare Huty, Kottara, Czielitz, Niewen, Sklarnia itp.

[madohora]

Według niemieckiego językoznawcy Heinricha Adamy’ego nazwa miejscowości pochodzi od staropolskiej nazwy lasu iglastego - boru. W swoim dziele o nazwach miejscowych na Śląsku wydanym w 1888 roku we Wrocławiu wymienia jako najstarszą zanotowaną nazwę miejscowości Burinow podając jej znaczenie „Neuwaldau” czyli po polsku „Nowy las, bór”

[madohora]

Pierwsza wzmianka, w której pojawia się nazwa Boronów, pochodzi z 1341 r. z dokumentu Kazimierza Wielkiego dotyczącego regulacji obszaru granicznego. Dzięki tej wzmiance wiadomo, iż miejscowość wówczas należała do księstwa opolsko-strzeleckiego. Mimo to, osadnictwo na tym terenie pojawiło się o wiele wcześniej. Znaleziono bowiem na obszarze miejscowości ślady z epoki neolitu oraz z okresu kultury łużyckiej.

[madohora]

W 1358 r. rycerz Marbot stał się z nadania księcia opolskiego Alberta, właścicielem miejscowości. Do 1532 r. Boronów znajdował się w rękach Piastów opolskich. Na początku XVII w. wieś należała do rodu Dzierżanowskich.

[madohora]

W 1611 r. postawiony został w Boronowie drewniany kościół wówczas pw. św. Andrzeja. Fundatorem był hrabia Aleksander Edward Dzierżanowski. Kościół obecnie należy do zabytków klasy „0”. W roku 1638 hrabia Dzierżanowski ufundował dzwon dla kościoła, który do dziś wisi w kościelnej dzwonnicy. W 1718 przy kościele powstała kuracja (podparafia). Od 1755 r. (z przerwami) działało w niej Bractwo Różańcowe, natomiast status parafii uzyskała dopiero w 1868 r. Sama budowla kościoła powstała na planie krzyża greckiego i był to pierwszy tego typu kościół na Górnym Śląsku. Co najmniej od 1717 r. w Boronowie, najprawdopodobniej przy kuracji, działała szkoła.

[madohora]

W 1742 r. Boronów przeszedł pod panowanie pruskie. Od roku 1774 na terenie miejscowości powstawały kolonie Dębowa Góra, Zumpy oraz Niwy, w których osadzała się ludność głównie niemieckojęzyczna.

[madohora]

Mimo iż na terenie miejscowości w XIX w. rozwijał się przemysł, miała ona nadal głównie rolniczy charakter, a po zniesieniu w Prusach pańszczyzny w 1811 r., rozwijać zaczął się także folwark zatrudniający chłopów do pracy najemnej. Pełne uwłaszczenie chłopów nastąpiło w ziemi lublinieckiej dopiero w 1860 r. Pod koniec wieku, ze względu na upadek kuźni i kopalni rud żelaza, folwark jeszcze bardziej się rozwinął dając zatrudnienie bezrolnej ludności. Poza przemysłem ciężkim i rolnictwem w tym czasie rozwijał się też przemysł przetwórczy, miejscowość posiadała gorzelnię, dwa browary, tartak i trzy młyny wodne.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W 1973 r. w wyniku reformy administracyjnej gromada Boronów przyłączona została do gminy Herby. Lata 70. i 80. XX w. to masowy exodus mieszkańców do RFN; w szczególności tych, którzy udokumentować potrafili niemieckie pochodzenie. W okresie przynależności do gminy Herby, miejscowość miała charakter sołectwa.

[madohora]

Przykłady bardziej znanych modlitw, do których odmawiania przywiązane są odpusty cząstkowe:

Anioł Pański (lub Regina Caeli w Okresie Wielkanocnym)
Duszo Chrystusowa
Wierzę w Boga
Psalm 130 (Z głębokości)
Psalm 51 (Zmiłuj się…)
Litanie zatwierdzone dla całego Kościoła (obecnie 6: do Najświętszego Imienia Jezus, do Najświętszego Serca Pana Jezusa, do Najdroższej Krwi Chrystusa Pana, Loretańskiej do NMP, do świętego Józefa lub do Wszystkich Świętych)
Modlitwa św. Bernarda (Pomnij, o Najświętsza Panno Maryjo)
Wieczny odpoczynek
Pod Twoją obronę
Ciebie Boga wysławiamy
Stworzycielu Duchu przyjdź
Witaj, Królowo, Matko Miłosierdzia
Magnificat
Odmawianie Różańca Św.
Odprawienie Drogi Krzyżowej
Nawiedzenie Najświętszego Sakramentu
Odwiedzenie kościoła lub cmentarza z modlitwą za Ojca Św. i zmarłych
Odmówienie Jutrzni lub Nieszporów za zmarłych
Oraz za samo uczynienie znaku Krzyża Św.

[madohora]

W następstwie debaty lipskiej Eck zrozumiał konsekwencje, jakie dla papiestwa i Kościoła rzymskiego mają nauki Lutra i na jesień 1520 roku wyjechał do Rzymu, gdzie starał się, przez jakiś czas bezskutecznie, doprowadzić do potępienia Lutra i jego zwolenników.

[madohora]

Bulla Exsurge Domine nakazywała zwolennikom reformacji odwołania 41 błędów Lutra wyciągniętych z różnych jego pism. Odwołanie to miało nastąpić w ciągu 60 dni, a w razie braku odwołania grożono nałożeniem na opornych kar kościelnych.

[madohora]

Sam Marcin Luter spalił bullę publicznie 10 grudnia 1520 r. w Wittenberdze, zaś Leon X w odpowiedzi opublikował 3 stycznia 1521 r. bullę: "Decet Romanum Pontificem", ekskomunikującą Marcina Lutra

[madohora]

Enchiridion Indulgentiarum (wykaz odpustów) – dokument publikowany przez Penitencjarię Apostolską. Zawiera warunki uzyskania odpustów zarówno cząstkowych, jak i zupełnych. Ostatni opublikowany Enchiridion to czwarte wydanie, z czerwca 1999.
Papież ma też prawo udzielać nadzwyczajnych odpustów.

[madohora]

[madohora]

Odpust parafialny jest świętem patronalnym kościoła parafialnego.
Chrześcijanie kościoły zaczęli budować od IV wieku. Były to przede wszystkim bazyliki i tzw. aedicula (mały budynek, kościółek) lub po grecku tropaion (znak zwycięstwa). Te ostatnie wznoszono na grobach lub w miejscach męczeńskiej śmierci chrześcijan. Z czasem małe pomniki i ołtarze stawały się budynkami kościelnymi. Wybór miejsca nie był więc przypadkowy. Budowano kościoły w miejscach, gdzie istniał kult świętych, zwłaszcza męczenników. Dzięki temu kościoły otrzymywały swoich świętych patronów. Dzień nadania tytułu kościołowi stawał się świętem kościoła i parafii.

[madohora]

Po Soborze Watykańskim II sprawę parafialnych odpustów regulują zwykle synody poszczególnych diecezji. Zwykle podkreślają one, że święto patronalne kościoła parafialnego należy obchodzić uroczyście, zachowując dotychczasowe zwyczaje parafialne. Należy także dążyć do wyrobienia właściwego zrozumienia odpustu u wiernych. Wymaga to skierowania całej uwagi duszpasterskiej na przeżycie duchowe święta patronalnego parafii. Zachęca się do korzystania z Sakramentu Pokuty, uczestnictwa we Mszy św., procesji oraz innych modlitwach dziękczynnych i błagalnych. Główna Msza św. celebrowana w odpust powinna być ofiarowana za wszystkich parafian. Została zachowana praktyka udzielania odpustu związana z uczestnictwem w uroczystościach parafialnych.
Dla uzyskania odpustu wymagane są zwykłe warunki, czyli stan łaski uświęcającej, odmówienie modlitwy Ojcze nasz i Wierzę w Boga oraz modlitwy w intencjach Ojca Świętego.

[madohora]

[madohora]

Pierwsze balony znane ludzkości wykonane były z wnętrzności zwierząt, głównie jelit. Balony przypominające te dzisiejsze powstały w roku 1824 w Londynie. Michael Faraday wykorzystywał je w laboratorium do eksperymentów z wodorem. W 1847 roku, podczas prac nad wynalezieniem nowego materiału na dętki, naukowiec o nazwisku Ingram przypadkowo wynalazł pierwsze balony sprzedawane jako zabawki na ulicach Londynu. Wyciął on z kartonu głowę kota, zanurzył w naczyniu z lateksem i napompował około 2 000 takich zabawek. Masowa produkcja balonów rozpoczęła się w roku 1930

[madohora]

ODPUSTOWA PIŁECZKA NA GUMCE -www.stylowi.pl

[madohora]

korkowiec
1. «blaszany pistolet dziecięcy, z którego strzela się korkami»
2. «koralowiec tworzący niewielkie, jasnoróżowe kolonie o grubym pniu»

[madohora]

Kapiszon (z fr. capuchon – kaptur) – rodzaj spłonki wykorzystywanej w dawnej broni strzeleckiej do odpalenia ładunku miotającego. Stosowany w XIX wieku w broni rozdzielnego ładowania wykorzystującej zamki kapiszonowe

[madohora]

Rzadziej stosowane były także kapiszony o odmiennej konstrukcji w formie porcji mieszaniny inicjującej naniesionej na papierową taśmę

[madohora]

Kapiszon - wojsk. spłonka do inicjowania zapłonu ładunku prochowego w komorze nabojowej kapiszonowych karabinów i pistoletów (stosowanych w XIX w., ładowanych odprzodowo);

[madohora]

Diabełki z odpustu
Małe, czarne, gumowe, diabelskie główki, które po ściśnięciu wystawiały długi, czerwony, perwersyjny jęzor

[madohora]

[madohora]

System IMBIR przyczynił się również do efektywniejszego wykorzystania systemu Elixir i upowszechniania rozliczeń międzybankowych w formie elektronicznej.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Marcepan, pierwotnie „marcypan” (od łac. marci-panis, panis martius, dosł. „chleb Marka”; niem. Marzipan) – placek, składający się głównie z migdałów i cukru. „Encyklopedia staropolska” z początku XX wieku podaje, że aptekarze przybywający do Polski z zachodniej Europy zaczęli wypiekać marcypany na uroczystości domowe Polaków

[madohora]

Znany już w średniowieczu, przywędrował do Europy prawdopodobnie razem z najazdami tureckimi, lecz spór o autorstwo przepisu toczą także między sobą Włosi i Węgrzy. Za europejską stolicę marcepanu uważa się położone w Niemczech miasto Lubeka. W przeszłości marcepan był bardzo popularny w całej Europie, albowiem nie jest zbyt trudny w produkcji. Wyparła go dopiero czekolada. Występował w wielu odmianach, twardy i miękki, różnokolorowy, z dodatkiem bakalii, w towarzystwie owoców. Wyrabiano z niego również wyrafinowane produkty cukiernicze, jak np. szachy (zbitą figurę zjadał zbijający) lub znane z filmu Amadeusz Miloša Formana „Sutki Wenus”. Jedną z odmian jest marcepan królewiecki, w XXI wieku ponownie wytwarzany w Olsztynie.

[madohora]

[madohora]

Makaroniki piecze się w niskiej temperaturze w formach lub na blasze. W zależności od czasu pieczenia i użytych składników mogą być one kruche i chrupiące lub miękkie, o strukturze przypominającej marcepan. Po ostudzeniu przekłada się je czasem kremami, dekoruje polewą, lukrem lub posypuje cukrem pudrem.

[madohora]

Po 1989 r. w wyniku prywatyzacji większość pracowników Spółdzielni Produkcyjnej „Jedność” straciła pracę. W 1993 r. Boronów odzyskał status siedziby gminy wiejskiej. Zagospodarowane zostały obiekty, będące niegdyś częścią folwarku. W tym czasie w zachodniej części Boronowa w okolicy pól określanych jako Królicza Górka odkryte zostały znaczne obszary zasypane złomem pochodzącym ze składowiska w Herbach. Okazało się, że na terenie miejscowości znajdują się obszary w znacznym stopniu zdegradowane ekologicznie.

[madohora]

[madohora]

Znaczna część mieszkańców posługuje się gwarą śląską. Wyraźna większość mieszkańców to osoby wyznania rzymskokatolickiego. Nieliczni mieszkańcy są Świadkami Jehowy. Przed II wojną światową i jakiś czas po niej zamieszkiwali miejscowość także ewangelicy.

[madohora]

[madohora]

Hajduki – dzielnica w centralnej części miejscowości, położona przy ulicy Wolności. Na jej obszarze znajduje się kościół, probostwo oraz bank i kilka sklepów wielobranżowych oraz spożywczych. Na początku XX w. w dzielnicy tej działał także młyn elektryczny (obecnie magazyn).

[madohora]

Smolny Piec – dzielnica zabudowana w II poł. XX w., mająca charakter mieszkaniowy. Brak w niej sklepów, nieliczne punkty usługowe. Położona jest wzdłuż ulic Niwskiej i Polnej, oraz łączących je przecznic. Wcześniej w tej dzielnicy wytwarzano węgiel drzewny. W latach dwudziestolecia międzywojennego znaleziono w niej kilka grobów ciałopalnych z epoki kultury łużyckiej.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

LUBLINIEC. TAJEMNICE ŚLĄSKA W ZAMKU W LUBILIŃCU MIEŚCIŁ SIĘ KIEDYŚ ZAKŁAD DLA IDIOTÓW - www.msn.con.pl - 15.01.2023

[madohora]

Z uwagi na remont trzeba jechać z przesiadką - najprościej w Tarnowskich Górach

KATOWICE - TARNOWSKIE GÓRY - LUBLINIEC

[madohora]

1803 roku została wybudowana szkoła w Lisowie, ale jej stan techniczny nie był zbyt dobry. Około 200 dzieci uczęszczało na zajęcia. Były to dzieci z Lisowa, Chwostka i Koloni Lisowskiej. W tym czasie na wsi zamieszkiwało 17 rolników i 20 ogrodników[7]. Za czasów Silviusa von Aulock powstało wiele zakładów: młyn, huty szkła, cegielnia, gorzelnie, tartak, trzy piece do wytopu rudy w Lisowie. We wsi znajdowały się dwa młyny wodne, a pośród zwierząt domowych w Lisowie było 30 koni, 126 krów, 54 sztuk młodego bydła, 55 świń i 15 owiec. W 1865 roku ludzie uprawiali głównie zboże i kartofle. Część mieszkańców pracowała w hutach i kopalniach. W Kolonii Lisów było 14 owiec, 54 krów, 23 sztuk młodego bydła i jeden koń[8]. W 1818 roku musiał istnieć już we wsi Urząd Celny, ponieważ kasjerem był niejaki Niemiec Jonas. Tutejsze przejście graniczne umożliwiało handlowanie. Umowa z 1844 roku między Prusami a Rosją, określało przejście Lisów-Herby jako jedyne na Górnym Śląsku, przez które transportowano w obydwie strony uciekinierów, dezerterów i żebraków zbiegłych z terenów rosyjskich. W latach 1891–1892 rozpoczęto budowę kolei żelaznej. W 1892 roku powstaje w Lisowie dworzec

[madohora]

1722 Do tego roku Lublinieckimi ziemiami dysponuje ród Cellarych.

[madohora]

1752-1755 W Lubecku jest pomocniczy ks. Marcin Soja.

[madohora]

1767 Dobra Glinicy przejmuje siostra Andrzeja Tomasza de Garinie – Anna Barbara hrabina von Gaschin.
1767.03.06Anna Barbara vin Gaschin otwiera fabrykę fajansów w Glinicy.

[madohora]

Ponadto cały obszar miejscowości w roku 1998 włączony został w obręb nowo powstałego Parku Krajobrazowego Lasy nad Górną Liswartą. W centralnej części miejscowości i w okolicznych lasach znajduje się kilkanaście okazałych pomników przyrody. Są to przeważnie dęby, lipy i buki. Boronów jest też siedzibą Leśnictwa Boronów.

[madohora]

Ponadto dla Polski zostały zatwierdzone także dwa dodatkowe odpusty zupełne:
32. Udział w nabożeństwie Gorzkich Żalów jeden raz w Wielkim Poście w jakimkolwiek kościele na terenie Polski.
33. Nawiedzenie dowolnej bazyliki mniejszej w następujące dni:
– w uroczystość świętych Apostołów Piotra i Pawła (29 czerwca)
– w święto tytułu
– w dniu 2 sierpnia (odpust “Porcjunkuli”)
– jeden raz w ciągu roku w dniu określonym według uznania

[madohora]

. «Odpust jest to darowanie przed Bogiem kary doczesnej za grzechy, zgładzone już co do winy. Dostępuje go chrześcijanin odpowiednio usposobiony i pod pewnymi, określonym warunkami, za pośrednictwem Kościoła, który jako szafarz owoców odkupienia rozdaje i prawomocnie przydziela zadośćuczynienie ze skarbca zasług Chrystusa i świętych» (KPK, kan. 992; KKK, n. 1471). Odpust zupełny jest szczególnym darem łaski Bożej, dzięki któremu wierny będący w stanie łaski uświęcającej w sakramentalnej spowiedzi może uzyskać również darowanie kar czyśćcowych. Nie można uzyskać odpustu nie będąc w stanie łaski uświęcającej.

[madohora]

Odpust zupełny można zyskać tylko jeden raz dziennie, albo dla samego siebie albo dla jednej z dusz cierpiących w czyśćcu (zob. kan. 994). Do otrzymania odpustu jednak wymagane jest nadto spełnienie trzech następujących, tzw. zwykłych warunków:
1) wyznać grzechy, przystępując do sakramentalnej spowiedzi
2) przyjąć sakramentalną Komunię świętą;
3) pomodlić się według intencji Ojca świętego

[madohora]

Ordynariusze mogą zezwalać wiernym, w stosunku do których posiadają władzę, a którzy mieszkają w okolicach, gdzie wcale nie można albo tylko z wielką trudnością przystąpić do sakramentalnej spowiedzi lub przyjęcia Komunii świętej, aby mogli uzyskać odpust bez sakramentalnej spowiedzi i eucharystycznej Komunii świętej, byle tylko wzbudzili sobie akt żalu doskonałego i mieli postanowienie przystąpienia do tych sakramentów, skoro tylko nadarzy się okazja7. W tym wypadku nie chodzi o zamianę, lecz o zezwolenie-dyspensę od dwóch warunków: spowiedzi i Komunii świętej. Jednak wierny musi się też wyrzec wszelkiego grzechu, nawet powszedniego. I od tego nie może zwolnić ani ordynariusz, ani spowiednik. W tych dyspozycjach widoczna jest troska Kościoła o umożliwienie wiernym zyskania odpustu zupełnego

[madohora]

2. Penitencjaria Apostolska dekretem z 12 stycznia 2002 roku postanowiła, że wszyscy wierni mogą zyskać odpust zupełny - pod zwykłymi warunkami (zob. wyżej: Zasady ogólne n. 3, 1)-3) - jeśli wyzbędą się całkowicie przywiązania do jakiegokolwiek grzechu i pobożnie odmówią Koronkę do Bożego Miłosierdzia w kościele lub kaplicy wobec Najświętszego Sakramentu Eucharystii, publicznie wystawionego lub też przechowywanego w tabernakulum.

[madohora]

4. W wypadku braku któregoś z wyżej opisanych wymogów, odpust będzie tylko cząstkowy. Można go zyskać więcej razy w ciągu jednego dnia

[madohora]

Odmawianie Koronki do Bożego Miłosierdzia może być naszą odpowiedzią na wezwanie Ojca Świętego, abyśmy wszyscy byli świadkami miłosierdzia.

[madohora]

2. Odpust zupełny - pod zwykłymi warunkami - mogą zyskać ci, którzy w II niedzielę Wielkanocy (uroczystość Bożego Miłosierdzia) z sercem całkowicie wolnym od wszelkiego przywiązania do jakiegokolwiek grzechu, choćby powszedniego, wezmą udział w pobożnych praktykach ku czci Bożego Miłosierdzia albo przynajmniej odmówią przed Najświętszym Sakramentem publicznie wystawionym, lub przechowywanym w tabernakulum, w jakimkolwiek kościele lub kaplicy, modlitwę «Ojcze nasz» i «Wierzę w Boga», dodając pobożne wezwanie do Pana Jezusa Miłosiernego, np. «Miłosierny Jezu, ufam Tobie»

[madohora]

4. Gdyby nawet to (co podano wyżej) nie było możliwe do wykonania, w tym dniu odpust zupełny mogą zyskać ci, którzy duchowo zjednoczą się z wiernymi, spełniającymi w zwyczajny sposób przepisane praktyki w celu uzyskania odpustu, i ofiarują Miłosiernemu Bogu modlitwę, a wraz z nią cierpienie spowodowane chorobą i trudy swojego życia, podejmując jednocześnie postanowienie, że spełnią trzy zwyczajne warunki przepisane do uzyskania odpustu zupełnego, gdy tylko będzie to możliwe

[madohora]

6. Duszpasterze, szczególnie proboszczowie powinni informować wiernych o tych możliwościach, ułatwiać przystępowanie do sakramentalnej spowiedzi, w Niedzielę Bożego Miłosierdzia po Mszy świętej lub Nieszporach, albo podczas nabożeństwa ku czci Bożego Miłosierdzia, przewodniczyć odmawianiu zaleconych tu modlitw; powinni też zachęcać wiernych do spełniania uczynków chrześcijańskiego miłosierdzia

[madohora]

"Idźcie i głoście: Bliskie już jest królestwo niebieskie. (...) Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie. Nie zdobywajcie złota ani srebra, ani miedzi do swych trzosów. Nie bierzcie na drogę torby ani dwóch sukien, ani sandałów, ani laski" (Mt 10, 6-10).

[madohora]

W roku 1211 benedyktyni z góry Subasio odstąpili Franciszkowi i jego towarzyszom kaplicę i miejsce przy niej, na którym ci wybudowali sobie ubogie szałasy. Porcjunkula stała się w ten sposób domem macierzystym zakonu św. Franciszka. Tu również schroniła się św. Klara z Offreduccio. W Niedzielę Palmową 28 marca 1212 r. odbyły się jej obłóczyny. Tak powstał II zakon (klarysek) pod pierwotną nazwą "Ubogich Pań". Niebawem w ślady św. Klary poszła jej siostra, św. Agnieszka. Zamieszkały one tymczasowo u benedyktynek w pobliżu Bastii, zanim św. Franciszek nie wystawił dla nich klasztorku przy kościele św. Damiana. Franciszek zakończył swoje życie przy kościele Matki Bożej Anielskiej w 1226 roku.

[madohora]

Maryja jako Matka Boża jest Królową także aniołów. Już Ewangelie zdają się wskazywać na służebną rolę aniołów wobec Maryi: tak jest w scenie zwiastowania, tak jest przy ukazaniu się aniołów pasterzom; tak jest wtedy, gdy anioł informuje Józefa, że ma uciekać z Bożym Dzieciątkiem do Egiptu. Ten sam anioł zawiadamia Józefa o śmierci Heroda. Pod wezwaniem Królowej Aniołów istnieją trzy zakony żeńskie. W roku 1864 zostało we Francji założone arcybractwo Matki Bożej Anielskiej, mające za cel oddawać cześć Maryi jako Królowej nieba. Wezwanie "Królowo Aniołów, módl się za nami" zostało włączone do Litanii Loretańskiej. Istnieje wiele kościołów pod tym wezwaniem, zwłaszcza wystawionych przez synów duchowych i córki św. Franciszka Serafickiego.

[madohora]

Paweł VI swoją konstytucją apostolską Indulgentiarium Doctrina w 1967 roku uczynił to ponownie. Każdy, kto w dniu 2 sierpnia nawiedzi swój kościół parafialny, spełniając zwykłe warunki (pobożne nawiedzenie kościoła, odmówienie w nim Modlitwy Pańskiej i wyznania wiary oraz sakramentalna spowiedź i Komunia św. wraz z modlitwą w intencjach papieża - nie za papieża, ale w intencjach, w których on się modli; ponadto wykluczone przywiązanie do jakiegokolwiek grzechu), zyskuje odpust zupełny

[madohora]

ODPUST – DOSTĘPNY DLA KAŻDEGO WIERZĄCEGO
Odpusty za dusze w czyśćcu
Za zmarłych można na zasadzie wstawiennictwa ofiarować każdy odpust cząstkowy lub zupełny w ciągu całego roku. Są też odpusty, które można ofiarować tylko za zmarłych.Taki odpust może uzyskać wierny, który:
w poszczególne dni, od 1 do 8 listopada, pobożnie nawiedzi cmentarz i pomodli się, choćby tylko w myśli, za zmarłych; w inne dni w roku zyskuje się odpust cząstkowy;
w Dzień Zaduszny nabożnie nawiedzi kościół lub kaplicę i odmówi tam „Ojcze nasz” i „Wierzę”;
pobożnie odmówi jutrznię lub nieszpory z Oficjum za zmarłych albo wezwanie „Wieczny odpoczynek” (odpust cząstkowy).

[madohora]

Odpusty dla odmawiających różaniec
Czym jest odpust?

Zgodnie z nauczaniem Kościoła: „Odpust jest to darowanie przed Bogiem kary doczesnej za grzechy, zgładzone już co do winy. Dostępuje go chrześcijanin odpowiednio usposobiony i pod pewnymi, określonymi warunkami, za pośrednictwem Kościoła, który jako szafarz owoców odkupienia rozdaje i prawomocnie przydziela zadośćuczynienie ze skarbca zasług Chrystusa i świętych.
(…). Każdy wierny może uzyskać odpusty dla siebie lub ofiarować je za zmarłych” (KKK 1471).

„Przebaczenie grzechu i przywrócenie komunii z Bogiem pociągają za sobą odpuszczenie wiecznej kary za grzech. Pozostają jednak kary doczesne. Chrześcijanin powinien starać się, znosząc cierpliwie cierpienia i różnego rodzaju próby, a w końcu godząc się spokojnie na śmierć, przyjmować jako łaskę doczesne kary za grzech. Powinien starać się przez dzieła miłosierdzia i miłości, a także przez modlitwę i różne praktyki pokutne uwolnić się całkowicie od «starego człowieka» i «przyoblec człowieka nowego»” (KKK 1473).

a) Odpust zupełny – uwalnia od wszystkich kar doczesnych, należnych za grzechy odpuszczone co do winy w sakramencie pokuty.
b) Odpust cząstkowy – darowanie części kary doczesnej.
„Przez odpusty wierni mogą otrzymać dla siebie, a także dla dusz w czyśćcu, darowanie kar doczesnych, będących skutkiem grzechów” (KKK 1498).

[madohora]

Warunki, które należy wypełnić dla uzyskania odpustu zupełnego:

1. Odmówić w całości przynajmniej jedną z czterech części różańca (pięć tajemnic określonej części).

2. Medytacji nad tajemnicami różańcowymi musi towarzyszyć modlitwa ustna.

3. Podczas publicznego odmawiania różańca muszą być – w sposób dla danego miejsca właściwy – zapowiadane poszczególne tajemnice. W przypadku gdy modlitwę różańcową odmawiamy sami, wystarcza, że recytujemy modlitwy i że towarzyszy temu rozważanie stosownych tajemnic. Ważne jest, byśmy nie przerywali modlitwy, nim ją skończymy.

[madohora]

Inne możliwości uzyskania odpustu :
1. Adoracja Najświętszego Sakramentu przez pół godziny.
2. Lektura Pisma Świętego przez pół godziny.
3. Odprawienie Drogi krzyżowej przed stacjami prawnie erygowanymi.
4. Odmówienie jednej części różańca w kościele, w kaplicy publicznej, w rodzinie, we wspólnocie zakonnej, w pobożnym stowarzyszeniu.
5. Na terenie Polski za odmówienie Koronki do Miłosierdzia Bożego w kościele, w kaplicy przed Najświętszym Sakramentem (nie musi być wystawiony). Chorzy za odmówienie Koronki z ufnością i pragnieniem miłosierdzia dla siebie oraz gotowością okazania go innym.
6. Publiczne odmówienie O Stworzycielu Duchu, przyjdź w Nowy Rok i w Zesłanie Ducha Świętego.
7. Uroczyste odmówienie Przed tak wielkim Sakramentem w Wielki Czwartek i w Boże Ciało.
8. Odmówienie po Komunii w każdy piątek Wielkiego Postu oraz w Wielki Piątek przed wizerunkiem Chrystusa Ukrzyżowanego Oto ja, o dobry i najsłodszy Jezu.
9. Uczestniczenie w Gorzkich żalach raz w tygodniu w okresie Wielkiego Postu (tylko na terenie Polski).
10. Udział w publicznej adoracji i ucałowanie krzyża podczas liturgii w Wielki Piątek.
11. Odnowienie przyrzeczeń chrztu świętego w czasie liturgii Wigilii Paschalnej w Wielką Sobotę lub w rocznicę swego chrztu.
12. Publiczne odmówienie O Jezu najsłodszy w uroczystość Najświętszego Serca Jezusowego.
13. Nawiedzenie kościoła parafialnego w święto tytułu oraz 2 VIII (święto Porcjunkuli) i odmówienie Ojcze nasz i Wierzę w Boga.

[madohora]

Niektóre odpusty cząstkowe:
1. Pobożne przeżegnanie się i wypowiedzenie słów: W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.
2. Uważne i pobożne wysłuchanie kazania.
3. Podejmowanie w duchu pokuty aktów postu i dobrowolnego powstrzymania się od rzeczy godziwych i miłych.
4. Za modlitwy: Wierzę w Boga, Psalmy 129 i 50, Anioł Pański, Magnificat, Pod Twoją obronę, Wieczny odpoczynek, Witaj, Królowo itp.
5. Poświęcanie siebie, swego czasu, swoich dóbr doczesnych braciom znajdującym się w potrzebie.
6. Za wykonywanie swoich obowiązków i znoszenie przeciwności życiowych ze skierowaniem swojej myśli z pokorną ufnością do Boga i dołączając, choćby tylko wewnętrznie, pobożne wezwanie.

[madohora]

Co oznacza słowo ODPUST?
W świecie starożytnym, nawet pogańskim, słowo „odpust” oznaczało między innymi amnestię i przebaczenie. Język chrześcijański stopniowo nadał mu bardziej ścisłe znaczenie.

[madohora]

Dlaczego ODPUST zupełny jest tak wielkim DAREM?
Ponieważ gdyby wierny zmarł zaraz po uzyskaniu tego odpustu, natychmiast zostałby dopuszczony do oglądania Boga w niebie – co jest celem naszego życia – bez przechodzenia przez czyściec.

[madohora]

5. Ilość ODPUSTÓW które można uzyskać w ciągu dnia:
Odpust zupełny można zyskać tylko raz w ciągu dnia. Odpustów cząstkowych można zyskać wiele w ciągu dnia.

[madohora]

7. Rodzaje ODPUSTÓW:
Rozróżnia się odpusty zupełne i cząstkowe – zależnie od tego, w jakim stopniu uwalniają nas od kary doczesnej.

[madohora]

2. 1. Odpusty zupełne, które można uzyskać każdego dnia:
1. Odprawienie adoracji Najświętszego Sakramentu przez pół godziny. Natomiast za samo tylko nawiedzenie Najświętszego Sakramentu odpust cząstkowy.
2. Za pobożne czytanie Pisma św. przez pół godziny z należnym szacunkiem dla Słowa Bożego i traktowanie tej czynności jako czytanie duchowe. Za każdorazowe czytanie Pisma Św. pod tymi samymi warunkami, ale przez krótszy czas – odpust cząstkowy.
3. Za odprawienie Drogi Krzyżowej. Warunki:
trzeba odprawiać to ćwiczenie w miejscu, gdzie jest prawnie założona Droga Krzyżowa (w kościele, na placu przykościelnym itp.);
rozmyślać Mękę Pana Jezusa (treścią rozmyślania nie muszą być kolejne stacje);
trzeba przechodzić od jednej do drugiej stacji. Jeżeli Drogę Krzyżową odprawia się publicznie i trudno jest wszystkim wiernym przechodzić od stacji do stacji, wystarczy gdy przechodzi prowadzący to nabożeństwo lub osoba z krzyżem, a inni wierni pozostają na swoim miejscu. Kto w ten sposób, z powodu słusznej przeszkody, np. choroby, podróży, zamknięcia kościoła itp. nie może odprawić Drogi Krzyżowej wg podanych warunków – zyskuje odpust zupełny, jeśli przynajmniej przez pół godziny odda się pobożnemu czytaniu albo rozważaniu Męki Pana Jezusa.
4. Za odmówienie cząstki Różańca (czyli 5 dziesiątków) w kościele, w publicznej kaplicy, w rodzinie, w społeczności zakonnej, w stowarzyszeniu publicznym. Inne warunki:
trzeba odmówić 5 dziesiątków bez przerwy;
do modlitwy ustnej trzeba dodać rozmyślanie tajemnic różańcowych;
przy publicznym rozważaniu Różańca trzeba zapowiadać odmawiane tajemnice według przyjętego zwyczaju.
5. Za pobożne łączenie się przez pośrednictwo radia czy telewizji z nabożeństwem Drogi Krzyżowej odprawianej przez Ojca Świętego
6. Za pobożnie odmówienie Koronki do Miłosierdzia Bożego w kościele lub kaplicy wobec Najświętszego Sakramentu publicznie wystawionego lub przechowywanego w tabernakulum. Jeżeli wierny z powodu choroby lub innej słusznej racji nie może wyjść z domu, ale odmówi Koronkę do Miłosierdzia Bożego z ufnością i z pragnieniem miłosierdzia dla siebie oraz gotowością okazania go innym, pod zwykłymi warunkami również zyskuje odpust zupełny (Dekret Penitencjarii Apostolskiej z dnia 12.01.2002 dotyczy całego terytorium Polski).

[madohora]

20. Za nawiedzenie kościoła, w którym odbywa się synod diecezjalny.
21. Za pobożne nawiedzenie kościoła lub ołtarza w dniu jego konsekracji.
22. Za pobożne nawiedzenie kościoła lub kaplicy zakonnej w dniu święta Założyciela zakonu.
23. Pobożne odmówienie (śpiew) modlitwy „Przed tak wielkim Sakramentem” podczas liturgii Wieczerzy Pańskiej po Mszy św. (w Wielki Czwartek) oraz w uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa (Boże Ciało); w innym czasie – odpust cząstkowy

[madohora]

Boronów dzieli się na trzy główne dzielnice: Piasek, Zamoście-Hajduki oraz Siodłoki, przedzielone wymienionymi wyżej ciekami wodnymi. Po lewej stronie Liswarty znajdują się Siodłoki, między Liswartą a Leńcą, znajdują się dzielnica Hajduki oraz Zamoście i Smolny Piec, natomiast na prawym brzegu Leńcy u jej ujścia do Liswarty znajduje się dzielnica Piasek oraz Suszarnia.

[madohora]

1777 .01.9 Zmarł proboszcz z Lubecka ks. Szymon Józef Meer mając lat 60.
1777.02.23 Zmarł ks. wikary Stanisław Plonka, Przeżył trzech proboszczów. Na pewno w Lubecku był już w 1749r. Pochowany w Lubecku.
1777-1801.03. 29 Proboszczem w Lubecku jest ks. Andrzej Meer. Zamarł w Lubecku 1801.

[madohora]

1778 Zofia Karolina hrabinie von Dyhrn dobra Lubeckie sprzedaje hrabiemu Schlabrendorf.
1778 Hrabia Schlabrendorf sprzedaje dobra rotmistrzowi Feliksowi Fryderykowi Janowi von Stumer.

[madohora]

1845-1849Wielki głód na Śląsku spowodował masowe straty w uprawie ziemniaka. W Lubecku zamarło 105 osób.

[madohora]

1901,02,02 Śluby zakonne składa z Zborowskiego brat Paul Ledwoń ur. W 1830 zmarł 1930,05.05 koło Buenos Aires
1901 Z początkiem roku proboszcz ks. Adolf Hermiersch przechodzi na emerytur.
1901.12.16 Obrabowano kościół w Lubecku oraz zbezczeszczono Najświętszy Sakrament.

[madohora]

Obecny kościół w Pawonkowie został wybudowany w miejscu poprzedniego, w latach 1806 -1809. Świątynia jest orientowana (tzn. prezbiterium skierowana ku wschodowi) Głównymi fundatoram kościoła była rodzina Ther - właściciele tutejszych dóbr ziemskich..

[madohora]

Na placu kościelnym po lewej stronie znajduje się mogiła ziemna w której złożono szczątki zmarłych zebrane z przykościelnego cmentarza, na którym do końca XIX wieku chowano zmarłych.

[madohora]

Zespół Pałacowo - Parkowy w Ciasnej

Na temat historii Ciasnej zachowało się bardzo niewiele wiadomości. Wioska najprawdopodobniej powstała w szesnastym stuleciu, choć pierwsze informacje na jej temat pochodzą dopiero z XVII w., kiedy to należała do rodziny von Schick. W 1669 r. miał miejsce ślub Jerzego Ernesta von Schick, właściciela Ciasnej z Dorotą, córką Mikołaja juniora von Frankenberg-Proschlitz. W XVIII w. miejscowy majątek znalazł się w posiadaniu rodu von Koschitzki.

[madohora]

Ośrodek „Posmyk” leży przy trasie nr 11 Poznań–Katowice, w jednej z dzielnic Lublińca, Kokotku, nad stawem Posmyk. Tereny te są bazą turystyczno-wypoczynkową miasta. W pobliżu płynie nieduża rzeczka Leśnica oraz Mała Panew. Wiekowe lasy są znane z bogatego runa leśnego i mnogości ptactwa, a liczne zbiorniki wodne zapewniają różnorodne formy wypoczynku. Ośrodek Wypoczynkowy „Posmyk” w Lublińcu Kokotku ma ciekawą i bogatą ofertę. Do dyspozycji gości jest 20 domków z pełnym węzłem sanitarnym, 8 pokoi 2- i 3-osobowych oraz sala konferencyjno-bankietowa. Działają tutaj 2 bary, restauracja i kawiarnia. Na terenie ośrodka można zarówno uprawiać sport, jak i zrelaksować się w jacuzzi lub saunie. Najmłodsi mają zapewnioną rozrywkę na placu zabaw lub w minizoo. Liczne stawy i przepływające w pobliżu rzeki zachęcają do wędkowania, a rozległe lasy do grzybobrania. Warto udać się też do pobliskiego Rezerwatu „Jeleniak – Mikuliny”, chroniącego m.in. śródleśne torfowisko z pierwotną roślinnością oraz miejsca lęgowe żurawi.

[madohora]

[madohora]

Nie obiecano chrześcijanom, że zawsze będą w większości (raczej zapowiedziano im coś przeciwnego). Ani że zawsze będą się wydawać najsilniejsi i że ludzie zawsze będą zafascynowani tylko ich ideałem, a nie żadnym innym. Ale tak czy inaczej chrześcijaństwo nigdy nie będzie mieć realnej skuteczności, nigdy nie będzie mieć realnej egzystencji i ono samo nigdy nie osiągnie realnych zdobyczy jak tylko siłą swego ducha, siłą miłości.

[madohora]

Pokrój
Z płożących kłączy wyrastają pędy zróżnicowane na kwiatowe i płonne
Liście
Na pędach kwiatowych liście łuskowate
Na liściowych – asymilacyjne, duże, o pochwiastej nasadzie i języczku.
Kwiaty
Zwykle duże i efektowne, grzbieciste, o zrosłodziałkowym kielichu i barwnej, zrosłopłatkowej koronie. Warżka duża, efektowna, powcinana. U wszystkich gatunków słupek wystaje wyraźnie ponad koronę i główkę pręcika
Owoce
Torebka lub jagoda.

[madohora]

W LUBLIŃCU ODSŁONIĘTO TABLICĘ UPAMIĘTNIAJĄCĄ DZIECI ZAMORDOWANE W LATACH 1942-1944 - Radio Katowice - 12.11.2024

[madohora]

LUBLINIEC. TWÓRCZE POPOŁUDNIE W ŚWIĄTECZNYM KLIMACIE - Nasze Miasto - 04.12.2024

[madohora]

NIETRZEŹWA ROWERZYSTKA SAMA PRZYJECHAŁA NA KOMENDĘ - Nasze Miasto - 05.02.2025

[madohora]

Autorami trójkolorowego podziału województwa śląskiego na „Śląsk Czarny”, „Biały” i „Zielony” są pisarz ludowy Gustaw Morcinek oraz Stanisław Berezowski. Podział ten został użyty przez nich w wydanej w 1933 roku monografii województwa śląskiego pt. „Śląsk”. Obecnie, odkąd w 1945 roku Polska dostała po konferencji poczdamskiej zachodnie tereny Górnego Śląska oraz Dolny Śląsk, trójkolorowy podział z okresu dwudziestolecia międzywojennego jest oceniany jako sztuczny i jego stosowanie stopniowo zanika.

[madohora]

Kalety (niem. Kalet) – miasto w Polsce położone w województwie śląskim, w powiecie tarnogórskim.

[madohora]

Teren dzisiejszej gminy znajdował się w 6 ówczesnych okręgach urzędowych: Boronów, Czarny Las, Woźniki, Lubsza, Kalety i Zielona.

[madohora]

[madohora]

W międzyczasie, przed przystąpieniem do remontu, inżynier architekt Jan Bia
sion wraz z Stanisławem Porębskim dokonali remanentu architektonicznego bu
dowli i wykonali cykl bardzo dokładnych rysunków technicznych w skali 1:50 i 1:
100. Rysunki przedstawiają: 1. Zdjęcie Kościoła Drewnianego im. św. Walentego we
Woźnikach. Rzut przyziemia 1:50; 2. Rzut górnej części kościoła - 1:50; 3. Przekrój
poprzeczny. Skala 1:50; 4. Przekrój podłużny- 1:50; 5. Widok główny. Skala 1:100;
6. Widok boczny 1:100; 7 Widok boczny. 1:100. 8. Widok tylni. Skala 1:100
Jesienią 1931 roku prace remontowe zostały zakończone. Na kolejne gene
ralne działanie remontowe drewnianego kościółka św. Walentego i jego otocze
nia czekano kilkadziesiąt lat.
W 2002 roku, za sprawą Alojzego Cackowskiego, burmistrza Miasta
Woźniki, rozpoczęto pierwszy etap remontu drewnianego kościółka p.w.
św. Walentego na Staromieściu w Woźnikach. Inicjatywie burmistrza przy-
klasnęło liczne grono osób piastujących różne stanowiska w Zarządzie Mia
sta (Lidia Kucharczyk - zastępca burmistrza, Lucyna Zdebik - skarbnik),
jak i w Radzie Miasta (Jerzy Kramarczyk - przewodniczący, Stafan Długaj,
Roman Szewczyk, Jerzy Górniak, Marian Chojnacki, Marek Wyleżałek -
radni). Ideę poparli również inni mieszkańcy Woźnik: ks. Roman Pilorz -
proboszcz, ks. Ryszard Kotynia - wikary oraz parafianie: Edward Maniura
- poseł na Sejm Rzeczpospolitej, Feliks Nokielski, Jerzy Kawalec, Jadwiga
Fabiańczyk i wielu i
W ramach prac remontowych dokonano wzmocnienia belek stropowych
w kościele i nad zakrystią, wzmocnienie i doprowadzenie do pionu pochylonej
wieży kościoła, wymieniono łaty oraz pokrycie dachu nowym gontem z drew
na modrzewiowego oraz zabezpieczenie całości specjalnym impregnatem.

[madohora]

Najwyżej wznosi się na południu, gdzie wysokość przekracza 350 m n.p.m. i opada ku północy do 220–300 m n.p.m. W jej rzeźbie zaznaczają się trzy pasma wzniesień – progi, odpowiadające wychodnia bardziej odpornych skał górnego triasu i jury. Zapadają one monoklinalnie ku północnemu wschodowi, kryjąc się pod pokrywa osadów trzeciorzędowych i czwartorzędowych. Subsekwentne obniżenie między progami wypełniają osady plejstoceńskie, głównie ze zlodowaceń środkowopolskich. Obszar znajduje się w dorzeczu Odry. Jest rozcinany przez doliny Warty i jej dopływów.

[madohora]

Do Lublińca dojeżdżamy pociągiem, który z Katowic wyjeżdża o godzinie 8:13. Tym samym pociągiem możemy dojechać do Koszęcina. Przejeżdżamy przez samo "serce" przemysłowego Śląska. Trasa prowadzi obok Elektrociepłowni Szombierki, przejeżdżamy przez Radzionków, oraz przez Nakło Śląskie, Miasteczko Śląskie, Kalety i wspomniany już Koszęcin (o Koszęcinie jest tutaj osobny wątek). W wakacje w sobotę i niedzielę ten sam pociąg dowiezie nas do Bytomia - skąd tylko kilka kroków i kilka minut do odjazdu kolejki wąskotorowej.

[madohora]

Z powrotem wracałam PKS - jeździ do Tarnowskich Gór i chyba o ile dobrze pamiętam od godziny 12:10 co godzinę. PKS przejeżdża przez Sadów (o tym trochę później) oraz przez Koszęcin

[madohora]

LUBLINIEC TRAFIŁ NA ZNACZEK POCZTOWY - Radio Jura - 21.06.2022

[madohora]

[madohora]

Lubiniec - położony jest nad dwoma rzekami - Małą Panwią oraz Lublinicą. Początki miejscowości sięgają 1272 roku. Miejscowość została założona przez księcia Władysława Opolskiego na szlaku handlowym z Wrocławia do Krakowa.

[madohora]

Oczywiście Lubliniec

[madohora]

BUDYNEK W POBLIŻU DWORCA KOLEJOWEGO

[madohora]

KRZYŻ MĘKI PAŃSKIEJ

[madohora]

DOM Z CIEKAWYMI ZDOBIENIAMI

[madohora]

POWIEW JESIENI

[madohora]

[madohora]

KAMIENICE W LUBLIŃCU I OZDOBNIKI NA KTÓRE ZAZWYCZAJ NIE ZWRACAMY UWAGI

[madohora]

[madohora]

Patronką miasta jest Św. Edyta Stein, która spędzała tutaj wakacje u swoich dziadków. W centrum miasta znajduje się niewielki rynek z dawnym ratuszem, z 1821 roku

[madohora]

STAROSTWO POWIATOWE

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Ciekawy dom, jak tam byłam to wyglądał na opuszczony

[madohora]

[madohora]

URZĄD MIASTA

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

OBELISK UPAMIĘTNIAJĄCY NADANIE PRAW MIEJSKICH

[madohora]

[img]

[madohora]

[madohora]

ZDOBIENIA, NA KTÓRE NIE ZWRACAMY UWAGI

[madohora]

JAN NEPOMUCEN NA RYNKU W LUBLIŃCU

[madohora]

[madohora]

Kościół Świętego Mikołaja zbudowany w stylu gotyckim, pochodzący z XVi wieku (przebudowany w XVIII i XIX wieku.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kościół początkowo był wyposażony w 8-głosowy pozytyw. Obecne organy zostały wybudowane w 1908 r. przez firmę Schlag & Söhne ze Świdnicy

[madohora]

[madohora]

[madohora]

DĄB JANA PAWŁA II

[madohora]

POMNIK ŚWIĘTEGO EUGENIUSZA DE MAZENDOD W PARKU KLASZTORNYM

[madohora]

KOŚCIÓŁ ŚWIĘTEGO STANISŁAWA KOSTKI

[madohora]

[madohora]

W 1812 r. właścicielem dóbr lublinieckich był Franciszek Grotowski, który powołał w mieście Instytut Franciszka Grotowskiego mający na celu opiekę nad osieroconymi dziećmi i zapisał na jego utrzymanie część swojego majątku w testamencie

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kilka zdjęć niżej zobaczycie więcej "ciekawych rzeźb". Cóż, pewna definicja mówi, że ....powinno wzbudzać emocje. Można to odnieść również do tych rzeźb. Nigdzie nie jest powiedziane jakie to mają być emocje.

[madohora]

TAKIE TAM...DOMY

[madohora]

"NAD RZECZKĄ OPODAL KRZACZKA MIESZKAŁA KACZKA..."

[madohora]

[madohora]

LUBLINIEC ULICA OŚWIĘCIMSKA

[madohora]

[madohora]

ODPUSTOWE KRAMY

[madohora]

KRAMY ODPUSTOWE NA ULICY ŚWIĘTEJ ANNY W LUBLIŃCU

[madohora]

[madohora]

[madohora]

KRZYŻ PRZY ULICY LISOWICKIEJ

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Lubliniec - weź mnie popraw albo coś zmień
W Lublińcu można spędzić cały dzień
Jest tam parki z rzeźbami
I budka z dobrymi lodami.

[madohora]

Za rządów Bolesława Opolskiego (1281-1313) osada otrzymała prawa miejskie. Miasto położone na szlaku prowadzącym z Siewierza do Olesna utrzymywało ożywione stosunki handlowe, pośrednicząc w wymianie między Małopolską, a Śląskiem. Uzyskało ono również przywilej wyłącznego warzenia piwa dla okolicznej ludności w promieniu jednej mili (około 7 km). W początku XV wieku Lubliniec miał zaledwie około 200 mieszkańców. Do jego szybszego rozwoju przyczyniły się nowe przywileje, nadane w 1500 roku przez Jana Opolskiego. Książę nakazał wówczas sprzedawać w okolicznych karczmach piwo tylko z Lublińca, zezwolił na urządzanie targów tygodniowych i dwóch dorocznych jarmarków na bydło, ofiarował miastu wioskę Steblów i zezwolił na osiedlanie się w nim rzemieślników.

[madohora]

Duże znaczenie dla Lublińca miało uzyskanie w 1776 roku na mocy umowy z hrabią von Schlegendorf lasu wielkości 5203 morgów (około 1300 ha), który dostarczał drewna na potrzeby mieszkańców, a także stał się miejscem wypoczynkowym.

[madohora]

W 1812 roku właściciel dóbr lublinieckich Franciszek Grotowski zapisał w testamencie swój majątek na utrzymanie zakładu wychowawczego dla sierot bez różnicy stanu i wyznania. Grotowski zmarł bezpotomnie w 2 lata później, jego żona umarła w 1826 roku, a w 1832 roku sprzedano dobra lublinieckie hrabiemu Renardowi dla uzyskania funduszów na budowę zakładu. Rozpoczęła się ona jednak dopiero w 1843 roku, zaś uroczyste otwarcie zakładu wychowawczego nastąpiło na jesieni 1848 roku. Do początków XX wieku zakład opuściło około 900 wychowanków, z których wielu obrało później zawód nauczycielski.

[madohora]

Jeszcze w roku 1756 Lubliniec liczył zaledwie 676 mieszkańców, ponad sto lat później w 1861 r., 2369 mieszkańców. W następnych dziesięcioleciach motorem rozwoju miasta okazał się rozwój kolejnictwa, a wraz z nim handlu, rzemiosła i drobnego przemysłu.

[madohora]

W latach międzywojennych wybudowano w mieście rzeźnię miejską, przebudowano lokalną elektrownię. Funkcjonowały tutaj istniejące jeszcze przed I wojną: przędzalnia wełny (własność firmy "Union Textile" w Częstochowie), tartak parowy, fabryczka maszyn rolniczych i odlewnia żeliwa Piotra Szwarca oraz inne jeszcze mniejsze zakłady.
W Lublińcu stacjonował 74 Górnośląski Pułk Piechoty zasłużony w walkach wojny obronnej 1939 roku.
Mimo 740-letniej historii w samym mieście zachowało się niewiele zabytków.

[madohora]

Ludność miasta: ogółem — 23,8 tys. mieszkańców (2019)
Gęstość zaludnienia: 267,2 os/km2 (2019)
Powierzchnia: 89 km2
Współrzędne geograficzne: długość geograficzna: 18°41′E, szerokość geograficzna: 50°40′N
Data założenia miasta: ok. 1270
Prawa miejskie: nadanie praw — 1300
Oficjalne strony WWW: www.lubliniec.pl

[madohora]

Richard Courant (ur. 8 stycznia 1888, Lublinitz, Prusy, Niemcy, zmian w Polsce], 27 stycznia 1972, New Rochelle, Nowy Jork, USA) – urodzony w Niemczech amerykański matematyk i pedagog, który dokonał znacznych postępów w rachunku różniczków.

[madohora]

Wraz z powstaniem nazistów w 1933 roku, Courant uciekł z Niemiec do Anglii. W następnym roku został profesorem matematyki na Uniwersytecie Nowojorskim, stanowisko, które zajmował do przejścia na emeryturę w 1958 roku. Courant chciał powielić na NYU instytut matematyczny podobny do tego, który skierował do Getyngi. Z pomocą matematyka Jamesa J. Stoker i Kurt O. Courant założył jeden z America’snajbardziej prestiżowych instytutów matematyki stosowanej w Ameryce; po przejściu na emeryturę instytut został nazwany na jego cześć. Courant napisał również dwutomową pracę elementarną nad ustnikiem stosowanym, różnicowym i integralnym obliczem (1934; pierwotnie opublikowanym w języku niemieckim, 1927-29), a także H. Robbins, praca dla laika, czym jest matematyka? (1941).

[madohora]

220-200 milionów lat p.n.e. na Lipiu żyje czterometrowy dinozaur.

[madohora]

Nazwa pochodzi od wyrazu ciasny, czyli ‘wąski’[5]. Ma charakter topograficzny i odnosi się do faktu, że wieś położona jest między stawami, zatem w ciasnym miejscu. W wymowie gwarowej nazwa przybiera formę Ciasno, ponieważ wygłosowe a pochylone wymawiane jest jak o[6][7]. Do języka niemieckiego nazwa została zaadaptowana w postaci Cziasnau. W 1936 roku hitlerowska administracja III Rzeszy przemianowała wieś na Teichwalde[8]. Nazwa została utworzona od niemieckich rzeczowników pospolitych Teich ‘staw’ i Wald ‘las’. Polska nazwa w formie Ciasna formalnie obowiązuje od 16 grudnia 1946 roku

[madohora]

Zaraz potem wybudowany przed ośmiu laty dom staje się oficjalnie tym, czym był faktycznie od początku, czyli plebanią, co załatwiono również formalnie przepisując go na parafię. Tutaj krótko o terytorium ciasneńskiej parafii a przed 1980 filii Zborowskiego. Wspomnieliśmy już o włączeniu w roku 1940 Nowego Dworu i Plaszczoka. W roku 1964 ks. Józef Grochol odstąpił Ciasnej Jeżową, gdzie stał już nowy kościół, kończąc w ten sposób trzystuletnią obecność tej wsi w parafii sierakowskiej. W niedzielę 15 września 1985 roku spłonął kościół drewniany. Z pożaru ocalały jedynie naczynia liturgiczne przechowywane w sejfie. Zanim jeszcze uprzątnięto zwęglone szczątki bodzanowickiego kościółka, oczywista dla mieszkańców Ciasnej decyzja o budowie nowej świątyni zaczynała rodzić konkretne działania. Jeszcze w 1985 roku rozebrano sięgające 1,20 m w głąb ceglane fundamenty - podmurówkę starego kościoła oraz zaadaptowano świeżo postawiony dom katechetyczny na kaplicę, w której pierwszą mszę ksiądz Oswald Bobrzik odprawił już na Wszystkich Świętych, po miesiącu nieprzerwanych robót. Pierwszym z całej serii dokumentów bezpośrednio dotyczących nowego kościoła była wstępna zgoda na jego budowę podpisana przez wojewodę częstochowskiego Grzegorza Lipowskiego 12. grudnia 1985 roku. 30. października 1994 roku uroczyście poświęcono kościół pod wezwaniem św. Trójcy w Ciasnej. Mieszkańcy, straż pożarna w mundurach, panie w strojach ludowych, orkiestra i proboszcz Bobrzik powitali gości, którymi byli m.in. biskup opolski ks. Alfons Nossol; jego były biskup pomocniczy, a obecnie przełożony diecezji gliwickiej ks. Jan Wieczorek; pochodzący z Ciasnej dwukrotny prowincjał polskich oblatów, redaktor kalendarza Misyjnego" ks. Alfons Kupka; dyrektor diecezjalnego radia „Góra Św. Anny" ks. dr Andrzej Hanich, wreszcie księża dekanatu oleskiego i inni. Sama budowa kościoła zakończyła się dokładnie na dzień przed konsekracją. Razem z okresem załatwiania całej inwestycji daje to dziewięć lat wspólnego i skutecznego działania wielu ludzi. W 2009 roku z parafii odszedł ks. Oswald Bobrzik na zasłużoną emeryturę, na parafię przybył Ks. Wojciech Włoch.

[madohora]

W 1803 roku została wybudowana szkoła w Lisowie, ale jej stan techniczny nie był zbyt dobry. Około 200 dzieci uczęszczało na zajęcia. Były to dzieci z Lisowa, Chwostka i Koloni Lisowskiej. W tym czasie na wsi zamieszkiwało 17 rolników i 20 ogrodników. Za czasów Silviusa von Aulock powstało wiele zakładów: młyn, huty szkła, cegielnia, gorzelnie, tartak, trzy piece do wytopu rudy w Lisowie. We wsi znajdowały się dwa młyny wodne, a pośród zwierząt domowych w Lisowie było 30 koni, 126 krów, 54 sztuk młodego bydła, 55 świń i 15 owiec. W 1865 roku ludzie uprawiali głównie zboże i kartofle. Część mieszkańców pracowała w hutach i kopalniach. W Kolonii Lisów było 14 owiec, 54 krów, 23 sztuk młodego bydła i jeden koń. W 1818 roku musiał istnieć już we wsi Urząd Celny, ponieważ kasjerem był niejaki Niemiec Jonas. Tutejsze przejście graniczne umożliwiało handlowanie. Umowa z 1844 roku między Prusami a Rosją, określało przejście Lisów-Herby jako jedyne na Górnym Śląsku, przez które transportowano w obydwie strony uciekinierów, dezerterów i żebraków zbiegłych z terenów rosyjskich. W latach 1891–1892 rozpoczęto budowę kolei żelaznej. W 1892 roku powstaje w Lisowie dworzec

[madohora]

VII-IX wieku tereny te zamieszkiwały plemiona zachodniosłowiańskie m.in. Ślężanie, Opolanie.

[madohora]

1189 W spisie darowizn biskupa Siroslausa na rzecz joannitów w Strzegomiu jest wzmianka o Glinicy.

[madohora]

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego.

[madohora]

Nazwa pochodzi od słowa glina i odnosi się do właściwości terenu, na którym zostało położone. W 1295 w kronice łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis (pol."Księdze uposażeń biskupstwa wrocławskiego") miejscowość wymieniona jest pod staropolską nazwą Glinicza.

[madohora]

[madohora]

1240-1241 Najazd mongolski na Śląsk,

[madohora]

XIII- XIV Hrabia lub Pan zamożny (czasami błędnie pisany Gaszyn) upolował cennego jelenia w pobliskim lesie. Ze względu na to, że mu się tak podoba okolica nazywał ją Lubię-to czy też Lubić-to. Funduje kapliczkę. Buduje również dworek myśliwski. Opowieść tę przekazał ks. Hencińskiemu nauczyciel i organista Josef Kuron, W kronice parafialnej zanotowano rozmiary najstarszej kaplicy. Była ona o przekroju prostokątnym i liczyła 10–11 łokci długości. Wymiary te odpowiadają w przybliżeniu rozmiarom dzisiejszego prezbiterium kościoła. Ks. W. Mnich „Ze Śląska Polskiego”, p. red. Franciszek Kurpierz wyd. w Opolu w 1917

[madohora]

Draliny (niem. Dralin) – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Pawonków.

[madohora]

W 1295 w kronice łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis (pol. Księga uposażeń biskupstwa wrocławskiego) miejscowość wymieniona jest pod nazwą Dralim we fragmencie Dralim decima more polonico.

[madohora]

Kaplica stanęła na podmurówce, zmieniono jej pokrycie dachowe – ze strzechy na dachówkę ceramiczną. Obecnie jest to niewielka, orientowana budowla z bali drewnianych, zbudowana na zrąb, zamknięta trójbocznym prezbiterium z niewielką zakrystią od południa i kruchtą od zachodu, nakrytą pulpitowym daszkiem, która zastąpiła dawny wydatny okap. W miejscu styku nawy i prezbiterium umieszczona jest ażurowa wieżyczka na sygnaturkę z blaszanym, stożkowym hełmem. W skromnym wnętrzu w ołtarzu znajduje się obraz Matki Boskiej Fatimskiej, obok w prezbiterium – współczesna kopia obrazu MB Częstochowskiej. Na belce tęczowej umieszczona jest Grupa Ukrzyżowania.

[madohora]

Łebki – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Herby.

[madohora]

W okresie międzywojennym stacjonowała w miejscowości placówka Straży Celnej „Łebki”

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W latach 1945-54 siedziba gminy Łagiewniki Małe. W latach 1954-1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Łagiewniki Małe. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego.

[madohora]

Łagiewniki Wielkie (niem. Groß-Lagiewnik) – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Pawonków.

[madohora]

Kościół pw. Jana Chrziciela w Łagiewnikach Wielkich

W centrum wsi ulokowany jest kościół pw. św. Jana Chrzciciela z przylegającym cmentarzem, wybudowany w latach 60. XX w.

[madohora]

Nazwa pochodzi od polskiego określenia oznaczającego "wędlinę" i prawdopodobnie związana jest z wytwarzaniem we wsi wędzonych produktów mięsnych. Heinrich Adamy w swoim dziele o nazwach miejscowych na Śląsku wydanym w 1888 roku we Wrocławiu wymienia najstarszą nazwę miejscowości w obecnej polskiej formie "Wędzina" tłumacząc jej znaczenie "Rauchfleischdorf" czyli po polsku "Wieś wędzonego mięsa". Niemcy zgermanizowali nazwę na Wendzin w wyniku czego utraciła ona swoje pierwotne znaczenie.

[madohora]

Zespół Pałacowo - Parkowy w Wędzinie

Pierwsza wzmianka o Wędzinie pochodzi dopiero z 1679 r. Założenie wioski miało miejsce zapewne dużo wcześniej, lecz brak informacji w źródłach uniemożliwia opisanie jej dziejów. Wędzina na przełomie XVII i XVIII w. była własnością rodziny von Gaschin, a następnie rodu Rouzitz de Helm. Ostatnim prywatnym właścicielem majątku przed 1945 rokiem był Bernard von Studnitz.

[madohora]

Kościół pw. Świętego Urbana w Wędzinie

Kościół p.w. św. Urbana w Wędzinie jest obiektem nowym, wybudowanym przed kilku lat, w nowym miejscu przy ulicy Lompy w Wędzinie. W miejscu gdzie znajdował się już nieistniejący budynek kościoła znajduje się przepiękna kapliczka z krzyżem w centralnej części.

[madohora]

[madohora]

Niemiecki nauczyciel Heinrich Adamy w swoim dziele o nazwach miejscowości na Śląsku wydanym w 1888 roku we Wrocławiu wymienia jako wcześniejszą nazwę miejscowości Pawonkow podając jej znaczenie "Wiesenquelle" czyli "źródło na łące

[madohora]

Obecny kościół w Pawonkowie został wybudowany w latach 1806 1809. Głównymi fundatorami kościoła byli właściciele tutejszych dóbr ziemskich rodzina Thaer.

[madohora]

Najstarsze zapisy w księgach parafialnych dotyczą przełomu XVIII i XIX wieku, podają:

26.IV. 1734 pogrzeb,
3. XII. 1765 chrzest,
13. VIII. 1827 ślub.

[madohora]

Słownik geograficzny Królestwa Polskiego podaje iż w 1869 roku parafia Pawonków liczyła:
3469 katolików,
43 ewangelików,
14 izraelitów

[madohora]

U schyłku XIX wieku powstał cmentarz pawonkowski. Najstarszy zachowany grób pochodzi z roku 1901 i ma tablicę z epitafium spisanym po polsku, choć na innych grobach są tablice z elementami gotyckiej niemczyzny. Na cmentarzu znajduje się zbiorowa mogiła grobów przeniesionych z przykościelnego cmentarza

[madohora]

Wprowadziły się do niego już w październiku 1935 roku. W czasie okupacji siostry zakonne zostały wysiedlone z klasztoru, który został przeznaczony na punkt pomocy sanitarnej urzędowała tam pielęgniarka (w języku niemieckim zwana Schwester ). Siostry przeprowadziły się do wolnego domu tzw. „wycugu” (domu dożywotniego utrzymania) dom ten znajdował się przy obecnej ulicy Damrota za posesją pana Wicharego.

[madohora]

Do parafii należały miejscowości: Pludry, Pietraszów, Zawadzkie, Łagiewniki Małe, Skrzydłowice, Kośmidry, Gwoździany i Dzielna. Pierwszym proboszczem, o którym istnieje zapis w dokumentach parafialnych był ks. proboszcz Jerzy Częstochomista.

[madohora]

Kościół jest pod wezwaniem św. Katarzyny Aleksandryjskiej. Obraz znajdujący się w nastawie ołtarzowej pochodzi z 1806 roku. Namalował go Karol Fryderyk Held. Autor pochodził ze znanej niemieckiej rodziny malarzy i architektów. Kościół posiada też barokowy kielich z XIX wieku, który został zakupiony w roku 1807 od jezuitów z Nysy oraz monstrancję.

[madohora]

W 1907 roku, gdy duszpasterzem był ks. Józef Hachulski, do parafii przybyły Siostry Elżbietanki. Początkowo wynajmowały mieszkanie w domu stolarza Franciszka Grabińskiego. W 1935 roku, za czasów ks. Franciszka Florka, wybudowano klasztor dla sióstr.

[madohora]

Za czasów proboszczowania ks. Józefa Kurażko w roku 1996 zmieniono na kościele pokrycie dachu oraz w roku 1999 zakończono budowę domu przedpogrzebowego. W dniu 11 sierpnia 1996 rok parafię nawiedziła kopia obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej.

[madohora]

o diecezji katowickiej wrócił w lutym 1942 roku. Po powrocie do diecezji był wikariuszem w parafiach: Przemienienia Pańskiego w Katowicach (1942-1948), Nawiedzenia NMP w Brzezince (1948-1950) i MB Bolesnej w Rybniku (od marca do września 1950). W latach 1950-1954 był lokalistą w kościele pw. MB Różańcowej w Zwonowicach, od 25 października 1948 katechetą w Gimnazjum Przemysłu Górniczego w Rybniku, a także w Liceum Ogólnokształcącym Żeńskim, oraz Zakładzie Sióstr Urszulanek. W latach 1954-1955 był substytutem w parafii Ducha Świętego w Czarnym Lesie.

[madohora]

Po święceniach został posłany na zastępstwo do Grodźca koło Skoczowa, a od 16 czerwca 1956 był wikarym w parafii św. Antoniego w Dąbrówce Małej. W kolejnej placówce w Pawłowie koło Zabrza pracował w zastępstwie. Od 1 października 1956 był wikarym w Krzyżkowicach koło Pszowa. 10 stycznia 1957 został przeniesiony do Rudzicy, gdzie pracował przez 4 lata. W 1961 roku został pracownikiem Wydziału Finansowego Kurii. W latach 1963-1982 pracował w parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Olszynie, gdzie od 21 września 1963 do 12 stycznia 1964 był wikarym, pomagając sędziwemu proboszczowi ks. Franciszkowi Hyli. Od 13 stycznia 1964 został ustanowiony olszyńskim proboszczem, pełniąc tę funkcję do 14 sierpnia 1982. 15 sierpnia 1982 został ustanowiony proboszczem w parafii św. Katarzyny Dziewicy i Męczennicy w Pawonkowie. Pracował tam do 16 sierpnia 2000. Na emeryturze zamieszkał w Domu Księży Emerytów św. Józefa w Katowicach. Zmarł 23 lipca 2014 roku.

[madohora]

Wierzbie (niem. Wiersbie) – wieś sołecka w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Koszęcin. Wieś liczy ok. 400 mieszkańców.

[madohora]

Pałac w Wierzbiu – wybudowany w miejscowości Wierzbie.
Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park.
Obecnie odrestaurowany pałac w Wierzbiu stanowi własność prywatną. Teren otoczony ogrodzeniem, obowiązuje zakaz wstępu.

[madohora]

Ciasna – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Ciasna. Historycznie leży na Górnym Śląsku.
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Ciasna. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego.
Miejscowość jest siedzibą gminy Ciasna.

[madohora]

W latach 1945-1952 pałacem zarządzało Państwowe Gospodarstwo Rybackie w Ciasnej. W tym czasie przeprowadzono remont budynku. Kolejny użytkownik, Kaletańskie Zakłady Celulozowo-Papiernicze, już w 1953 r. przekazały budynek na Państwowy Dom Wczasów Dziecięcych.

[madohora]

Obecnie na bardzo uproszczonych elewacjach położono jednorodne tynki, a część przyziemia ozdobiono cegłą klinkierową. Prawdopodobnie kiedyś okna były w prostokątnych obramieniach, elewacje dzieliły gzymsy i pilastry, a przyziemie było boniowane.

[madohora]

Okoliczne wsie zgrupowane były w trzech okręgach, których siedziby ustanowiono w Sierakowie, Ponoszowie i Ciasnej. Do okręgu w Ciasnej należały dwór i wieś Ciasna, dwór i wieś Jeżowa (z Klekotną!) oraz dwór i wieś Molna. Podział ten przetrwał aż do końca czasów niemieckich znajdując odbicie w aktach urzędowych z tego okresu. Jeżeli więc szukamy informacji o osobie mieszkającej wtedy np. w Jeżowej, odnajdujemy je w dokumentach prowadzonych wtedy przez urząd w Ciasnej, zaś mieszkaniec Zborowskiego będzie zarejestrowany w Ponoszowie itd.

[madohora]

26 września 1934 roku położono kamień węgielny pod sprowadzony z Bodzanowic drewniany kościół p.w. Trójcy Św. Kościół należał do najstarszych zabydków sztuki sakralnej tego typu na śląsku.
Karl Thiersch, w latach 1932 -1943 proboszcz w Zborowskiem, musiał od roku 1934 obsługiwać ten drugi kościół, który mieszkańcom Ciasnej przekazali parafianie i proboszcz Izydor Przybysz z Bodzanowie, co było uciążliwe.
Szczególnie pamiętanym duszpasterzem z tamtych czasów jest ojciec Jan Twardoch, który od roku 1942 mieszkał na stałe u Franciszki Strzody w blokach. Urodził się w roku 1909 w Bujakowie w powiecie rybnickim, uczył się w Niższym Seminarium Duchownym w Lublińcu (przy oblatach, zamknięte w 1952 roku), w Obrze w województwie poznańskim ukończył wyższe seminarium - święcenia kapłańskie otrzymał w roku 1934.

[madohora]

1. marca 1969 roku przyjechał do Ciasnej drugi stały wikary - ksiądz Oswald Bobrzik. Urodził się 10. września 1934 roku w Krzyżanowicach na południe od Raciborza, gdzie Śląsk graniczy z Czechami a właściwie z Morawami, których bliskość odbija się m.in. w miejscowym dialekcie.

[madohora]

Dojazd do Ciasnej

ROZKŁAD JAZDY AUTOBUSU NR 73 LUBLINIEC - SIERAKÓW ŚLĄSKI

ROZKŁAD JAZDY AUTOBUSU NR 9 LUBLINIEC - WĘDZINA

ROZKŁAD JAZDY AUTOBUSU NR 10 LUBLINIEC - SIERAKÓW ŚLĄSKU

ROZKŁAD JAZDY AUTOBUSU NR 37 ZBOROWSKIE - CIASNA

[madohora]

Wieś powstała w XIV stuleciu. 20 grudnia 1422 roku książę Bernard, właściciel Dobrodzienia przekazał Jeżową w darze swojemu rycerzowi Hansowi, który zginął potem w walce z husytami, a w roku 1434 od jego córki Siguny odkupił Jeżową Jan Stroll z Pawonkowa. Stroll, oprócz synów Jana i Piotra, miał dwie córki: Elżbieta wyszła w 1466 roku za Bartłomieja Biesa; Katarzyna wstąpiła do klasztoru w Czarnowąsach, rezygnując z dochodów Jeżowej pod warunkiem, że bracia będą wypłacać klasztorowi 4 grzywny rocznie. Właściciele Jeżowej, podobnie jak i innych miejscowości, bezustannie się zmieniali, u schyłku XVIII wieku byli nimi m.in. dwaj pruscy kapitanowie Feliks von Stümer i Dionizy von Jeanneret (dorobił się generalskich szlif). Tutaj urodził się w 1817 roku Jan Baptysta Respondek – wykładowca seminarium duchownego w Poznaniu i poseł do parlamentu pruskiego, oraz Grzegorz Erlebach wyświęcony w 1979 roku, aktualnie jest audytorem Trybunału Roty Rzymskiej (Rota Romana, najwyższy sąd papieski). Od roku 1905 istniała formalnie szkoła dokształcająca dla chłopców, w której przez dwa lata uczono rolnictwa, sadownictwa, zasad nawożenia i innych pożytecznych rzeczy, ale w praktyce ta wiejska szkoła zawodowa działała tu dość anemicznie. Jesienią 1910 roku próbowano ją wreszcie "rozruszać". Miało do niej uczęszczać dobrowolnie 32 chłopców w wieku od 14 do 18 lat, jednak frekwencja nie była zbyt wysoka. W listopadzie 1867 roku stanęła w Jeżowej nowoczesna murowana szkoła. Jej budynek stoi zresztą do dzisiaj. W 1926 roku wybudowano nową szkołę wydając na ten cel 27 tys. marek, plus 1440 marek na boisko sportowe w zachodniej części wsi. W roku 1929 szkoły dokształcające doczekały się również dziewcząt, które zajmowały się szyciem i gotowaniem. We wsi konsekrowany w 1960 roku kościół św. Jadwigi Śląskiej, o pięknie zdobionym wnętrzu. W pobliżu lasy mieszane (dęby, buki), 2 km w kierunku zachodnim, na Przywarach, rezerwat cisów utworzony w 1957 roku na obszarze 8 ha, a przy starej leśniczówce Sobkowe czysty drzewostan bukowy. Ze wzniesienia, które nazywane jest Jeżowską Górką (289 m n.p.m.) rozległy widok na dolinę Liswarty, dostrzec stąd można również zabytkowy kościół w Lubecku oraz inne obiekty. Jest to końcowy fragment długiej i wysokiej wydmy polodowcowej. W tym najwyższym w gminie Ciasna punkcie postawiono w roku 1926 drewnianą wieżę triangulacyjną, służącą głównie do pomiaru terenu metodą trójkątów. Wieża po 50 latach zawaliła się. Na jej miejscu wybudowano nową wieżę przeciwpożarową. Podczas I wojny światowej (1914-1918) powołano na front 73 mężczyzn, z których 27 poległo, a tablica z ich nazwiskami umieszczono w kapliczce. Plebiscyt w marcu 1921 roku przyniósł w Jeżowej 219 głosów za Niemcami i 158 za Polską. Liczba mieszkańców Jeżowej wynosiła w roku 1819 – 473, w roku 1867 – 593, w roku 1910 – 660, rozwijając się w tempie raczej umiarkowany. Na dzień dzisiejszy liczba ta niestety zmalała do 550 osób. Powierzchnia Jeżowej to 946 ha, w tym 718 ha użytków rolnych i 133 ha lasu.
W 1936 władze hitlerowskie, chcąc zatrzeć słowiańskie pochodzenie nazwy wsi, przemianowały ją na Kreuzenfeld (w dosłownym tłumaczeniu "krzyżowe pole")

[madohora]

Od połowy XVII wieku przez około trzysta lat wieś należała do parafii w Sierakowie Śląskim (oddalonym o 7 km), a wcześniej w Lubecku. Z uwagi na dużą odległość do kościoła parafialnego zagrodnik Lorenz Ochman w 1881 wybudował, przede wszystkim własnymi siłami, murowaną kaplicę i przekazał ją wsi, która miała się nią opiekować. Nieregularnie odprawiano w kaplicy nabożeństwa, a kilkakrotnie także msze święte z udziałem księży z kościoła sierakowskiego. Kościół pod obecnym wezwaniem został konsekrowany w 1960 (budowę rozpoczęto w 1958). W 1964 ukończono prace nad wyposażaniem kościoła (wieś przeszła wówczas do parafii w Ciasnej). Komunistyczne władze nie wydały zezwolenia na budowę wieży (w okolicy funkcjonowała jednostka wojskowa w Przywarach). Prace nad budową wieży ukończono w listopadzie 2008, po siedmiu miesiącach budowy[1]. Remont w latach 2007–2013 był dofinansowany z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich stworzonego przez Unię Europejską[2]. W świątyni znajdują się uszkodzone organy, nieużytkowane od kilkunastu lat[3]. Wnętrze zdobią bogate polichromie.

[madohora]

Do parafialnego kościoła św. Piotra i Pawła w Sierakowie jeżowianie mieli co najmniej 7 km. Na niedzielną mszę udawali się przeważnie pieszo, bo było taniej, ale również z tego powodu, że mniej więcej do połowy XIX wieku mieli woły zamiast koni. Zresztą jeszcze dużo później nie wszystkich było stać na dojazd furą, nie mówiąc już o prawdziwej bryczce, którą wozili się tylko najbogatsi gospodarze i to nie każdej niedzieli.

[madohora]

[madohora]

W 1936 nazistowskie władze III Rzeszy, chcąc zatrzeć polskie pochodzenie nazwy wsi, przemianowały ją na nową, całkowicie niemiecką – Ostenwalde

[madohora]

[madohora]

Manufaktura fajek powstała w roku 1753 i należała do spółki w składzie: Andreas von Garnier – właściciel dóbr lublinieckich, w tym Zborowskiego, Samuel Grulich – kupiec wrocławski, Karl von Unfriedt – radca wojenny i Rappard – komisarz rolny. Dwunastu sprowadzonych z Holandii fachowców uruchomiło zakład, który zatrudniał w rok później 40, a w 1788 roku aż 115 robotników. Maksymalna produkcja 7000 fajek dziennie, około dwa miliony rocznie. Jest to ilość ogromna, znajdująca jednak proste uzasadnienie: fajki były wypalane z gliny, a więc bardzo kruche. Farfurnia w Zborowskiem opierała swą produkcję na technologii pochodzącej z holenderskiej Goudy, miasta popularnego głównie jako nazwa gatunku sera. Podstawowy surowiec, glinkę kaolinową, której złoża znajdują się w pobliżu wsi, zaraz po wydobyciu płukano i to najprawdopodobniej w stawie Ślama–ślamować/szlamować znaczy płukać – potem glinka od dwóch do trzech lat leżakowała na świeżym powietrzu. Możemy przypuszczać, iż takie składowisko urządzono zaraz przy Ślamie /staw/, następnie przewożono ją do Bogdali i mielono w młynie na Potoku Kochcickim.. Bliżej nie ma wody bieżącej zdolnej poruszyć koło. Po dodaniu wody i składników stanowiących tajemnicę holenderskich mistrzów uzyskiwano plastyczna masę, którą ponowione mielono na Bogdali. Następnie surowiec leżakował ponad pół roku w piwnicy (prawdopodobnie na skrzyżowaniu ulic Głównej, Piaskowej i Tylnej) i jeszcze raz był mielony. Z takiego materiału rozpoczynano produkcję jednorodnych fajek glinianych. Wszystkie czynności fachowcy wykonywali ręcznie, począwszy od formierza, który z kawałka gliny lepił przyszłą fajkę, także widać było obie części, czyli główkę i cybuch.

[madohora]

Około roku 1850-1855 kończy się też egzystencja fajczarni w Zborowskiem –w spisie przedsiębiorstw powiatu Lublinieckiego z roku 1861 już nie figuruje. Jej ostatnie kilkadziesiąt lat to raczej wegetowanie. Produkcja glinianej fajki przestawała się opłacać również z powodu nowego konkurenta, jakim stało się cygaro. Po słynnej niegdyś manufakturze pozostały wypłukane przez deszcz ułamki fajek i rozsypujący się budynek, chyba jedyny tego typu zabytek w Europie. Pozostała też ciągle niespełniona nadzieja, że znajdą się pieniądze na jej uratowanie.

[madohora]

[madohora]

Obecnie kościół i bezpośrednie otoczenie są dobrze utrzymane, kościół w połowie lat 90-tych ubiegłego wieku przeszedł generalny remont, z osuszeniem, remontem wieży i wymianą tynków.

[madohora]

W latach 1945–1954 siedziba gminy Lisów. W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Lisów. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego.

[madohora]

Wieś położona nad rzeką Liswartą przy trasie z Lublińca do Częstochowy; niegdyś posiadała prawa gminne. Miejscowość znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego Lasy nad Górną Liswartą. Leży w obrębie Górnego Śląska, na terenie historycznej ziemi lublinieckiej.

[madohora]

Piłkarski klub LKS Liswarta Lisów został założony w 1968 roku z inicjatywy Józefa Kozielskiego(1918-1993), wielkiego fana piłki nożnej, który w klubie spełniał wszystkie funkcje, od prezesowania, na trenowaniu zawodników kończąc. Największym sukcesem Liswarty Lisów był awans w 2009 do grupy częstochowskiej ligi okręgowej. Jednak po sezonie spędzonym w wyższej klasie rozgrywkowej klub z Lisowa spadł do A klasy lublinieckiej. Współcześnie klub występuje w Częstochowskiej lidze okręgowej. Obecnym trenerem LKS Liswarta Lisów jest Artur Zakaszewski, który jednocześnie pełni funkcję prezesa.

[madohora]

Wierni z Lisowa od 1971 roku czynili starania mające na celu budowę nowego kościoła. Zawiązany komitet budowy sugerował początkowo budowę świątyni w miejscu starego kościoła, gdzie znajdował się okolicznościowy krzyż. W kwietniu 1981 roku władze rządowe wydały stosowną zgodę. W Kombinacie Budownictwa Mieszkaniowego „Budomont” w Chorzowie zakupiono barak wykonany z gotowych elementów (prefabrykatów) o wymiarach 21 x 11,2 m i wysokości 3,5 m.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kościół rzymskokatolicki pw. św. Stanisława Kostki w Lublińcu – jeden z największych kościołów w mieście, tuż obok niego znajduje się klasztor Ojców Oblatów, w którym do lat 50. XX w. istniało Niższe Seminarium Duchowne. Kościół leży w parku klasztornym w którym znajduje się także grota Matki Boskiej Fatimskiej. Kościół składa się z dwóch części, górnej i dolnej, w części górnej znajduje się kościół główny natomiast w części dolnej kaplica Matki Boskiej Fatimskiej. Przy świątyni znajduje się również Zespół Szkół im. św. Edyty Stein.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

1300 Trafiając pod zwierzchnictwo Czech Lubliniec otrzymuje prawa miejskie.

[madohora]

315-1317 Wielki głód i nieurodzaje w Europie.

[madohora]

Lisów (niem. Lissau) – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Herby. Do 1954 roku była siedzibą gminy Lisów.

[madohora]

ROZKŁAD JAZDY AUTOBUSU NR 72 LUBLINIEC - PIETRZAKI

[madohora]

W 1886 roku rozpoczęto budowę nowej kaplicy. Teren zakupiono od rolnika Franciszka Kani, a prawie 1/5 kosztów budowy spłaciła księżna Adela von Hohenlohe-Ingelifingen z Koszęcina. Budowę kaplicy, której patronował proboszcz z Sadowa – ks. Anzelm Hrabak, zakończono 15 listopada 1888 roku. Ołtarz zakupiono w zakładzie stolarstwa artystycznego C. Buhla we Wrocławiu.

[madohora]

po wojnie zaś parafię. W 1941 roku parafia zakupiła dawny budynek celny w Olszynie, który od 1926 roku dzierżawiono od Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach, przeznaczając go na potrzeby plebanii.

[madohora]

"Diabielski kamień" jest czerwonym granitem będący pozostałością zlodowacenia środkowopolskiego. Granit jest skałą magmową głębinową. Skały magmowe głębinowe zastygają na dużej głębokości, poszczególne kryształy tych skał są dobrze wykształcone.

[madohora]

Wiąże się z nim kilka legend. Jedna z nich opowiada jak pewien ksiądz założył się z diabłem o duszę, że zdąży odprawić mszę szybciej niż diabeł przeniesie kamień z Góry Świętej Anny na Jasną Górę.

[madohora]

W rzeczywistości kamień został przetransportowany na początku XX wieku z okolic Hadry.

[madohora]

Kościół wzmiankowany jest od XIV wieku, gdzie wówczas istniała parafia, do której należały miejscowości Ciasna i Zborowskie. Ze względu na ponad dwustuletnią tradycję pielgrzymowania do tego kościoła mieszkańców Górnego Śląska, w roku 1994 biskup Jan Wieczorek ustanowił ten kościół sanktuarium.

[madohora]

Znajdując się często na Odpuście w Lubecku słyszałem pomiędzy nabożnymi pątnikami z dalekich stron na święte miejsce przychodzącymi o znalezieniu obrazu cudownego różne rozmowy. Niektórzy zastanawiali się nawet, że nic o owym kościele drukowanego dostać nie można.

[madohora]

Roku pańskiego 1720 żył tamże fararz imieniem Henryk Zmiękskał. Podle zwyczaju gospodarzy dał on nawóz na pole wywozić a było to w Oktawę Bożego Ciała, gdy się tym czeladź jego trudniła. Nałożywszy na jeden wóz dwa konie do niego przyprzęgł i wieźć w pole go chcieli. Ale w żadne sposób z miejsca ruszyć nie mogli. Przypadkiem przyszedł na to brat mianowanego plebana. Tenże ująwszy konie począł je smagać, czeladzi zaś nakazał aby wóz za nimi pchała. Jednak ta pomoc okazała się daremna, bo wóź stał jak wryty i jakby się z miejsca ruszyć nie mógł. Nadto zdenerwowany zarządca kazał gnoju aż do połowy nałożyć, mniemając że za dużo nałożono.

[madohora]

Przed Ołtarzem NMP w Lubecku (na melodię U drzwi twoich stoję panie)

O Marya i dziś klęczę
Znowu w tym świętym kościele
Ach spraw niechaj się nie męczę
I owszem cię wielbię śmiele

Wspomnij ile z miejsca tego
Pocieszonych odchodziło
Z tych ratowałaś każdego
Wszystko złe ich opuściło

I ja dawniej tu klęczałem
Tobie się tu poświęciłem
I opieki twej doznałem'
I modlitwą pokrzepiłem

Teraz zewsząd opuszczony
Tu cię o ratunek wzywam
Ach spraw bym był pocieszony
Kiej tu do ciebie przybywam

Nie wątpię że twoja siła
Łatwo to uczynić zdoła
Boś jeszcze nie opuściła
Tego który do cię woła

Z tej przyczyny ożywiony
Znów się do ciebie uciekam
Abym nie był opuszczony
Twego miłosierdzia czekam.

[madohora]

Upadamy przed twym tronem
o Maryjo dziatki twe
I z sercem upokorzonym
Pierś wyciska słowo te
Ach zmiłuj się droga pani
Patrz oto twoi poddanie
Przed cię niosą prośby swe

Obróć oczy twe łaskawe
Ach na nędzny już twój lud
Który płacze już łzy krwawe
Bo go dręczy świat i głód
Tak że już wszystek omdlewa
I twego imienia wzywa
O Marya ukaż cud

Wstrzymaj rękę syna swego
NIechaj rózga sfolgnie
Która dla grzechu naszego
Świat od długich lat czuje
Obróć macierzynskie słowa
Do syna a kara owa
Na głos jego zhamuje

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Dawny Pałac w Lublińcu

Powstanie: ok. XVIII wieku.
Budynek dawnego pałacu posiada symetryczną bryłę. Posiada 3 kondygnacje z częściowo widoczną kondygnacją piwnic. Do prostopadłościennej części środkowej przylegają skrzydła. Wszystkie części kryte są dachami dwuspadowymi o niewielkim spadku. Skrzydła zwieńczone są frontonem. Od strony południowej nieznacznie wysunięte w formie ryzalitów.

[madohora]

[madohora]

Tablica w Kościele Św. Edyty Stein

Tablica pamiątkowa poświęcona lublinieckim policjantom zamordowanym w Katyniu i Miednoje.

[madohora]

Tablica na Cmentarzu Wojskowym

Tablica pamiątkowa upamiętniająca ofiary katastrofy lotniczej pod Smoleńskiem z 10 kwietnia 2010

[madohora]

Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1292 roku pod nazwą Lessovie Polonicalis. W 1326 roku pod nazwą Lesnow. Wieś należała do diecezji krakowskiej, a parafii Lubecko. Miejscowość związana z hutnictwem starośląskim nad rzeką. Związek Lisowa z hutnictwem trwał aż do XIX wieku. W 1618 roku Piotr Bujakowski wzniósł w Lisowie drewniany kościółek pod wezwaniem św. Laurentiusa

[madohora]

Pójdźcie Chrześcijanie ku Maryi Pannie
W Lubeckiej krainie obrazek jej słynie
Kto ma cięzkości, dolegliwości
Niechaj do niej spieszy

Bo ona łaskawa, pomocy dodawa
Każdemu nędznemu i utrapionemu
Więc kto zemdlony i utrapiony
Niechaj do niej spieszy

Tam się uciekają, ratunku szukają
Świata miłośnicy, zwątpieni grzesznicy
Ona łaskawa, pomoc podawa
I najgrzeszniejszemu

Tam idźcie sieroty, tam dla was skarb złoty
Tam się uciekajcie, tej matki szukajcie
Kto tylko zdoła, kiedy was woła
Bieżcież ku niej dziatki

Zewsząd do mnie chodźcie i prośby przynoście
Tu błogosławieni bądźcie w mej świątyni
Bo ma przycena sprawi u syna
I że was wysłucha

Wy Adama dziatki, słysząc słowa matki
Gnuśni nie bieżycie do niej nie spieszycie
Aby z pokłonem przed jej tronem
Onej się polecać

Dzieje ogłaszają i nam przedstawiają
Jak dawniej przodkowie nasi pradziadkowie
Jak wierne dziatki do dobrej matki
Tutaj przychodzili

A wy potomkowie, onychże synowie
Ojców naśladujcie, zewsząd przybywajcie
I wszyscy razem przed jej obrazem
Onę uwielbiajcie.

[madohora]

Przed obrazem Matki Boskiej Lubeckiej

Utrapieni przed twem tronem
Maryja, upadamy
Twoi słudzy wielkim gronem
Ciebie Pani wzywamy
Daruj, daruj grzesznikom
I wybacz niewdzięcznikom
Którzy ciebie tu wzywają
I ratunku czekają

Kto ucieka się do ciebie
Czci prosi i miłuje
Nie oddalisz go od siebie
Aż mu syn twój daruje
NIeodpuszczasz żadnego
Ciebie wzywającego
Chociaż w największej potrzebie
Znajddzie pomoc u ciebie

Tu z tej góry o jak wiele
Twa ręka łask rozdała
Tu grzesznicy głoszą śmiele
Żeś się za nich wstawiła
I pokój im wróciła
Od rozpaczy broniła
I zostali pocieszeni
Tutaj w twojej świątyni

A gdy odchodzić musimy
Aby nazad przybyć zaś
Tobie my się oddajemy
O nie opiszczajże nas
Niech wraz wezmiemy one
Z rąk twych rajską koronę
I z Tobą się radujemy
Chwałę tobie nucimy

[madohora]

Na terenie wsi działa koło Mniejszości Niemieckiej DFK Lisów (Lissau)- Towarzystwo Społeczno-Kulturalne Niemców w Lisowie.

[madohora]

Na terenie miejscowości znajduje się oddany do użytku w 1999 roku kościół pod wezwaniem NMP Matki Kościoła. Parafia została erygowana w roku 1982 przy znajdującej się w Lisowie kaplicy. W kościele w ostatnich latach przeprowadzono prace wykończeniowe, został zmieniony wystrój, który podkreślił nowoczesny styl kościoła. Będąc w kościele szczególną uwagę należy zwrócić na złote tabernakulum przypominające swoim wyglądem „krzew gorejący”. Na terenie wioski znajduje się także zespół pałacowy z XIX wieku. W 2008 otwarto we wsi nowy cmentarz; dotąd cmentarzem dla tej wsi był położony w sąsiednich Kochanowicach.

[madohora]

Piłkarski klub LKS Liswarta Lisów został założony w 1968 roku z inicjatywy Józefa Kozielskiego(1918-1993), wielkiego fana piłki nożnej, który w klubie spełniał wszystkie funkcje, od prezesowania, na trenowaniu zawodników kończąc. Największym sukcesem Liswarty Lisów był awans w 2009 do grupy częstochowskiej ligi okręgowej. Jednak po sezonie spędzonym w wyższej klasie rozgrywkowej klub z Lisowa spadł do A klasy lublinieckiej. Współcześnie klub występuje w Częstochowskiej lidze okręgowej. Obecnym trenerem LKS Liswarta Lisów jest Artur Zakaszewski, który jednocześnie pełni funkcję prezesa.

[madohora]

Glinica, niem. Glinitz, wś, pow. lublinieoki, par. Lubecko, o 5 kil. od Lublińca, p rz y d ro dze do Olesna, ma z kolonią Dąbrow a 48 osad, 1290 m. rozl., fabrykę fajansu i szkołę

[madohora]

Sadów (śl. Sodowje, niem. Sodow) – wieś sołecka w Polsce, położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Koszęcin. W latach 1945-55 siedziba gminy Sadów.

[madohora]

W 1295 w kronice łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis (pol."Księdze uposażeń biskupstwa wrocławskiego") miejscowość wymieniona jest pod nazwą Sadowe

[madohora]

Podczas niemieckiego spisu powszechnego w 1910 roku z ogólem 630 mieszkańców 586 zadeklarowało język polski jako ojczysty, a 44 język niemiecki

[madohora]

Na terenie wsi znajduje się gotycki murowany kościół św. Józefa, konsekrowany w 1331 roku. Jest on jednym z najstarszych kościołów na Śląsku. Do parafii należą obecnie miejscowości Wierzbie, Droniowice oraz Harbułtowice. Wcześniej, do 1869 roku należały do niej 34 miejscowości m.in. Koszęcin, Boronów, Rusinowice i Olszyna wraz z otaczającymi je siołami. Parafia sadowska wzmiankowana była już w połowie XIII wieku.

[madohora]

[madohora]

1362W dokumenty w Wrocławiu użyto określenia „Johannesa – plebana –de Lubiczko” jako testator aktu księcia Alberta Opolskiego.

[madohora]

1366.01.22 Plebanus Joannes de Lubiczko wymieniony w dokumencie uposażenia przez księcia Alberta miejscowości Jassenicze.

[madohora]

Miejsce atrakcyjne dla rodzin z dziećmi, teren wyposażony w liczne wiaty, ławki i grill bar.

[madohora]

Ośrodek Wypoczynkowy „Posmyk” w Lublińcu Kokotku, położony jest w niezwykle spokojnej i malowniczej okolicy, pośród Lasów Lublinieckich i licznych stawów. Można tu pooddychać wyjątkowo czystym powietrzem, skorzystać z tras rowerowych czy wybrać się na przejażdżkę konną. Ośrodek leży nad rozległym stawem Posmyk, więc amatorzy sportów wodnych również znajdą tu coś dla siebie – kajaki, żaglówki, pontony czy rowery wodne.

[madohora]

Ośrodek „Posmyk” organizuje imprezy rodzinne, pobyty weekendowe, wczasowe, zielone szkoły i kolonie. Chętni mogą skorzystać z wczasów rehabilitacyjnych - oferowane są zabiegi z zakresu fizykoterapii i hydroterapii, a także masaże.

[madohora]

Posiada trzy stawy (największy "Posmyk") oraz ośrodki wypoczynkowe: Oblackie Centrum Młodzieży NINIWA (działalność duszpasterska i rekolekcyjna, hotel, restauracja "Oblacka Przystań", hala sportowa) oraz "Posmyk Leśne Ustronie" (pokoje do wynajęcia, wypożyczalnia sprzętów wodnych, minizoo) położone nad "Posmykiem".

[madohora]

Usługi gastronomiczne oferują "Oblacka Przystań" oraz "Posmyk Leśne Ustronie", natomiast artykuły ogólnospożywcze można nabyć w otwartym sezonowo (kwiecień-wrzesień) sklepie "Mat", posiadającym również bar i ogródek piwny. Od 2022 przy Oblackim Centrum Młodzieży działa kaplica pw. Świętych Młodzianków.

[madohora]

[madohora]

Polowy Schron Piechoty przy ul. Księdza Kardynała Stefana Wyszyńskiego

Polowy schron piechoty do ognia bocznego. Jego uzbrojenie miały stanowić dwa ckm-y na podstawie polowej. Schron zachowany w stosunkowo dobrym stanie, gdyż znajduje się na terenie posesji. Jedna ze strzelnic jest zamurowana, ściany pobielone. Obiekt do niedawna służył jako składzik, teraz zarośnięty pajęczynami. Schronu przed wojną najprawdopodobniej nie zdążono obsypać ziemią. Nosi ślady ostrzału.

[madohora]

Według informacji uzyskanych od starszych mieszkańców miasta do leju bo bombach wrzucono ciała poległych ofiar oraz zabitych zwierząt. Informacje te nie zostały zweryfikowane przez badaczy historii. Pod koniec wojny wieża została zaminowana i przeznaczona do wysadzenia w powietrze. Na szczęście hitlerowcy nie zrealizowali swojego planu przed wkroczeniem wojsk Armii Czerwonej do Lublińca. Usytuowanie tego tak ważnego obiektu, dla funkcjonowania miasta nie było przypadkowe. Jest to jeden z najwyższych punktów w Lublińcu wynoszący blisko 273 metry nad poziom morza. Wysokość wieży wynosi ok. 36 metrów. Konstrukcja z żelbetonu i cegły oparta jest na potężnym, betonowym fundamencie. Fundament zapewnia stabilność budowli usytuowanej na podłożu z iłów i gliny.

[madohora]

Kapliczka w Droniowiczkach

Kapliczka na rzucie prostokąta, z dwuspadowym dachem. W bocznych ścianach niewielkie okna o łukowym zwieńczeniu. Obszerne wejście o łukowym zwieńczeniu, zamknięte metalowymi drzwiami. W szczycie zawieszona skrzynka z figurą Matki Bożej Niepokalanej. Do dachu w szczycie przybity drewniany krzyż.

[madohora]

W 1936 roku, na bazie boiska sportowego z 1913 roku, powstał Lubliniecki Klub Sportowy „Sparta”. Na jego terenie na przestrzeni dziesięcioleci powstał stadion sportowy z zapleczem.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W przeciągu 100 lat istnienia cmentarza pochowano tutaj 1117 zmarłych wyznania Mojżeszowego. Wśród nich spoczęli krewni Edyty Stein: babcia Adelajda Courant z d. Burchard (+1883 r.), dziadek Salomon Courant (+1896 r.) oraz jej starsi bracia Ernest (ur. w 1877 r. w Gliwicach, zm. w 1882 r. w Lublińcu) i Ryszard (zm. w 1887 r., żył 7 dni). Cmentarz żydowski został zamknięty przez Niemców w 1939 r. W 1958 r. cmentarz przejęło państwo, które w 1983 r. przekazało ten bardzo zdewastowany teren w wieczyste użytkowanie Lidze Obrony Kraju, która zmieniła go w ośrodek szkolenia kierowców. Wydzielono jedynie symboliczne miejsce pamięci z grobowcem rodziny Koenigsberger i lapidarium z ocalałych macew. Po licznych staraniach w 2008 r. władzom samorządowym udało się odzyskać teren i przywrócić kirkutowi należną mu cześć.

[madohora]

Zespół Szkół im. Adama Mickiewicza

Istniejący obecnie Zespół Szkół nr 1 imienia Adama Mickiewicza w Lublińcu - zajmujący okazały gmach przy ulicy Sobieskiego 22, powstał w 1977 roku z połączenia Liceum Ogólnokształcącego imienia Adama Mickiewicza i Liceum Ekonomicznego.

[madohora]

Głównym inicjatorem powstania szkoły był, pochodzący z Dobrzenia Wielkiego pod Opolem, ks. Jan Szymała - żarliwy polski patriota, kapelan śląskich oddziałów powstańczych, później zaś duszpasterz stacjonującego w Lublińcu 74 Górnośląskiego Pułku Piechoty.

[madohora]

W okresie okupacji hitlerowskiej wielu uczniów i nauczycieli lublinieckiego gimnazjum zapłaciło życiem za wierność ideałom wychowawczym wyniesionym z rodzinnej szkoły.

[madohora]

Obecnie w Zespole Szkół w Lublińcu kształci się ponad 800 uczniów. W szkole działają: Klub Europejski, Szkolny Klub Sportowy, PCK, Lok, realizowany jest projekt Socrates Comenius, koła zainteresowań. Rozwija się turystyka szkolna i to nie tylko na trasach krajowych, ale także zagranicznych (Grecja, Włochy, Hiszpania, Francja, Wielka Brytania). W ostatnim okresie młodzież Zespołu Szkół w Lublińca podjęła też współpracę z Dózsa Gyoergy Gimnazium w Kiskunmajsa (Węgry) oraz Haus- und Landwirtschaftliche Schule w Loerrach (Niemcy). Wiele interesujących danych dotyczących tradycji i dnia dzisiejszego szkoły zawiera, wydawana przez Zespół Szkół pismo "Lubliniecki Pamiętnik Pedagogiczny"

[madohora]

Bunkier Obronny z 1039 roku na Kochcickiej Górce

Północne obrzeże Lublińca zamyka wzniesienie zwane "Kochcicką Górką" (wys. 285 m). Na samym szczycie tego wzgórza stoi masywny bunkier obronny (jeden z czterech znajdujących się w Lublińcu). Powstał on niemal przed samym wybuchem wojny, kiedy to latem 1939 roku rozpoczęto gorączkowe prace przy budowie fortyfikacji dla 7. Dywizji Piechoty.

[madohora]

Mały Rynek Plac Mikołaja Kopernika

Swoistym przedłużeniem rynku jest tzw. Mały Rynek. W przeszłości handlowano tutaj solą z podlublinieckiej Solarni, dlatego plac nazywano dawniej Solnym. Obecnie urządzono tu miejski skwer, w centrum którego postawiono pomnik patronki miasta – Edyty Stein. Twórcą pomnika, powstałego w 2005 roku z inicjatywy Towarzystwa im. Edyty Stein, jest Stanisław Kowalczyk, rzeźbiarz z Lublińca.

[madohora]

Rynek Plac Karola Miarki

Warto zobaczyć Stare Miasto wraz z Rynkiem – placem Konrada Mańki, który początkowo miał kształt prostokąta położonego na osi wschód-zachód. Na patrona placu wybrano działacza harcerskiego i członka konspiracyjnej organizacji „Orzeł Biały”, który za swą działalność został aresztowany i skazany na śmierć przez okupanta hitlerowskiego w 1942 r

[madohora]

1384 Obrazu z wizerunkiem Matki Bożej z Dzieciątkiem zostaje Sprowadzony z Węgier na Jasną Górę.

[madohora]

1396 W wyniku konfliktu księcia Władysława Opolczyka z królem Władysławem Jagieło. Wojska Władysława Jagieły pod wodzą wojewody krakowskiego Spytka II z Melsztyna zajęły i spustoszyły Olesno, Strzelce Opolskie oraz Lubliniec.

[madohora]

XV W kościele jest kamienna kropielnica oraz prawdopodobnie figura drewniana Matki Boskiej z Dzieciątkiem.

[madohora]

1446 Data wykonania dzwonu z Lubecka. Pierwsza dzwonnica była drewniana.

[madohora]

1450 Lubliniec otrzymuje przywileje cechów. Od tego momentu Lubliniec zaczyna się rozwijać.

[madohora]

XVI Pochodzą pierwsze wzmianki o prowadzonej przez księży w Lubecku edukacji. W kościele jest Krucyfiks późnogotycki.

[madohora]

1514 Kmieć Michał Janiecz z Glinicy płacił jako poddany opata, dziesięcinę klasztorowi cystersów w Jemielnicy.

[madohora]

1528 Początki górnictwa na Śląsku.

[madohora]

XVI Dzięki rodowi Kochcickich Lubecka szkoła uchodzi za jedną z najlepszych w okolicy, jest to wyjątkowe na skalę śląska.

[madohora]

1549W wieku 33 lat zmarł Jan Kochcicki czyli szlachcic najpotężniejszych rodów na Śląsku pochowany w Lubecku. Był marszałkiem dworu króla Ludwika Węgierskiego, ojca naszej królowej Jadwigi. Ambasadorował na dworze sułtana, a ostatecznie został marszałkiem na dworze księcia Walentego na Raciborzu. W kościele do dziś jest kamienna płyta nagrobna.

[madohora]

[madohora]

Gdy o tem wielebni ojcowie zakonnicy Świętego Pawła pierwszego pustelnika na Jasnej Górze Częstochowskiej się dowiedzieli ustanowili ten obraz bądź za prośbą, bądź za pieniądze nabyć i wysłali dwóch braci do Lubecka. Nie wskórali w tym względzie nic posłańcy, gdyż farorz oświadczył, że obrazka za nic i za żadną cenę nie odstąpi. Gdy się więc ci księża w swym posłannictwie zawiedzionymi widzieli udali się do pana hrabiego Jarosława de Celari, ówczesnego dziedzica dóbr Lublinieckich jako kolatora Lubecka prosząc go aby wolno to zdarzenie opisać. Zezwolił na to hrabia urzędownie i swoim pierścieniem potwierdził.

[madohora]

Budynek szpitala męskiego wymurowany jest z cegły i otynkowany. Budynek składa się z wielu brył nakrytych dachami wielospadowymi i mansardowymi z naczółkami. W połaciach dachu ulokowane zostały lukarny. Budynek jest dwukondygnacyjny z użytkowym poddaszem. W szczytach budynek jest oszalowany. Naroża budynku zdobione są boniowaniem, a okna ujęte tynkowanymi opaskami. Budynek zbudowany jest z cegły otynkowanej i nakryty został dachem pulpitowym. Budynek składa się z wielu brył. Gówna część budynku ma 1 kondygnacje, podniesiona w jednej z części do 2 kondygnacji. Budynek wyposażony jest w rzędy prostych otworów okiennych. Naroża budynku są półkoliste

[madohora]

[madohora]

Łowisko Leśnica

Na obiekcie dostępne 3 stawy do wędkowania. Całkowita powierzchnia lustra wody na łowiskach to około 1 ha. Istnieje możliwość wypożyczenia wędki i ugrilowania złowionej ryby.

[madohora]

Lasy Lublinieckie słyną z mikroklimatu, malowniczych ścieżek spacerowych i niekończących się tras rowerowych oraz dzikiej zwierzyny.

[madohora]

Sam ośrodek jest dawnym hotelem, zakupionym przez zgromadzenie Misjonarzy Oblatów MN i przeznaczonym do celów młodzieżowych w 2017 roku. W latach 2017 i 2018 odbył się pierwszy etap remontów – kuchni, recepcji, sal bankietowej i konferencyjnej. Remonty części noclegowej oraz sali gimnastycznej oraz dobudowanie kaplicy planowane są na lata 2019 i 2020.

[madohora]

Park Miejski - Park Grunwaldzki

Adaptacja miejskiego lasu na potrzeby rekreacji mieszkańców rozpoczęła się w latach 70-tych XIX wieku. Wtedy wytyczono pierwsze ścieżki, zbudowano krąg taneczny „Grzybek”, stoły i ławki. Szczególnie lubianym miejscem spacerowiczów była grobla obsadzona dębami, niektóre z nich liczą już 300 lat. Przed I wojną światową utworzono boisko sportowe, staw kąpielowy wraz z kabinami, kanał z mostkiem oraz plac zabaw dla dzieci.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Pewna pani z Lublińca
Zapomniała dożynkowego wieńca
Mówiła że piękny miała
Lecz nikomu go nie pokazała
Ja jej nie wierzę tak do końca

[madohora]

[madohora]

Po II wojnie światowej pełnił funkcję ośrodka pomocy społecznej, a później znajdowały się w nim magazyny GS i PGR. W latach 50. i 60. XX wieku prowadzono w nim kursy rolnicze – również w imię hasła "kobiety na traktory". Od końca lat 80. XX wieku znajdował się w prywatnych rękach. Od 2007 roku właścicielem był Jerzy Koza, a od 2013 r. Lech Świerczyński.

[madohora]

Kościół Świętego Józefa w Glinicy

Sołectwo Glinica swój Kościół posiada od dnia 19.12.1992 r., to data poświęcenia Kościoła . Jest to Kościół Filialny pw. Św. Józefa Parafia w Lubecku. Podkreślić należy, że miejsce wyznaczono 27.06.1992 r. , w dniu poświęcenia Krzyża. Mieszkańcy zadbali także aby obok Kościała powstał cmentarz, poświęcono go 19.09.1995 r. . O solidarności i współpracy mieszkańców świadczy fakt, iż w sprawie powstania Kościała mieszkańcy spotkali się 30.12.1991 r., a już w 1992 r. Kościół był poświęcony i do dziś służy mieszkańcom. Terminy te przywołuje się na podstawie zapisów z terminarza udostępnionego Urzędowi Gminy Ciasna, który stanowi własność Pani Zofii Biela.

[madohora]

W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Gwoździany. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa częstochowskiego.

[madohora]

Protokoły te zostały wydane drukiem w czterech tomach pod tytułem: Visitationsberichte der Diözese Breslau. przez wybitnego historyka diecezji wrocławskiej Josepha Jungnitza na początku XX wieku. Tomy odpowiadają dawnym archiprezbiteratom: wrocławskiemu (Breslau), opolskiemu (Oppeln), legnickiemu (Liegnitz) oraz głogowskiemu (Glogau).

[madohora]

1. Niemiecka nazwa miejscowości "Nagelschmieden" została przez Niemców nadana w lipcu 1936 roku i dosłownie przetłumaczona z języka polskiego (nie da się ukryć, że polska nazwa miejscowości bardzo przypomina polskie słowo "gwóźdź"). Ks. Andrzej Hanich również podaje w swoim "Skorowidzu nazw miejscowości diecezji opolskiej" rok 1936 jako datę przetłumaczenia polskiej nazwy na język niemiecki. Niemiecka nazwa "Nagelschmieden" pojawia się także na mapie z 1938 r i w 1939 r. w Spisie miejscowości Śląska Opolskiego. Z historii wiadomo, że reżim hitlerowski zgermanizował na Śląsku wiele nazw miejscowych, które brzmiały obco. To samo stało się z nazwą "Gwoździany", którą wskutek jej podobieństwa do staropolskiego słowa "gwozdz" i polskiego "gwóźdź" błędnie (ale świadomie) przetłumaczono na język niemiecki jako "Nagel" ("gwóźdź").

[madohora]

Była to wówczas największa niemiecka kolonia w tej okolicy, stanowiąc zalążek późniejszej parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Częstochowie.

[madohora]

Opiekę duszpasterską nad czarnoleskimi ewangelikami sprawowali początkowo kapelani wojsk pruskich, a następnie duchowni ze Śląska, przede wszystkim Tarnowskich Gór. Po powstaniu w roku 1820 parafii ewangelickiej w Wieluniu, ewangelicy z Czarnego Lasu udawali się tam na nabożeństwa. W roku 1822, dzięki zapomodze cara Aleksandra I, na skrzyżowaniu wsi, tuż obok stawu, wybudowano Dom Modlitwy, w którym odbywały się nabożeństwa. Za odprawianie nabożeństw odpowiedzialni byli księża z parafii w Wieluniu. Od 1845 stał się on filiałem parafii ewangelickiej z Wielunia. W 1852 roku ze względu na znaczący rozwój Częstochowy po wybudowaniu Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej przeniesiono tam siedzibę filiału, czym zapoczątkowano tamtejszą parafię ewangelicką.

[madohora]

Od utworzenia pierwszej szkoły podstawowej w 1820 do odzyskania niepodległości w 1918 nauczano tu tylko w językach niemieckim i rosyjskim. Język polski został wprowadzony do nauczania, gdy w październiku 1923 obok starej szkoły wybudowano nową. Początkowo w klasach starszych równolegle do języka polskiego funkcjonował język niemiecki, jednak po dwóch latach został usunięty jako język obcy.

[madohora]

W czasie II wojny światowej Czarny Las znajdował się na terenie Generalnego Gubernatorstwa.
Ze względu na niemieckie pochodzenie znaczna część mieszkańców została wpisana na Volkslistę. Część mężczyzn wcielono do wojska niemieckiego. W roku 1940 zapadła decyzja ówczesnych władz okupacyjnych o natychmiastowym wysiedleniu ludności polskiej i zasiedlenia ludności niemieckiej. Niektórzy mieszkańcy wsi zostali aresztowani i wywiezieni na roboty przymusowe oraz do obozów koncentracyjnych

[madohora]

We wsi zachowało się kilkanaście starych domów zbudowanych z łupanego kamienia o typowej, niemieckiej budowie.

[madohora]

Do 1846 roku ewidencję narodzin, zgonów i ślubów mieszkańców Czarnego Lasu prowadzono w Wieluniu oraz – częściowo – w katolickiej parafii w Białej, gdyż tam było najbliżej mieszkańcom Czarnego Lasu aby zgłosić narodziny dziecka, chęć zawarcia ślubu lub zgon członka rodziny. Księgi ewangelickiego filiału zostały założone w 1846 roku, obecnie ich duplikaty są dostępne w Archiwum Państwowym w Częstochowie, stanowiąc cenne źródło badań genealogicznych. Od 1868 roku księgi te były prowadzone w języku rosyjskim (aż do 1918 roku). Archiwum Państwowe w Częstochowie dysponuje księgami do roku 1905. Nowsze znajdują się w Urzędzie Stanu Cywilnego w Częstochowie.

[madohora]

Wieś położona w południowo-zachodniej Polsce, w zachodniej części województwa śląskiego, w północno-zachodniej części powiatu gliwickiego, w gminie Rudziniec nad rzeką Kłodnicą i w sąsiedztwie Kanału Gliwickiego.

[madohora]

Kaplica NMP - kaplica z 1877 roku.
Stanowiska archeologiczne - w trakcie badań archeologicznych odkryto osady i cmentarzyska kultury łużyckiej (2500 lat) i przeworskiej (1800 lat).

[madohora]

Lublińca". W trakcie eksploracji okazało się jednak, że warstwy
archeologiczne na wzgórzu, zostały częściowo zniszczone. Szkody
spowodowane były prowadzonymi wcześniej robotami budowlanymi,
wokół nowo wznoszonej szkoły powszechnej, ukończonej w 1926 roku.
Bardziej zasobny archeologicznie był przyległy szkole teren lasku
należącego ówcześnie do Konstantego Pampucha, miejscowego
gospodarza. Tam też dr Reyman odkrył 25 grobów wyposażonych
w ceramiczne naczynia, częściowo bogato zdobione. Wśród znalezisk były
ozdobne wyroby z brązu i żelaza (naramienniki, naszyjniki, guzy, szpile
i wisiorki).12 Dużym zaskoczeniem dla archeologów w trakcie eksploracji
grobów, było odnalezienie na cmentarzysku w Piasku pochówków
szkieletowych. Inną niespodzianką było natrafienie w grobach ciałopalnych
spalonych kości umieszczonych nie w popielnicach, lecz obok naczyń
grobowych.
Po Tadeuszu Reymanie, w końcu lata tegoż roku (wrzesień), badania
wykopaliskowe kontynuował Konrad Jażdżewski z Poznania. On to
w trakcie swojej eksploracji odkrył kolejnych 40 grobów.13 Po Reymanie
i Jażdżewskim badania prowadzili następnie Jacek Delekta oraz Zdzisław
Rajewski, jednak ich plonem było odkopanie tylko dwóch grobów
z ciałopalnym pochówkiem. W trakcie prac okazało się jednak, że groby
pozbawione były charakterystycznych naczyń na popiół.14 Brak
kompleksowych badań w rejonie wsi Piasek - Lubsza nie pozwolił
dotychczas na odkrycie innych śladów osadnictwa z okresu kultury ludności wiarygodnych
informacji o znalezionych reliktach dawnych kultur.15
Nadmienić należy także, że w tym samym czasie, co w Piasku,
w pobliskim Boronowie, odkryto kolejne cmentarzysko. Okazało się tam,
że odkopana nekropolia wyposażona jest w identyczny, archeologiczny
materiał, co w Piasku.16
Szczególnym w świadomości nie tylko okolicznych mieszkańców
miejscem, stanowiła i stanowi od dawna Góra Grójec. To, po Górze
Chełmskiej zwanej także Górą św. Anny oraz Lubszeckiej Górze
najbardziej wyniosłe na Górnym Śląsku wzniesienie, owiane licznymi
ludowymi podaniami, którego nazewnictwo wskazuje na posadowienie w
przeszłości bliżej nieznanego grodziska.17 Przypuszczenia w stosunku do
Grójca a także i Lubszeckiej Góry idą dalej. Upatruje się w nich, siedziby
lokalnego ośrodka kultowego podobnego dolnośląskiej Ślęży czy
małopolskiej Łysej Górze.18
W Archiwum Działu Archeologii Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu
zachowała się dokumentacja wspomnianych wcześniej wykopalisk
archeologicznych w Piasku z okresu międzywojnia. Pośród wielu
dokumentów znajduje się także wzmianka o zamiarze poszukiwań
sondażowych na pobliskiej Górze Grójec, po wcześniejszym uzyskaniu
zgody właściciela terenu, którym ówcześnie był właściciel majątku Lubsza
hrabia Henckel von Donnersmarck ze Świerklańca.19 Jakie były wyniki

[madohora]

Małej Panwi w kierunku średniowiecznego grodziska na Staromieściu
w Woźnikach. Stamtąd poprzez Woźniki, Ligotę do Lubszy w rejon
Grójca. Ostatnia, „IV” grupa, poruszała się z Kalet wzdłuż południowego
brzegu Małej Panwi przez Truszczycę31, Miotek, Zieloną a następnie
wzdłuż rzeki Łany w kierunku Woźnik. Stamtąd przez Gniazdów32, Mzyki
k. Gniazdowa33, Czarny Las34, Rudnik Wielki35, Rudnik Mały36,
Kamieńskie Młyny37, Drogobyczę38, Okrąglik39 do Boronowa.40
Opublikowany w 1972 roku przez Bronisława Możdżenia „Wykaz
miejscowości z których pochodzą [archeologiczne] znaleziska”
w ówczesnych granicach powiatu lublinieckiego jest nadzwyczaj skromny.
Szczególnie znikomy jest on w stosunku do Woźnik i okolicznych
miejscowości.41
Ostatnio, w trakcie przeprowadzonego wstępnego rozpoznania terenu,
przewidzianego w planach przestrzennego zagospodarowania pod budowę
autostrady A l, na obszarze miasta i gminy Woźniki odkryto kilka
stanowisk z reliktami dawnych kultur.42 Jednak niemal wszystkie
stanowiska rejestrują zabytki okresu średniowiecza i czasów nowożytnych.
Ewenementem było jednak odkrycie dwu stanowisk, położonych
w kierunku na północ od miasta. Na pierwsze z nich, natrafiono na
pograniczu Ligoty i Lubszy, na lewym brzegu Ligockiego Potoku.
Ceramika, jaką pozyskano w trakcie eksploracji, datowana jest na okres
wpływów rzymskich.43 Nie jest wykluczone, że skarb z okresu brązu, jaki
w przeszłości znaleziono w Ligocie, a o którym wspomina w swym
sprawozdaniu z poszukiwań archeologicznych Włodzimierz Antoniewicz,
koresponduje z odkryciem z 1994 roku.44 Istnieją jednak rozbieżności
w lokalizacji tych dwu znalezisk. O ile na ślad osadnictwa z okresu
wpływów rzymskich, odkrytych w 1994 roku, natrafiono po zachodniej
stronie wioski, to skarb z okresu brązu, według mapy opracowanej przez
Kicińskiego, lokalizowany jest po jej północno-wschodniej stronie,
w rejonie dzisiejszych osad: Skrzesówka45 - Górale46, które w przeszłości
stanowiły przysiółki Ligoty Woźnickiej.47 Niedochowany materiał

[madohora]

Datę tę zanegował w 2006 roku Bernard Szczech w swej publikacji o kościół
ku św. Walentego.6 7Ostatnio odniósł się do jego stwierdzeń Bronisław Cenda
w swej pracy: Kościoły, kaplice i dzwonnice drewniane. Województwo śląskie który
napisał: „Dotychczas datowany był na 1696 r, jednak badania historyczne Bernar
da Szczecha cofają jego datację o 200 lat, czyli na koniec XV w. Jeżeli w przyszłości
badania dendro-chronologiczne potwierdzą to, ten uroczy kościółek będzie można
Ludwik Musioł, autor licznych publikacji, w tym znanej pracy monogra
ficznej o Woźnikach, przytacza za zaginionym, manuskryptem Józefa Lompy
o przeszłości Woźnik, anegdotę o niebieskiej szybie z kościółka św. Walente
go. W rękopisie Lompa przekazał słowa Bernarda Dyrdzilca, starego obywatela
miasta, który 25 marca 1860 roku opowiadał Lompie zdarzenie, według któ
rego w latach 1825 — 1860 znajdować się miała - wmontowana w znajdujące
się w pobliżu chóru okno kościółka - niebieska szyba z umieszczoną na niej
datą budowy świątyni. W trakcie jednych z odwiedzin kościółka, na polece
nie ówczesnej, dziedzicznej pani Woźnik, hrabiny Henckel von Donnersmarck
na Grąbczycach 8 wymontowaną z okna szybę, jako swoisty souvenir zabrała
hrabina.9 Nie wiemy czy oprócz daty na szybie była dodatkowo umieszczona
jakakolwiek inna informacja.
Wizytacja biskupia w Woźnikach przeprowadzona 5 grudnia 1720 roku
wprowadziła spore zamieszanie odnośnie czasu budowy drewnianego kościół
ka świętego Walentego.10 Zapis wizytatora: „Est et alia ecclesia sive capella extra
oppidum Woźniki lignea, scandulis tecta, tituli s(ancti) Valentini, Bartholoma-
« ff ff ff 7Z27, z%
est altare ligneum, mensam habens cum portatili. In medio supra ecclesiam est
ZM AgMfźy
didis tectum. Dotem non hanet et apparatus pro celebratione missae sacrificii in
eadem zapella exparochiali ecclesia woznicensi suppeditatur” Co w tłumaczeniu
znaczy: „Jest i inny kościół, czyli kaplica poza miastem Woźniki drewniany, gon
tem kryty, pod wezwaniem świętych Walentego, Bartłomieja i Stanisława, który

[madohora]

Woźnicki proboszcz, pomimo swojej przewlekłej choroby, przygotowywał
się do niej od pewnego czasu.17 Zbierał potrzebne fundusze, o czym świadczą
liczne zapisy w kościelnych „Rejestrach
1697: Przyjelissmy odMaczkowey z Łanów na fundatią kościoła s. Valen
tego — 15 złotych;18
1700: Od Woydecha Gashiniusa na fundatią kościoła s. Valent. — 36
złotych;19
1701: Przyjęlissmy od sklarza z Boronowa na fundatią s. Valentego —
1 złoty 21 grajcarów;20 Od Andrzeja Maxysia na fundatią kościoła s.
Valentego — 6 złotycłr1 Od Wawrzyna Wawrzycza na fundatię kościółka
s. Valentego 24 grajcary22 23
Były i inne sposoby gromadzenia środków. Na cele remontu kościółka
prawdopodobnie przeznaczono także dochód w wysokości 24 grajcarów uzy-
skany: dary żyzdonz
oraz 6 złotych, które otrzymał kościół od Pawła Jasskolki za stare, sprzedane
przez zmarłego plebana pieniądze

[madohora]

Oprócz wcześniejszego zakupu nowego rzemienia, u miejscowego cieśli za
mówiono walec do dzwonka. Tenże sam rzemieślnik przestawił w kościółku
„stary drzewiany ołtarz na insze miejsce” i otrzymał za te roboty 24 grajcary.39
Mniej więcej w tym samym czasie „folarze” — furmani przywieźli z Tarnow
skich Gór nowy ołtarz do kościółka, za co im zapłacono 18 grajcarów. Kościół
wyposażono także w cztery nowe ławki, za których wykonanie i ich ustawienie
stolarz otrzymał 3 złote 7 grajcarów.
W zapisach „Rejestrów” znajdują się również wydatki, które przypisać mo
żemy robotom wokół kościoła św. Walentego. W 1701 roku zapłacono 12
złotych „snicerzowi za nowe cimborium y reliquiarz” oraz 1 złoty 24 grajcary
„szlossarzowi za zamek y zawiaski do cymborium”.4 ® Roboty zlecono także ko
walowi, któremu dano 15 złotych i 9 grajcarów „od dwuchpar wielkich apięci
azwżau z ^ gwozak/dM» MfcÄ Md&żgryM», ZrzffÄ ^dr
wrzetządzow y skobli od 1 kopy wielkich a 1 Vi kopy małych spernali, bretnali
dwie kopie, pulbretnali dwie kopie, y od okucia dzwonka nowego”.41
W 1702 roku przeprowadzono kolejną inwestycję. Pod nietypową wieżyczka
kościoła zbudowano przedsionek zwany także babieńcem, który zgodnie z ówcze
snymi wymogami kościelnymi przeznaczony był dla kobiet. Zwrot: „Cieślom od
6%dżkwdMM k&lbzßfgzt) oÄv?M ^wzyMOM^d d#o ZWffMczd" praw-
dopodobnie mógł być sprawcą wspomnianego wcześniej nieporozumienia zwią
zanego z datacja wzniesienia nowego kościoła. Prace te wyniosły w sumie 160 zło
tych. Dodać należy, że zakupiono również pięć sztuk tarcic za 1 złoty 15 kraj carów
oraz opłacono kwotą 2 złotych 9 grajcarów furmana, czyli „folarza”, który po nie
pojechał aż do odległego ponad 25 km Lublińca. Furman ten przywiózł jedno
cześnie (prawdopodobnie) 1 mendel tarcic podarowanych kościołowi. W trakcie
budowy zakupiono dodatkowych dziesięć sztuk tarcic, za które dano 3 złote.42
Prace przy budowie babieńca trwały jeszcze w następnych latach. W 1704
roku cieślom za prace budowlane zapłacono 18 złotych,43 zaś w roku 1705
CWadMfd Md w
tego) Valentego” zapłacono 2 złote 24 grajcary.44 Jednocześnie w latach 1703

[madohora]

ku osiemnastego wieku, to te, które związane były ze wspomnianą dobudową
nowej kruchty - babieńca. Nieznany jest jednak dokładny czas wzniesienia
przylegającej do korpusu kościoła, wąskiej zwieńczonej latarnią ośmiobocznej
wieżyczki, o budowie której brak wzmianki w kościelnych „Rejestrach”. Nie
znany jest także czas likwidacji istniejącej jeszcze w początkach osiemnastego
wieku wieżyczki na sygnaturkę, znajdującej się pośrodku kościelnego dachu.
Kościół, konstrukcji zrębowej, zbudowany został na planie prostokąta
o wymiarach: 826 x 906 cm, zamkniętego trójbocznymi ścianami prezbite
rium (335 x 330 x 335 cm). Trzy otwory okienne w nawie: dwa w ścianie
zachodniej, jeden we wschodniej. Drzwi dwoje, w ścianie zachodniej (105 x
160 cm) i w północnej, prowadzące z kościoła do babieńca (129 x 214 cm).
Od południowego wschodu, czyli po stronie ewangelii znajduje się prosto
kątna zakrystia (335 x 260 cm) z małym oknem na jej południowej ścianie
oraz otworem drzwiowym (90 x 155 cm) prowadzącym z wnętrza kościoła
o przesuniętej w kierunku ołtarza osi (195 : 100 cm). Od północnej strony, do
kościoła dobudowana w 1702 roku kruchta - babieniec, zwana też przedsion
kiem. Wzniesiona została na planie prostokąta (520 x 422 cm).
Wewnątrz kościoła po stronie ewangelii znajduje się ambona ze stopniami
prowadzącymi na nią od drzwi zakrystii. Na północnej ścianie wnętrza zbu
dowany w początku XVIII wieku chór. Dach kościoła siodłowy, natomiast na
zakrystii i babieńcu trójspadowe, wszystkie kryte gontem. Kościół z wyjątkiem
zakrystii otoczony został otwartymi, krytymi gontem, sobotami.
Józef Lompa w swej zaginionej obecnie kronikarskiej pracy o Woźnikach przy
toczył niezwykle interesującą, krążącą po obydwu stronach dawnej śląskiej granicy
legendę o początkach kościołów św. Walentego na woźnickim Staromieściu oraz
św. Wawrzyńca w pobliskim, lecz położonym w dawnym biskupim księstwie sie
wierskim Cynkowie.51 52Ludowy przekaz podaje, że obydwa kościoły zbudować miał
ten sam fundator oraz jeden i ten sam mistrz ciesielski według tej samej miary.
Zgodnie też z ludową tradycją, inne podanie głosi, że w trakcie budowy obu kościo
łów mieli się wzajemnie odwiedzać obydwaj święci patronowie wznoszonych świątyń?

[madohora]

Najstarsza wzmianka o istnieniu kościółka św. Walentego, jednak bez poda
nia wezwania świętego pochodzi z końca XV wieku. Jan Głambowski z Czant,
ówczesny dziedziczny wójt w Woźnikach, 23 kwietnia 1497 roku, podarował
kościołowi farnemu: „ ... niwę roley y coby na niey z chrostu rozmnożyło się,
z Md MHfitf«, aa &a-
plicą tamże przinalezy, dla potrzeby y wspomożenia kościoła ubogiego w przerze-
czoMycÄ jy /»^aMow/z zadbaza^ i^M^z Zrza^ragragfaoM^o 6/żt^o TMZfżzra. "
W 1665 roku Woźniki odwiedził wizytator biskupi. Wizytacja ta była pierw
szą, która wymieniła drewniany kościółek św. Walentego, określiła jego położe
nie oraz wspomniała o powinnościach remontowych i innych względem niego,
woźnickich radnych:
„Visitatio exterior in decanatu Bythomiensi facta A(nno) D(omini)
1665. Oppidum Woźniki. [...] Extra civitatem versus septemtrionem
est sacellum s(ancti) Valentin! ligneum, pro cuius restauratione etsi
habeant tl. consules debitum proventum, tarnen illud sepimentis cir-
cumducere non curant.”56
Wizytacja biskupia przeprowadzona w latach 1720/1721, wzmiankowała
kościółek przy okazji przypomnienia informacji o poczynionej darowiźnie Sta
nisława Brzeziny, woźnickiego wójta z końca XV w:
„Pratum etiam habetur uti etiam arvum in Staromieście circa tempel-
lum s(ancti) Valentini, olim a tl. Stanislao Brzezina advocate woznicen-
si in perpetua tempora donatum et hoc tantummodo, hodie agios in
usu et possessione habet, plures impia haeresis distraxit, divendidit.”57
Kilkadziesiąt lat później w tzw. księdze Zgorkowica zapisano, że 14 czerwca
1768 roku, ks. Jakub Mierzwański, proboszcz woźnicki, pożyczył Antoniemu
hrabiemu Gaschin 40 złotych reńskich. Ksiądz zastrzegł sobie, aby przy zwrocie
długu, pieniądze zostały przeznaczone na potrzeby kościółka św. Walentego.
Nieznany jest jednak los wspomnianej sumy pieniędzy

[madohora]

akkolwiek obraz ołtarzowy nie nosi podpisu autora, z całą pewnością au
torstwo jego można odnieść do działającego w Tyrolu, Ferdinanda Stüdessera,
budowniczego ołtarzy, malarza.59
W mensie ołtarza św. Walentego umieszczony został portatyl (obecnie wy
eksponowany) z umieszczonymi wewnątrz kamienia relikwiami św. Iukundy
i 11.000 dziewic męczenniczek. Informuje o tym dołączone do relikwii świa
dectwo, drukowane na papierze, wystawione przez biskupa Henryka Marksa,
sufragana wrocławskiego z jego odręcznym podpisem:
Anno Domini MCMI die quarta De
cembris. Ego Henricus Marx, Episcopus
Colossensis, Suffiraganeus Wratislaviensis, De
canus Ecclesiae Cathedralis, hoc altare porta
tile consecravi etReliqvias S. Iucundi M(artyri)
et 11000 V(irginis) M(artyris) in eo inclusi.
+ Henricus,60
Od tego czasu wokół kościółka św. Walentego czyniono niewielkie prace
zabezpieczające. Nie służył większym inwestycjom czas: lata pierwszej woj
ny światowej, Powstania Śląskie no i powojenna inflacja. Dopiero w 1930
roku, za sprawą ks. Augustyna Mentzla, przystąpiono do działania. Nie bez
znaczenia i wpływu była sytuacja w sąsiedniej, lubszeckiej parafii, gdzie
rozpoczęto dobudowę do zabytkowego XV wiecznego gotyckiego kościoła,
nową neobarokową świątynię według projektu katowickiego inżyniera ar
chitekta Jana Biasiona.
Ks. Augustyn Mentzel zabrał się do roboty i już, jak sam wspominał w swej
kronice, w roku: „1930. [...] 11 Vodbyło się zgromadzenie w sprawie remontu
dfrfWM&ZMfg# Aw %/fMZrgo. #zWM Martwo#
59 Jeden z mieszkańców Woźnik opowiadał, jak to przed kilku laty, grupa woźnickich
parafian - pielgrzymów, w drodze do Rzymu, zwiedzała Tyrol. W trakcie eskapady, za
witano również do rodzinnej miejscowości Ferdinanda Stüflessera i o dziwo odnalezio
no rodzinę. Zaskoczenie było obustronne. Nawiązano również przyjacielskie kontakty.
Jedną z pamiątek, którą obdarowano gospodarzy była pierwsza wersja niniejszej pracy
z 2006 roku.
60 „Roku Pańskiego 1901, czwartego dnia grudnia. Ja Henryk Marx, biskup Colossensis,
sufragan wrocławski, dziekan kościoła katedralnego, portatyl tego ołtarza konsekrowałem
i relikwie św. Jukundy Męczenniczki oraz 11.000 Dziewic Męczenniczek do niego włoży
łem.” Odczytał i przełożył: Bernard Szczech

[madohora]

1 listopada 2010 roku (Alojzy Cichowski, Dlugaj Stefan, Krzysztof Cieluch,
Jan Telenga, Grzegorz Mośny, Józef Cichowski) oraz od sponsorów (Roman
Szewczyk - stolarz w Woźnikach, Adolf Więcek — właściciel Zakładu Masar
skiego w Psarach, Antoni Fabiańczyk - radny Parafii św. Katarzyny Aleksan
dryjskiej w Woźnikach) . Kwesta w dniu Wszystkich Świętych przyniosła do
chód w wysokości 6459,51 zł oraz 50 euro.
Wykonawcami wymiany podłogi w kościele św. Walentego byli: Ryszard
Wysocki z Zielonej, Andrzej Płata i Szymon Firlik.
Z informacji przekazanych przez Pana Alojzego Cichowskiego, burmistrza
Woźnik wynika, że ogromny wkład pracy w prace remontowe wniósł Ryszard
Wysocki z Zielonej, który podjął się oczyszczenia i konserwacji dachu, wyko
nał w kościółku nową podłogę z modrzewiowego drewna wraz z ociepleniem,
postawił własnoręcznie wykonane nowe ławki z bukowego drewna, wyremon
tował dzwonnicę wraz z zainstalowaniem podarowanego kościołowi dzwonu
przez Bernarda Szczecha oraz odrestaurował sufit i konstrukcję chóru.
Na początku nowego tysiąclecia zaistniała konieczność przeprowadzenia
generalnego remontu kościółka. Na przeszkodzie jednak, jak to często bywa,
stanął problem pozyskania środków pieniężnych. Skorzystano z doświadczeń
innych miast. Znaleźli się chętni do prowadzenia corocznych kwest na zabyt
kowym cmentarzu przy kościółku św. Walentego. Poniższy wykaz przedstawia
sumy zebranych pieniędzy w latach 2002 - 2016:
2002 - 6.477, 98 zł; 2003 - 5.401,19 zł; 2004 - 4.939, 88 zł; 2005 -
4.443.69 zł; 2006 - 4.978,48 zł; 2007 - 5. 315,66 zł; 2008 - 6181,80 zł;
2009 - 5.347,88 zł; 2010 - 6.459,51 zł i 50 euro; 2011 - 6.312,41 zł; 2012
- 5.381,50 zł; 2013 - 5.859,30 zł; 2014 - 6.393,52 zł; 2015 - 6.371,72 zł;
2016-6.320,61 zł.
Pozytywne doświadczenie pierwszej kwesty z listopada 2002 roku ośmieli
ło organizatorów do urządzenia podobnej zbiórki również w Odpust św. Wa
lentego przypadający corocznie w dniu 14 lutego. Jak trafna była to decyzja
pokazały wyniki. W poszczególnych latach uzyskano następujące kwoty: 2003
- 941,05 zł; 2004 - 678,85 zł, 2005 - 679,62 zł; 2006 - 447,01 zł; 2007 -
878.69 zł; 2008 - 708,95 zł; 2009 - 457,00 zł; 2010 - kwesta nie odbyła się;
2011 - 638,00 zł; 2012 - 570,50 zł; 2013 - 496,51 zł; 2014 - 489,70 zł; 2015
-583,50 zł; 2016-675,36 zł.
Inną formą pozyskiwania środków na potrzeby remontów i konserwacji
woźnickiego „Walentka" były kwoty zebrane podczas różnych imprez oraz da
rowizny od osób prywatnych

[madohora]

[madohora]

Wyżyna Woźnicko-Wieluńska zajmuje powierzchnię 3740 km². Od północy graniczy z Niziną Południowowielkopolską, od wschodu z Wyżyną Małopolską i Wyżyną Krakowsko-Częstochowską, od południa z Wyżyną Śląską i od zachodu i południowego zachodu z Niziną Śląską.

[madohora]

Wyżyna Woźnicko-Wieluńska dzieli się na mezoregiony: Wyżyna Wieluńska, Obniżenie Liswarty, Próg Woźnicki, Próg Herbski, Obniżenie Górnej Warty i Obniżenie Krzepickie.

[madohora]

[madohora]

Wzniesienie stanowi dział wodny między dorzeczami trzech najdłuższych rzek Polski: Wisły (przez Brynicę, Czarną Przemszę i Przemszę), Odry (przez Małą Panew) i Warty (przez Rzeniszówkę i Boży Stok).

[madohora]

[madohora]

Powierzchnia rezerwatu wynosi 17,53 ha Obejmuje izolowane, wapienne wzgórze porośnięte lasem bukowym. Obok buka pospolitego występują na obszarze rezerwatu świerki, jodły, jawory, graby, rzadziej dęby, lipy czy klony. Licznie występują krzewy leszczyny. W runie lasu rosną m.in. chronione prawnie rośliny zielne, m.in.: wawrzynek wilczełyko, lilia złotogłów, zanokcica skalna, konwalia majowa, czworolist pospolity i kokoryczka wonna.

[madohora]

Ligota Woźnicka (niem. Ellguth-Woischnik[2]) – część miasta Woźniki, położona w północnej części województwa śląskiego, w powiecie lublinieckim, posiadająca status sołectwa.

[madohora]

Po uzyskaniu zgody władz przystąpiono w 1976 r. do rozbiórki świątyni. Wszystkie elementy drewnianej konstrukcji zinwentaryzowane i ponumerowane przewieziono na nowe miejsce w Gwoździanach. Nie są znane nazwiska budowniczych kościoła z 1576 r., wiadomo jednak, kto go dokładnie, po 400 latach, wiernie odtworzył. Całością robót pod nadzorem konserwatora zabytków kierował mistrz ciesielski Paweł Lorenc, zaś budową zajęli się miejscowi fachowcy, m.in. Roman Zajonc, Teodor Bodora, Piotr Pawołka, Karol Szczygieł i Karol Polok, przy aktywnym udziale wszystkich mieszkańców wioski. Kościółek stojący kiedyś na wzgórzu zbudowano również na wzniesieniu. Pod kościołem znajdują się bowiem sale katechetyczne, zamaskowane od zewnątrz zielenią. Świątynię odtworzono w sposób prawie doskonały, tak, że stanowi ona w dalszym ciągu wysokiej klasy obiekt zabytkowy. Za ten mistrzowski czyn minister Kultury i Sztuki nagrodził w 1982 r. budowniczych i użytkowników, zaś w przesłanym liście gratulacyjnym czytamy: "Miło mi powiadomić, że w konkursie na najlepszego użytkownika obiektu zabytkowego 1981 r. – Parafia Rzymskokatolicka w Dobrodzieniu otrzymała nagrodę II stopnia – za wzorowe użytkowanie kościoła NMP w Gwoździanach. Składam wyrazy uznania za aktywną opiekę nad zabytkami oraz głębokie zaangażowanie w ochronę dóbr kultury".

[madohora]

Kościół pw. Narodzenia NMP w Gwoździanach – kościół w Gwoździanach, powiat lubliniecki, diecezja opolska.

[madohora]

ROZKŁAD JAZDY DOBRODZIEŃ - LUBLINIEC

[madohora]

W latach 1954–1968 wieś należała i była siedzibą władz gromady Hadra, po jej zniesieniu w gromadzie Lisów. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego.

[madohora]

W miejscowości znajdują się:
Kaplica św. Anny
Dno stawu hodowlanego w Hadrze

kaplica św. Anny z przełomu XIX i XX wieku
kościół św. Anny
Szkoła podstawowa, przedszkole,
Klub sportowy
Zakład produkujący żwir użytkowy „Żwirex”
We wschodniej części miejscowości znajduje się staw rybacki przy korycie Liswarty o powierzchni 40 ha oznaczony jako łowisko numerem C 31.
W południowej części znajdują się zabudowania popegeerowskie, dawny folwark w Hadrze.

[madohora]

Kapliczka Jana Nepomucena w Hucisku

Kapliczka Św. Jana Nepomucena powstała w 1925 r. Znajduje się w miejscowości Hucisko przy ul. Różanej.

[madohora]

Nazwa miejscowości związana jest z wytopem szkła, jaki miał miejsce na jej terenie najprawdopodobniej w XVII - XVIII wieku. Wcześniej w XVIII wieku miejscowość nosiła nazwę Stare Huty Szkła (Alte Glashütten), następnie w XIX wieku Althütten,

[madohora]

W 1910 roku w miejscowości mieszkało 717 mieszkańców z czego 671 deklarowało język polski, 22 polski i niemiecki, a 24 niemiecki. W wyborach komunalnych jakie odbyły się w listopadzie 1919 roku oddano na ogólną liczbę 224 głosów na listę polską 190 głosów zdobywając 7 z 9 mandatów. Podczas plebiscytu na Śląsku swoje głosy oddało 401 osób w tym 41 emigrantów. Za Polską głosowało w nim 272 wotantów, a za Niemcami 115. Miejscowość objęły walki w czasie powstań śląskich. W nocy 22 sierpnia 1920 roku została zajęta w II powstaniu przez miejscowy oddział Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska pod dowództwem Pawła Golasia.

[madohora]

W latach 1973–76 istniała gminy Psary.

[madohora]

1 września 1996 roku w Psarach otwarte zostało liceum ogólnokształcące. Pierwszym dyrektorem tej placówki był Józef Breguła.

[madohora]

Nazwa miejscowości łączy się z przemianami zachodzącymi w gospodarce średniowiecznej. Ligota występująca także w skróconej formie Lgota wywodzi się z języka staropolskiego i oznacza ulgę. Określa ona osadę założoną na surowym korzeniu z zastosowaniem dla jej nowych mieszkańców ulgi na zagospodarowanie. Miejscowości o tej nazwie pełniły funkcję podobną do ówczesnych specjalnych stref ekonomicznych i były zwolnione z płacenia podatków co miało zainicjować ich rozwój

[madohora]

Kolejny spis geograficzno-topograficzny miejscowości leżących w Prusach z 1835 roku, którego autorem jest J.E. Muller notuje niemiecką nazwę miejscowości Ellguth bei Woźnik wymieniając dwie kolonie wsi Pakullen oraz Skrzesówka, a także dwa pustkowia Gorol oraz Schwernol

[madohora]

Ligota wraz z Woźnikami płaciła księciu 20 grzywien groszy. W 1454 r. książę Bernard nadaje Woźniki swemu pisarzowi Piotrowi z Lubszy. Ówczesny dokument podaje ciekawy szczegół, że wieś Ligota zostaje odłączona od miasta wraz z trzema grzywnami groszy rocznego czynszu i połączona z Lubszą. Wtedy też nastąpiła zmiana przynależności parafialnej Ligoty. Na tę okoliczność istnieje legenda posiadająca dużą dozę dramaturgii. Otóż kiedy w Ligocie wybuchła zaraza, proboszcz woźnicki ze strachu przed chorobą, odmówił odwiedzania chorych. Robił to proboszcz z Lubszy i od tego czasu mieszkańcy Ligoty zmienili przynależność do kościoła parafialnego. Piękna to opowieść, lecz nieprawdziwa. W tamtych czasach nikt nie słyszał o demokracji i wybieraniu sobie pana czy parafii. Rzeczywistość przedstawiała się tak, że książę Bernard pozwolił pisarzowi nadwornemu, Piotrowi z Lubszy, na wydzielenie Ligoty z terytorium miejskiego Woźnik.

[madohora]

Z końca XVII lub z początku XVIII wieku pochodzi najstarsza pieczęć przedstawiająca koło od wozu. W ten sposób zaznaczony został związek z Woźnikami. Pieczęć posiada napis ELLGU. WOSCHNIK GEM: LUBLINITZ/CREIS. Kolejna zachowana pieczęć wykonana była po 1780 roku. Najbardziej prawdopodobne jest, że wspomniana pieczęć pochodzi z okresu pruskiego i została wykonana jak i inne pieczęcie w powiecie lublinieckim w drugiej połowie XVIII w.

[madohora]

Na przełomie wieków XIX i XX Ligotę dotknęła klęska pożarów, która dotknęła wszystkich niemalże mieszkańców. Spaliło się bardzo wiele domów i zabudowań gospodarczych. Doprowadziło to do powstania Ochotniczej Straży Pożarnej w 1910 r.

[madohora]

Długie dzieje nie pozostawiły niestety, znaczniejszych śladów w postaci zabytków. Na uwagę zasługuje kapliczka poświęcona świętej Rozalii. Obok niej znajduje się cmentarz, który kryje w sobie szczątki wielu mieszkańców Ligoty, zmarłych z głodu i choroby – przypuszczalnie cholery. Podanie o tym wydarzeniu przytacza Józef Lompa.

[madohora]

14.11.1926 r. Wybory do Rad Gminnych. Dnia 14 listopada 1926 r. w całym obszarze Województwa Śląskiego zarządzone były wybory do Rad Gminnych. Wybory w Ligocie Woźnickiej odbyły się w lokalu miejscowej szkoły. Trwały one od godz. 8 rano do 6-tej po południu. Głosowanie było powszechne tj. bez różnicy płci od 25 roku życia. W tutejszej gminie na blisko 1000 mieszkańców uprawnionych do głosowania było 380 wyborców. Wzięło udział w głosowaniu 333-ch. Wyborcy podzielili się na dwa obozy: polski i renegatów. Wytężona zdradziecka agitacja Niemców, przekupstwo, niepomyślny stan rozwoju przemysłu i handlu, zastój i t.p. przyczyny były powodem, że renegaci przy swym obozie skupili większość nieuświadomionych Ślązaków. Pod hasłem niby to polskiej nazwy stronnictwa Katolicko Obywatelskiego przystąpili do urny wyborczej. Wynik wyborów przedstawił się jak następuje: renegaci otrzymali 7 mandatów, a Polacy skupieni w stronnictwie Chrześcijańskiej Demokracji 2 mandaty.

[madohora]

17 stycznia 1945 Ligota została wyzwolona przez 21 armię dowodzoną przez gen. płk. Gusiewa. W kronice ówczesny kierownik szkoły Norbert Mazur opisał zarówno moment wyzwolenia, jak i dzień wkroczenia Niemców do Ligoty dnia 2 września 1939 r. w sposób następujący:

[madohora]

Działalność okupanta. Terror hitlerowski nie oszczędził i obywateli tutejszej gminy. Wszystkich mieszkańców Czarnego Lasu i Niegolewki wysiedlono z ich majątków, a ziemię przydzielono do dworu, zaś wielu mieszkańcom Ligoty, Skrzesówki i Górali zostały majątki skonfiskowane, szczególnie tym, którzy opuścili swój dom szukając schronienia w głębi Polski: jak u rodziny Ordona Józefa, naczelnika gminy, Mazura Norberta kierownika szkoły, Bulicza Włodzimierza nauczyciela z Ligoty, Duśla Juliana nauczyciela z Woźnik i wielu innych. Przed wojskami rosyjskimi natomiast, prócz niemieckiego nauczyciela Webra, nikt z mieszkańców tutejszej gminy nie uchodził, co świadczyłoby o polskości tutejszych obywateli, jednak smutny fakt pochowania poległych żołnierzy polskich w gliniakach i nie troszczenie się o zewnętrzny wygląd mogił, pozostanie zawsze czarną plamą na obywatelach Polakach tutejszej gminy, gdyż nawet po wypędzeniu wojsk hitlerowskich nikt z mieszkańców nie starał się w dalszym ciągu o utrzymanie grobów w należytym porządku, dopiero dzieci szkolne nadały grobom jako taki wygląd, przyrzekając w dalszym ciągu opiekować się grobami Ojczyzny.

[madohora]

Święty Antoni. Patronem Ligoty jest święty Antoni. Kapliczkę ku czci św. Antoniego wystawiono przy skrzyżowaniu ul Karola Miarki z drogą polną prowadzącą do Lubszy. Wieś została oddana mu pod opiekę w 1948 r. w nadziei, że uchroni to mieszkańców od różnych kataklizmów, a w szczególności od napadów band pospolitych złodziei i opryszków jakich wtedy pełno wałęsało się po okolicy. Niektórzy z nich byli milicjantami, bądź za takowych się podawali nosząc biało-czerwone opaski na rękawie. Plądrowali domy i zagrody mieszkańców w „majestacie prawa”, w biały dzień pod groźbą użycia broni. Niektórzy po dziś dzień posiadają kwitki na konfiskatę świni, krowy albo innego dobytku. Kronika nie podaje żadnych informacji na temat wystawienia kapliczki.

[madohora]

19.12.1948 r. Kongres Zjednoczeniowy PPR i PPS. Z okazji połączenia się partii robotniczych PPR i PPS odbyła się w Lubszy w dniu 19.12.1948 wieczernica w czasie której młodzież tutejszej szkoły wypełniła część programu artystycznego. Jako czyn Kongresowy młodzież postanowiła własnoręcznie oczyścić strychy, poprawić ogrodzenie oraz naprawić mostek na wsi. Czyn został terminowo wykonany.

[madohora]

Okres pokongresowy nabiera z czasem coraz to bardziej politycznego charakteru czego objawem są różnego typu „masówki”: Plebiscyt Pokoju. z wyjątkiem jednej rodziny w plebiscycie pokoju wzięli udział wszyscy obywatele tutejszej gromady, żądając zawarcia paktu pokoju między pięcioma wielkimi mocarstwami.

[madohora]

W latach 1954–1961 wieś należała i była siedzibą władz gromady Ligota Woźnicka, po jej zniesieniu w gromadzie Lubsza.

[madohora]

Cholera. Przy drodze prowadzącej z Ligoty do Woźnik, po lewej stronie, tuż za Ligockim Potokiem znajdują się rozpadliska porośnięte wierzbami zwane „Dołami”. To tu według utrzymywanej od pokoleń tradycji, swój wieczny spoczynek mieli znaleźć pogrzebani, prawie wszyscy bez wyjątku mieszkańcy Ligoty, których zmogła okrutna zaraza wojny trzydziestoletniej – cholera. Inni twierdzą, że zaraza owa wcześniej miała miejsce bo aż w średniowieczu. Zniwo śmierci było wtedy tak wielkie, że nie miał kto umarłych grzebać. Ta straszna choroba, jak głosi podanie uśmierciła wszystkich mieszkańców Ligoty, jedynie dwie kobiety z rodu Sekułowego przy życiu się ostały. Woźnicki proboszcz obawiając się zarazy, nie chciał z posługą kapłańską do chorych przyjeżdżać, ani ziemi na cholerycznym cmentarzu wodą święconą pokropić. Jeździł natomiast do chorych lubszecki farosz, posług udzielał, i msze święte odprawiał jak to było we zwyczaju na lipowym stole na granicy lubszeckich i ligockich pól. Od tego czasu, mimo znacznie większej odległości chodzą ligoczanie do kościoła w Lubszy.

[madohora]

Klątwa. W Ligocie jest pewna posiadłość, której nikt nie chce kupić, ciąży na niej klątwa kupiecka. Klątwa ta została rzucona przez żonę kupca, który przejeżdżał przez Ligotę wioząc ze sobą wielkie skarby. Postanowił jednak właśnie tutaj zrobić sobie przerwę w podróży i odpocząć. Poprosił o nocleg u rodziny, która nie potrafiła oprzeć się jego skarbom. W nocy kupiec został zamordowany. Okazało się jednak, że jego żona ma nadprzyrodzone zdolności, rzuciła ona klątwę na rodzinę i ich posiadłość. Z rodziny tej nikt już nie żyje, a posiadłość świeci pustkami.

[madohora]

Skrzeszówka (Skrzesówka) – część miasta Woźniki w Polsce, w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim.
W 1971 roku należała do gromady Lubsza i liczyła 48 mieszkańców. 1 stycznia 1973 włączona do Woźnik jako część sołectwa Ligota Woźnicka

[madohora]

Pakuły (niem. Pakullen) — wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Woźniki, będąca częścią sołectwa Kamieńskie Młyny.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego.

[madohora]

Od 2019 roku przez miejscowość przebiega autostrada A1

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Dwa tygodnie później, 6 lipca 1980 r. zginął przy budowie budowniczy kościoła, proboszcz parafii św. Mikołaja, ks. dziekan Paweł Miś.

[madohora]

Kalina (niem. Kallina) – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Herby. Wieś ma charakter ulicówki. Położona jest przy drodze wojewódzkiej DW 905, która rozcina miejscowość na dwie części, południową i północną.

[madohora]

15 sierpnia 2008 roku około godziny 17:24 nad miejscowością przeszła trąba powietrzna uszkadzając kilkadziesiąt domów

[madohora]

Neobarokowy, piętrowy pałac wybudowana na rzucie prostokąta, kryty dachem mansardowym z lukarnami. Od frontu pseudoryzalit z balkonem (tarasem) podtrzymywanym przez cztery kolumny. Ryzalit zwieńczony półkolistym szczytem (naczółekiem) ze spływami wolutowymi, zawierającym kartusz z herbem ks. Huga von Radolin, właściciela od 1894]. Obiekt wybudowany w XIX w. jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park

[madohora]

Obecnie obiekt znajduje się w rękach prywatnych. Właściciele przeprowadzili remont elewacji. Neobarokowy pałac murowany z cegły, potynkowany, wzniesiony na planie prostokąta, dwukondygnacjowy, podpiwniczony, nakryty dachem mansardowym z lukarnami. Fasada siedmioosiowa, poprzedzona podjazdem, z centralnie umieszczonym pozornym ryzalitem z tarasem wspartym na czterech kolumnach.

[madohora]

ROZKŁAD JAZDY AUTOBUSU NR 9 LUBLINIEC - WĘDZINA

[madohora]

Pawełki (niem. Pawelken) – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w północnej części gminy Kochanowice. Miejscowość znajduje się na obszarze Parku Krajobrazowego Lasy nad Górną Liswartą.

[madohora]

Kościół filialny pw. Matki Boskiej Fatimskiej – zabytkowy kościół znajdujący się w Pawełkach w gminie Kochanowice, w powiecie lublinieckim w województwie śląskim.

[madohora]

[madohora]

ROZKŁAD JAZDY AUTOBUSU NR 8 LUBECKO - PAWEŁKI

[madohora]

Pawełki są niewielką (186 mieszkańców) wsią w gminie Kochanowice, otoczoną lasami Parku Krajobrazowego „Lasy nad górną Liswartą”. Choć osada powstała stosunkowo późno, bo w XVIII w., to osadnictwo na tym terenie sięga czasów kultury łużyckiej (1000-800 p.n.e.), co udokumentowały wykopaliska archeologiczne w latach 1993-95. W ich wyniku odkryto kilka grobów szkieletowych, wyposażonych w naczynia i ozdoby, charakterystyczne dla tej kultury.

[madohora]

W pobliżu stawu Nowa Brzoza hrabia zbudował też dwa obiekty przeznaczone na potrzeby myśliwych – jego gości. Pierwszym z nich był niewielki drewniany dwór myśliwski, zbudowany ok. 1900 r., drugim była – również drewniana – kaplica św. Huberta, postawiona w 1928 r. Na Brzozie kaplica pokryta była słomianą strzechą. Miała także naczółek na szczytowej ścianie i wydatny okap. Obie budowle szczęśliwie przetrwały II wojnę światową i dopiero w połowie lat pięćdziesiątych wywołały zainteresowanie władz.

[madohora]

Jak wynika z opisu wzgórza oraz rozległej panoramy, jaka się z niego roztaczała, pozostawionych przez Józefa Lompę, kiedyś szczyt wzgórza nie był tak szczelnie pokryty lasem, jak obecnie. Przez wiele lat miejsce to pełniło funkcje integracyjne dla mieszkańców okolicznych wsi. Na szczycie wzniesienia urządzany był sylwester. W dniu 1 września 1939 r. Góra Grojec leżała na linii obrony wojsk polskich – broniła się tu Krakowska Brygada Kawalerii.

[madohora]

Według niemieckiego geografa oraz językoznawcy Heinricha Adamy’ego nazwa miejscowości wywodzi się od polskiej nazwy „psa” – „von pies = Hund”. W swoim dziele o nazwach miejscowych na Śląsku wydanym w 1888 roku we Wrocławiu jako najwcześniejszą wymienia ją w obecnej polskiej formie – „Psary” podając jej znaczenie „Hunddorf”, czyli po polsku „Wieś psów”[4]. Niemcy zgermanizowali nazwę na Psaar[4] w wyniku czego utraciła ona swoje pierwotne znaczenie. Do nazwy nawiązuje wizerunek psa w herbie miejscowości.

[madohora]

19 października 1905 roku w Kamieńskich Młynach została otwarta szkoła. Pierwszym dyrektorem został Walter. Od 2000 roku szkoła jest prowadzona przez Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju Wsi Kamieńskie Młyny

[madohora]

Kamienica rozciąga się na obszarze 950 ha i mieszka w niej ponad 800 osób. Miejscowość ma charakter rolniczy, najczęściej występują tu gospodarstwa o powierzchni 4 ha. Pierwsze wzmianki o Kamienicy pochodzą z 1529 roku i dotyczą też Psar i Babienicy. Przed 1783 roku wybudowano szkołę powszechną. Ok. 1880 roku przebudowano budynek, obecnie znajduje się w nim ośrodek zdrowia. Według legendy nazwa "Kamienica" pochodzi od góry kamieni, które miały zostać po zniszczeniu miejscowości w czasie jednej z wojen. Pochodzenie nazwy można też tłumaczyć kamienistym podłożem gruntów, na których zbudowano Kamienicę. Przymiotnik "Śląska" ma odróżnić Kamienicę od Kamienicy Polskiej.
W herbie Kamienicy znajduje się wcześniej wspomniana góra kamieni.

[madohora]

Piasek. Miejscowośc istniała już w XVIII wieku. W 1755 roku po odebraniu protestantom kościoła parafialnego w Lubszy wybudowano w Piasku kościół ewangelicko - augsburski. Na początku XX wybudowano, do teraz zachowaną, karczmę.
Osobliwością miejscowości jest liczący 260 lat buk zwyczajny w Smolanej Budzie. Ma on 27 metrów wysokości.
Do 1922 roku oficjalną nazwą Piasku był Ludwigsthal (od nazwiska właściciela - Ludwika von Puckler), lecz nazwą "Piasek" posługiwano się już w XIX wieku. Nawiązuje ona do charakteru gruntów wioski.
W herbie Piasku widnieje kościół.
Większość pierwszych osadników Piasku była wyznania ewangelickiego, dlatego wybudowano dla nich kościół i szkołę. Kościół, który wzniesiono w 1755 roku był drewnianym budynkiem bez wieży. Niestety już po trzech latach spłonął od uderzenia pioruna. W 1760 roku poświęcono nową, murowaną świątynię. Zbudowana jest ona na planie prostokąta, od strony wschodniej znajduje się kwadratowa wieża zbudowana w 1820 roku. Kościół pokrywa wysoki czterospadowy dach. Wnętrze pokryte jest płaskim stropem, zakrystia kolebkowym.

[madohora]

A jak to się stało, że radcy Woźnik starali się ponownie o wydanie dokumentu lokacyjnego w 1454 roku? W jakich warunkach można było dopuścić do utraty tak cennego dla miasta dokumentu?

[madohora]

Dlaczego więc władze w 1970 ogłosiły wielkie przygotowania do imprezy 700-lecia miasta? Trudno mi jest odpowiedzieć, tym bardziej, że jeszcze w 1954 za datę lokacji miasta uważano rok 1454, i ówczesne władze urządziły również wielką fetę z tej okazji.

[madohora]

jedenaście lat przed wspomnianym pożarem miasta, kiedy to spaleniu uległ
nieomal cały kościelny dobytek.
Nieocenioną wartość posiada załączony do dokumentu spis” Possesorow”
miasta Woźnik oraz wnoszonych kościołowi powinności: mesznego jak i
dziesięciny. Jest to pierwszy po urbarzu z 1521 roku tak dokładny wykaz
pełnoprawnych mieszczan woźnickich. Kolejny taki spis sporządził dopiero
w 1800 roku ksiądz Zasadzki. Porównanie tych dwóch dokumentów pozwala
zaobserwować zmiany, jakie nastąpiły w Woźnikach w ciągu tego krótkiego
okresu czasu, zmiany po większej części wymuszone wspomnianym
pożarem. Podkreślić należy, że każdy z domów w Woźnikach połączony był
z kwartą roli. Każda sprzedaż domu oznaczała jednoczesne pozbycie się
kwarty roli i określonych przywilejów miejskich (korzystanie z lasu
miejskiego). Przywilejów tak mocno bronionych jeszcze do niedawna.
Przekazując w ręce Państwa poniższy dokument, staraliśmy się nie
ingerować w jegó tekst i oddać go zgodnie z zapisem jak i układem
oryginału. Jedynym odstępstwem było rozwiązanie abrewiacji, co oznaczono
zastosowaniem okrągłego nawiasu.
In Nomine Domini Jesu Christi
A r i e n t e r i e
Farnego Kościoła Woisnitzkiego
Kielichów iest z Patinami trzi, dico - 3; Montrantzia w promienie starim modelusem
w Cyrkule, Karników 25, Melchisedech srebrny wizlacani, Sedes miedzana - 1;
Krzyz srebrni cali - 1; Pacyfikał schrebmy - 1; Tribularz moszią(ż)ni y z liską
srebrną - 1; Kielich w cymboriom z nakricim cały srebrny - 1; Patina z nakricim do
chorich sribma wyzlacana - 1; Vasculum na Olea Sacra do chorich cinowe - 1;
Lampa cala srebrna - 1.
Cyna. Lichtarzy cynowich na Wielky Ołtarz - 8; Vasa pro Oleis Sacris cinowe - 1;
Tacow do Ampułek cinowich - 2; Ampułek cinowich - 2; Lawatisz y z waninkom
cinowe - 1; Fiaska cynowa na wino - 1.
Miedz. Kotzolek in Baptisteria11 miedzany - 1; Kotzolkow miedzanych na wodę
święconą - 2; Lamp blasanich - 3

[madohora]

O rn aty coloris alby. Omat biały parterowy, cały kwiat zloty cum reqvisites także
bur(s)a y pala - 1; Omat biały szichowy w kwiaty cały cum requisitis - 1; Omat
biały parterowy w kwiaty czirwony com reqvisitis - 1; Omat partirowy w kwiati
białe colomna schichowa w kwiaty com reqvisitis - 1; Omat coloris rubry
adamaskowi w kwiati złote com reqvisitis także bursa y pala - 1; Velom coloris alby
w kwiaty złote - 1; Velom coloris rubry w kwiatki modre - ł; Kappa coloris alby w
kwiatki złote - 1; Portatel 1.
F iranky. Firanky białe w kwiat czerwony - 2; Firanky czirwonie kiteykowe - 2;
Firanky kyteykowich bląkitnich - 6; Firanky białe sichem przerabiane - 2;
Baldachim kiteykowy zielony - 1; (C)hustka kiteykowa w pronsky - 1; Nakricia na
ołtarz czirwone - 4; Komesky Czirwone sukienne z capturamy - 2.
Cina. Lichtarzy cynowich - 2; Ampułek - 2; Taca - 1; Lichtarzow mosiążnich - 4;
Tribularz mosziążny - 1; Ołtarz nowy Josepha S(więtego) Korona na głowie
S(więtego) Josepha białego sichu. Reliquiarzow za sklem, dwa. Antipendiom na
płótnie malowane - 1.
O brazy. Obraz Swiętey Tekly w ramach - 1; Obrazów za sklem - 2; Obraz z
czirwonem kwiatem wisziwany -1 ; Obrazów plocienich - 3; Obraz cwilichowy - 1.
Sub Corporalia. Sub Corporalia muślinowych - 3; Tuwalnia w kwiaty czirwona -
1; Passow coloris rubry - 2; żelaz do pietzenia oplatkow - 2; Statua Resurectionis
Dominy Jesu Christy - 1; Ołtarz stary nad lawkamy - 1; Tabernakulom - 1; Sukięko
pogrzebowe - 1; Truua do odprawiania mszy s(więtych) za umarlich - 1; Opony
ołtarzowe — 4; Confesional - 1; Tablica marmurowa do zapisowania [...] - 1;
Skrzynetzka z zamkiem cassy kosciely - 1; Skarbonek kostzielnich - 2; Pulpit od
cantora czirwono malowany - 1; Pulpit zielono malowany do msy s(więtych) - 1.
A c c e ssit a d illu d in w e n ta riu m s u b p e r U lu s tri D o m in o D e c a n o
F ra n c is k o B a rtu z e l p r o tu n c p a ro c h o .
Monstrantorium argenteum nowum - 1; Tria paria cortinarum ex holoserico - 3;
Casula festiv coloris albis ex holoserico - 1; Sepulchrum Christy Dominy - 1;
Baldachinom ad altare majus supra monstrantorium reliqva minuta protereo - 1.
Pro nota qvod tempore de allationis Ecclesiae qvodam Imagines laurale et
obfuscata qvq magis obum brationis qvam decori oberant Benefactoribus ejus dem
Ecclesia distributa suit qvod[...] etiam in capella reposita serventur.

[madohora]

Od końca XVIII w. wieś posiadała pieczęć gminną, na której wizerunku przedstawiono kościół z dwiema wieżami – widok z boku, z frontem i wyższą wieżą po prawej stronie, a niższą po lewej. Przed frontem budynku po prawej wysoka topola

[madohora]

Kamienica Śląska, nazwa ta używana jest dalej przez większość mieszkańców, Zarząd Dróg Wojewódzkich w Katowicach oraz inne instytucje państwowe.

[madohora]

W roku 2024 Kamienica została podłączona pod kanalizacje ściekową.
W miejscowości funkcjonuje przychodnia lekarska.

[madohora]

[madohora]

Przez wieś przebiegają dwie drogi wojewódzkie: nr 912 Gliwice – Częstochowa nr 908 Bytom – Częstochowa

[madohora]

Podczas II wojny światowej włączone do III Rzeszy.

[madohora]

Do 1945 część gminy jednostkowej Zielona. 1 grudnia 1945 w składzie wiejskiej zbiorowej gminy Kalety w powiecie lublinieckim w województwie śląskim. 1 stycznia 1951 w związku z nadaniem gminie Kalety statusu miasta stała się obszarem miejskim miasta Kalety[6]. 5 października 1954, w związku z reformą administracyjną Polski, wyłączona z Kalet, stając się ponownie obszarem wiejskim w składzie nowo utworzonej gromady Miotek. Tam przetrwały w latach 1954–1972. 1 stycznia 1973, w związku z kolejną reformą gminną, całe sołectwo Dyrdy (obejmujące Dyrdy i Sośnicę) włączono do miasta Woźniki.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W Lublińcu trafimy też na drewniany kościółek Świętej Anny z 1653 roku. Kościółek jest konstrukcji zrębowej, kryty dachem gontowym z sześcioboczną wieżą sygnaturkową. Wewnątrz kościoła znajduje się barokowy ołtarz z drugiej połowy XVII wieku

[madohora]

[madohora]

[madohora]

KAWA W "KOCIEJ KAWIARNI"

[madohora]

Kościół p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego,
Kościół ufundowany ok. 1505 r. przez księcia opolskiego Jana II Dobrego, pierwotnie był drewniany, zbudowany na planie krzyża. W latach 1843 – 1845 na tym samym miejscu został zbudowany kościół murowany. W latach międzywojennych był to kościół garnizonowy, dla żołnierzy stacjonującego w Lublińcu 74 Górnośląskiego Pułku Piechoty.

Przy kościele znajduje się odnowiona w latach 2008-2009 rzeźba Chrystusa z krzyżem, Krzyż z Matką Boską Bolesną i Krzyż Misyjny.

Po drugiej stronie ulicy znajduje się Dom Parafialny, na którym w 1995 roku umieszczono płaskorzeźbę Edyty Stein autorstwa artysty rzeźbiarza z Kijowa Stanisława Dąbrowskiego

[madohora]

TABLICA NA KOŚCIELE

[madohora]

KRZYŻ MISYJNY

[madohora]

"To drzewko zostało zasadzone na pamiątkę przystąpienia Polski do Unii Europejskiej"

[madohora]

[madohora]

[madohora]

NO I OBIECANE RZEŹBY



U góry na drzewie jest wyrzeźbiony Krzyż Dawida, to co widać na pierwszym planie to hełm - rzeźba poświęcona jest poległym w II wojnie światowej. Musicie przyznać, że wzbudza emocje?!

[madohora]

Muszę powiedzieć, że cel został osiągnięty, bo dla mnie te rzeźby są dość dziwne ale wzbudzają różne emocje. A może po prostu się nie znam. Rzeźby Elżbiety Stein zwyczajnie się przestraszyłam.

[madohora]

[madohora]

Jan Nikodem Jaroń, pseudonim Nikodem Arios (ur. 3 maja 1881 w Jastrzygowicach, zm. 1 sierpnia 1922 w Lublińcu) – poeta i dramatopisarz, walczył w III powstaniu śląskim. Urodził się w rodzinie chłopskiej. Po ukończeniu szkoły elementarnej w Jastrzygowicach uczęszczał w latach 1896–1900 do niemieckiego gimnazjum w Bytomiu. Za manifestowanie polskości został z gimnazjum usunięty. Rozpoczął studia na wydziale filologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego. Zadebiutował wierszem Przyroda w jesieni, zamieszczonym na łamach gazety „Górnoślązak” w 1902 r. W tym czasie podjął także twórczość dramatyczną, pisząc satyryczną komedię obyczajową wierszem pt. Eleuzis, nigdy nieopublikowaną. W 1904 r. przebywał na kuracji zdrowotnej w Szwajcarii. Egzamin dojrzałości zdał jako eksternista w Wertheim i w 1905 r. zapisał się na wydział prawa Uniwersytetu Wrocławskiego. Z powodu trudności materialnych przerwał studia i pracował jako korepetytor w domach ziemiańskich: w Turwi pod Kościanem i w Ruszczy pod Krakowem. Nawiązał współpracę z „Zaraniem Śląskim”, gdzie w latach 1907–1912 ogłaszał swoje wiersze. W 1910 r. zamieszkał we Lwowie i zawarł tam bliższą znajomość z Janem Kasprowiczem. W 1911 r. w „Kłosach”, literackim dodatku do katowickiej „Gazety Ludowej”, ogłosił siedem opowiadań. Ukończył prawo na Uniwersytecie Lwowskim i w 1914 r. uzyskał tytuł doktora. Po wybuchu I wojny światowej zrzekł się obywatelstwa niemieckiego i powrócił na Śląsk. W latach 1918–1921 aktywnie uczestniczył w ruchu niepodległościowym na Górnym Śląsku; pisał także wiersze patriotyczno-agitacyjne. Od 1919 r. mieszkał w Opolu, gdzie często pisywał do „Gazety Opolskiej” i „Nowin Codziennych”, gdzie polemizował z prasą niemiecką w związku z przygotowaniami do plebiscytu. Pracował w Biurze Informacyjnym dla Koalicji w Katowicach, potem jako działacz plebiscytowy w Bytomiu i powiecie kluczborskim. Brał udział w III powstaniu śląskim, uczestniczył w wyzwoleniu Olesna. Po zakończeniu działań wojennych przebywał w Ostrowie Wielkopolskim, gdzie pracował jako aplikant sądowy.

[madohora]

Według popularnej tradycji, około 1272 roku w miejscu, gdzie dzisiaj wyrasta Lubliniec, książę Władysław I Opolczyk (1246-1281) polecił zbudować kaplicę leśną. Prawdopodobnie to właśnie wokół niej zaczęła tworzyć się osada stanowiąca zaczątek miasta. Swoje udokumentowane źródłowo początki dzieje Lublińca mają w latach 1281-1313, kiedy to za rządów Bolesława I Opolczyka osada otrzymała prawa miejskie. Miasto położone na szlaku prowadzącym z Siewierza do Olesna utrzymywało ożywione stosunki handlowe, pośrednicząc w wymianie handlowej pomiędzy Małopolską a Śląskiem.

[madohora]

Starostwo Powiatowe

[madohora]

.

[madohora]

Budynek przy ul. Paderewskiego 5 zbudowano w 1909-10 r. W budynku mieścił się dawniej główny urząd statystyczny. Budynek murowany jest z cegły i wzniesiony na planie podobnym do prostokąta (niesymetryczny). Jest dwukondygnacyjny z wysokim użytkowym poddaszem. Budynek posiada elewację dziewięcioosiową i pokryty jest czterospadowym dachem (nad ryzalitami dwuspadowym) wykonanym z dachówki ceramicznej karpiówki. W osi środkowej piętra znajduje się balkon z płytową balustradą podparty dwiema gładkimi kolumnami. Osłania on wejście główne do budynku tworząc sklepienie łukowe pełne. Szczyty ryzalitów zakończone zostały wolutowo.

[madohora]

STRAGANY NA ODPUŚCIE W LUBLIŃCU

[madohora]

ODPUST W LUBLIŃCU - STRAGANY

[madohora]

KOŚCIÓŁ ŚWIĘTEJ ANNY W LUBLIŃCU.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Chciałam coś znaleźć na temat rynku w Lublińcu. Mądry wujek google nie potrafi rozróżnić Lublińca od Lublina. Brawo.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Większość powierzchni powiatu stanowią lasy, co wraz z dobrymi warunkami klimatycznymi sprzyja rozwojowi różnorodnych form turystyki i rekreacji. Lasy lublinieckie to wymarzony teren dla miłośników polowań na grubego zwierza a także zbieraczy grzybów i jagód. Można spotkać tu wiele rzadkich odmian drzew, niezwykle ciekawą roślinność a także rzadko występujące gatunki zwierząt. Tak dużym obszarom leśnym oraz rolniczemu charakterowi powiatu zawdzięczamy wyjątkowo czyste powietrze. Jest to region bogaty w czyste akweny doskonale nadające się do uprawiania sportów wodnych. Bazę turystyczną stanowi około 1500 miejsc noclegowych i 80 punktów gastronomicznych.

[madohora]

Jedną z najdynamiczniej rozwijających się dziedzin turystyki jest agroturystyka. Gospodarstwa agroturystyczne oferują wysoki standard wypoczynku, zapewniają szereg atrakcji, takich jak: jazda konna, wędkowanie, polowania, udział w codziennych czynnościach związanych z prowadzeniem gospodarstwa. Specjalnością tych gospodarstw jest zapewnienie turystom nie tylko możliwości aktywnego spędzania czasu, kontaktu z naturą, ale również spróbowania regionalnych potraw przygotowanych z ekologicznych produktów. Agroturystyka jest doskonałą ofertą dla całych rodzin, chcących oderwać się od zgiełku miasta i zrelaksować się na łonie natury.

[madohora]

[madohora]

GŁAZ Z ZAZNACZONYM ROKIEM ZAŁOŻENIA MIASTA

[madohora]

DĄB UPAMIĘTNIAJĄCY PRZYSTĄPIENIE POLSKI DO UNII EUROPEJSKIEJ

[madohora]

LUBLINIEC BUDYNEK URZĘDU MIASTA

[madohora]

[madohora]

BLISKO...CORAZ BLIŻEJ...DWORCA W LUBLIŃCU

[madohora]

Stodoła w Zespole Pofolwarcznym w Boronowie

Stodoła w Zespole Pofolwarcznym powstała w II połowie XIX wieku. Obecnie stanowi własność prywatną i pełni funkcję myjni samochodowej, zakładu. Obiekt znajduje się przy ul. Koszęcińskiej w Boronowie.

[madohora]

Zdachnia – dzielnica Boronowa, znajdująca się wraz z „Króliczą Górką” po południowej stronie linii kolejowej. Nazwa dzielnicy wywodzi się z nazwy miejscowej okolicznych pól. Znajduje się w niej jedyna ulica Sienkiewicza, przy której poza zabudowaniami umiejscowiony został skład paliw „Naftobazy”.

[madohora]

Podanie o tragicznej śmierci jeźdźca odnosi się ono do szczególnego miejsca przy drodze między Boronowem a Koszęcinem, gdzie do dzisiaj znajduje się kamienna kapliczka w kształcie pnia drzewa z wyrytym na niej krzyżem. W miejscu tym, jak głosi podanie, zginąć miał albo ktoś z dworu księcia Hohenlohe, albo jak opisywane jest to w innej wersji, jeden z dwóch młodzianów (braci), którzy ścigali się konno, kto pierwszy dojedzie do Koszęcina. W podaniu nie jest określone, kto był tym jeźdźcem, który zginął, chociaż są odniesienia do władających wioską książąt z rodu Hohenlohe.

[madohora]

Kaplice:
kapliczka św. Barbary w dzielnicy Piasek z 1740 roku (wcześniej obiekt ten znajdował się w Zumpach);
kapliczka Serca Jezusowego w dzielnicy Siodłoki, ul. 3 maja;

[madohora]

1784 Rozbudowa kościoła w Lubecku.

[madohora]

1787.01.10 Rozpoczęto prace remontowe w Kościele. Wybudowano nową murowaną wieżę fundacji hrabiny von Barbary Gaschin. Stara, drewniana wieża z dwoma dzwonami, stała północnej stronie kościoła. Została rozebrana, albo uległa zniszczeniu. W kościele powstała nowa podłoga z desek. Podczas remontu więźbie dachowej w 2006.r. w kościele na jednej z belek odkryto napis:„Repara: tego koszczola Bożego bela roku Pańskiego 1*7*8*7*M*I*Karliczek”. Kościół wyremontowano w stylu gotycko-renesansowym.

[madohora]

XVIII Pod koniec Prusy wprowadzają nowy system archiwizacji dokumentów, W Archiwum Archidiecezjalnym we Wrocławiu zostaje założona teczka parafii Lubecko. Zawiera w większości dekrety oraz pozwolenia na prowadzone prace remontowe lub dzieła duszpasterskie. Brak informacji o malowidłach w prezbiterium. W kościele są figury św. Nepomucen oraz św. Franciszek Ksawerego.

[madohora]

1790 oraz do 1798-1799 Wikarym w Lubecku jest ks. Daniel Balchnik.
1790-1791Wikarym w Lubecku jest ks. Andreas Baron (*24.04.1764 Strzelce Opolskie+05.05.1846r Sieraków śl.).
1791-1792Wikarym w Lubecku jest ks. Paul Kudela.
1792 Wikarym w Lubecku jest ks. Anton Fabisch.

[madohora]

XIX Zbudowano kapliczkę w Lubecku.

[madohora]

1811 Następuje częściowe ograniczenie przywilejów szlachty lecz w dalszym ciągu większa część ziem jest w ich posiadaniu.
1811-1817Wikarym w Lubecku jest ks. Izydor Kozjan.
1811-1815Wikarym w Lubecku jest ks. Piotr Schalezki.

[madohora]

1815 Powstaje Rejencja Opolska- pruska i niemiecka jednostka administracyjna funkcjonująca w latach 1815−1945. W skład której wchodzi Lubliniec i okolice.

[madohora]

1819 Rozporządzenie o nakazie nauki języka niemieckiego w szkołach.
1819-1820Wikarym w Lubecku jest ks. Wawrzyniec Schubert.

[madohora]

1823-1825W kościele filialnym w Kochanowicach pracuje ks. Johan Bernahard.

[madohora]

1826-1827W kościele filialnym w Kochanowicach pracuje ks. Tobias Marx.

[madohora]

1829 W kościele filialnym w Kochanowicach pracuje ks. Józef Plotka.

[madohora]

1834 Johann Hawel z Pyskowic przeprowadził gruntowny remont starych organów.

[madohora]

eren cmentarza otoczono murem z czerwonej cegły z dwiema bramami także istniejącymi do dnia dzisiejszego, gdzie jedna przeznaczona była do wprowadzania zwłok do pomieszczeń sakralnych natomiast drugą uczestnicy ceremonii pogrzebowych opuszczali cmentarz. Cmentarz podzielono na trzy parcele, bowiem osobno chowano dzieci, dostojników żydowskich i pozostałych.
W przeciągu 100 lat istnienia cmentarza pochowano tutaj 1117 zmarłych wyznania Mojżeszowego. Wśród nich spoczywali dziadkowie Edyty Stein: Adelajda Courant z d. Buchard (+ 1883) oraz Salomon Courant (+ 1898), także starsi bracia Edyty: Emst (urodzony w 1890 r. w Gliwicach, zmarły w 1892 r. w Lublińcu) i Richard (zmarły w 1887 r. w wieku 7 dnia)

[madohora]

[madohora]

1842-1844 Administrował w Lubecku młody ks. Hoschek Karol (*1814+1882) Studia skończył w Wrocławiu. Później pracuje na innej parafii.
1842W Glinicy powstaje szkoła.
1844-1854.06.2 Proboszczem w Lubecku jest ks. Zemanek Jakub Karol (1809-1854).
1844.09.21 Kochanowice, Kochcice Lisów i Pawełki odłączyły się od parafii Lubecko. Zostały miejscowości: Lisowice, Łagiewniki Wielkie, Ciasna, Zborowskie, Draliny, Glinica. Proboszczem w Kochanowicach zostaje ks. Franc Gomolka,

[madohora]

1847 Wielki głód na Śląsku w Lubecku zamarło 214 osób. W rejencji opolskiej, w wyniku głodu zmarło 50 tys. osób.

[madohora]

Będąc dzieckiem stracił rodziców i wychowywał się u krewnego, nauczyciela w Kochanowicach. Pierwsze swoje nauki zdobywał uczęszczając do szkoły elementarnej w Lubecku koło Lublińca. Kolejny etap jego edukacji miał miejsce w Kluczborku, gdzie był przyuczany do zawodu malarza pokojowego. Był niezadowolony z wyników, więc dobrowolnie udał się do Wrocławia. W 1847 roku powrócił w rodzinne strony, gdzie rok później założył pierwszy Klub Niedzielny, a przy nim bibliotekę z czytelnią i scenę amatorską oraz pierwszą Chłopską Kasę Pożyczkową.

[madohora]

1848 Źródła historyczne podają o założeniu w Lubecku pierwszej Chłopskiej Kasy Zapomogowo Pożyczkowej. W wiosce powstaje pierwszy na Śląsku Klub Niedzielny, a przy nim biblioteka z czytelnią i scenę amatorską. Naukę prowadzono w najstarszej szkole przy kościele.
1848 Dyrektor szkoły w Lubecku Carl Schubert sprowadził z Lipska 40 egzemplarzy Biblii w języku polski dla mieszkańców wioski.
1848 czerwiec i lipiec – w Oleśnie mają miejsce uliczne starcia tłumione przez wojska pruskie.
1848.07.21 ks. Józef Szafranek zażądał w sejmie pruskim równouprawnienia języka polskiego z niemieckim na Górnym Śląsku.
1848 wrzesień – Starcia chłopów z wojskiem pruskim w powiecie raciborskim, oraz rozruchy głodowe w Oleśnie.
1848.11.11Wydanie w języku polskim przez króla i rząd Prus odezwy mającej na celu uspokojenie, związanych z „Wiosną Ludów”. niepokojów społecznych na Śląsku.

[madohora]

1853-1902 Dyrektorem szkoły w Lubecku jest Józef Kuroń.

[madohora]

1867.01.29 Urodziła się Franciszka Ciemienga córka Franciszka i Antoni z domu Matysek chrzestnymi byli Józef Stobrawa i Antonia Matysek.

[madohora]

Lubecka restauracja, która jest tutaj od wielu lat. Jeśli chcesz smacznie i za rozsądną cenę zjeść to zajrzyj do naszej karczmy. Niezależnie czy obiad ma być typowo śląski z nudelzupą, roladą z kluskami i modrą kapustą czy w innej postaci. Wszystko jest świeże i przepyszne!

[madohora]

Wieś Lubecko znajdziesz na Górnym śląsku, tuż obok miasta Lubliniec. Malowniczne położenie na górce ( ok 295m) daje przepiękny widok na rolną okolicę oraz pobliskie miasto Lubliniec (ok 27tys mieszkańców). Węzeł drogi 11 daje nam świetną dojazd do metropolii śląskiej. Sprawdź pogodę w Lubecku i wpadaj na weekend!

[madohora]

CMENTARZ W LUBECKU

[madohora]

HRABIA NAZYWA LUBIĘ-TO na POLOWANIU (XIII - XIV wiek)
Według przekazanej opowieści, hrabia lub inna zamożna osoba upolowała cennego jelenia w pobliskim lesie. Zafascynowany okolicą, nazwał ją "Lubię-to" lub "Lubić-to". W rezultacie tego wydarzenia postanowił założyć kapliczkę oraz wybudować dworek myśliwski. Wymiary kaplicy odpowiadają w przybliżeniu rozmiarom dzisiejszego prezbiterium kościoła.

[madohora]

Franciszka Ciemienga, znana potocznie jako Francka z Kanusa czy Dziołszka z Kanusa, była polską charyzmatyczką i mistyczką urodzoną 29 stycznia 1867 roku w przysiółku Kanusa koło Lubecka. W 1897 roku wstąpiła do Tercjarzy zakonu św. Franciszka na Górze św. Anny i przyjęła imię Angela. Mimo początkowych trudności w nauce religijnej, po pewnym wstrząsającym doświadczeniu podczas modlitwy, zaczęła niespodziewanie łatwo przyswajać wiedzę religijną.

[madohora]

W 2009 roku odkryto zabytkowe freski gotyckie, które pokrywają ściany oraz sklepienie prezbiterium kościoła Wniebowzięcia NMP w Lubecku.

[madohora]

Dolina Leśnicy jest uważana za jedną z najcenniejszych w województwie śląskim z uwagi na: ciekawy bieg (rzeka tworzy niewielką dolinę w utworach piaskowych, przecinając zarazem kompleks Lasów Lublinieckich, często meandrując), walory przyrodnicze (występują tu rzadkie gatunki ptaków, np. zimorodek, derkacz oraz bobry i wydry) oraz ciekawe obiekty związane z rzeką (np. młyn Anny, czy Rokosi Most z XVIII w.)

[madohora]

Piłka (niem. Pielkau) – kolonia sołecka w Polsce, położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Koszęcin.

[madohora]

Jest to najmniejsze sołectwo gminy Koszęcin, wcześniej miejscowość należała do sołectwa Rusinowice. Położona jest wśród lasów i jest siedzibą leśnictwa Piłka. W miejscowości znajduje się Rezerwat przyrody Jeleniak Mikuliny

[madohora]

Pusta Kuźnica (niem. Wüstenhammer) – dzielnica Lublińca znajdująca się w południowej części miasta. Jest jedną z lublinieckich dzielnic stanowiących bazę turystyczną miasta. Dzielnica składa się z dwóch części: wschodniej i zachodniej. Przez Kuźnicę biegnie DK 11 Kołobrzeg - Bytom. Kuźnica Pusta położona jest nad rzeką Małą Panwią.

[madohora]

[madohora]

Śląskiem Białym określił Gustaw Morcinek północne tereny Wyżyny Śląskiej, a określenie to nawiązywało do białych wapiennych wzgórz oraz powstających na podłożu wapieni i dolomitów jasnych gleb rędzinowych i bielicowych.
Najważniejsze miasto: Lubliniec.

[madohora]

Śląsk Zielony – określenie stworzone w międzywojennej Polsce, tworzące podział ówczesnych ziem śląskich w Polsce (województwo śląskie) na trzy części: („Śląsk Czarny”, „Śląsk Biały” i „Śląsk Zielony”).

[madohora]

Śląskiem Zielonym określił Morcinek południowe obszary ówczesnego województwa, a określenie to nawiązywało do licznych tu terenów zielonych, w tym rozległych lasów. Do Zielonego Śląska zaliczyli oni tereny w większości dawnego Księstwa Cieszyńskiego: Śląsk Cieszyński oraz położony bardziej na północ powiat pszczyński, porośnięty lasami Puszczy Pszczyńskiej. Miasta: Bielsko (dziś lewobrzeżna połowa miasta Bielsko-Biała), Cieszyn, Pszczyna, Tychy (wtedy wieś), Skoczów, Wisła (wtedy wieś) i Ustroń (wtedy wieś).

[madohora]

Autorami trójkolorowego podziału województwa śląskiego są pisarz ludowy Gustaw Morcinek oraz Stanisław Berezowski. Podział ten został użyty przez nich w wydanej w 1933 roku monografii województwa śląskiego pt. „Śląsk”. Śląskiem Czarnym określił Morcinek środkowy obszar ówczesnego województwa, a określenie to nawiązywało do silniej rozwiniętego na tej ziemi (w przeszłości silniej niż obecnie) przemysłu związanego z węglem kamiennym - najważniejszym dla rozwoju tej ziemi surowcem naturalnym (kopaliny)

[madohora]

Obecnie, odkąd w 1945 roku Polska dostała po konferencji poczdamskiej zachodnie tereny Górnego Śląska oraz Dolny Śląsk, sztuczny, trójkolorowy podział z okresu dwudziestolecia międzywojennego XX w. przestał być stosowany, choć nadal funkcjonuje pojęcie czarny Śląsk, oznaczające region górniczy Górnego Śląska.

[madohora]

WOJEWÓDZTWO ŚLĄSKIE W OBIEKTYWIE - Gazeta Uniwersytecka

[madohora]

Rezerwat przyrody Jeleniak Mikuliny (szl. Jelyniok Mikuliny) – leśny rezerwat przyrody na terenie nadleśnictwa Koszęcin, w pobliżu miejscowości Piłka w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Koszęcin.

[madohora]

Rezerwat chroni stanowisko lęgowe żurawia zwyczajnego (Grus grus), gniazdującego tu od co najmniej 1840 roku. Do roku 1978 gniazdowała tu jedna para żurawi, lecz na początku lat 80. XX w. zaobserwowano stopniowy wzrost liczebności tego gatunku.

[madohora]

Na uwagę zasługują występujące tu rośliny mięsożerne:

rosiczka okrągłolistna (Drosera rotundifolia)
pływacz drobny (Utricularia minor)
pływacz średni (Utricularia intermedia)
pływacz zachodni (Utricularia australis)
Występują tu też 32 gatunki mszaków i 21 gatunków porostów.

[madohora]

REZERWATY PRZYRODY - www.gov.pl

[madohora]

Rezerwat „Jeleniak Mikuliny”

Rezerwat ten został powołany na podstawie Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 18 grudnia 1957 r. (M.P. 2, poz. 7 z 1958 r.), w sprawie uznania za rezerwat przyrody. Celem jego utworzenia było zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych śródleśnego torfowiska z pierwotną roślinnością, będącego zarazem miejscem lęgowym żurawi. Zgodnie z Zarządzeniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Katowicach z dnia 24 grudnia 2012 roku rezerwat został powiększony. 58 Obecnie położony jest w leśnictwie Koszęcin (oddz.: 370k; 371i,j; 372,d,f,g, h,i,~c) oraz w leśnictwie Piłka (oddz.: 348g,h,i,j,~b,;349f,g,h,i, j,k,l,m,~b;350d, ~d; 373a,b,c,d, f,g,h,~c; 374a,b,c,d,f,g,~c,~d,~f; 375d,~c; 376a,~c), a jego ogólna powierzchnia wynosi 120,26 ha.

[madohora]

Rezerwat „Góra Grojec”

Rezerwat przyrody „Góra Grojec” położony jest w województwie śląskim, w gminie Woźniki na obszarze wzniesienia Góra Grojec. Podstawą prawną utworzenia rezerwatu jest Zarządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 31 października 1996 roku (M.P. Nr 67 poz. 634). Rezerwat położony jest w oddz. 455a, 455b, 455c (leśnictwo Piasek). Powierzchnia rezerwatu wynosi 17,48 ha (wg PUL). Celem powołania rezerwatu było zachowanie ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych drzewostanu z udziałem jawora, buka i jodły, rosnących na wapiennym wzgórzu.

[madohora]

NADLEŚNICTWO KOSZĘCIN

[madohora]

1872 Usunięcie na wniosek Bismarcka języka polskiego ze szkół na Górnym Śląsku.

[madohora]

1879.10.16W czasopiśmie Katolika nr 42 proboszcz z Lubecka ks. Adolf Hermiersch dziękuje wyborcom za wybranie go do sejmu niemieckiego z ramienia Centrum.
1879 Śląsk nawiedzają długotrwałe deszcze. Przyczyniają się do nieurodzaju i do głodu. Zostaje powołany komitet głodowy dla Górnego Śląska.

[madohora]

1882.12.08 Ks. proboszcz Adolf Hermiersz obchodził jubileusz 25-lecia święceń kapłańskich.
1882 Herman Neuling wydaje książkę; Kościoły Śląska w której wspomina o Lubecku

[madohora]

1889.05.18 Dwutygodniowy strajk 15 tys. górników na Śląsku.
1889W kalendarzu Maryańskim w podaniu Górnośląskim opisano miejscowość Lubecko.
1889 Powstaje książkę o lubeckim kościele i znalezieniu obrazu Matki Boskiej Lubeckiej autorstwa Jana Huppa. Książka ta jest prawie kopią książki Jana Gajdy z 1854 roku.
1889 Przy kościele w Lubecku powstaje marmurowy krzyż. Fundatorką jest Julia Ciemięga. Po raz kolejny zostają wyremontowane XVIIIw. organy piszczałkowe.

[madohora]

1893 Władze prowincji śląskiej zakładają szpital w zamku w Lublińcu na 340 łóżek. W 1895/96 przekształcają go na szpital psychiatryczny.
1893.04.26W Lubecku, pod przewodnictwem ks. dziekana Adolfa Hermiersza, na konwencie dekanatu lublinieckiego, zebrani księża decydują o złożeniu w parafiach lokalnych komórek Związku św. Izydora. Celem związku jest pogłębienie przywiązania do ojcowizny, a w razie wyjazdu za pracą pomoc w opiece nad rodzicami.

[madohora]

1896-1897 Wikarym w Lubecku jest ks, Marcin Pancherz.(*13.11.1867 w Nowym Wiśniczu koło Gliwic +2.10.1941 w Myjowicach). Studia skończył w Wrocławiu. Po przejściu na inna parafię wielokrotnie aresztowany za poglądy propolskie.
1896 Józefa Respondek lat 47 składa śluby profesi do zakonu św. Franciszka na Górze św. Anny przyjmuje imię Elżbieta.

[madohora]

1904 Parafia otrzymała większą sumę pieniędzy na przeprowadzenie potrzebnych napraw i remontów. Wyremontowano pokrycie dachu kościoła blachą cynkową oraz naprawiono okna i drzwi.

[madohora]

1907W wyborach na polskich kandydatów padło więcej głosów (39,5% głosów) niż na kandydatów katolickiej niemieckiej partii Centrum (31,7% głosów).
1907 Zamówiono u stolarza Mrowtza w Gliwicach nowe Ławki do Kościoła.
1907.02.4W Lubecku ul Główna powstaje dom Zgromadzenie Sióstr Służebniczek Najświętszej Marii Panny Niepokalanie Poczętej. (służebniczki śląskie).
1907.03.07 Do klasztoru przybywają trzy siostry z Poręby, przełożoną zostaje S.M Berta.
1907.05.20 Grzechatz Lorez z Glinicy uruchamia Cegielnię w Lublińcu budowa trwała 1 rok.

[madohora]

1910 Wzniesiono nową stodołę, oborę i przykryto wszystkie dachy na starych budynkach gospodarczych plebani.
1910 W miejscowości mieszkało 691 mieszkańców, z których 635 deklarowało jako ojczysty język polski, 10 język polski i niemiecki, a 46 język niemiecki.
1910 Na Kanusie powstaje krzyż przydrożny z wnęką w której jest figura Matki Boskiej Bolesnej. Fundatorką była Julia Ciemięga.

[madohora]

1913 W styczniu ks. Gustaw Hencinski zostaje wicedziekanem.
1913 Ja również kilka lat wcześniej w klasztorze przebywała S.M. Ignacja Mika. Zmarła 1946.03.29.
1913-1916 Ks. Hencinski planuje malowanie kościoła ale wojna pokrzyżowała plany.
1913 Oficjalne otwarcie nowego budynku szkoły w Lubecku. Budowa trwała prawie 5 lat, ale wykończano jeszcze przez 3 lata.
1913.03.04 Do klasztoru przybywają S.M Anuncja i S.M.Balbina

[madohora]

1916.06 Malarz Schmidt wykonał w prezbiterium 2 polichromie: Jezusa i Maryi.
1916.06 Wizytacja w kościele.
1916.12.08 Inauguracja Sodalicji Maryjańskiej w Lubecku.
1916.08.14 -1917.10.26 Wikarym w Lubecku jest ks. Józef Niedziela (1888.03.12 w Chróścinie +1942.07.8 zginą zagazowany w Obozie w Dachau).
1916.10.11 W Parafii Lubecko erygowano bractwo św. Jacka.

[madohora]

1919.06.28 Podpisanie Traktatu Wersalskiego. Traktat ustala wiele granic w Europie.
1919.08.16 do 24 Pierwsze Powstanie Śląskie.
1919.10 Odbyły się wybory komunalne w których na listę polską padły162 głosy na ogólną sumę 258, co dało jej 6 na 9 mandatów.
1919.10.19 do 1920.06.21 Wikarym w Lubecku jest ks. Józef Kaduk. Parafianie bardzo tęsknili na nim.
1919 W miejscowości istniało Towarzystwo Oświaty na Śląsku im. św. Jacka.
1919.12.6 Na Zborowskie przybywa ks. Heinrich Werner. Jest to pierwszy ksiądz rezydujący w tej miejscowości, chociaż nadal należy do Parafii Lubecko.

[madohora]

1922.06.12 Napada 15 do 20 osób na plebanię. ks. Gustaw Hencinski w nocy zostaje dotkliwie pobity, probostwo zostaje zdemolowane, ks. Gustaw Hencinski opowiadał się za niemieckością ziem śląskich. Potajemnie opuszcza Lubecko udaje się do Lasowic koło Dobrodzienia, gdzie dwa dni później zostaje proboszczem. Zmarł 3 IV 1931 i zostaje pochowany w Dobrodzieniu.
1922.06.26 Lubecko przechodzi oficjalnie w obszar Polski. Przesunięto granicę. Od parafii Lubecka odłączyły się Ciasna i Zborowskie które zostaje po stronie Niemieckiej.
1922.06.30 Parafię obejmuje ks. Banaś (*11.05.1871 w Nakle Śląskim -27.07.1953) Studia skończył w Wrocławiu 1898.06.11. Podobnie ja ks. Hencinski ks. Banaś musiał opuścić swoja poprzednią parafię Łubowice koła Raciborza. Wybudował tam nowy kościół. Był tam prześladowany za to, że był Polakiem. Pochowany w Lubecku.
1922.09.3 W referendum po stronie niemieckiej pada 9% głosów za utworzeniem odrębnego kraju górnośląskiego
1922.11.22 46 osób składa profesję do Tercjarzy zakonu św. Franciszka.
1922-1936 Teodor Walczak jest dyrektorem szkoły w Lubecku, jest również organistą, założyciel KółkaŚpiewaczego w Lubecku, dyrektor UC w Łagiewnikach Wielkich, organizator kursów rolniczych w Lubecku, społecznik, założyciel i dyrektor ZSZ w Dobrodzieniu po II wojnie światowej.
1922.09.24 W polskiej części Górnego Śląska odbywają się wybory do Sejmu Śląskiego.

[madohora]

1926 W Lubecku działa agencja Poczty. Prowadzi ją Bensz Franciszek.
1926 Wybory samorządowe (komunalne) w autonomicznym województwie śląskim: listy niemieckie zdobywają ponad 40% głosów i większość w wielu miastach: posłużyło to jako pretekst do zaostrzenia walki z mniejszością niemiecką przez wojewodę śląskiego Michała Grażyńskiego.
1926.09.05 W kościele w Lubecku były misje święte.
1926.11.01 Oficjalnie erygowano nową Parafię Zborowskie odłączone od Polski.

[madohora]

1935.04.2 Zmarła Franciszka Ciemęga uboga mieszkanka Kanusa obdarzona darami trafnego przewidywania przyszłości i znajomości faktów osób odwiedzających ją. Znanej jako „Francka z Kanusa” lub „Dzieweczka z Kanusa”.

[madohora]

1938 Wybudowano nowe mury wokół kościoła z kapliczkami Drogi Krzyżowej.
1938.09.08 W Markowicach śluby zakonne składa fr. Alfons Mańka pochodzący z Lisowic ur. 1917.10.21 zmarł z wycieńczenia w obozie koncentracyjnym na Maufhaus-Gusen w 1941.01.22 ciało zostało spalone. Obecnie są czynione starania o wyniesienie go na ołtarze.
1938 -1939 Wikary w Lubecku jest ks. Józef Kulesa (*1914.01.10 w Wielkich Hajdukach +1987.07.18 w Pszowie) Po odejściu z Lubecka na pewno jeszcze przez 30 lat przyjeżdżał spowiadać w odpust.
1938 Pielgrzymka lubeckich sodalisek i Sióstr Służebniczek do Matki Boskiej Ostrobramskiej w Wilnie.
1938-1942 W klasztorze jest S.M. Maria Lala. Była przełożoną lubeckiego klasztoru do zajęcia tej placówki przez Niemców w 1942r. Zmarła 1989.12.20.

[madohora]

1952 Walka z Kościołem oraz osiedlanie repatriantów ze Wschodu.
1952W Lubecku założono LKS.
1952 Ukończono prace nad elektryfikację Lubecka.
1952-1958 W Lubeckim klasztorze jest S.M. Tarsyla –przełożona.
1952.04.22 Święcenia OMJ przyjmuje o Józef Ptak z Lisowic ur.1921.05.05 zmarł 2001.10.14 w Lublińcu.

[madohora]

1955.01.01 Powstaje Biblioteka Gromadzka w Lubecku.

[madohora]

W miejscowości znajdują się:

Ochotnicza Straż Pożarna, remiza posiada wieżę obserwacyjną oraz wóz bojowy.
klub sportowy Dragon Rusinowice.
W pobliżu Rusinowic ulokowany jest rezerwat przyrody Jeleniak Mikuliny.

[madohora]

Trąba powietrzna na terenie naszego powiatu

W dniu 15.08.2008 roku w godzinach 17.30 – 19.00 nad terytorium powiatu lublinieckiego odnotowany zjawisko atmosferyczne w postaci silnych porywów wiatru, intensywnych burz i opadów gradu i deszczu mających charakter trąby powietrznej. Przebieg od strony południowo - zachodniej powiatu przechodząc przez miejscowości Rusinowice, Cieszowa, Olszyna, Kalina opuszczając powiat lubliniecki po stronie północno-wschodniej w okolicy miejscowości Pietrzaki.
W wyniku tych intensywnych zjawisk atmosferycznych odnotowano szereg zniszczeń w miejscowościach leżących na trasie przebiegu wichury oraz na terenie obszarów leśnych. Największe zniszczenia odnotowano w miejscowościach Rusinowice gmina Koszęcin oraz miejscowości Kalina gmina Herby. Zniszczenia dotyczyły głównie budynków mieszkalnych oraz zabudowanych gospodarczych. Pierwsze zgłoszenia do Powiatowego Stanowiska Kierowana docierały około godziny 18.20 pochodziły z miejscowości Rusinowice oraz Kalina. W wyniku lawinowej ilości zgłoszeń do zdarzeń zostały zadysponowane wszystkie siły będące w dyspozycji JRG w Lublińcu – samochody GCBA do miejscowości Rusinowice oraz GBA, SLRt do miejscowości Kalina. Z terenu powiatu zadysponowano jednostki Ochotniczych Straży Pożarnych.
W miejscowości Kalina zniszczonych i uszkodzonych zostało około 60 budynków mieszkalnych na ulicach: Strażacka, Lompy, Szkolna, Polna z których blisko 70 % zostało pozbawionych dachów. Odnotowano jeden wypadek śmiertelny oraz 3 osoby ranne przewiezione do szpitala. Szacowana liczba osób których bezpośrednio dotyczą zdarzenia wynosi około 200 – 250 osób.
W miejscowości Rusinowice zniszczonych i uszkodzonych zostało około 35 budynków mieszkalnych i 6 letniskowych na ulicach: Stawowa, Lompy, Szpakowa, Rzeczna z których blisko 70 % zostało pozbawionych dachów. Odnotowano jeden wypadek śmiertelny oraz 2 osoby ranne przewiezione do szpitala. Szacowana liczba osób których bezpośrednio dotyczą zdarzenia wynosi około 150 – 250 osób

[madohora]

OŚRODEK REHABILITACYJNY W RUSINOWICACH

[madohora]

Wystrój wnętrza kościoła opracował artysta plastyk prof. Stanisław Kluska. W realizacji tego projektu uczestniczył także Jacek Sarapata.

Na terenie parafii Rusinowice od stycznia 1994 roku znajduje się Ośrodek Rehabilitacyjno-Edukacyjny dla Dzieci i Młodzieży Niepełnosprawnej pw. św. Rafała Archanioła. Prowadzony jest on przez Caritas Diecezji Gliwickiej.

[madohora]

[madohora]

Duszpasterze i proboszczowie
ks. Edward Wieczorek (1960-1963)
ks. Janusz Zimniak (1963-1966)
ks. Franciszek Klimosz (1970-1971)
ks. Paweł Kaszuba (1971-1979)
ks. Stanisław Chwila administrator (1979-1979), proboszcz (1979-2004)
ks. Marian Krawczyk administrator (2004-2011)
ks. Krzysztof Sędłak administrator (2011-2019)
ks. Krzysztof Goc proboszcz (2019-nadal)

[madohora]

Obecnie istniejący kościół wzniesiono na miejscu poprzedniego około poł. XVII wieku. Według badań dendrochronologicznych z 2009 roku, datę powstania kościoła można przesunąć na koniec XVI wieku (ok. 1592/1593) - prezbiterium, nawa, wieża, a wzniesienie zakrystii i przedsionka na lata 1722/1723 i 1811/1812.

[madohora]

Jawornica (niem. Jawornitz) – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Kochanowice.

[madohora]

W miejscowości znajdują się:
▪️Szkoła Filialna oraz Gminne Centrum Kultury i Informacji
▪️kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika
▪️Zakład Ochrony Środowiska "Hydrotech"
głaz o wadze ok. 3 ton z wyrytymi dwoma krzyżami w XIX wieku
▪️szczątki zespołu dworsko-pałacowego z 1867 roku
▪️Najdłuższą ulicą w Jawornicy jest ulica Wiejska.

[madohora]

Wieś jest obecnie siedzibą sołectwa Strzebiń, które tworzą także Bukowiec, Dubiele, Łazy i Prądy, i liczy 3902 mieszkańców. Miejscowość jako parafia podlega dekanatowi woźnickiemu. Powierzchnia sołectwa wynosi 3322 ha. W latach 1954–1972 była to siedziba gromady Strzebiń.

[madohora]

Ponadto cały obszar miejscowości w 1998 włączony został w obręb nowo powstałego Parku Krajobrazowego Lasy nad Górną Liswartą. Na południe od miejscowości biegnie granica powiatu lublinieckiego z tarnogórskim. Wieś podlega głównemu ośrodkowi Częstochowskiego Okręgu Przemysłowego. Strzebiń leży w odległości około 50 km od Katowic i 20 km w prostej linii (ok. 34 drogą) od Częstochowy.
W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie częstochowskim.

[madohora]

Bagno – integralna część Strzebinia, położona w zachodnim krańcu wsi. Na jego terenie znajduje się cmentarz komunalny, obiekt sportowy klubu piłki nożnej LKS Victoria Strzebiń oraz budynek poczty. Dawniej przysiółek ten nosił również nazwę Czajcze Bagno; obecnie dzieli się na Bagno Północne i Bagno Południowe. Bagno zawsze należało do Strzebinia, lecz od 1967 stanowi przysiółek.

[madohora]

Centrum – najludniejsza, centralna część Strzebinia. Jej oś to ul. Lubliniecka, a głównym punktem jest plac przykościelny. To głównie w Centrum znajduje się większość instytucji i zabytków. Występuje w niej zabudowa wielorodzinna.

[madohora]

Kurzychowe – dawna nazwa określająca odległą część przysiółka Łaz

[madohora]

Bukowiec (niem. Bukowietz) – część wsi Strzebiń w Polsce, położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Koszęcin.

[madohora]

W Bukowcu znajduje się Rzymsko-katolicka Kaplica św. Franciszka założona przez Bractwo św. Piusa X, która została poświęcona 25 lutego 2023 przez biskupa Alfonso de Galarretę

[madohora]

Dubiele – część wsi Strzebiń w Polsce, położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Koszęcin.
W latach 1975–1998 Dubiele położone były w województwie częstochowskim.
Dubiele należą do sołectwa Strzebiń

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Najwyższe wzniesienie wynosi 220 m n.p.m. i znajduje się w południowej części miejscowości. Terytorium wsi jest zróżnicowane geologicznie, wierzchnia część to osady polodowcowe: żwiry, piaski, gliny. W niedalekiej odległości od Strzebinia przepływa rzeka Leśnica.

[madohora]

Miejscowość od lat silnie zaangażowana jest w gminnym projekcie dotyczącym ograniczenia wysokiej emisji zanieczyszczeń. Gmina stosuje techniczną formę ochrony środowiska, budując oczyszczalnie ścieków, zakładając filtry na kominy, stosując nowe technologie w produkcji i przemyśle.

[madohora]

Inne:

osada leśna
głaz narzutowy
rysowce
użytki ekologiczne „Torfowisko w Strzebiniu”
stawiska
park Strzebińczyk

[madohora]

Nazwa miejscowości wywodzi się prawdopodobnie, od czynności trzebienia lasów, które miało tu miejsce. Na początku procesów urbanizacyjnych konieczne było wylesienie, aby dokonać lokacji miejscowości.

[madohora]

Najstarszy dokument dotyczący miejscowości Trzebiem pochodzi z 1454, wydany przez księcia Bernarda, w którym potwierdza on nadanie przywilejów miejskich Woźnikom, chociaż bardziej prawdopodobną jest data 1560, kiedy to szlachcic Czebulka miała założyć miejscowość Strzebiń, co potwierdzają urbarze z lat 1571–1574. W 1576 cesarz Maksymilian II Habsburg zastawił Janowi Kochcickiemu dominium lublinieckie, składające się wówczas m.in. ze wsi Strzebiń. Miejscowość powstała na bazie kolonii fryderycjańskiej w okresie pruskim. Trafiła do Polski w wyniku ustaleń poplebiscytowych.

[madohora]

1962.03.6 -1963 W klasztorze jest S.M. Akwila.
1962.06.11. S.M. Julita obchodzi diamentowy jubileusz.
1962.08.30-1969.10.19 Wikarym w Lubecku jest ks. Kazimierz Jadamus ur.1934.10.17 w Łaziskach Dolnych. Za zadanie dostaje wybudowanie nowego kościoła w Łagiewnikach Wielkich. Zmarł 1989.12.21.
1962.10.11-1965.12.08 Drugi Sobór watykański.

[madohora]

Obecny kościół parafialny wybudowano w 1679 roku. W protokole wizytacyjnym z 1720 roku określono go jako murowany i jasny. W 1787 roku rozbudowano kościół, którego kształt został zachowany do dziś. Przy okazji tej inwestycji w miejsce drewnianej wieży wybudowano murowaną. W 1897 roku Cudowny Obraz Matki Boskiej Częstochowskiej umieszczono w nowym ołtarzu głównym. Pozostaje tak do dnia dzisiejszego. Do parafii należy także kościół filialny pw. św. Józefa Robotnika w Glinicy, który został poświęcony 19 grudnia 1992 przez biskupa gliwickiego Jana Wieczorka. Na terenie parafii znajdują się dwa cmentarze. Pierwszy w Lubecku, a drugi w Glinicy.

[madohora]

Fundatorami kościoła była pochodząca z Moraw rodzina Dzierżanowskich. Początkowo kościółek miał charakter kaplicy leśnej, utrzymywanej dzięki fundacji w wysokości 1200 talarów. W 1718 roku Boronów stał się samodzielną kuracją. Kościół boronowski został poświęcony dopiero w 1732 roku. Od wieków istniał tutaj cmentarz, o którym dokumenty bardzo rzadko wspominały. W 1718 roku powstała przy kościele samodzielna stacja duszpasterska, zaś parafię erygowano w 1868 roku.

[madohora]

Zaledwie odprawił prymicje i zachorował na zapalenie płuc. Niezupełnie wyleczony objął z dniem 15 października 1896, zgodnie z poleceniem władzy duchownej, stanowisko wikarego w Żorach. Toteż po dwóch miesiącach nastąpił nawrót choroby i ks. Chrząszcz udać się musiał na kurację do Jastrzębia-Zdroju. Poważne powikłania przedłużyły jego leczenie do końca 1905 roku. Wtedy opuścił Jastrzębie-Zdrój wprawdzie wyleczony z gruźlicy, ale ze skłonnością do trunków. Zaważyło to na jego dalszym życiu i spowodowało częste jego przeniesienia. Oto kolejne jego placówki duszpasterskie: Dąb, Gliwice, Dobrzyń Wielki, Dziergowice, Mechnica, Piekary Śl., Żory, Kielcza, Poniszowice i Jełowa. Dwa razy przebywał również w klasztorze w Prudniku.

[madohora]

Do alumnatu wstąpił w 1894 roku, a 25 czerwca 1895 w kościele Świętego Krzyża we Wrocławiu z rąk kard. G. Koppa przyjął święcenia kapłańskie. Od 2 lipca 1895 jako neoprezbiter pracował w Gorzowie Śląskim, potem w Kluczborku, Oleśnie i Senftenberg. Od 1 sierpnia 1895 do 5 sierpnia 1898 był wikarym w Zdziechowicach, a od 10 lipca 1898 do 25 maja 1903 proboszczem w parafii Tuły w powiecie oleskim. Potem został przeniesiony do Popielowa w powiecie oleskim, gdzie jako proboszcz pracował od 26 maja 1903 do 7 maja 1922. Będąc proboszczem w Tułach, administrował równocześnie sąsiednimi parafiami Lasowice Wielkie i Budkowice. Od 11 maja 1904 przebywał na krótkim urlopie zdrowotnym w miejscowości Pokój w powiecie opolskim.

[madohora]

Ks. Adamek informował generalny wikariat, że 12 września 1921 udaje się do proboszcza Pasternaka w Rybnej i tam będzie mu pomagał w duszpasterzowaniu. Równocześnie ponawiał pytanie, czy otrzyma państwową niemiecką zapomogę. Od niemieckich czynników państwowych nie otrzymał jednak żadnej zapomogi, jedynie bp A. Bertram we wrześniu 1921 roku przesłał mu 3000 marek. Kuria wrocławska rozwiązała sprawę w ten sposób, że najpierw mianowała w Popielowie administratora parafialnego, a następnie zawiadomiła ks. Adamka, że "znaczna część parafian żywi do niego wielką niechęć". W ten sposób dawano mu do zrozumienia, że nie ma szans na powrót do Popielowa.

[madohora]

W chwili wybuchu wojny w 1939 roku przebywał w Boronowie. Od września 1941 roku do 16 lutego 1942 leczył się w szpitalu św. Józefa w Zabrzu, skąd znowu wrócił do Boronowa. W 1945 roku, w rocznicę złotego jubileuszu kapłańskiego, otrzymał nominację na radcę duchownego. Od 16 grudnia 1945 do 31 stycznia 1946 przebywał w szpitalu kamilianów w Tarnowskich Górach. Zmarł 12 listopada 1952 w szpitalu św. Jadwigi w Chorzowie. Zgodnie z jego życzeniem został pochowany w Boronowie.

[madohora]

[madohora]

1855 – pierwszym sołtysem Strzebinia zostaje Rogotz.
Do 1869 – Strzebiń należał do parafii Sadów, a następnie do parafii Koszęcin 1950 r. przy kościele pod wezwaniem Serca Pana Jezusa.
1912 – budowa ulicy Dębowej o długości 1,5 km.
1920 – założenie strzebińskiego chóru i teatru.
1922 – Strzebiń w granicach Polski (po plebiscycie z 20 marca 1921).
czerwiec 1924 – powstała ochotnicza straż pożarna, której głównym założycielem był druh Czornik Paweł z Bukowca.
1926 – oddanie do użytku trakcji kolejowej Kalety-Strzebiń-Herby Nowe.
1932 – uroczyste otwarcie linii kolejowej Strzebiń–Woźniki.
1934 – wprowadzenie prądu elektrycznego do Strzebinia, od 1939 do Kolonii Strzebińskiej.

[madohora]

1950 – zelektryfikowanie Bagna.
6 maja 1951 – poświęcono w Strzebiniu, budowany od 1947, kościół parafialny pw. Podwyższenia Krzyża Świętego przez biskupa sufragana Juliusza Bieńka.
1954 – utworzenie gromady Strzebin
1 stycznia 1955 – otwarcie Urzędu Pocztowego przy ul. 1 Maja. Od 1962 budynek Urzędu Poczty mieści się przy ul. Lublinieckiej.
1957 – erygowanie parafii.
1959-1961 – budowa szkoły tysiąclatki.
31 sierpnia 1961 – otwarcie nowej szkoły podstawowej, której kierownikiem był Ostrowski Kazimierz.
1967 – Bagno stanowi oddzielną część Strzebinia.
1973 – zniesienie gromady Strzebiń
1976 – powstał dom kultury, w którym od 1996 działają miejscowe chóry Hejnał oraz Non Nomine.
1977 – otwarcie wyremontowanego Wiejskiego Ośrodka Zdrowia.
1979 – oddanie do użytku obiektu użyteczności publicznej, pawilonu handlowego „Anatol” (od 1995 „Mini Market”).

[madohora]

W Strzebiniu rozwinęło się budownictwo indywidualne, powstały murowane domy przy nowych ulicach. W latach międzywojennych miejscowość tworzyły dwie gminy: Strzebiń i Kolonia Strzebińska. W I połowie XX wieku miejscowa ludność brała pełnomocny udział w walce narodowo-wyzwoleńczej. Podczas II wojny światowej tereny sołectwa zostały włączone do III Rzeszy, z częścią Generalnego Gubernatorstwa w Częstochowie, noszącej wówczas nazwę Tschenstochau. Od czasów powojennych Strzebiń przynależał do województwa katowickiego; w latach 1975–1998 województwa częstochowskiego. Od stycznia 1999 należy do województwa śląskiego.

[madohora]

Obiekty o walorach historycznych:
dworzec kolejowy
budynek dawnej szkoły podstawowej (ul. Lubliniecka 1)
Wieś ma trzy obiekty mostowe: wiadukt drogowo-kolejowy (ul. Lubliniecka), kładka nad torami (tereny dworca) oraz most kolejowy-drogowy (część dzielnicy Dubiele).
W Strzebiniu znajduje się pomnik poległych w 1939 żołnierzy oraz Świętych Apostołów Piotra i Pawła. W centrum miejscowości, wzdłuż wschodniej ściany kościoła parafialnego usytuowany jest deptak biegnący do ul.Piaskowej.

[madohora]

[madohora]

15 kwietnia 1950 przy nowym kościele została erygowana samodzielna stacja duszpasterska. W następnym roku dokonano konsekracji kościoła, a parafię Świętego Krzyża w Strzebiniu erygowano dekretem biskupa katowickiego z 1957 r. Natomiast budowniczym kościoła był ks. Erwin Muszer. Obecnie do parafii należą wierni z miejscowości: Bukowiec, Dubiele, Kurzychowe i Łazy. Parafia prowadzi księgi: chrztów, ślubów i zgonów od 1947 r. Sam kościół jako budynek jest pierwszym co do wielkości obiektem sakralnym w powiecie.

[madohora]

[madohora]

Miejscowość Strzebiń jest po raz pierwszy wzmiankowana w 1574. Założona została kilkanaście lat wcześniej, jako wieś rolnicza. Należała wtedy do parafii w Sadowie, od 1869 roku do parafii w Koszęcinie, a w części również do Lubszy.[1] 27 lutego 1869 biskup wrocławski utworzył w Koszęcinie samodzielną parafię, do której przyłączono m.in. Strzebiń, Łazy i Prądy. Jej pierwszym proboszczem pozostał ks.Karol Diettrich[2]. W 1947 w wynajętym Domu Związkowym urządzono tymczasową kaplicę. Równocześnie rozpoczęto starania o budowę nowego kościoła parafialnego, którego budowniczym był ks. proboszcz Erwin Muszer. Wzniesiono go w latach 1949 – 1951. Wieżę kościelną ukończono w 1984. To dzięki uporowi ks. Erwina Muszera powstała świątynia i na jego też prośbę przyjęła wezwanie Krzyża Świętego. To on również przywiózł do Strzebinia krzyż, który znalazł wyrzucony z kaplicy zamkowej w Koszęcinie. W późniejszym czasie umieszczono go nad wejściem do kościoła. 15 kwietnia 1950 przy nowym kościele została erygowana samodzielna stacja duszpasterska. W następnym roku dokonano konsekracji kościoła, a parafię Świętego Krzyża w Strzebiniu erygowano dekretem Biskupa Katowickiego z 1957. Obecnie parafia prowadzi księgi: chrztów, ślubów i zgonów od 1947. W przedsionku kościoła parafialnego wisi tablica pamiątkowa ufundowana przez parafian z wdzięczności dla ks. proboszcza Erwina Muszera.

[madohora]

Jedną z inicjatyw parafii jest działające w Strzebiniu "pogotowie modlitewne". Powstało ono na bazie Wspólnoty Miłosierdzia Bożego, która obok Wspólnoty Franciszkańskiej, Żywego Różańca i Grupy Adoratorów stanowi zaplecze modlitewne parafii. Od 1991 w każdy trzeci piątek miesiąca organizowana jest Godzina Miłosierdzia Bożego o godz. 15.00, po której odprawiana jest Msza święta.

[madohora]

Proboszczowie
ks. Erwin Muszer kurator (1950-1957), proboszcz (1957-1969)
ks. Jerzy Patalong (1969-1974)
ks. Jerzy Cedzich administrator (1974-1975), proboszcz (1975-2001)
ks. Klaudiusz Kłaczka (2001-2014)
ks. Sebastian Marecki (2014-nadal)

[madohora]

Zgodnie z zapisami Uchwały nr 165/XXIII/2008 Rady Miejskiej w Kaletach z dnia 24 czerwca 2008 r. w sprawie uchwalenia Statutu miasta Kalety, w gminie obok jej Centrum znajdują się następujące miejscowości: Drutarnia, Jędrysek, Kuczów, Lubocz, Miotek, Mokrus, Truszczyca, Zielona

[madohora]

XIII w. – pierwsza wzmianka o miejscowości
1789 – rozwój Kalet dzięki działalności przemysłowca Johanna Koulhaasa, założyciela huty i fabryki noży, łyżeczek, widelców i guzików
1882–1884 – Guido Henckel von Donnersmarck w miejscu fabryki Johanna Koulhaasa wznosi fabrykę celulozy
1884 – uzyskanie połączenia kolejowego
1889 – Guido Henckel von Donnersmarck w miejscu huty Johanna Koulhaasa wznosi fabrykę papieru
1922 – Stahlhammer po Plebiscycie na Górnym Śląsku przyznano Polsce i nazwano Kalety
1940 – niemieckie władze okupacyjne zmieniły nazwę miasta na Stahlhammer
1945–1950 – siedziba gminy wiejskiej Kalety
1951 – uzyskanie praw miejskich
1994 – ogłoszenie upadłości Kaletańskich Zakładów Celulozowo-Papierniczych

[madohora]

Rozdział I - Od 3 tys. lat do początku XIX wieku. Pradzieje osadnictwa na terenie Kalet sięgają 3 tys. lat wstecz. Badania archeologiczne prowadzone tutaj od 1939 roku wykazały bogate zdobnictwo naczyń, co świadczy o rozwoju kultury tardenoaskiej. Liczne pięściaki dowodzą wysokiego kunsztu wytwórców doliny Małej Panwi. We wczesnym średniowieczu ziemia, na której znajdują się Kalety należała do państwa wielkomorawskiego, którego sukcesorem w X w. n. e. było państwo czeskie. Do Polski obszary, o których mówimy weszły w 965 roku. Od tego też czasu rozpoczyna się chrystianizacja ludności. Tradycyjnie tutaj rozwija się rolnictwo, ale nie tylko. W wiekach XII, XIII i następnych na bazie bardzo płytko położonych rud darniowych pojawiło się hutnictwo. W źródłach wspominają pod datą 1365 r. powstanie kuczowskiej kuźnicy. Obszar Drutarni, Jędryska, Kuczowa, Miotka, Mokrusa, Truszczycy, Zielonej stał się małym centrum hutnictwa. Jedna za drugą powstają tutaj kuźnice, które zużywają do wytopu żelaza drewna. W 1505 roku rozpalono palenisko w kuźnicy jędryskowskiej. Na miejscu Drutarni była plaplińska kuźnica. Następuje eksplozja przedsiębiorczości. Cała okolica gwałtownie rozwija się i bogaci. Pod koniec XVI wieku czynna była kuźnica Zielonego. Truszczycka kuźnica wymieniona została w dokumentach źródłowych po raz pierwszy w 1605 r. Walenty Rozdzieński w dziele wydanym w Krakowie w 1612 r. pod tytułem "Officina ferraria abo huta i warstat z kuźniami szlachetnego dzieła żelaznego" wylicza - poza szeregiem hut dolnośląskich siedem położonych nad rzeką Mała Panew - miedzy innymi kuźnicę kuczowską. W innym miejscu autor opisuje perypetie kuźnika o nazwisku Jędrysek, a jak wiadomo tak właśnie brzmi nazwa jednej z dzielnic miasta. W drugiej połowie XVII w. wybudowano na miejscu wcześniejszego kościół p. w. św. Jana Chrzciciela w Bruśku. Dziś jest to cenny zabytek budownictwa sakralnego. Jego wnętrze pokryte było polichromią szablonową sygnowaną przez Wawrzyńca Grochowskiego (1693 r.). Spójrzmy teraz na historię polityczną. Polska traci tereny Śląska, a więc i Kalety, w okresie rozbicia dzielnicowego. Po zjednoczeniu dzielnic w 1320 r. przez Władysława Łokietka cały ten obszar pozostaje poza granicami Polski. Królestwo Czech za Luksemburgów shołdowuje księstewka śląskie włączając je w swoją domenę. Czas panowania Czech i Austrii to właśnie moment powstawania kuźni na naszym terenie. Pojawia się osadnictwo niemieckie wzbogacające tutejszą kulturę, docierają nowinki techniczne. W 1742 r. Śląsk zostaje podbity przez rosnące w potęgę Prusy. Następuje jeszcze szybszy rozwój ekonomiczny terenów dzisiejszych Kalet. W 1783 r. cztery fryszerki (piece hutnicze, w których świeżono surówkę żelaza przez wypalanie w wysokiej temperaturze zawartych w surówce domieszek) w gminie Kuczów produkują rocznie 1230 cetnarów żelaza sztabowego, a jedna cejniarnia (warsztat hutniczy, w którym przekuwano żelazo) 231 cetnarów żelaza cejniarskiego. Do tej gminy należała wówczas najzasobniejsza kolonia zwana Kalyta, czyli dzisiejsze Kalety. Wtedy po raz pierwszy pojawia się w źródłach nazwa naszego miasta. Był tu wysoki piec produkujący rocznie 9450 cetnarów surówki żelaza. Właścicielem był Jan Koulhaszcz (lub Jan Koulhaas), kuźnik czeski, który wkrótce zakłada fabryczkę pilników w Kuczowie. W 1789 r. skoksował on jako pierwszy węgiel na Górnym Śląsku, co spowodowało zmianę technologii wytopu żelaza. Jednakże w XIX w. na Górnym Śląsku odkryty został węgiel kamienny, którego eksploatacja powoduje upadek przemysłu hutniczego w dolinie Małej Panwi. W 1806 r. powstał młyn wodny w Drutarni, a w zabudowaniach huty powstał tartak założony przez hrabiego Gwidona Hencken Donnersmarcka. W 1882 r. w miejscu koulhaszczowskiej fabryki noży i pilników rozpoczęto budowę fabryki celulozy i papieru, która już dwa lata później produkował już papier pakowy. W roku 1884 nastąpiło wydarzenie, które wpłynęło w dużym stopniu na rozwój gospodarczy miasta: uruchomiono linię kolejową łączącą Tarnowskie Góry z Kluczborkiem. Wybudowano dworzec i stację kolejową. Kalety znalazły się na ważnym szlaku komunikacyjnym. Do czasu budowy fabryki tutejsze dzieci uczyły się w parafialnej szkole w Lubszy. W 1895 r. w Drutarni otwarto nową, jednoklasową, katolicką, powszechną szkołę ludową (polskojęzyczną), należącą do inspektoratu szkolnego w Lublińcu. Szkole patronował dwór w Koszęcinie. Pierwszym nauczycielem był Teodor Radlik z Tworoga, uczył on w pierwszym roku szkolnym 75 dzieci. W 1903 r. zbudowano 6-klasową szkołę powszechną w Kaletach. W tym też okresie powstaje w Kaletach urząd pocztowy.

[madohora]

Rozdział III - XX wiek do II wojny światowej. W 1914 wybuchnęła I wojna światowa. Wiele tutejszej młodzieży walczy na jej frontach. W 1918 r. upadają państwa centralne. W listopadzie powstaje niepodległa Polska. Rozpoczyna się walka o polskość tej ziemi. Gwałtownie rozwinął się ruch kulturalno-oświatowy, kolportaż polskich książek, czasopism. Urządzano wiece, tworzono organizacje śpiewacze. Przykładem może być istniejący w Jędrysku chór Harmonia. Przed II powstaniem śląskim na terenie Kalet powstała III kompania lublinieckiego I batalionu powstańczego. Przysięgę powstańczą złożyło 60 osób. W krótkim czasie liczebność tej kompanii podwoiła się. Dowodził nią Józef Kłosek z Kuczowa, który utworzył także komórkę Polskiej Organizacji Wojskowej. Wspomniana kompania brała udział w II powstaniu śląskim na terenie wschodniej części powiatu lublinieckiego. 20 marca ma miejsce plebiscyt. Chociaż 70 proc. Mieszkańców Kalet głosuje za przynależnością do Polski, to jednak decyduje o tym dopiero III powstanie śląskie. 2 maja 1921 r. powstańcy rozpoczęli rozbrajanie okolicznych posterunków niemieckich. Następnie pomagali w rozbiciu niemieckich punktów oporu w różnych miejscowościach, m.in. walczyli o Lubliniec. 1919 roku powołano nowego proboszcza, został nim ks. Paweł Drozdek, syn niemieckiego kupca z Ujazdek. Już w czasie studiów wybrał język polski jako język pomocniczy. Akceptowali go zarówno Niemcy, jak i Polacy. Nie zajmował się on działalnością polityczną. W latach między wojennych następuje dalszy rozwój fabryki - przejętej w 1918 r. przez koncern NATRONAG, której majątek wyceniono w 1930 r. na 24 miliony zł. Zatrudnienie w niej znalazło 850 osób. Tereny fabryczne obejmowały obszar 90 hektarów. Przed II wojną światową zakład w Kaletach, którego załoga stanowiła 8 proc. zatrudnionych w ówczesnym przemyśle celulozowo-papierniczym, produkował 20 proc. celulozy i 10 proc. papieru wytwarzanego w kraju. Mimo niezłych wyników ekonomicznych w zakładzie wybuchały strajki. Ich podłoże było socjalne: walczono o ośmiogodzinny dzień pracy, urlopy itp. Na terenie zakładu działały 3 związki zawodowe. Jednym z pierwszych naczelników gminy został Antoni Gawlik. Na uwagę także zasługuje sport. W 1920 założono Towarzystwo Gimnastyczne Sokół. Okres późniejszy to działalność klubów: Mała Panew 1925 - 1930 r. i Strzelec 1930 - 1939 r. Rozwinęły one głównie piłkę nożną, czego świadectwem może być zdobycie mistrzostwa klasy B w 1933 r. przez K. S. Strzelec. Sześć lat później drużyna awansowała do klasy A. W 1925 roku komisja, złożona z ks. Henckel von Donnersmarcka oraz władz gmin Jędrysek i Kalety, postanowiła wybudować most żelbetonowy na Małej Panwi. Gmina Kalety liczyła w 1930 r. 1780 mieszkańców. W 1933 r. włączono do Kalet gminy: Jędrysek, Truszczycę z powiatu tarnogórskiego oraz Drutarnię z powiatu lublinieckiego. Kuczów już znacznie wcześniej stał się częścią Kalet. Z ważniejszych inwestycji należy wymienić wybrukowanie części ulic i zbudowanie w 1938 roku nowej szkoły o 11 izbach lekcyjnych. W latach 20 zelektryfikowano miasto, w 1936 Drutarnię. W latach 1931-32 rozpoczęto regulację Małej Panwi od Miotka aż po Drutarnię. Prace, które nadzorował p. Robert Galios, przerwała wojna. Rozdział IV - II wojna światowa. Ostatnie dni sierpnia 1939 r. były na terenach przygranicznych bardzo niespokojne. 24 sierpnia w Kaletach i pobliskich wsiach rozlokował się 4 szwadron 3 Pułku Ułanów Śląskich pod dowództwem rotmistrza Henryka Bigoszewskiego, wzmocniony dwoma karabinami maszynowymi, czterema działkami przeciwpancernymi i plutonem samochodów pancernych. Główne siły wojskowe skoncentrowano w okolicy Woźnik. Na kilka dni przed 1 września ogłoszono mobilizację. 1 września o godzinie 4.45 nad Kaletami przeleciały niemieckie samoloty, rozpoczęła się II wojna światowa. Ze stanowiska karabinu maszynowego - znajdującego się na dachu domu p. Szołtysika - trafiono jeden z niemieckich samolotów. Trafiony został także jeden, z nadciągających na most na Małej Panwi, czołg 2 dywizji lekkiej. Po dwugodzinnej potyczce wycofujące się oddziały polskie, wojska i obrony narodowej, wysadziły wszystkie mosty w mieście. Wojsko wycofało się w kierunku Sośnicy, na Woźniki, gdzie znajdował się główny punkt oporu. Popołudniu doszło tam do zaciętych walk. Kalety, odległe o 6 km od granicy polsko - niemieckiej, znalazły się pod okupację hitlerowską. Rozpoczęły się masowe aresztowania, które objęły m.in. księdza Pawła Drozdka (nie dożył końca wojny, zmarł 5 stycznia 1945 r.), polskich działaczy, a szczególnie byłych powstańców. Mieszkańców spotykały liczne aresztowania i wywózki do obozów koncentracyjnych na roboty przymusowe. Okupant zabronił używania języka polskiego. Zaczęto też przymusowo wcielać Ślązaków do WEHRMACHTU. Przed świętami Bożego Narodzenia zebrano młodych mieszkańców Kalet w sali restauracyjnej i skierowano do wojska. Młodzieńców o wzroście powyżej 170 cm wcielono do oddziałów SS. Na posterunku żandarmerii (teren dzisiejszego przystanku PKS - naprzeciw Domu Kultury) torturowano wielu ludzi. Zamordowano tam m.in. Józefa Rupika. W początkowym okresie okupacji zamordowano także miejscowego nauczyciela Augustyna Gwoździa. W odpowiedzi na politykę okupanta rozwijał się ruch oporu. Powstają organizacje podziemne, z których na szczególną uwagę zasługuje Armia Krajowa. Jej komendantem na powiat lubliniecki był Konrad Mańka (zamordowany przez hitlerowców). Pierwszy oddział partyzancki zorganizował st. sierż. Józef Karpe, ps. Tadeusz (początkowo był to ośmioosobowy oddział dywersyjny, a od 1943 r. oddział partyzancki liczący 49 osób), po wojnie długoletni pracownik KZCP. Część ludności udzielała pomocy partyzantom. Po zakończeniu kampanii wojennej we wrześniu mieszkańcy Kalet znaleźli się w różnych częściach okupowanego kraju. Jedni trafili do obozów jenieckich, inni dostali się do sowieckiej niewoli. 15 kwietnia 1940 r. w godzinach rannych gestapo aresztowało 60 Ślązaków podejrzanych o działalność w ruchu oporu, większość z nich wysłano do obozów koncentracyjnych. W tym też okresie na terenie województwa śląskiego, przyłączonego przez Niemców do Rzeszy, rozpoczęła się akcja wydawania obywatelom niemieckiej listy narodowościowej, czyli tzw. Volkslisty. W latach 1939 - 1945 urzędy objęli Niemcy. W latach 1940-1945 burmistrzem Kalet był Rochus Eusebius Schöne. Zmieniono nazwę miasta z Kalet na Stahlhammer. Ludzie próbowali żyć normalnie, usuwali szkody z września 1939 roku, odbudowali uszkodzone mosty. Żelbetonowy most na Małej Panwi oddano do użytku w 1941 roku. Na początku lat czterdziestych Kalety liczyły 5,5 tys. mieszkańców. Administratorem kościoła w Jędrysku pod nieobecność ks. Drozdka był ks. Stefan Sojka. W czasie okupacji hitlerowskiej sporą część załogi zakładów papierniczych, które zmieniły nazwę na "Zellstoff und Papierfabrik Natronag AG" stanowiły kobiety. W budynku byłego żłobka fabrycznego mieścił się obóz jeniecki, w którym przebywali angielscy i francuscy jeńcy wojenni, a także Ukrainki skierowane na przymusowe roboty. Dyrektorami fabryki w latach 1940 - 1945 byli Brűmmer i Schumann. Wg "Listy straconych i zamordowanych podczas okupacji hitlerowskiej z terenu koła ZboWiD w Kaletach" życie straciło 47 mieszkańców. Nie jest to lista wszystkich ofiar II wojny światowej, do których trzeba zaliczyć także żołnierzy, którzy walczyli na frontach. Na początku 1944 roku II Korpus gen. Andersa przerzucony został do Włoch i tam wziął udział w trzeciej fazie bitwy pod Monte Cassino. Udział w tych zmaganiach brali także mieszkańcy naszego miasta (walczący po obu stronach frontu). Np. Antoni Nowacki poległ pod Monte Cassino, nauczyciel Karol Szastok zginął pod Bolonią. Z frontu włoskiego wróciło kilkunastu żołnierzy. 20 stycznia 1945 roku do Kalet wkroczyły oddziały 21 Armii II Frontu Ukraińskiego dowodzone przez generała pułkownika D. Gusiewa. Podpalono fabrykę - mieszkańcy z narażeniem własnego życia ratowali zakład. Paweł Łebek i Kazimierz Gabryś zorganizowali spośród pracowników zakładu 15-osobową d

[madohora]

PAMIĄTKOWA TABLICA STRAŻY GRANICZNEJ W KALETACH - www.ocal.historia.lubliniec.slask.pl

[madohora]

Grodziska
Niedaleko Łęczycy znanej z Zamku Królewskiego zbudowanego przez Kazimierza Wielkiego i legend o diable Borucie znajduje się niewielka wieś Tum. Ta z kolei słynie z romańskiej Kolegiaty wzniesionej w XII wieku, ale mało kto słyszał o znajdującym się tuż obok wczesnośredniowiecznym grodzisku i niezwykłym znalezisku w postaci srebrnego pierścienia księżnej Salomei (drugiej żony Bolesława Krzywoustego).

[madohora]

Gródek jest na planie kolistym i ma średnicę ok. 25 m. Wysokość stożka – kopca wynosi ok. 5 m i porastają go wysokie drzewa oraz krzewy, a na szczycie stoi obecnie drewniany krzyż.

[madohora]

W latach 1945–1954 wieś należała i była siedzibą gminy Kielcza. W latach 1954–1968 wieś należała i była siedzibą władz gromady Kielcza, po jej zniesieniu w gromadzie Zawadzkie.

[madohora]

Kielcza jedna z najstarszych w okolicy miejscowości. Jej początków według przeprowadzonych badań archeologicznych dopatrywać się można w czasach prasłowiańskich, w okresie tzw.: kultury łużyckiej. O obecności człowieka w Kielczy w okresie brązu świadczą odnalezione w kielczańskim lesie trzy miecze, które jak datuje się pochodzą z VIII – VII w p.n.e. Prowadzone wykopaliska doprowadziły także do odkrycia gródka rycerskiego z XIII w. Miejscowość swą nazwę według legendy zawdzięcza kłom dzikich świń które przed danymi laty grasowały na tych terenach i na które organizowano wielkie łowy. Kły te nazywano „kelce”.

W zapisach historycznych spotyka się różne nazwy wsi:

ok. 1200 roku zapisywano de Kelcia także de Kyelcze taką nazwę przypisywał sobie Wincenty,

ok. 1270 roku znaleźć można w nekrologu dominikanów krakowskich de Kielcza,

ok. 1300 roku i 1309 roku w dokumentach księcia toszeckiego Bolesława, poświadczającym sprzedaż wioski przez rycerza Scarbimira występuje nazwa Kelcza,
inne nazwy to między innymi Kelczaw z XIV wieku, Kelicz z 1438 roku, Kelcze z 1463 roku, Kolischen z 1561 roku tę nazwę umieścił na najstarszej mapie Śląska Marcin Helwig, Kielcz z 1743 roku, Keltsch z 1743 roku, Keilerswalde z 1935 roku,
obecna nazwę wieś nosi od 1945 roku (księgi parafialne).

[madohora]

O przynależności drugiej części Kielczy do księstwa strzeleckiego dowiadujemy się już z dokumentów księcia Alberta z 1350 roku. Z kolejnych dokumentów pochodzących z kancelarii księcia Bernarda z 1411 roku (Urbarz dóbr zamku Strzelce).

Nazwa wsi odnosiła się pierwotnie do trzech różnych osad, wzmiankowanych jako Kelcza Scarbinu, Kelcza Wolczhiborn oraz alia Kelcza w pochodzącym z początku XIV w Rejestrze Ujazdowskim, stanowiącym część uposażeń biskupstwa wrocławskiego.

Kielcza ma też jedną z najstarszych parafii. Jako miejscowa parafia wspomniana jest w papieskim dokumencie notarialnym wystawionym w Awinionie 14 stycznia 1376 r.

Na najstarszej mapie śląska Marcina Helwiga z 1561 roku odnaleźć można osadę o nazwie Kolischen tak nazywała się ówcześnie Kielcza.

Walenty Rozdzdzieński w swoim dziele wydanym w Krakowie w 1612 r. pod tytułem „Officyna Ferriere abo huta i warsztat z kuźniami szlachetnego dzieła żelaznego” wspomina że już w XVI w. dolinie Małej Panwi, w której leży Kielczan rozwijało się hutnictwo. Jest to możliwe dzięki występowaniu na tych terenach tzw. rud darniowych które wykorzystywano do produkcji żelaza w kuźniach hutniczych.

O Kielczy jako wsi położonej wśród lasów , wspomina wizytacja biskupa z 1679 roku. W tymże samym roku hrabia Gustaw Collona kupił od Albrechta z Paczyny Kielczę w której zbudował kuźnicę. Wraz z rozwojem hutnictwa w dolinie Małej Panwi pojawia się tu nowa grupa zawodowa – hutnicy. W samej Kielczy w 1727 r. zamieszkiwało 18 osób trudniących się tym nowym zawodem.

Rok 1977 nie był łaskawy dla mieszkańców Kielczy. Dokładnie 27 lipca tegoż roku nawiedził wieś huragan, który swoją niszczycielską mocą zniszczył kościół, budynki probostwa, młyn, tartak, a także 53 gospodarstwa chłopskie.

W 1790 r. hrabia Filip Collona sprowadził do Kielczy urządzenia do produkcji smoły a w pierwszej połowie XIX wieku w miejscowości istniały już piece do wypalania wapna.

Poddaństwo na tych terenach zniesiono po 1807 roku, lecz wówczas nowa sytuacja nie przyczyniała się do wzrostu zamożności rodzin. Często chłopi najmowali się do pracy w kamieniołomach, kuźniach czy folwarkach ratując się przed biedą. Ta sytuacja materialna dopiero się zmieniała po II wojnie światowej.

[madohora]

Urodził się 11 września 1939 w Przyszowicach. Ukończył Szkołę Podstawową nr 1 w Knurowie i Liceum Ogólnokształcące w Rybniku. Święcenia diakonatu otrzymał 20 maja 1962, a święcenia kapłańskie przyjął 23 czerwca 1963 w katedrze Chrystusa Króla w Katowicach z rąk bpa Herberta Bednorza. Mszę świętą prymicyjną odprawił w kościele pw. św. Jana Nepomucena w Przyszowicach.

[madohora]

W 1985 roku otrzymał tytuł kanonika honorowego Kapituły Katedralnej w Katowicach.

[madohora]

[madohora]

W miejscowości znajdują się:

Szkoła Filialna oraz Gminne Centrum Kultury i Informacji
kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika[7]
Zakład Ochrony Środowiska "Hydrotech"
głaz o wadze ok. 3 ton z wyrytymi dwoma krzyżami w XIX wieku[8]
szczątki zespołu dworsko-pałacowego z 1867 roku[8]

Najdłuższą ulicą w Jawornicy jest ulica Wiejska.

[madohora]

Liczba mieszkańców wsi wynosi 1889, a razem z należącą do sołectwa Szklarnią 1988.

[madohora]

Pierwsza wzmianka o miejscowości pojawia się w dokumentach z roku 1419, później w połowie XV wieku miejscowość ta należała do Kochcickich.

[madohora]

Od 20 marca 1963 roku w pałacu funkcjonuje Wojewódzki Ośrodek Rehabilitacji. Pałac jest zachowany w dobrym stanie. Dyrekcja Ośrodka została nagrodzona w 1992 roku Złotym Medalem Ministra Kultury i Sztuki za utrzymanie przypałacowego parku. W sąsiedztwie parku znajduje się kilka budynków gospodarczych z lat 1902-1903.

[madohora]

Biały Ług – osada wsi Kochcice w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Kochanowice. W latach 1975–1998 osada administracyjnie należała do województwa częstochowskiego.

[madohora]

[madohora]

Zespół Pałacowo - Parkowy w Sierakowie Sląskim

Pierwsza wzmianka o Sierakowie pochodzi z 1447 roku. W pierwszej połowie XVI w. właścicielem wioski był Jerzy Diwkowski, który toczył spór o granice majątków z właścicielem Boronowa, ostatecznie rozstrzygnięty w 1533 r. Właściciele Sierakowa bardzo często się zmieniali, o wielu nie posiadamy żadnych informacji. Kolejnym znanym posiadaczem majątku był Jan Roużic z Chelmu, który w pierwszej połowie XVII w. ożenił się z Ewą, córką Jana Koschitzkiego z Łagiewnik. W 1679 r. Jerzy Goschitzki właściciel Sierakowa sprzedał Janowi Jerzemu von Blacha sąsiedni Zwóz. Następnie przez dłuższy czas sierakowskie dobra były w rękach rodu Chambres de Cultis. Od drugiej połowy XVIII w. majątek posiadał Chrystian Gottlieb von Jordan (zm. 1811), ostatni męski przedstawiciel tej linii rodu. W 1788 r. jego córka Anna Szarlota wyszła za mąż za Marcina Ludwika Juske (zm. 1833), który w 1800 r. został adoptowany przez teścia, przyjął nazwisko Jordan i dał początek tzw. nowej linii Jordanów. W drugiej połowie XIX w. majątek kupiła rodzina von Kitzing. Kitzingowie wznieśli istniejący do dziś pałac.

[madohora]

Skwer im rodziny Stein w Lublincu

W 1849 roku kupiec Salomon Courant i restaurator Łazarz Radlauer na skrzyżowaniu obecnej ul. Mickiewicza i Św. Anny wybudowali restaurację i kręgielnię. Restauracja z salą wykorzystywana była do celów kulturalnych i rozrywkowych, odbywały się w niej imprezy teatralne i operetkowe, koncerty i występy, a także działał tu sklep towarzyski. W skład posesji wchodziły również zabudowania gospodarskie oraz budynek mieszkalny, w którym na początku 1884 r. zamieszkali rodzice i rodzeństwo Edyty Stein.

[madohora]

Do końca XIX w. kapliczka ta stała w Zumpach obok budynku nadleśnictwa. Przewieziona do Boronowa na polecenie Księcia Hohenloha i ustawiona obok starego przytułku dla starców.

[madohora]

Pośrodku fasady mieści się główne wejściem zamknięte półkoliście i zwieńczone dekorowanym portalem. Elewacja frontowa budynku zdobiona jest boniowaniem. Otwory okienne budynku ujęte zostały tynkowanymi opaskami.

[madohora]

Bruśkowski drewniany kościółek pamiętający dawne świetne czas kuźniczego trudu stoi na skraju wioski. Do dzisiaj nie wiadomo kiedy wybudowano pierwszą świątynie w tej miejscowości – prawdopodobnie było to w XV wieku w miejscu dzisiejszego kościółka. Nie wiemy także, co się stało z pierwotnym kościołem, czy pochłonął go pożar, czy zniszczyła burza, czy też po prostu „zestarzał się” i trzeba go było zastąpić nowym.
Dzisiejszy kościółek został zbudowany w połowie XVII wieku na pewno przed 1670 rokiem. Sadowskie księgi pogrzebowe zanotowały, że w latach 1675 – 1758 pochowano w części prezbiterialnej około 10 osób zasłużonych dla tego kościoła. Również pod wieżą znajduje się grób byłego dozorcy huty Liszczyka, który zabił się spadając z wieży kościelnej.

[madohora]

W 1721 roku urodził się w Cieszowej Jan Maurycy von Strachwitz, w latach 1761–1781 biskup pomocniczy wrocławski i od 1766 roku administrator, rządzący diecezją w imieniu biskupa Filipa Gotarda Schaffgotscha (przebywającego na wygnaniu na Śląsku Austriackim). W kościele do 1960 roku znajdowały się grobowce: Moryca Jana Fryderyka Strachwitza – ojca biskupa Jana Maurycego, braci Cieszowskich, szlachciców: Wojskiego, Strzały i rodziny Grotowskich – właścicieli Olszyny, które w tymże roku przeniesiono z podziemi i pochowano na cmentarzu.

[madohora]

Józef Cebula

[madohora]

Świętość to normalność – wspomnienie bł. Józefa Cebuli OMI

Spoglądając na tego świętego, nie rodzą się w nas żadne wzniosłe uczucia… Nie lewitował, nie czynił cudów, nie władał wieloma językami – a tym bardziej charyzmatycznym darem języków… Nic nadzwyczajnego… Więcej, Józef Cebula należał do ludzi cichych, pokornych, o wątłym zdrowiu. Jako że dziś przypada jego wspomnienie w liturgii Kościoła, postanowiłem wrócić do opracowania biografii ojca Józefa, jaką przygotowywałem w nowicjacie – blisko 20 lat temu… Czytając to, co wtedy przygotowałem, doznałem szoku… wróciła dawna fascynacja tą postacią…

[madohora]

Do Lublińca Cebula trafił po ogłoszeniu, jakie ukazało się na łamach “Gazety Opolskiej” o nowym gimnazjum dla polskiej młodzieży, założonym przez ks. Pawła Rogowskiego. Codziennie rano Józef towarzyszy kapłanowi, służąc mu do Mszy świętej. To również ks. Rogowski sugeruje ostatecznie młodemu chłopakowi, że jeśli myśli o wstąpieniu do zakonu, niech uda się do Piekar Śląskich, gdzie płomienne kazania głoszą misjonarze oblaci.

[madohora]

Po roku formacji zostaje odesłany do Polski, aby w Lublińcu prywatnie kontynuować naukę. Tymczasem dom w Krotoszynie okazał się zbyt mały dla powiększającego się junioratu. Los padł na Lubliniec – administracja prowincji zakupiła budynki, do których wcześniej Józef Cebula uczęszczał z Jerzym Joniencem – tutaj też miał wykładać język polski. Rok szkolny 1923/1924 rozpoczęło w Lublińcu 140 juniorów.

[madohora]

23 stycznia 1927 r. przyjmuje święcenia prezbiteratu (wraz z oo. Feliksem Adamskim, Pawłem Grzesiakiem i Julianem Góreckim.

[madohora]

Któregoś dnia, pracując w ogrodzie, zauważyłam idącego alejką Ojca Józefa Cebulę z brewiarzem w ręku. Był głęboko zatopiony w modlitwie. Wydawało się, że nikogo wkoło nie widzi. Zdziwiłam się jednak, gdy się zatrzymał i do takiej jak ja 15-latki mile się uśmiechnął i zagadał serdecznym głosem. Zainteresował się moją pracą, moimi rodzicami i rodzeństwem, gdyż byliśmy sąsiadami z klasztorem. Współczuł mi, że nie mogę się dalej uczyć mimo chęci, a muszę całymi dniami przewracać łopatą ziemię. U mego [ rodzonego ] Ojca takiej litości nie doznałam (…) Jeszcze teraz pamiętam twarz Ojca Cebuli bladą, mizerną, ale bardzo ujmującą, którą trudno wymazać z pamięci, bo odczuwałam w niej bratnią duszę.

[madohora]

1. Brak zdrowia. Nie chciałem obnosić się z moją chorobą. Od kilku lat unikałem lekarzy, a gdy pytano o moje zdrowie, odpowiadałem jedynie: “Wszystko w porządku”, bo nie chciałem wysłuchiwać użalania się nade mną. Jeśli jednak chodzi o mój prawdziwy stan, to sam nie wiem, co powiedzieć. Kilka razy już nie dałem rady chodzić, ale wlokłem się po korytarzach. Kilka wewnętrznych organów nie jest w porządku. Ze względu na ogólne wyczerpanie, pod koniec pierwszego trzech-lecia prosiłem, aby mnie zwolniono z urzędu superiora. Nie przyjęto dymisji, więc podjąłem na nowo moją pracę, a teraz, gdy doszedłem do końca mego drugiego „triennium”, obarcza się mnie nową funkcją.
2. Jako superior mogłem prowadzić życie regularne. Nie musiałem odbywać podróży, które mnie męczą, a przez to tym bardziej wprowadzają mnie w zakłopotanie (…). Ileż to razy ukrywałem moją chorobę przed ojcami, idąc w tajemnicy spać.
3. Ostatnio zdarzyło mi się tracić pamięć podczas przemówień. To jeszcze na początku tego roku byłem przez długi czas bardzo poważnie chory (…).
4. Brak zdolności i zmysłu organizacyjnego. Nie mam żadnej idei, by tak rozlokować personel prowincji, aby każdy był na swoim miejscu (…).

5. Nieśmiałość. Jako prowincjał musiałbym reprezentować Zgromadzenie wobec władz kościelnych i państwowych, uczestnicząc w konferencjach i przemawiać z różnych okazji, a to jest moim słabym punktem.
Z powodu nieśmiałości nie mogę zwrócić uwagi, nawet gdybym czynił wysiłki, by to uczynić. I właśnie dlatego byłbym w konflikcie z sumieniem, bo ciągle trzeba zwracać uwagę… – pisał do generała ojciec Cebula.

[madohora]

Historia Klasztoru Oblatów

[madohora]

Z kategorią więzienną „wróg narodu niemieckiego” ojciec Józef trafia najpierw do obozu przejściowego w Inowrocławiu (2-7 kwietnia 1941). Miejscem docelowym okazało się KL Mauthausen – trafia tam z adnotacją “K” – “kugel” – “kula w łeb”. Tożsamość więźnia: Schutzhaftling nr 70.
W czasie przebierania się w odzienie obozowe w łaźni i kamerze kilku esesmanów skopało go, a nadto kazali dwunastu więźniom pracującym w kamerze bić ks. Cebulę. Bito go szczególnie po twarzy – zapisał w świadectwie kapo Wost z Wiednia i Janca z Raciborza.

…bili go do utraty przytomności. Wtedy lali na niego zimną wodę, a gdy oprzytomniał znowu go bili. I tak męczyli go przeszło godzinę. Na koniec dali mu sznur aby się powiesił, bo i tak musi umrzeć – wspomina współwięzień, ks. Spinek.
Cebula był przeznaczony do eksterminacji, załoga obozu nie mogła jednak wykonać wyroku samozwańczo, musieli oczekiwać na decyzję Głównego Urzędu Bezpieczeństwa Rzeszy w Berlinie. Częstą praktyką w Mauthausen było maltretowanie fizyczne i psychiczne, aby osadzony sam odebrał sobie życie.

[madohora]

***

[madohora]

“W czasie spalania ks. Cebuli stał się cud…”
Gdy niesiono go na noszach do krematorium szeptał tylko: ”Ostrożnie, bo mnie bardzo boli”. Jak podaje k. Bronisław Kamiński:
Nawet po śmierci jego twarz zmuszała do oddawania czci. Robotnicy krematorium bali się po prostu chwycić w ręce jego ciało i wrzucić do pieca.

[madohora]

Był to czas na spotkania indywidualne z każdym oblatem, aby przeprowadzić konsultacje obediencyjną dla aktywnych członków wspólnoty oraz rozmowy o stanie „ciała i ducha” z oblatami z tak zwanej „infirmerii”, która ma szczególne miejsce w Polskiej Prowincji – wyjaśnia o. Krzysztof Trociński OMI.

[madohora]

Przez swoją męczeńską śmierć dla Chrystusa ojciec Cebula jest dzisiaj dla nas wzorem w różnorodnych posługach – dla cierpiących i schorowanych oblatów w Lublińcu i innych wspólnotach oblackich – tłumaczy o. Krzysztof Trociński OMI.

[madohora]

Kościół jest obecne w remoncie więc zdjęcia też remontowe

[madohora]

Lubliniec Kościół Świętego Mikołaja

[madohora]

W okresie reformacji kościół w Lublińcu, jak podają wszelkie źródła, przejęli luteranie.

[madohora]

[madohora]

A zatem czas budowy świątyni podany w „Monografii…”, to te same lata (1576-1590), które wskazuje wspomniany powyżej Katalog Zabytków Sztuki w Polsce. Występują natomiast pomiędzy tymi dwoma pozycjami – a także opinią dr Dobrowolskiego – rozbieżności zdań co do możliwości wykorzystania części poprzedniego kościoła do budowy nowego.

[madohora]

Lubliniec - rynek

[madohora]

Defibrylator

Można je spotkać w kilku miejscach w Lublińcu

[madohora]

JAN NEPOMUCEN ZNIKNĄŁ Z LUBLINIECKIEGO RYNKU - Nasze Miasto (archiwum)

[madohora]

Jako, że w najbliższych latach gmina się powiększała – dokupiono do istniejącej parceli (1863r) kolejną – o powierzchni 118 prętów kwadratowych, płacąc za nią 38 talarów i 20 srebrnych groszy. W 1903r. w księdze wieczystej zapisano, że cmentarz ma wielkość 87,4 arów. Jego kształt najprawdopodobniej początkowo przypominał pięciokąt,

[madohora]

Co znajdowało się w nowym domu przedpogrzebowym? W środkowej części, tej wyższej i najbardziej reprezentacyjnej, mieściła się sala ceremonialna z bezpośrednim wyjściem na cmentarz, którym wyprowadzano zmarłego (zapewne znajdowało się w niej podium do prowadzenia modlitw, nosze na trumnę – mary, a także ławki). Kolejną częścią domu było pomieszczenie do obmycia zwłok(Bet Tahara – najprawdopodobniej, to ta część najdalej od ulicy), oraz mieszkanie opiekuna cmentarza (sąsiadujące bezpośrednio z ulicą). W tej ostatniej części najpierw mieszkał pan brygadzista murarski – Knabel (być może z rodziną), a następnie w okresie międzywojennym rodzina Prukop – Karol (murarz) i jego żona Gertruda. Pani Prukop mieszkała i opiekowała się cmentarzem żydowskim także tuż po wojnie – najprawdopodobniej do lat 60-tych.

[madohora]

1 września 1939r. wybuchła II wojna światowa. Rozpoczęły się wywózki i tak już nielicznej (w stosunku do XIX wieku) członków lublinieckiej gminy żydowskiej. Taki największy transport miał miejsce w maju 1940r. W tym też czasie zapewne gmina żydowska na naszym terenie przestaje istnieć ze względu na brak jej członków. W maju 1944r. cmentarz został sprzedany miastu Loben (Lubliniec) przez Starostwo.

[madohora]

Jest to grobowiec, ale nie ohel (ten stawiany był rabinom), zaś co prawda dzisiaj grób ten jest zalany betonem, jednak oryginalnie prawdopodobnie znajdowały się tu ziemne groby, bez krypt – powiem Żydów nie wolno chować w wymurowanych pod ziemią pomieszczeniach – trumny muszą być złożone w ziemi (chociaż wspomnienia osób odwiedzających to miejsce przeczą temu).

[madohora]

Zlikwidowano na terenie cmentarza plac manewrowy. Początkowo zamierzano zrewitalizować teren – jednak ostatecznie postanowiono nie ingerować w wygląd cmentarza – wstępnie go tylko porządkując.
Jak podaje pan dr. Sławomir Pastuszka: na lublinieckim cmentarzu zachowało się ok. 15 całych macew i ok. 100 ich fragmentów, zaś w lapidarium wmontowano 10 fragmentów macew.
Na terenie cmentarza znajduje się 6 drzew objętych opieką państwa i będącymi pomnikami przyrody – są to żywotniki zachodnie (w sumie jest ich na cmentarzu 15). Drzewa zostały wpisane do rejestru lublinieckich Pomników Przyrody w dniu 6 lutego 1996 roku.

[madohora]

Stela nie jest jednak jedynym możliwym elementem mogiły. Od XIX wieku na cmentarzach żydowskich pojawiają się inne formy nagrobków, na przykład ohele (niewielkie budynki chroniące groby cadyków i rabinów), małe obiekty architektoniczno-rzeźbiarskie, obejścia grobowe.
Żydzi podczas odwiedzin cmentarza kładą na grobach kamyki, to pozostałość po czasach, gdy grób trzeba było oznaczać stosem kamieni (znicze i kwiaty nie są częścią kultury żydowskiej i zostały zapożyczone). Odwiedzający kładą też na grób kartki zawierające prośby do Boga – tzw. kwitłech.

[madohora]

Cmentarz żydowski w Lublińcu, położony przy ul. 11 Listopada, jest świadectwem dwustuletniej obecności Żydów w tym śląskim mieście. Pierwsze osoby wyznania mojżeszowego osiedliły się w Lublińcu w drugiej połowie XVIII wieku, wkrótce też powstała tu gmina religijna. W 1845 roku założono niewielki cmentarz, na którym do II wojny światowej pochowano ponad 1100 zmarłych. Wśród nich byli m.in. dziadkowie oraz starsi bracia Edyty Stein, czyli świętej siostry Teresy Benedykty od Krzyża.

[madohora]

Kirkut ten został założony w 1845 i funkcjonował do 1939 r. Teren pod cmentarz został nabyty 28 maja 1845 r. za 20 talarów. Początkowe wymiary cmentarza to 15 × 12 prętów, a w 1865 r. został on poszerzony o kolejne 118 prętów kwadratowych[3]. Cmentarz ma powierzchnię 0,15 ha.

[madohora]

Cmentarz żydowski w Cieszowej i cmentarz ewangelicki w Koszęcinie.

Dziś dobra pora by odwiedzić pewne miejsca położone w pobliżu Lublińca. Zbliża się Dzień Wszystkich Świętych z którym związana jest tradycja odwiedzania cmentarzy na których pochowani są nasi bliscy, sąsiedzi, znajomi…. Często w tych dniach ich wszystkich wspominamy, ale może warto też zajrzeć na cmentarze, o których mało kto już pamięta. Tam, gdzie spoczywają Ci o których nic już właściwie nie wiemy. Ostatnio odwiedziłem dwa takie cmentarze: żydowski w Cieszowej i ewangelicki w Koszęcinie. Ten pierwszy to jeden z najbardziej malowniczych cmentarzy żydowskich województwa śląskiego.

[madohora]

Kilka kilometrów dalej w Koszęcinie, nieopodal parku pałacowego i pięknej Alei Kasztanowej, znajduje się nieczynny Cmentarz Ewangelicki. Otacza go stary, kamienny mur, a na jego teren prowadzą dwie bramy – główna, znajdująca się od strony ulicy ks. Gąski i mniejsza, umieszczona w murze południowym.

[madohora]

Pomóc w tym mają znajdujące się w ogrodzie tabliczki z sentencjami np.: "kłamstwo jest matką przemocy.", "mądre używanie mowy jest przejawem miłości bliźniego i ma służyć budowaniu pokoju i wzajemnej miłości.", czy „ostry język – lichy charakter”. W ogrodzie znajduje się również imitacja rzeki Wełtawy, mostu Karola i pokaźna dębowa rzeźba św. Jana Nepomucena. Uwagę przykuwają kolorowe kamienie: czerwone - symbol męczeństwa i miłości, przeplatają się z błękitnymi - symbolizującymi niebo. Wstęp do ogrodu jest wolny.

[madohora]

1) Lubliniec, to 25-tysięczne miasto w województwie śląskim.

[madohora]

4) Rynek Główny znajduje się w centrum Starego Miasta. Obok niego są: Mały Rynek i Rynek Solny.

[madohora]

Kościół św. Mikołaja w latach 1576-1579 zbudowali w Lublińcu protestanci. Od 1628 r. świątynię przejęli katolicy. Adres: ul. św. Mikołaja 1.

[madohora]

Pałac w Kochcicach

Neobarokowy pałac zbudowany dla Ludwika Karola von Ballestrema stoi Kochcicach (2 tys. mieszkańców), w powiecie lublinieckim. Wzniesiono go w latach 1903-1909 i otacza go park angielski. Obok stoi kilka budynków gospodarskich zbudowanych w tym samym czasie, co zamek. Od 1963 r. mieści się w nim Wojewódzki Ośrodek Rehabilitacji.

[madohora]

W sobotę 26 lipca obchodzimy wspomnienie św. Anny. Tak jak w poprzednich latach, w zabytkowym drewnianym kościele w Lublińcu odbędzie się z tej okazji uroczystość odpustowa. Zamieszczamy harmonogram obchodów.

[madohora]

Piątek – 25.07.2025

18.00 – Msza święta w intencji zmarłych fundatorów, budowniczych i dobrodziejów kościoła Św. Anny oraz Msza święta zbiorowa za zmarłych.

[madohora]

DONICE MALOWANE EMOCJAMI - www.lubliniec.pl - 22.07.2025

[madohora]

SanktuARIUM WNMP LUBECKO
Parafialny XIV-wieczny kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny z zabytkowymi freskami (ponad 200m kw sklepienia) z początku XV wieku. Sankturium, które przyciąga tysiące osób rocznie ze względu na cudami słynący medalik Jasnogórskiej Maryji z którym wiąże się piękną historia!

[madohora]

Konkursu Orki Zabytkowymi Traktorami w Lubecku to coroczna wakacyjna impreza, na która zjeżdżają się setki miłośników stary maszyn z Polski. Namiot, koncerty, wystawa maszyn, konkurs orki oraz wieczorne tańce. Dwa dni istnego szaleństwa dla każdego kto robił na roli i chce wymienić doświadczenia.

[madohora]

Zwiedzając zabytkowy kościół Sanktuarium wraz wiekowymi freskami na suficie oraz podziwiając jego wspaniałą architekturę, możesz się duchowo wzbogacić. Skorzystaj z ciszy, spokoju otoczenia, czy to na modlitwie, czy po prostu w refleksji w Lubeckim kościele.
Poznaj okoliczne kapliczki lub podążaj ich szlakiem!

[madohora]

Według podziału Kondrackiego rezerwat leży w podprowincji Niziny Środkowopolskie, makroregionie Nizina Śląska i mezoregionie Równina Opolska .
Teren rezerwatu tworzą w zasadzie dwa płytkie zarastające stawy położone w niecce międzywydmowej, znajdują się one na jednym z dopływów rzeki Leśnicy W części południowo - zachodniej oraz na obrzeżach znajdują się nieznaczne wzniesienia pokryte roślinnością leśną.
Na rzeźbę omawianego terenu duży wpływ wywarły procesy wydmotwórcze, zachodzące na podłożu zbudowanym z luźnego materiału piaszczysto- żwirowego.
Najstarszymi elementami rzeźby są tu terasy plejstoceńsko – holoceńskie, zbudowane z rzecznych osadów piaszczysto żwirowych.
Cechuje je wysokie zaleganie poziomu wody gruntowej, rezultatem czego jest istnienie wymienionych wcześniej zbiorników wodnych, występujących na terenie rezerwatu.
Część powierzchni terasowych wokół zbiorników pokryta jest warstwa torfu, na której wytworzyły się kwaśne organogeniczne gleby bezwęglanowe.
Od strony wschodniej do rezerwatu przylega wydma paraboliczna o wysokości względnej 7 – 10 m, zaś od zachodniej obszary eolicznych piasków pokrywowych.
Teren wokół rezerwatu porastają drzewostany sosnowe.
Geobotaniczna charakterystyka terenu
Przynależność geobotaniczna rezerwatu przedstawia się następująco :
Państwo : Holarktyka
Obszar : Euro – Syberyjski
Prowincja : Niżowo – Wyżynna Środkowoeuropejska
Dział : Bałtycki
Podział : Pas Kotlin Podgórskich
Kraina : Kotlina Śląska
Okręg : Nadodrzański
Okręg Nadodrzański obejmuje właściwą Kotlinę Śląską- rozciągającą się wzdłuż Odry, jest on bardzo rozległy. Na wschodzie graniczy z Wyżyną Śląską, na południu z Przedgórzem Sudeckim a na północy ze Wzgórzami
Trzebnickimi. Tarasy akumulacyjne rzeki dochodzą tu do ok.10 km szerokości. Najniższy taras zalewowy zajmowany jest przez mady, natomiast wyższy jest piaszczysty często z dobrze wykształconymi
wydmami, np. w dorzeczu Małej Panwi.
Ogólna charakterystyka szaty roślinnej.
Szata roślinna rezerwatu wykazuje dość duże zróżnicowanie florystyczne i fitosocjologiczne Na jego terenie i w otulinie rośnie 177 gatunków roślin naczyniowych. [Klama, Jędrzejko, Żarnowiec 1991 ].
Niektóre z nich są bardzo rzadkie lub rzadkie w skali województwa śląskiego do nich należą między innymi gat.objęte ochroną prawną :.
- bagno zwyczajne( Ledum palustre ), zimozielony krzew o zapachu charakterystycznym,
którego ziele używane było jeszcze nie tak dawno jako bardzo skuteczny środek do
odstraszania moli,natomiast jego nektar jest trujący dla pszczół;

[madohora]

LEŚNE UROCZYSKA W OKOLICACH KOSZĘCINA - Gazeta Częstochowska (archiwum)

[madohora]

W 2008 r. Nadleśnictwo zostało dotkniętę potężną nawałnicą, która uszkodziła prawie 22 ha lasów, głównie Leśnictw Kalina i Piłka. Prędkość wiatru wg meteorologów miejscami przekraczała 250 km/h

[madohora]

Klimat obszaru zalicza się regionu klimatycznego Wyżyn Środkowych, cechującego się umiarkowanymi czynnikami klimatycznymi. Roczna średnia temperatura powietrza waha się w granicach 7,5 – 9,0 stopni. Średnia rocznych opadów jest zróżnicowana, wynosi w granicach 620 – 890 mm. Powierzchnia lasów Nadleśnictwa znajduje się w strefie pośredniej między wpływami kontynentalnymi a oceanicznymi. Przeważają w niej wiatry słabe, umiarkowane, wiejące głównie z zachodu, południowego zachodu i południa.

[madohora]

Irki (niem. Irrkau) – część kolonii Rzyce w Polsce, położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Koszęcin.
W latach 1975–1998 Irki przynależały do województwa częstochowskiego.

[madohora]

Kalina (niem. Kallina) – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Herby. Wieś ma charakter ulicówki. Położona jest przy drodze wojewódzkiej DW 905, która rozcina miejscowość na dwie części, południową i północną.

[madohora]

Zielona (niem. Zielonna) – część miasta we wschodniej części Kalet, oddzielona od centrum miasta o około 5 km przez las. Brak styczności z Kaletami właściwymi.

[madohora]

Pałac w Zielonej – wybudowany w XIX w., w miejscowości Kalety, w dzielnicy Zielona.
Pałac myśliwski otoczony parkiem został zbudowany w latach 1860–1861 z inicjatywy hrabiego Guidona Henckla von Donnersmarcka. Poza sezonem łowieckim zamieszkiwali w nim urzędnicy hrabiego, natomiast w sezonie łowieckim byli to pojedynczy lub małe grupki myśliwych. W okresach polowań zbiorowych rozpoczynano tam i kończono polowania. Po II wojnie światowej posiadłość upaństwowiono i ulokowano w niej bazę Ośrodka Transportu Leśnego. W pałacu urządzono biura oraz warsztaty. Na parterze zostały ustawione pięciotonowe tokarki, w wyniku czego podłogi uległy zniszczeniu. Działalność Ośrodka przyczyniła się do ogromnej dewastacji budynku; w chwili wpisania na listę zabytków potwierdzono 70-procentowe zniszczenia tego obiektu.
W 2020 roku zrujnowany pałac zakupił właściciel firmy NaturDay, podejmując się jego remontu. Ten zakończył się w lipcu roku następnego.

[madohora]

PAŁAC W ZIELONEJ

[madohora]

[madohora]

Ponadto cały obszar miejscowości w roku 1998 włączony został w obręb nowo powstałego Parku Krajobrazowego Lasy nad Górną Liswartą. W centralnej części miejscowości i w okolicznych lasach znajduje się kilkanaście okazałych pomników przyrody. Są to przeważnie dęby, lipy i buki. Boronów jest też siedzibą Leśnictwa Boronów.

[madohora]

Na terenie miejscowości odnotowano nazwy miejscowe odnoszące się do wcześniejszych tradycji przemysłowych. Są to: Podhuta – miejsce, w którym do XX w. znajdowała się kuźnia i Smolny Piec – dzielnica miejscowości, której nazwa odnosi się do produkcji smoły i węgla drzewnego, wykorzystywanego przy produkcji żelaza w kuźniach. Także nazwy sąsiednich sołectw należących do gminy i nazwy miejscowe znajdujące się w ich obrębie nawiązują do tych tradycji: Hucisko, Szklana Huta, Sztolnia

[madohora]

Badania archeologiczne prowadzone były w Boronowie na przełomie lat 20. i 30. XX w. przez Józefa Kostrzewskiego, Konrada Jażdżewskiego i Włodzimierza Antoniewicza. W roku 1928 odkryto proste narzędzia kamienne z młodszej epoki kamiennej w okolicach dzisiejszej dzielnicy Piasek, natomiast wcześniej w 1925 r. w okolicach dzielnicy Smolny Piec odkryte zostały szczątki cmentarza z grobami ciałopalnymi i szkieletowymi wraz z przedmiotami takimi jak: bransoleta, naramiennik czy zausznice oraz naczyniami: m.in. misy i czerpaki.

[madohora]

W 1742 r. Boronów przeszedł pod panowanie pruskie. Od roku 1774 na terenie miejscowości powstawały kolonie Dębowa Góra, Zumpy oraz Niwy, w których osadzała się ludność głównie niemieckojęzyczna.

[madohora]

Na początku XX w. ówczesny właściciel Boronowa, Karl Gottfried zu Hohenlohe-Ingelfingen, zamknął kopalnie i działające fryszerki. W tym samym czasie w niektórych partiach lasu otaczających miejscowość wprowadził on nieznane dotąd na tych terenach gatunki zwierząt, m.in. daniele. W okolicach Dębowej Góry hodowane były dziki, specjalnie dla urządzanych przez księcia polowań.

[madohora]

Lata II wojny światowej na terenie miejscowości przebiegały spokojnie poza krótkotrwałymi walkami na obrzeżach we wrześniu 1939 r. oraz potyczkami cofającej się armii niemieckiej z ofensywą radziecką 19 stycznia 1945, w wyniku której zginęło kilkudziesięciu żołnierzy po obu stronach. 1 września 1939 roku w miejscowości opór niemieckim wojskom stawiała część 74 Pułku Piechoty, która wobec grożącego jej okrążenia wycofała się na główne pozycje obronne do Częstochowy dołączając do 7 Dywizji Piechoty. Polscy żołnierze z września 1939 roku pochowani zostali na miejscowym cmentarzu, natomiast poległych w 1945 roku 61 niemieckich żołnierzy pochowano poza jego obrębem. Radzieckich żołnierzy pochowanych przy cmentarzu ekshumowano kilka lat po wojnie i wywieziono poza teren miejscowości. Po 1953 r. powiększono cmentarz, tak by objął także mogiłę zbiorową poległych Niemców.

[madohora]

Po 1989 r. w wyniku prywatyzacji większość pracowników Spółdzielni Produkcyjnej „Jedność” straciła pracę. W 1993 r. Boronów odzyskał status siedziby gminy wiejskiej. Zagospodarowane zostały obiekty, będące niegdyś częścią folwarku. W tym czasie w zachodniej części Boronowa w okolicy pól określanych jako Królicza Górka odkryte zostały znaczne obszary zasypane złomem pochodzącym ze składowiska w Herbach. Okazało się, że na terenie miejscowości znajdują się obszary w znacznym stopniu zdegradowane ekologicznie.
W latach 90. XX w. w Boronowie oddano do użytku sieć telefoniczną oraz rozpoczęto budowę kanalizacji. Od 1999 r. działa oczyszczalnia ścieków. W roku 1998 Boronów włączony został w obszar nowego Parku Krajobrazowego Lasy nad Górną Liswartą. W 2003 r. Boronów zajął drugie miejsce w konkursie Złota Miejscowość Radia Katowice

[madohora]

Obecnie na obszarze miejscowości, w szczególności na jej obrzeżach osadzają się mieszkańcy miast Górnego Śląska, a także rozbudowują się kolonie domków letniskowych.

[madohora]

Na terenie miejscowości znajduje się 19 obiektów zabytkowych:

Zespół kościoła parafialnego MB Różańcowej w Boronowie:
Kościół MB Różańcowej położony na szlaku architektury drewnianej województwa śląskiego – zabytek klasy „0”;
kapliczka św. Jana Nepomucena z II połowy XIX w.;
brama na plac przykościelny z XVII w.;
altana na obszarze ogrodu plebanii;
organistówka od XVIII do połowy XX w. pełniąca także rolę szkoły;

[madohora]

Poza tym w miejscowości znajduje się szereg zabytków przyrodniczych, m.in. pomniki przyrody w centrum miejscowości. Należy do nich kilkusetletni dąb, który według podania zasadzić miał król Jan III Sobieski podczas wyprawy pod Wiedeń.

[madohora]

[madohora]

Ołtarz św. Anny i ołtarz czterech św. Janów: św. Jana Chrzciciela, św. Jana Nepomucena, św. Jana Ewangelisty oraz św. Jana Sarkandra tworzą osobną przestrzeń, odgrodzoną od reszty kościoła żelazną kratą, tworząc kaplicę św. Anny. Na kracie znajduje się krucyfiks z Chrystusem, który według miejscowych podań przymyka oczy, aby zamknąć je w dniu końca świata. Inna legenda odnosi się do jego cudownych właściwości. Głosi ona, że pod tym krzyżem złożone zostało ciało utopionej w pobliskim stawie dziewczynki, która dzięki modlitwom ożyła. Wdzięczni parafianie mieli wówczas przenieść krzyż do centralnej części, na chór, ten jednakże w ciągu nocy powrócił na stare miejsce.

[madohora]

Feretron – przenośny, obustronnie namalowany obraz religijny w ozdobnych ramach, obustronna płaskorzeźba lub figura świętej postaci na podstawie. Na obrazach często przedstawia się wizerunki Chrystusa, Najświętszej Maryi Panny, patronów parafii, postacie szczególnie czczone na danym terenie lub patronów stanów cywilnych, np. Świętego Józefa − patrona ojców, czy zawodów, np. Świętego Izydora – patrona rolników. Obnoszony w czasie procesji w Kościele katolickim. Powstanie wielu feretronów związane jest z działalnością bractw katolickich.

[madohora]

PARAFIA BORONÓW ORGANY

[madohora]

Legenda o utopcu i jego córkach – najbardziej znana legenda związana z Boronowem, stosunkowo często pojawiająca się w prasie i opracowaniach. Według legendy w stawie, który do II wojny światowej znajdował się przy kościele, miał zamieszkiwać utopiec wraz ze swoimi córkami. W legendzie jest mowa o tym, że dwie młode panny przychodziły do położonej też w pobliżu stawu karczmy (knajpy), lecz przed północą musiały ją opuszczać. Jednak, jak dalej opisuje to legenda, obie panny pewnego razu pozostały dłużej i następnego dnia na powierzchni stawu widoczna była tylko krwawa piana.

[madohora]

[madohora]

Zumpy (niem. Sumpen) – wieś sołecka znajdująca się w gminie Boronów w powiecie lublinieckim w województwie śląskim.

[madohora]

W pobliżu sołectwa znajdują się pozostałości po XIX-wiecznej kopalni rud żelaza w formie kilkumetrowej wysokości hałd i cieku wodnego, pełniącego wcześniej najprawdopodobniej funkcję sztolni. Na terenie sołectwa znajduje się Leśnictwo Dębowa Góra, należące do nadleśnictwa Koszęcin. Wcześniej w Zumpach swoją siedzibę miało nadleśnictwo Zumpy.

[madohora]

W lasach znajdujących się przy miejscowości znajduje się kilkadziesiąt wyrobisk w postaci kopców, będących świadectwem istnienia na tym terenie kopalni, jaka założona była przez księcia Hohenlohe, właściciela tychże dóbr. W kilku miejscach istnieją też pozostałości po działających wcześniej sztolniach. Prawdopodobnie w XVII wieku wydobywano w tym miejscu m.in. rudy srebrno-ołowiowe.

[madohora]

Istnieje podanie o tym, że pracujący w kopalni górnicy zostali zasypani i od tego czasu kopalnia nie jest eksploatowana.

[madohora]

[madohora]

Około połowy XIV wieku na terenie wioski znajdowała się kuźnica. Dokładne ustalenie daty jej powstania jest obecnie niemożliwe do ustalenia, gdyż najazdy husytów z lat 1431-1433 dokonały zupełnego spustoszenia osady. Datowania radiowęglowe, przeprowadzone dla węgli drzewnych pobranych z odnalezionych w okolicy pozostałości mielerzy, określiły pochodzenie najstarszych z nich na przełom XIV i XV w., a nawet na wiek XII. Z czasem urządzenia kuźnicze odbudowano. Z tekstu Officina ferraria, abo huta i warstat z kuźniami szlachetnego dzieła żelaznego autorstwa Walentego Roździeńskiego z 1612 r. dowiadujemy się, że od 1511 r. kuźnik posiadał własny staw hutniczy, a od 1489 r. obok kuźnicy funkcjonowała karczma. Rudę żelaza, dowożoną z okolicznych miejscowości, m.in. z Tarnowskich Gór, przetapiano w prostych dymarkach. W roku 1768 zastąpił je wielki piec, wysoki na 10 metrów, który w 1824 r. wyprodukował 17 tysięcy cetnarów surówki żelaznej. Surówkę przerabiano w kuźnicy wyposażonej w dwa młoty parowe. Huta zaprzestała produkcji w 1884 r., a pozostałości pieca zostały zburzone w roku 1955. W 1894 r. infrastrukturę dawnej huty zaadaptowano na prażalnię wapna i młyn kostny, w których produkowano nawozy wapniowo-fosforowe.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Miejscowość Brusiek leży w powiecie lublinieckim, zaś pod względem administracji kościelnej należy do parafii w Kaletach-Drutarni. Stojąca tu niewielki kościół pw. św. Jana Chrzciciela z XVII w. znajduje się na miejscu swej poprzedniczki, wzniesionej prawdopodobnie w XV w. Kościół ten, zbudowany w konstrukcji zrębowej, to jeden z bardziej urokliwych zabytków regionu. Obiekt znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego.

[madohora]

Orientowany kościół pw. św. Jana Chrzciciela posiada konstrukcję zrębową. Wieża, o konstrukcji słupowej, znajduje się w zachodniej części świątyni. Nawa na planie zbliżonym do kwadratu, posiadająca przedsionek, łączy się z krótkim prezbiterium, zamkniętym ścianą prostą. Przy nim znajduje się mała zakrystia. Niewielki chór muzyczny z organami wsparty jest na dwóch drewnianych słupach. Dwuspadowe dachy pokryte są gontem. Nad nawą wznosi się sygnaturka z baniastą kopułką. Wieża nakryta jest dachem namiotowym.

[madohora]

HISTORIA KOŚCIOŁA W BRUŚKU - www brusiek.pl

[madohora]

Brusiek od XIV wieku stale się powiększał i pod koniec XVIII stulecia zamieszkiwało tą leśną osadę 600 stałych mieszkańców, głównie z kuźniczym rodowodem. Również do pustej dzisiaj szkoły uczęszczało w przeszłości wiele dzieci. Statystyka sadowskiej parafii zanotowała, że w roku 1848 do szkoły w Bruśku uczęszczało 164 dzieci, zaś w roku 1857 – 101 uczniów.
Historia Bruśka jest ciekawa nie tylko dla znawców “dzieła żelaznego”, ale również ze względu na znajdujące się tutaj zabytki. Szczególnie piękny jest drewaniny kościół z połowy XVII wieku p.w. św. Jana Chrzciciela.
Bruśkowski drewniany kościółek pamiętający dawne świetne czas kuźniczego trudu stoi na skraju wioski. Do dzisiaj nie wiadomo kiedy wybudowano pierwszą świątynie w tej miejscowości – prawdopodobnie było to w XV wieku w miejscu dzisiejszego kościółka. Nie wiemy także, co się stało z pierwotnym kościołem, czy pochłonął go pożar, czy zniszczyła burza, czy też po prostu “zestarzał się” i trzeba go było zastąpić nowym.
Dzisiejszy kościółek został zbudowany w połowie XVII wieku na pewno przed 1670 rokiem. Sadowskie księgi pogrzebowe zanotowały, że w latach 1675 – 1758 pochowano w części prezbiterialnej około 10 osób zasłużonych dla tego kościoła. Również pod wieżą znajduje się grób byłego dozorcy huty Liszczyka, który zabił się spadając z wieży kościelnej.

[madohora]

Pozostałe ściany kościoła szalowane deskami. Nad nawą sześciokątną wieżyczka przeznaczona na sygnaturkę z latarnią o baniastym kształcie pobita gontami.
Wnętrze kościoła ozodbił w roku 1693 Wawrzyniec Grochowski piękną polichromią szablonową. W kościółku znajduje się mały ołtarz z obrazem św. Jana Chrzciciela z połowy XVIII wieku, drewniana chrzcielnica z datami 1400 i 1882.
W kościółku znalazły także schronienie po II wojnie światowej dwie bardzo stare rzeźby z XVI wieku przedstawiające św. Anne i Matke Boską (rzeźby te zostały prawdopodobnie wyrzucone z rosyjskiego transportu wracającego z zachodu na wschód w 1945 roku).

[madohora]

Budowniczymi i fundatorami burśkowskich kościółków byli właściciele kuźnic, choćby wymienić Andrzeja Kochcickiego panującego w Koszęcinie w XVII wieku, rodzinę Sobków i 3 pokolenia rodziny Hohenlohe – Ingelifngen.
Właściciele kuźnic i dóbr koszęcińskich byli zawsze patronami kościoła, na których ciążył obowiązek utrzymania w należytym porządku obiektów sakralnych, jak również służby kościelnej.

[madohora]

Drutarnia (niem. Drahthammer) – dzielnica Kalet położona w zachodniej części miasta, przy drodze w kierunku Lublińca.

[madohora]

W 1892 r. gmina zakupiła pół hektara gruntu w Drutarni, na którym w czerwcu 1894 r. rozpoczęto budowę szkoły. W dniu 1 października tego samego roku budowa została ukończona, a otwarcie szkoły nastąpiło 1 maja 1895 r. Szkoła została rozbudowana w 1910 roku, a w 1936 r. wprowadzono w niej elektryczne oświetlenie. W 1965 r. powstał drugi budynek szkolny. Na terenie budynku szkolnego w 2004 r. powstał ośrodek wczasowy, a w 2009 r. utworzono tor speedrowerowy.

[madohora]

Historia powstawania kościoła pw. Matki Boskiej Fatimskiej w Drutarni
1980 – Pismo ks. Prob. Stanisława Chwili do biskupa katowickiego o potrzebie wybudowania kościoła w Drutarni.
1982 – Wojewoda Częstochowski informuje ks. Bp. H. Bednorza o możliwości budowy kościoła, probostwa i domu katechetycznego w Drutarni.
18.03.1984 – Ks. Bp. Herbert Bednorz poświęcił teren pod budowę kościoła.
19.07.1984 – Pozwolenie na rozpoczęcie budowy.
27.08 1984 – Rozpoczęcie budowy.
03.11.1984 – Poświęcenie kamienia węgielnego po wybudowaniu murów zakończonych betonowym pierścieniem. Pierwsza Msza św. na miejscu budowy sprawowana przez ks. Dziekana Bernarda Fabiana.
03.08.1985 – Betonowanie chóru w kościele.
31.08.1985 – Przygotowanie wiązarów dachowych.
03 – 04.10.1985 – Montaż więźby dachowej.
10.10. 1985 – Przybijanie krokwi i podłoża z desek.
21.10.1985 – Pokrywanie dachu blachą cynkową.
15.06.1986 – Zakładanie instalacji elektrycznej.
10.09.1986 – Zakładanie boazeri w kościele.
Październik 1986 – Zabudowanie okien, zakładanie posadzki w kościele.
11.05. 1987 – Tynkowanie wnętrza.
02.09.1987 – Zakładanie instalacji wodno – kanalizacyjnej.
13.10.1987 – Poświęcenie Kościoła przez ks. Bp. Janusza Zimnioka.

[madohora]

KOSZĘCIN HARMONOGRAM WYDARZEŃ - www.koszecin.pl

[madohora]

Od końca XVIII w. wieś posiadała własną pieczęć gminną, na której wizerunku przedstawiono konia w biegu w prawo

[madohora]

[madohora]

Następne grodzisko, znajduje się w Starych Tarnowicach, choć w przeciwieństwie do tego w Woźnikach zostało założone w centrum miejscowości, tuż obok Kościoła pw. św. Marcina.

[madohora]

W pobliżu Kielczy w 1922 lub 1923 r. podczas prac przy sadzeniu lasu odkryto skarb, w skład którego wchodziły 3 miecze z epoki brązu

[madohora]

Od 1933 roku Kielcza rozrasta się wzdłuż drogi prowadzącej do nieczynnej już kopalni kamienia wapiennego, wybudowano wówczas 10 domów jednorodzinnych a na terenach folwarku wybudowano 3 domy. Nowe Osiedle było wkrótce zasiedlane przez mieszkańców dworu (rodziny Haberla, Ochman, Płaczek, Giera, Sogorski, Serafin, Runge i Panek a także przez pracowników folwarku przybyłych z Januszkowic czy spod okolic Otmuchowa, którzy zostali zmuszeni do opuszczenia swojej wioski z terenów, na których powstał Zalew Otmuchowski (rodziny: Hettwer, Loske, Kristen, Feike, Porche). Puste mieszkania w folwarku zajęli osadnicy z Westfalii (rodzina Siedler), która opuściła Kielczę w 1945 roku uciekając przed wojskami radzieckimi.

Na przełomie XIX i XX wieku ulice nie posiadały nazw a jedynie dzisiejsza ul. Opolska nazywana była Renard Strasse od jej fundatora i budowniczego hrabiego Andrzeja Renarda,

Ukazana ówcześnie na mapach wieś była dzielona na regiony:

Rejon Keltsch obejmował dzisiejsze ulice: Dobrego Pasterza, Leśną, początek ul. Powstańców, Koniec ul. Leśnej był dość gęsto zabudowany i kręty z tego względu w Communicanten Buch (w księgach parafialnych z 1841 roku pojawia się nazwa Gensidziubek,

Kolonie Nundorf to część dzisiejszej Kielczy obejmująca ul. Nowowiejską i dzisiejsze Stare Osiedle,

Kolonie Gorki – część dzisiejszych ul. Opolskiej i ks. Wajdy, ta część powstała najprawdopodobniej w latach 1815 – 1819,
Samosche z leśniczówką Keltsch – dzisiejsze Zamoście.

[madohora]

W 1218 roku Wincenty powrócił do Krakowa, wówczas urząd biskupi objął Iwo Odrowąż. W dokumentach poraz pierwszy opisano Wincentego w roku 1222 jako kapelana dworu biskupa krakowskiego. Pięć lat później był kanonikiem – członkiem kapituły krakowskiej. Około 1235 roku wstąpił do zakonu ojców dominikanów. Był członkiem specjalnej komisji kanonizacyjnej podczas wszczętego procesu kanonizacyjnego biskupa Stanisława ze Szczepanowa. Został poproszony o zebranie informacji na temat męczennika. Szukając śladów po Stanisławie wyjechał do Szczepanowa, by odnaleźć krewnych zamordowanego biskupa i porozmawiać z mieszkańcami miejscowości. Był to okres pontyfikatu Grzegorza IX. Bazując na wspomnieniach i legendach zebranych podczas swej wyprawy, napisał w 1950 roku pierwszy żywot późniejszego świętego – „Żywot mniejszy św. Stanisława”. Na krakowskie uroczystości kanonizacyjne specjalnie napisał uzupełnienie swego pierwszego dzieła – „Historia o św. Stanisławie, czyli oficjum brewiarzowe ku czci świętego”. W tymże dziele znalazł się hymn „Gaude Mater Polonia”. Pieśń ta stała się później pierwszym w historii polskim hymnem królewskim za panowania ostatnich Piastów.

[madohora]

Wszystko wskazuje na to, że rodzinną miejscowością owego słynnego dziejopisarza, hagiografa, poety, kompozytora i dominikanina była Kielcza (dziś duża wieś przy drodze z Zawadzkiego do Gliwic), obecnie znajdująca się w powiecie strzeleckim w gminie Zawadzkie.

[madohora]

Pierwsza informacja o istnieniu w Kielczy parafii pochodzi z 1376 roku. Rejestr z Avinionu datowany na ten rok odnotowuje Kielczę jako parafię spośród 21 wchodzących w skład archiprezbiratu toszeckiego. Kościół w Kielczy był jednym z 9 kościołów w dekanacie toszeckim. Potwierdzenie przynależności do archiprezbiratu toszeckiego zawiera „Spis świętopietrza” z 1447 roku. Przynależność do dekanatu toszeckiego była potwierdzona w dokumentach także od XIV do XVII wieku. Nie wiadomo kiedy przy gródku wczesnośredniowiecznym powstała pierwsza kaplica czy kościół pewne jest, że był to kościół drewniany. O wyglądzie pierwszego murowanego kościoła dowiadujemy się z dokumentu z 1679 roku, świątynia była masywna, murowana, pokryta gontami. Obok kościoła stała drewniana dzwonnica z trzema dzwonami. Kościół uległ zniszczeniu w jego miejsce postawiony został kościół drewniany. Budowniczym tegoż kościoła był ksiądz Maciej Burda. Pośród lasów otaczających Kielczę, w miejscu gdzie znajdowały się Kuźnice ówczesny właściciel wsi hrabia Leonard Colonna jeszcze przed 1679 rokiem wybudował z cegły kaplicę Grobu Pańskiego a także był fundatorem kaplicy św. Antoniego. Położenie tych kaplic nie jest jednak znane. Świątynia w 1747 roku została konsekrowana przez dziekana toszeckiego. W 1777 roku przez Śląsk przeszła wichura, która zniszczyła kościół a także wiele zabudowań we wsi. Wówczas podjęto budowę nowej świątyni już murowanej było to za czasów ks. proboszcza Tomasza Schyskiego. Kielcza jako osada mogła już istnieć przypuszczalnie w XIII wieku wówczas jej kościół mieścił się w Jemielnicy a parafia powstała w XIV wieku co ukazują dokumenty.

[madohora]

W 1902 roku nadarzyła się okazja zakupu dzwonu z rozbieranego kościoła pod wezwaniem św. Michała w Waldenburgu (Wałbrzychu). Kościół ten był wybudowany w 1438 roku, zaś jego dzwony były odlane przez ludwisarnię Jacob, pochodziły z 1467 roku. Z propozycją zakupienia tych dzwonów wystąpił ks. Wajda – ówczesny proboszcz parafii – na posiedzeniu dozoru parafialnego w dniu 21 września. Kuria Biskupa z Wrocławia w dniu 6 marca 1903 roku udzieliła zgodę na ten zakup, w tym samym czasie dwa dzwony były już w Kielczy. Oczekiwano wówczas tylko na zgodę właściwego ministerstwa. Wystawiono dokument oświadczający, że w wypadku odmowy pozwolenia, dzwony zostaną odesłane. Do tego jednakże nie doszło. W dzwonnicy zawieszono jeden z nich razem z dwoma dzwonami. Pierwszy odlany w firmie Franza Schilinga z Apoldy w Turyngii to największy dzwon, jego waga to 1610 kg odlano go w sierpniu 1903 roku dla jego odlania wykorzystano także trzy małe dzwony o łącznej wadze 206,5 kg, które dotychczas wisiały w dzwonnicy. Drugi dzwon ważący ok. 650 kg wykonała firma Paula Geittnera w roku 1907do jego odlania użyto również materiału pochodzącego z starego dzwonu o wadze ok. 1000 kg. W czasie I wojny światowej na potrzeby przemysły zbrojeniowego zabrano nowe dzwony. Po zakończeniu I wojny światowej w 1919 roku staraniem księdza Wajdy, wykonano trzy dzwony w firmie ludwiniarskiej Paula Geintera z Wrocławia (były to dzwony o średnicach 98 cm, 66 cm i 56 cm) wstawiono je w miejsce zabranych dzwonów. W czasie II wojny światowej zarekwirowano ponownie dzwony a już dwa lata później rozważano możliwość zakupienia nowych, stalowych dzwonów w ich miejsce. Udało się to dopiero dokonać w 1957 roku, gdy proboszcze parafii był ksiądz Bialas. Trzy dzwony ze stali zamówiono w Hucie „Małapanew” w Ozimku. Pierwszy o wadze 1278 roku odlano 17 czerwca (S. Maryia), drugi o wadze 608 kg (S. Urbanus) i trzeci o wadze 332 kg (S. Bartholomaeus) odlano 24 czerwca. Dzwony te poświęcił bp. Franciszek Jop 13 października 1957 roku. Kilka lata temu parafia dotarła do informacji, że jeden z dzwonów o wadze ok. 50 kg pochodzącym z XVI wieku zabranym z Kielczy w czasie drugiej wojny światowej znajduje się w diecezji Paderborn, wówczas podjęto starania o jego odzyskanie – niestety bezskutecznie.

[madohora]

Kościół w Kielczy wybudowany jest na niewielkim pagórku z którego roztacza się widok na pobliskie pola i las, jego zbocza obłożone są dużymi kamieniami polnymi – na jednym z nich widać datę 1804. Głazy te zostały zasypane ziemią po otoczeniu placu kościelnego murowanym ogrodzeniem, które ukończono w 1959 roku. Jego budowę zainicjował ksiądz Wincenty Guzik. Drewniany parkan zastąpiła murowana z kamienia wapiennego podstawa i wykonane z ozdobnych bloczków betonowych słupki. Obok świątyni stoi figura Matki Boskiej Fatimskiej otoczona drzewami i kwiatami. Jej powstanie wiązało się z powiększeniem terenu kościelnego i wymurowaniem ogrodzenia w 1959 roku.

[madohora]

Nad wejściem do zakrystii wisi obraz Matki Bożej Częstochowskiej. Jego historia wiąże się z objawieniami Matki Bożej w Żędowicach. Cud ten miał miejsce w żędowickiej szkole w 1904 roku i został opisany w książce ks. Józefa Żyłki. Dla upamiętnienia tych wydarzeń zakupiono obraz na Jasnej Górze wykonany przez Franciszka Jedrzejczyka. Z tyłu na obrazie są inskrypcje informujące o tym, a także, że jest on zakupiony staraniem proboszcza Wajdy. Obraz poświęcił dnia 16 czerwca 1907 roku generał Retman na Jasnej Górze w Częstochowie. Ostatecznie obraz ten umieszczono w żędowickiej świątyni. W 1915 roku zakupiono mniejszy obraz także staraniem ks. Wajdy, który zawieszono właśnie nad wejściem do zakrystii kielczańskiego kościoła. Na uwagę także zasługują naczynia liturgiczne, które czasem mają wygrawerowane na wewnętrznej stronie podstawy inskrypcje. Na monstrancji wygrawerowano „orane pro donatrice Anastasia” – 1913 r. („Módlcie się za ofiarodawczynię Anastazję”), w spisie inwentarza parafialnego podano, że nazwisko Jerzyna zd. Mutz. Na jednym kielichu wygrawerowano napis „Donum Papae Leonis 1889 r.” (Dar Papieża Leona XIII), poza tymi jest kielich Papieża Leona III, kielich pozłacany i posrebrzany wykonany przez Ferdynanda Bittnera, monstrancja mosiężna wykonana przez Deplara Regensburga.

[madohora]

Po latach i na tym cmentarzu zaprzestano pochówków ze względu na wyczerpujące się miejsca. Nowy teren pod cmentarz parafia otrzymała w 1883 roku od Mateusza i Marii Odelgów. W 1921 roku został on powiększony o ziemię ks. Józefa Wajdy. Na tym cmentarzu w 1997 roku oddano do użytku kaplicę cmentarną wraz z chłodnią. Pieczę nad budową według planów, jakie otrzymał od ustępującego ks. Józefa Gurby sprawował teraźniejszy proboszcz ks. Jan Wypiór. Prace na zewnątrz, jak i w środku kaplicy (ambonka, ławki, katafalk) były wykonywane społecznie. Jedynie więźba dachowa była wykonana przez firmę ciesielską. W dniu 26 października 1997 roku kaplicę podczas Mszy Św. poświecił ks. bp. ordynariusz Alfons Nossol. Kaplica jest pod wezwaniem Dobrego Pasterza.

[madohora]

Jak bogate jest życie parafialne w Kielczy odzwierciedlają to miejscowe wspólnoty. W 1901 roku funkcjonowały przy parafii następujące: Bractwo Różańcowe, Bractwo Matki Bożej Pocieszenia, Bractwo Trzeźwości, Wspólnota Św. Rodziny skupiająca 202 rodziny (1056 członków), Związek Robotniczy. W 1927 roku w parafii funkcjonowała Kongregacja Maryjna Panien, Wspólnota Różańcowa, Stowarzyszenie św. Karola Boromeusza. W 1935 roku powołano w Kielczy III Zakon św. Franciszka, zgromadzenie to zatwierdził o. Makarius Berka z klasztoru w Borkach Wielkich. W parafii także działa Liturgiczna Służba Ołtarza. Spotkanie ministrantów wszystkich pokoleń odbyło się w dniu 1 grudnia 1996 roku, wówczas głoszono, że ministrantem zostaje się na całe życie. Najstarsi z ministrantów tegoż spotkania to Wiktor Guzy (93 lata) i Wilhelm Szaton (90 lat). Wspominano, że wspólnota ta liczyła jeszcze przed wojną za czasów ks. Wajdy – 10 chłopców głównie ze szkoły podstawowej. Obecnie jest liczniejsza w skład niej wchodzi 40 – tu młodych ludzi w wieku od 9 do 25 lat. W 1919 roku dekretem bpa Adolpha z dnia 2 grudnia powołana została w Kielczy Sodalicja Mariańska pod patronatem Ofiarowania Najświętszej Marii Panny i św. Agnieszki. Kongregacja rozwijała się działała również w okresie wojen. Po wojnach w 1947 roku liczyła 86 dziewcząt. W dniu 8 grudnia 2002 roku zorganizowano po raz pierwszy spotkanie marianek wszystkich czasów. Po uroczystościach w kościele dalsze świętowanie odbywało się w remizie strażackiej gdzie dzielono się wspomnieniami i ukazywano fotografie z różnych czasów dotyczące wspólnoty. Na mszy zwrócono uwagę, iż z ksiąg parafialnych i innych dokumentów można wywnioskować, iż tradycja mariańska sięgała w Kielczy prawie stu letniej tradycji. Obecnie odpowiedzialną z wspólnotę jest Aneta Kocot. Przy parafii działa także Parafialny Zespół Caritas. Swoją działalność zapoczątkował w 1995 roku. Założycielem jego był ks. Józef Gurba, a prowadzącą Helena Loch. Obecnie wspólnotą kieruje Danuta Pallach. W początkach działania zespół liczył kilka osób obecnie jest ich ok. 20 – tu osób. Calem zespołu jest bycie z osobami chorymi, samotnymi, ludźmi wymagającymi specjalnej troski, potrzebującymi pomocy duchowej i materialnej. Członkowie wspólnoty udzielają tę pomoc nieodpłatnie. W dniu 16 listopada 1997 roku w parafii rozpoczęła swoją posługę 21 osobowa grupa dorosłych lektorów. Uroczystego wprowadzenia dokonał wówczas dziekan rejonu kluczborskiego ks. Edmund Podzielny. Animatorką wspólnoty lektorów jest Teresa Jaksik

[madohora]

Inne z ważnych wydarzeń, jakimi żyła parafia to peregrynacja obrazu Matki Bożej Częstochowskiej. Była tu przeżywana po raz pierwszy w dniach od 3 do 5 maja 1957 roku. Nawiedzenie Matki Najświętszej w kopii jasnogórskiego obrazu było częścią wielkiej nowenny przed milenium chrztu Polski. Jej program przygotował ks. kard. Stefan Wyszyński podczas internowania w Komańczy. Parafia także wystosowała swoje postanowienia milenijne. Ks. Guzik w księdze parafialnej pisał o tym jak pobożnie witano obraz w Kielczy, parafianie trwali przy obrazie przez 24 godziny, domy i drogi były przystrojone. Wstępem do nawiedzenia Matki Boskiej były 5 dniowe rekolekcje. O postanowieniach dowiadujemy się, że jako główne wpisał proboszcz sprawę powołań kapłańskich. Zobowiązał do tego by rodziny swoim życiem wiary były orędownikami powołań kapłańskich. Wprowadził także wspólne modlitwy o powołania kapłańskie i pogadanki duszpasterza z dziećmi i młodzieżą o kapłaństwie.

[madohora]

Miejscowość Kielcza (Keltsch) wyliczona została w Księdze uposażeń biskupstwa wrocławskiego „Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis” z ok. 1305 roku. Najstarszym zabytkiem w Kielczy są pozostałości po gródku średniowiecznym z końca XIII w. Początki Parafii Rzymskokatolickiej w Kielczy nie są znane. Nie zachowały się dokumenty, które zawierają informację kiedy przy przy grodzisku wczesnośredniowiecznym wybudowano kaplicę czy kościół (ślady po grodzisku, w postaci pagórka, można dzisiaj oglądać na zachód od kościoła). Kościół parafialny powstał prawdopodobnie w XIV w. i nosił wezwanie św. Bartłomieja, wzmianki na jego temat pojawiły się w 1376 roku. Pewne jest jednak, że w roku 1376 była to już parafia. Wiedzę taką daje pochodzący z tego czasu Rejestr z Avinionu, w którym odnotowano, że w archiprezbiteracie toszeckim wśród 21 parafii wypisana jest Kielcza

[madohora]

W roku 1867 do Parafii Rzymskokatolickiej w Kielczy archiprezbiteratu toszeckiego należały miejscowości: Kielcza, Żędowice (Zandowitz), Zawadzkie (Zawadzki), Borowiany (Borowian), Świerkle (Swierkle) oraz Bemowskie (Böhme) . W 1886 roku Parafia Rzymskokatolicka w Kielczy obejmowała następujące miejscowości powiatu strzeleckiego: Borowiany, Kielczę z kolonią Neudorf, Żędowice z koloniami: Bemowskie, Samoscie, Świerkle , Żarek (Zorek), Filipowice / Pustki (Philippolis), Samosch oraz Hutę Zawadzkie (Hüttenetablissement Zawadzki) . Z parafii w Kielczy wyodrębniły się miejscowości: Zawadzkie (1917 rok) oraz Żędowice (1919 rok), które stały się samodzielnymi parafiami.

[madohora]

Jest oczywiste, że pierwotnie kościółek był drewniany. Pierwszym dokumentem dotyczącym domu Bożego w Kielczy jest sprawozdanie wizytacyjne z 1679 r. Dowiadujemy się z niego, że świątynia była masywna, murowana, pokryta gontami. Wnętrze było bez ozdób, z wybielonym ścianami. Obok kościoła stała drewniana dzwonnica z trzema dzwonami.

[madohora]

Parafia św. Bartłomieja Apostoła w Kielczy – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji opolskiej, w dekanacie Zawadzkie

[madohora]

.

[madohora]

Stadion miejski: 400 miejsc siedzących.
W mieście znajduje się też pełnowymiarowa hala sportowa, w której organizowane są różnej maści turnieje klubowe lub charytatywne

[madohora]

W XVI w. wybudowany został drewniany kościół pod wezwaniem św. Walentego (obecnie zabytek znajdujący się na szlaku architektury drewnianej). Z Woźnik pochodzi pierwsza polska księga miejska (1483–1598; polskie zapisy od 1521). Do XVIII w. miasto podlegało coraz silniejszemu uprzemysłowieniu, jak wiele sąsiednich miejscowości. Działały na jego terenie fryszerki i kuźnice. Po 1740 status Woźnik został zredukowany do „osady targowej”. W 1798 miasto zostało prawie całkowicie zniszczone w wyniku pożaru. W XIX w. jest obszarem działania Józefa Lompy, który na jego terenie założył bibliotekę publiczną. W drugiej połowie XIX w. Woźniki liczyły ok. 1500 mieszkańców i była to wówczas jedna z największych miejscowości w ziemi lublinieckiej. W 1858 odzyskało prawa miejskie. W XIX w. na obszarze miasta i sąsiednich gmin eksploatowane miały być pokłady węgla kamiennego i siarki, a na początku XX w. także cynku. Jednakże koncesje nie zostały wykorzystane ze względu na brak połączenia kolejowego. Jednym z głównych udziałowców miał być mieszkający w Świerklańcu Henckel von Donnersmarck.

[madohora]

W 2015 roku powstało Stowarzyszenie Społeczno-Sportowe „Humane” z siedzibą przy ul. Rynek 5 które jest organizatorem wielu imprez charytatywnych na rzecz chorych dzieci. Stowarzyszenie organizuje turnieje sportowe w miejscowej hali, koncerty, jak i wyjazdy

[madohora]

Pomnik Józefa Lompy.
Pomnik 500-lecia odnowienia praw miejskich.
Pomnik 3 Pułku Ułanów na wzgórzu Florianek z 1988.

[madohora]

Najważniejszym pomieszczeniem w ratuszu była sala obrad. Było to jednocześnie największe i najbardziej reprezentacyjne pomieszczenie w budynku, umieszczano je na pierwszym piętrze. Ratusz, jako budowla monumentalna i reprezentacyjna, był znakiem siły i samorządności miasta.

[madohora]

Kościół św. Katarzyny – wzmianki o kościele pochodzą już 1346, był użytkowany przez protestantów w latach 1570–1628. Jest to budowla w stylu romańskim na planie krzyża, lecz wyposażenie kościoła nawiązuje do baroku.

[madohora]

Parafia w Woźnikach istniała już w XIII wieku. Po lokacji miasta, przed 1386 rokiem, wybudowano drugi kościół pw. św. Katarzyny. Kościół ten, po zmianie lokacji w poł. XV w. stał się centrum parafii. Główna nawa kościoła pochodząca z XIV w. była murowana w stylu gotyckim. Kościół był przebudowany przez protestantów w XVI w. - dobudowano kaplice boczne. Jedna z nich miała być przeznaczona na kryptę - grobowiec Kamieńców (dziedziców na Woźnikach). Odbudowany, przeszedł modyfikację od stylu gotyckiego, poprzez formy renesansowe do baroku. Pierwotną, drewnianą wieżę, zamieniono w latach 1607-1608 na murowaną. W roku 1798 kościół spłonął podczas pożaru miasta. Odbudowa kościoła trwała do roku 1829.

[madohora]

Kościół otoczony jest cmentarzem. W sąsiedztwie kościoła znajduje się grób księdza Józefa Lompy, znanego górnośląskiego poety i nauczyciela.

[madohora]

Wioska Woźniki została wymieniona po raz pierwszy w dokumentach w 1206 roku. Około 1270 roku Woźniki otrzymały pierwsze prawa miejskie (targowe), są więc jednym z najstarszych miast górnośląskich. W 1454 roku pełnię praw miejskich nadał Woźnikom książę strzelecko – niemodliński Bernard. Pomimo swego peryferyjnego położenia, Woźniki rozwijały się tak prężnie, że nie ustępowały takim miastom jak Bytom czy Gliwice. Po wojnach śląskich i włączeniu miasta do Prus, Woźniki utraciły przejściowo prawa miejskie. Mimo tego były ważną stacją celną na granicy prusko - rosyjskiej. W 1815 roku przez Woźniki przejeżdżał na Kongres Wiedeński Car Rosji Aleksander. Dzięki staraniom burmistrza Juliusa Radlika miasto dekretem królewskim zostało w 1858 zrównane w prawach z innymi miastami Prus.

[madohora]

Kościół Św Walentego w Woźnikach
Czas powstania kościoła jest trudny do określenia. Najstarsza wzmianka o jego istnieniu pochodzi z XV wieku. Drewniany kościół wznisiono na miejscu poprzedniego, prawdopodobnie jeszcze w średniowieczu. Kościół zbudowany jest na planie prostokąta. W XVIII wieku dobudowano nową kruchtę - babiniec. W latach 1798 - 1813 - podczas odbudowywania po pożarze kościoła św. Katarzyny - pełni funkcję kościoła parafialnego.
W 1901 roku dokonano generalnego remontu kościoła. Sceny z życia Chrystusa umieszczono na czterech ścianach prezbiterium. Pod parapetem chóru znajdują się natomiast wizerunki świętych: Piotra, Walentego i Pawła. Ambona została także pokryta polichromią oraz ozdobiona dekoracją z papier mache z motywami cesarskich orłów oraz postaciami czterech ewangelistów. Wymieniono również ołtarz, w którym znajduje się obraz olejny przedstawiający matkę z dzieckiem, klęczącą przed św. Walentym. Obecnie kościółek należy do woźnickiej parafii i przede wszystkim pełni funkcję kościoła przycmentarnego.

[madohora]

Kaplica w Babienicy. Kaplica murowana z końca XIX wieku wybudowana przy dawnej drodze łączącej Babienicę z Lubszą

[madohora]

Kaplica św. Jana Nepomucena w Lubszy z końca XVIII w. Obecnie w kaplicy znajduje się figura Matki Boskiej, a drewniana figura św Jana Nepomucena została ze względów bezpieczeństwa przeniesiona do kościoła św Jakuba w Lubszy.

[madohora]

Kaplica murowana w Śliwie z lat 30 XX wieku ustawiona w miejscu wczesniejszej zniszczonej przez piorun.

[madohora]

Czarny Las – obszar dworski, mieszka tu 69 mieszkańców. Majątek należy do von Niegoleskiego

[madohora]

Burmistrz Hiltawski. W skład zarządu miasta wchodzili rzeźnik Reinhold Pichen i bednarz Julius Fuβ. Radnymi byli: Hoffmann, Franz Flakus, Paul Gnatzy, Hermann Brauer, Julius Fuβ, Reinhold Pichen, Schikora, Appolonius Jarzombek, Theodor Flakus, Franz Morzinek, Mierzwa i Adolf Bazan. Sekretarzem miasta był Josef Kawaletz, skarbnikiem Karl Kawaletz
Funkcjonuje policja miejska w obsadzie sierżanta Maxischa i 2 policjantów, ochotnicza straż pożarna w obsadzie naczelnika Schittko i 41 strażaków.

[madohora]

W Woźnikach znajduje się biblioteka publiczna, prócz tego w powiecie funkcjonuje Biblioteka wędrowna, która ma swoje punkty wypożyczeń w Dyrdach, Ligocie Woźnickiej, Kamienicy, Kamieńskich Młynach, Łanach, Lubszy, Piasku i Psarach

[madohora]

Babienica (daw. Babienice oraz Babinica, niem. Babinitz) wieś sołecka w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Woźniki. Liczy ponad 1000 mieszkańców.

[madohora]

Pierwsza mówi o zarazie, która w krótkim czasie uśmierciła wszystkich mieszkańców, oprócz jednej kobiety. Ludzie bali się zbliżać do granic miejscowości. Znalazł się jednak śmiałek, który po powrocie miał wypowiedzieć słowa: "zaraza wszystkich zabiła, a jednej babie nic nie zrobiła". Inne podanie głosi, że ocalała kobieta wymodliła swoje życie przed kapliczką, która kiedyś stała w miejscu dzisiejszej murowanej kaplicy. Wizerunek klęczącej pod krzyżem kobiety widnieje na herbie Babienicy. Pieczęć z tym herbem pochodzi z 1829 roku. Używano jej do 1922 roku na niemieckiej pieczęci, a następnie wizerunek przeniesiono na pieczęć polską[8]. Krzyż w herbie jest złoty, kobieta ubrana na biało, niebieskie tło.

[madohora]

Parafia św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Babienicy
Osadnictwo w Babienicy sięga późnego średniowiecza. Z pól, które należą do miejscowości Babienica bierze początek rzeka Liswarta. Nazwa Babienica pochodzi od „baby”, która jako jedyna przetrwała we wsi zarazę. Teren parafii jest rolniczy. Parafia jest jednolita pod względem wyznaniowym.

[madohora]

Czarny Las (niem. Hilsbach) – wieś w Polsce, położona w województwie śląskim, w powiecie częstochowskim, w gminie Mykanów.

[madohora]

[madohora]

Lochy lublinieckiego zamku

Wieść gminna głosi, że zamek lubliniecki posiadał głębokie piwnice oraz prowadzące zeń lochy. Te ostatnie sięgać mają Parku Grunwaldzkiego. W latach sześćdziesiątych ubiegłego stulecia z polecenia dr Emila Cyrana, ówczesnego dyrektora szpitala, miały zostać zamurowane doń wejścia.
W jednym ze starych krakowskich kalendarzy157 zachowały się notatki nieznanego z imienia i nazwiska podróżnika, który gościł w lublinieckim zamku w trakcie swej podróży do Wiednia. Zanotował on, iż jeden z byłych właścicieli zamku był wielkim okrutnikiem, ponieważ polecił on w zamkowych lochach zamęczyć swego poddanego.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

LUBLINIEC TURYSTYCZNIE

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

1585-1587 W Lublińcu powstaje cech kowali, płócienników.

[madohora]

[madohora]

Od czerwca 1922 roku polskie władze przejęły administrację w mieście, a dnia 26 czerwca tegoż roku wmaszerował do Lublińca, wyznaczonego jako miasto garnizonowe, 74. pułk piechoty i zakwaterował się w byłych koszarach niemieckich. 31 maja 1927 roku parafia św. Mikołaja wydzierżawiła kościół dla potrzeb dusz- pasterstwa wojskowego. Ponieważ tutejszy garnizon był bardzo duży, w 1929 roku rozpoczęto rozbudowę kościoła, poszerzając go o dwie boczne nawy. Plany rozbudowy kościoła wykonał katowicki architekt Jan Biasion. Prace realizowano systemem gospodarczym, siłami wojska, pod nadzorem kapitana Edmunda Przychodzkiego i sierżanta Wojciecha Komorniczaka – obeznanych z budownictwem. Na patrona wojskowej parafii obrano św. Michała Archanioła, któremu poświęcono ołtarz boczny w północnej nawie. W chwili wybuchu II wojny światowej kościół powrócił do macierzystej parafii. W 1962 roku kościół pw. Krzyża Świętego został ustanowiony rektoratem. 15 grudnia 1990 roku dekretem biskupa katowickiego Damiana Zimonia została erygowana parafia Podwyższenia Krzyża Świętego.

[madohora]

Parafia Świętej Teresy Benedykty od Krzyża

Steblów od dawien dawna był częścią parafii św. Mikołaja w Lublińcu. Jednak mieszkańcy pragnęli mieć własny kościół, z powodu znacznej odległości do kościoła parafialnego. Starania te zostały uwieńczone sukcesem w 1981 r., kiedy uzyskano zezwolenie na przeniesienie zabytkowego kościoła pw. św. Anny z centrum Lublińca na teren dzielnicy Steblów, i otrzymano zgodę na wybudowanie nowego kościoła.
W 1984 r. rodząca się parafia nabyła od Ojców Oblatów z Lublińca drewniany barak katechetyczny, w którym zaczęto odprawiać Msze św. i katechizować dzieci. Kościół pw. św. Anny pozostał na dawnym miejscu, a budowę nowej świątyni w Steblowie rozpoczęto w lipcu 1985 r. Konsekracji kościoła dokonano 8 grudnia 1991 r., lecz już wcześniej, tj. 1 lipca 1991 r. erygowano w Steblowie parafię. W związku z wyniesieniem na ołtarze w 1987 r. Edyty Stein, związanej rodzinnie i emocjonalnie z Lublińcem, zrodził się pomysł, aby została ona Patronką nowego kościoła. W 1989 r. Kuria Diecezjalna w Katowicach uzyskała reskrypt Stolicy Apostolskiej nadający budowanemu kościołowi wezwanie bł. Teresy Benedykty od Krzyża (Edyty Stein). Był to wtedy jedyny kościół w Europie pod tym wezwaniem.

[madohora]

Sceny znajdują się dookoła prezbiterium w dwóch rzędach i łączą się z sobą w swoisty „kadr filmowy”. Mamy bowiem do czynienia z tzw. techniką kadrową: malowidła były zazwyczaj niewielkie, malowane właśnie w kwadratowych lub prostokątnych polach. Towarzyszył temu niezwykły pomysł i kunszt oraz duża aranżacja plastyczna, niezbyt często spotykana w gotyku. Widzimy kolejne momenty z życia Jezusa Chrystusa przedstawione w obrazowy sposób. Lubeckie malowidła są wspaniałym przykładem Biblii pauperum dla wiernych tamtych czasów.

[madohora]

1579 Pierwsze w Europie mapy górnicze wykonuje Jan Trapp z Turyngii dotyczą sztolni Św. Jakuba w Tarnowskich Górach.

[madohora]

1606 W Lubecku jest proboszczem ks. Stanislaus Zajonczkowsky.

[madohora]

1620 II Najazd na Śląsk wysłanego cesarzowi z odsieczą przez króla Zygmunta III Wazę oddziału najemnego lisowczyków. Po uderzeniu na księstwo Opolsko- raciborskie, Lisowczycy spustoszyli Skoczów i Strumień w księstwie cieszyńskim.

[madohora]

1630 Większość dóbr skonfiskowane Kochcickim w tym Lubecko przejmuje Andrzej Cellary za 75 tys. guldenów.

[madohora]

1639 Urbacze czyli spis dóbr zamkowych i kmieci szczegółowo opisuje z Lubecko.
1639 –1679 W Lubecku nauczycielem w szkole i organistą jest Wacław Jabłonka, dzieci uczą się pisania i czytania oraz religii.
1639–1655 Proboszczem w Lubecku ks. Mateusz Brzeznitzky.

[madohora]

1645 Dobra ziemi Lublinieckiej przejmuje Piotr Jarosław Graff Cellarych.
1645 W Lublińcu przy kościele św. Mikołaja powstaje kaplica Cellarich.
1645 W Lublińcu powstaje drewniany kościół św. Anny odbudowany 1754r

[madohora]

XVII Nie wiadomo czy w czasie reformacji kościół został przejęty przez innowierców. Wiadomo natomiast, że w drugiej połowie wieku na terenie parafii mieszkało kilku luteranów, a nawet jedna rodzina (Chamerów) kalwinistów.

[madohora]

1655.11.28-1687(1688) Proboszczem w Lubecku jest ks. Simon Kubacius pochodzi z Olesna ur.1614r, a studia skończył w Wrocławiu w 1651r. W dokumentach zapisano, że jest to ósmy proboszcz parafii Lubecko.
1655 Lubliniec po pożarze z 1650r odbudowuje się w stylu barokowym.
1655 Przed Szwedami w Lublinieckim zamku znajduje schronienie obraz Matki Boskiej Częstochowskiej. Następnie została przewieziona do Głogówka i oddana w opiekę tamtejszym paulinom.

[madohora]

1688 Miejscowość pisze się: Lubeczka. Kościół otrzymał nową chrzcielnice która jest do dziś.

[madohora]

1704-1749.03.22 Proboszczem w Lubecku jest ks. Jerzy Franciszek de Zmieszkał. Z pochodzenia Czech z Domanowic. Z biegiem lat oponował język polski. Zamarł i pochowany w Lubecku.

[madohora]

1717.07.2 W dzień św. Urbana Lubliniec nawiedza potężne niespotykane dotąd gradobicie, które zniszczyło domy a także zboże, Lubliniec ślubuje pielgrzymkę do Lubecka.
1717.08.29 Burmistrz Lublińca wraz z radnymi spisali dokument w którym uznali gradobicie za karę z powodu niedotrzymania zobowiązań przodków i zobowiązali się na coroczną pielgrzymkę do Matki Boskiej Lubeckiej dnia 2 lipca.
1717.09.08 Koronacja w Częstochowie obrazu na Jasnej Górze koronami ufundowanymi przez króla Augusta II Sasa.

[madohora]

1720.03.12 Miedzy innymi ks. Jerzy Franciszek Zmieszkał podpisuje protokół ojca Paulina o cudownym znalezieniu obrazu matki boskiej w Lubecku.
1720 Ambroży Nieszporkowicz wydaje książkę „Odrobiny ze stołu królewskiego, czyli historya łaski i cuda Obrazu częstochowskiego i jego ważniejszych kopii…”na str.47 i 48 opisuje Cudowne zalezienie w Lubecku.
1720.09.17 Protokół wizytacyjny wymienia miejscowości należące do parafii: Glinica, Lisowice, Kochcice, Kochanowice i Zborowskie. Dodatkowo należały także Łagiewniki Wielkie z kościołem filialnym św. Jana Chrzciciela.

[madohora]

1724.08.22 Po wizycie w Kościele w Lubecku z ciężkich boleści uleczony zostaje pielgrzym z Jawornicy oraz z głuchoty dwoje pielgrzymów z Toszka.

[madohora]

1726 Rok założenia Księgi metrykalnej chrztów. Jest to księga która zachowała się do dzisiejszych czasów. Wcześniejszych brak.

[madohora]

1729 Rok założenia Księgi ślubów parafii Lubecko.

[madohora]

1738.03.17 Pierwszy list z Rzymu do Ojca Świętego do kurii biskupiej Wrocławia mówiący o konieczności zachowania obrazka oraz czczenia kultu Maryjnego. List ten jest odpowiedzią Watykanu na list dziedzica ziem Lublinieckich Piotra Garnirza, poproszonego przez proboszcza Zmiszkała o pomoc w odzyskaniu obrazu.
1738 Wikarym w Lubecku jest ks. Andreas Tourcka.
1738 Drugi list z Rzymu do kurii biskupiej do Wrocławia nakazujący zwrócenie obrazka Matki Boskiej do Lubecka.

[madohora]

ODPUST PORCJUNKULI - Niedziela

[madohora]

Dlaczego święto Matki Bożej Anielskiej Porcjunkuli?
Otóż ma to związek z kościołem Matki Bożej Anielskiej pod Asyżem. Według podania, była to pierwotnie kapliczka ufundowana w VI w. (2 km na południe od Asyżu) przez pielgrzymów wracających z Ziemi Świętej. Mieli oni przywieźć grudkę ziemi z grobu Matki Bożej. Za czasów św. Franciszka kapliczka ta miała już nazwę Matki Bożej Anielskiej. Była ona wówczas w stanie ruiny, dlatego też św. "Biedaczyna" z Asyżu w zimie 1207/1208 r. odbudował ją i tam zamieszkał. Wkrótce przyłączyli się do niego towarzysze. Nie jest wykluczone, że ona sam nadał jej nazwę Matki Bożej Anielskiej, bo jak głosi legenda, słyszano często nad kapliczką głosy anielskie. W tym czasie kapliczka wraz z przyległą posesją stanowiła jeszcze własność benedyktynów z pobliskiej góry Subasio, jednak wkrótce (1211 r.) odstąpili ją św. Franciszkowi i jego współbraciom, którzy wybudowali sobie tam ubogie szałasy - domy. W kilka lat później, dokładnie 2 sierpnia 1216 r., miało miejsce uroczyste poświęcenie (konsekracja) kapliczki-kościółka.

[madohora]

Dwieście lat później - w roku 1415 św. Bernardyn ze Sieny osadził tu swoich synów duchowych - obserwantów, którzy wystawili tu spory klasztor wraz z okazałym kościołem. W latach 1569-1678 wybudowano świątynię, w środku której znajduje się w stanie surowym zachowany pierwotny kościółek-kapliczka Porcjunkula. Przy końcu bocznej nazwy jest cela, w której mieszkał i dokonał życia św. Franciszek. 11 kwietnia 1909 r. papież Pius X podniósł kościół Matki Bożej Anielskiej w Asyżu do godności Bazyliki patriarchalnej i papieskiej.

[madohora]

Od XIV w. papieże zaczęli podobny odpust na ten dzień przyznawać poszczególnym kościołom franciszkańskim. Dostępować go mieli wszyscy ci wierni, którzy tego dnia nawiedzą któryś z kościołów franciszkańskich. W 1847 r. Papież Pius IX poszedł jeszcze dalej i przywilej odpustu rozszerzył na wszystkie kościoły parafialne i inne, przy których jest III Zakon św. Franciszka. W 1910 r. papież Pius X udzielił na ten dzień tego odpustu wszystkim kościołom, jeśli tylko biskup uzna to za stosowne. W rok później św. Pius X przywilej ten rozszerzył na wszystkie kościoły.

[madohora]

Warto więc tego dnia skorzystać ze "skarbca Bożego Miłosierdzia" i uzyskać za przyczyną Matki Bożej Anielskiej i św. Franciszka odpust zupełny, czyli darowanie kary doczesnej za popełnione grzechy.

[madohora]

Wierna kopia Porcjunkuli znajduje się w obrębie zespołu kościelno-klasztornego oo. franciszkanów-reformatów w Wieliczce. Kapliczkę poświęcił 11 czerwca 2000 roku kardynał Franciszek Macharski

[madohora]

Św. Franciszek z Asyżu gorąco prosił Boga o łaskę zbawienia wszystkich ludzi. Objawili mu się Jezus i Maryja, obiecując mu, że kto z wiernych chrześcijan nawiedzi kapliczkę Porcjunkuli pw. Matki Bożej Anielskiej od I nieszporów, czyli zachodu słońca 1 sierpnia do II nieszporów, czyli zachodu słońca 2 sierpnia (Uroczystość Matki Bożej Anielskiej), ten dostąpi łaski odpustu zupełnego odpuszczenia win za wszystkie swoje grzechy i darowania przed Bogiem kary doczesnej za grzechy, ale musi się z nich szczerze wcześniej wyspowiadać, otrzymując ważnie sakramentalne rozgrzeszenie. Ponieważ trudno było wiernym z odległych stron świata spełnić te warunki, więc Kościół zatwierdził, że Odpust Porcjunkuli mogą dostąpić wszyscy bracia i siostry należący do któregoś z trzech zakonów franciszkańskich, którzy od zachodu słońca 1 sierpnia do zachodu słońca 2 sierpnia nawiedzą dowolny kościół franciszkański, przy którym pełnią posługę duchową zakonnicy franciszkańscy.

[madohora]

Każdy, kto w tym dniu (2 sierpnia) nawiedzi swój kościół franciszkański bądź parafialny, spełniając zwykłe warunki konieczne do uzyskania odpustu, zyskuje odpust zupełny.

[madohora]

ODPUST ZUPEŁNY - www.franciszkanue.net

[madohora]

Czym jest Uroczystość Odpustowa?
W czasach dewaluacji wielu zwyczajów, które ongiś były bardzo żywe, warto zastanowić się jakie jest znaczenie odpustu parafialnego.
Odpust parafialny jest doroczną uroczystością rodziny parafialnej związaną ze świętem patronalnym parafii lub kościoła. U nas jest kościół i parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa.
Dzień odpustu jest związany z możliwością uzyskania daru duchowego jakim jest odpust zupełny czyli darowanie wszystkich kar doczesnych za popełnione grzechy.
Przez grzech bowiem zaciągamy winę wobec Boga i ponosimy karę, która ma pomóc przezwyciężyć zło jaki grzech w nas posiał i wyrządził.. Karę można odpokutować w doczesności np. przez uczynki pokutne, uczynki miłosierdzia, inne dobre uczynki czy modlitwy.

[madohora]

Wiadomo, że zazwyczaj pani domu musi zakrzątnąć się przy przygotowaniu odpustowego obiadu, dlatego niech przyjdzie na wcześniejszą Mszę świętą. Natomiast na sumę niech przybędą pozostali członkowie rodziny i zaproszeni odpustowi goście.

[madohora]

Punktem honoru rodziny jest by nikt się nie spił podczas uroczystości odpustowej w parafii. Także w tym roku będzie można zamawiać ciasto odpustowe w kształcie serca, na które można składać zgłoszenia w zakrystii. Odbierać je będzie można w sobotę od godz. 11.00 –12.00. Jak w poprzednie lata jeżeli coś parafianie dorzucą do kosztów własnych ciasta, to przeznaczymy to na pomoc dla udających się na rekolekcje wakacyjne, czy na wakacje z Bogiem. Zapraszam Was do takiego pięknego i Bożego przeżycia odpustu. Pamiętajcie też, że na probostwie kapłanów z dekanatu trzeba ugościć i sumistę oraz kaznodzieję zaopatrzyć.

[madohora]

CO TO JEST ODPUST - krolowapolski.brzegdolny.pl

[madohora]

Dlaczego Bóg, który w sakramencie pokuty odpuszcza mi grzechy, jeszcze zachęca mnie do tego, żeby korzystać z odpustów? Czy nie wystarczy, że odpuścił mi już grzech

[madohora]

Moglibyśmy zatem powiedzieć, że każdy zły czyn, grzech przez nas popełniony potrzebuje nie tylko przebaczenia Boga i człowieka, wobec którego zawiniliśmy, ale również wymaga poniesienia konsekwencji, które grzech za sobą niesie. (Bardzo mocno upraszczając: jeśli Jaś zbije szybę sąsiadce, to mimo, że dobra sąsiadka mu wybaczy, to zapewne będzie musiał ponieść jakąś karę za swój czyn).

[madohora]

"Ty jesteś Piotr czyli Skała, i na tej skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie" (Mt 16, 18n). Te słowa wypowiedziane bezpośrednio do Piotra, ale również do każdego Jego następcy, a więc Papieża, nadają mu moc odpuszczania grzechów. Bóg bowiem nie chce pozostawić człowieka w potępieniu. Nie chce również, by człowiek cierpiał, choć sprawiedliwie, za swoje grzechy.

[madohora]

Wraz z udzieleniem odpustu Stolica Apostolska określa zawsze warunki jego uzyskania. Każdy bowiem chrześcijanin przez ich spełnienie okazuje własny trud i chęć otrzymana tej łaski Bożej. Wśród tych warunków może być konkretna modlitwa w dany dzień, nawiedzenie miejsca świętego lub konkretnej świątyni, konkretny uczynek miłosierdzia. Często jednak słyszymy, że odpust można uzyskać pod zwykłymi warunkami. Co wtedy należy wykonać
1. wierny musi być w stanie łaski uświęcającej (Komunia św.);
2. wzbudzić w sobie wewnętrzną postawę całkowitego oderwania od grzechu, także powszedniego;
3. pomodlić się zgodnie z intencjami Ojca Świętego ("Ojcze nasz", "Zdrowaś" i jedna dowolna modlitwa).
Odpust zupełny, darujący wszelkie kary doczesna, można uzyskać jedynie raz dziennie.

[madohora]

Odpust można uzyskać za siebie lub za osobę zmarłą. Nie można go uzyskać za inną osobę żyjącą, gdyż ona sama ma szansę jeszcze zatroszczyć się o swoje zbawienie.

[madohora]

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) rel. w Kościele katolickim: darowanie przez Boga kary doczesnej za grzechy, które zostały odpuszczone co do winy;
(1.2) etn. Uroczystość kościelna ku czci patrona danego kościoła połączona z kiermaszem bądź festynem

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Pięć warunków zyskania odpustu zupełnego

Odpust zupełny może zyskać osoba ochrzczona, będąca w jedności z Kościołem spełniając pięć warunków podanych przez Kościół. Żeby zyskać odpust zupełny muszą być spełnione wszystkie pięć warunków. Kolejność spełnienia tych warunków nie jest ważna. Najważniejsze jest by przez cały ten czas, (dzień) być w stanie łaski uświęcającej.

[madohora]

Odpust możemy ofiarować za siebie lub za dowolną osobę zmarłą, lub też wielu zmarłych, dusze w czyśćcu cierpiące, należy tutaj dokonać wyboru. Nie można ofiarować odpustu za drugiego człowieka. Nie można jednocześnie ofiarować odpustu zupełnego za siebie i za zmarłych. Odpust zupełny mogę zyskać tylko raz w ciągu dnia. Odpustów cząstkowych mogę zyskać wiele w ciągu dnia.

[madohora]

tabernakulum w kościele lub kaplicy. Najświętszy Sakrament nie musi być wystawiony, wystarczy sama obecność w tabernakulum.
adoracja Najświętszego Sakramentu przynajmniej przez pół godziny w kościele lub kaplicy.
odprawienie Drogi Krzyżowej w kościele, kaplicy lub na kalwarii, także przy stacjach drogi krzyżowej erygowanej, poświęconej.

[madohora]

Dzieła obdarzone odpustem zupełnym

1. Adoracja Najświętszego sakramentu trwająca przynajmniej pół godziny.
2. Pobożne przyjęcie – choćby tylko przez radio – Błogosławieństwa Papieskiego udzielanego Miastu i Światu.
3. nawiedzenie cmentarza w dniach od 1 do 8 listopada połączone z modlitwą za zmarłych – choćby tylko w myśli za zmarłych (odpust ten może być ofiarowany tylko za dusze w czyśćcu cierpiące); w pozostałe dni roku – odpust cząstkowy.
Pobożny udział w obrzędzie liturgicznym w Wielki Piątek i ucałowanie krzyża.
5. Udział w ćwiczeniach duchowych trwających przynajmniej przez trzy dni.
6. Publiczne odmówienie Aktu Wynagrodzenia w uroczystość Najświętszego Serca Jezusowego.
7. Publiczne odmówienie Aktu poświęcenia rodzaju ludzkiego Chrystusowi Królowi w uroczystość Chrystusa Króla.
W uroczystość św. Apostołów Piotra i Pawła, każdy kto pobożnie używa przedmiotu religijnego (krzyża, różańca, szkaplerzna, medalika) poświęconego przez Papieża lub Biskupa i w tym dniu odmówi Wyznanie Wiary.
9. Wysłuchanie w czasie misji kilku kazań i udział w uroczystym ich zakończeniu.
10. Przystąpienie po raz pierwszy do Komunii św. lub udział w takiej pobożnej ceremonii.
11. Odprawienie pierwszej Mszy św. lub pobożne uczestnictwo w niej.
12. Odmówienie różańca w kościele, w rodzinie, we wspólnocie zakonnej (należy odmówić przynajmniej jedną część, jednakże pięć dziesiątek w sposób ciągły, z modlitwą ustną należy połączyć pobożne rozważanie tajemnic, w publicznym odmawianiu tajemnice winne być zapowiadane zgodnie z zatwierdzoną miejscową praktyką, w odmawianiu prywatnym wystarczy, że wierny łączy z modlitwą ustną rozważanie tajemnic).
13. Odnowienie przez kapłana w 25-, 50-, 60-lecie święceń kapłańskich postanowienia wiernego wypełniania obowiązków swojego powołania, uczestniczenie w Mszy św. jubileuszowej.
14. Czytanie i rozważanie Pisma św. z szacunkiem należnym słowu Bożemu, przynajmniej przez pół godziny.
15. Nawiedzenie kościoła, w którym trwa Synod diecezjalny i odmówienie tam “Ojcze nasz” i “Wierzę w Boga”.
16. Odmówienie w sposób uroczysty hymnu “Przed tak wielkim Sakramentem” w Wielki Czwartek.
17. Odmówienie w sposób uroczysty hymnu “Przed tak wielkim Sakramentem” w uroczystość Bożego Ciała.
18. Publiczne odmówienie hymnu: “Ciebie Boże wielbimy” w ostatnim dniu roku.
19. Publiczne odmówienie hymnu “Przybądź Duchu Stworzycielu” w Nowy Rok i w Zesłanie Ducha Świętego.
20. Pobożne odprawienie Drogi Krzyżowej (przed stacjami prawnie irygowanymi, połączone z rozważaniem Męki i Śmierci Chrystusa i przechodzeniem od stacji do stacji; w publicznym odprawianiu wystarczy przechodzenie prowadzącego).

[madohora]

1740-1742 Pierwsza wojna Śląska w wyniku której Król pruski Fryderyk II Wielki zajmuje ziemie kłodzką, oraz większość ziem Górnego Śląska,

[madohora]

1742.06.11 Koniec I wojny śląskiej. Podpisanie pokoju we Wrocławiu. Po pierwszej wojnie śląskiej prawie cały Śląsk z Lubeckim jest pod panowaniem Pruskim.
1742-1746Wikarym w Lubecku jest ks. Wawrzyniec Litzko.
1742 Pierwsza przebudowa kościoła wg Książki ks. Banasia.

[madohora]

1744-1745 Druga wojna śląska.

[madohora]

Kokotek do połowy XX w. należał do parafii św. Mikołaja w Lublińcu. W czasie wojny, w 1942 r., w prywatnym mieszkaniu urządzono kaplicę p.w. Św. Elżbiety, gdzie gromadzili się na nabożeństwach wierni z Kokotka. Do kaplicy sporadycznie dojeżdżali duszpasterze macierzystej parafii w Lublińcu. Dopiero w 1960 r. w Kokotku utworzono samodzielną stację duszpasterską, do której skierowano osobnego kapłana. W następnych latach rozbudowano kaplicę, wybudowano probostwo i założono cmentarz. 16 maja 1980 r. erygowano w Kokotku samodzielną parafię Najświętszej Maryi Panny Królowej. Jednak dopiero w 1983 r. można było sporządzić notarialne akty własności budynków: kościoła, probostwa, domu rekolekcyjnego i przyległych gruntów. Z uwagi na wysokie walory całej okolicy, na terenie parafii (położonej w lesie, wśród stawów i rzek) powstały różne ośrodki wypoczynkowe. W latach 60-tych utworzono tam 3 obozy harcerskie, o częściowo stałej zabudowie. W latach 70-tych zbudowano największy obiekt wypoczynkowy – przy hotelu „Silesiana”, następnie – ośrodek dla młodzieży ZMS (dzisiejszy „Juventur”, hotel „Dom Zucha” i ośrodek wypoczynkowy WPK z Katowic). W tym czasie rozwinęło się również prywatne budownictwo domków letniskowych, których obecnie jest już około 300. Ponieważ imprezy organizowane w większości obiektów rekreacyjnych wywierały negatywny wpływ na mieszkańców, powstała potrzeba stworzenia w parafii alternatywnego, katolickiego ośrodka rekreacyjno-rekolekcyjnego dla dzieci, młodzieży i dorosłych. Pierwszy budynek, z przeznaczeniem na ośrodek, ukończono w 1975 r., drugi funkcjonuje od 1995 r., a trzeci od 1998 r.

[madohora]

Rok 1992 był szczególnym w dziejach parafii. 20 września uroczyście obchodzono 50 rocznicę utworzenia parafii św. Stanisława Kostki i 70 rocznicę pobytu Ojców Oblatów w Lublińcu, a 14 listopada tegoż roku, biskup gliwicki Jan Wieczorek konsekrował w Solarni nowy kościół filialny. W konsekrowanym ołtarzu złożono relikwie Św. Męczenników Rzymskich. W latach 1999-2000 dobudowano do kościoła parafialnego wieżę, w której umieszczono trzy nowo odlane dzwony. W 2002 r. rozpoczęto prace związane z modernizacją schodów wejściowych i rozbudową krużganków.

[madohora]

W okresie reformacji kościół w Lublińcu, jak podają wszelkie źródła, przejęli luteranie.

[madohora]

Do 1716 roku lubliniecka parafia należała do dekanatu oleskiego. Dnia 20 lutego 1716 roku został utworzony nowy dekanat lubliniecki, którego pierwszym dziekanem został ks. Teofil Strachwitz, lubliniecki proboszcz. W skład dekanatu weszły istniejące wtedy w okolicach Lublińca parafie: Siera­ków, Sadów, Lubecko, Pawonków i Dobrodzień oraz Lubliniec.

[madohora]

[madohora]

8 października 1993 roku szef sztabu generalnego Wojska Polskiego wydał rozporządzenie o formowaniu nowej jednostki: 1. Pułku specjalnego. Jednostka osiągnęła gotowość do zadań bojowych w roku 1994, a 23 listopada 1995 roku Prezydent RP na wniosek Ministra Obrony Narodowej przyznał nowej jednostce sztandar.

[madohora]

Kościół jest orientowany a typową konstrukcję wieńcową posadowiono na ceglanej podmurówce. Prostokątna nawa kończy się trójbocznie zamkniętym prezbiterium. Od strony zachodniej znajduje się nieduża kruchta, a od północnej – zakrystia. Dach dwuspadowy obity został gontem. Sygnaturkę umieszczono w sześciobocznej wieżyczce z latarnią zwieńczoną ostrosłupowym hełmem. We wnętrzu, nakrytym płaskim stropem, znajdziemy barokowe wyposażenie. W ołtarzu głównym wisi XVII-wieczny obraz św. Anny, a po bokach stoją figury czterech ewangelistów, z tego samego okresu. Na ołtarzu widnieje również herb Cellarych.

[madohora]

W swojej historii zamek – „fortalicium” - wymieniany był już w dokumentach z XIV wieku (1397 r. „die Feste”). Rozbudowany był w XVII wieku (1640 r.), a w XVIII wieku (1765 r.) przebudowany w stylu barokowym. Ostatnia modernizacja miała miejsce w latach 1892/93. Od połowy XIX wieku zamek pełnił różne funkcje publiczne. W zamku mieścił się m. in. Sąd Powiatowy (1849-92), Starostwo Powiatowe (1854-74), Szpital dla Chorych Umysłowo (od 1893), Zakład Psychiatryczny i Poprawczy (od 1896) a od 1904 r. Zakład Psychiatryczny.

[madohora]

Muzeum Edyty Stein

Muzeum Pro Memoria Edith Stein mieści się przy ulicy Edyty Stein 2 w Lublińcu, na piętrze domu Courantów – dziadków Edyty Stein, męczennicy i świętej Kościoła katolickiego, patronki Lublińca.
Muzeum zostało otwarte w 2009 roku. Jest to nowoczesny obiekt, składający się z dwóch sal: wystawienniczej – ze stałą ekspozycją poświęconą patronce oraz wielofunkcyjnej, wyposażonej w nowoczesny sprzęt audiowizualny, dzięki któremu możliwe jest organizowanie wystaw, wernisaży oraz pokazów.

[madohora]

W latach 1867-1935 blisko Lubecka żyła Franciszka Ciemienga, wielka czcicielka Matki Bożej Lubeckiej, charyzmatyczka, która umarła w opinii świętości.

[madohora]

Chrześcijaństwo, jeśli pójdziemy wprost do jego istoty, jest religią Miłości. Bóg jest miłością, mówi Jan apostoł, kto trwa w miłości, trwa w Bogu, a Bóg trwa w nim. Wszelkie pogłębienie świadomości naszej wiary musi zaowocować lepszym zrozumieniem tego. Nie możemy oczywiście zapoznawać jakichkolwiek uwarunkowań tej miłości i jej naturalnych podstaw, a zwłaszcza sprawiedliwości, bez której jest ona tylko fałszywą miłością; sprawiedliwości, z której dziś kpi się tak samo jak z niej samej. Musimy strzec się tych jej plagiatów, grubych czy subtelnych, dziś tak licznych, albo tych uproszczonych recept na jej osiągnięcie. Ale koniec końców wszystko jest ze względu na nią. Ona jest absolutem, któremu wszystko jest podporządkowane, ze względu na który wszystko powinno być osądzane. Otóż czy to gwałtownymi atakami, czy też tysiącznymi subtelniejszymi drogami dąży się dziś do wydarcia jej tego prymatu. Kult Siły wkrada się nawet w serca chrześcijan i ruguje z nich, albo w nich przynajmniej umniejsza, szacunek dla Miłości. Przeciw tym atakom niech Duch Święty udzieli nam daru Siły! Ale przeciw atakom bardziej podstępnym, niech nam udzieli również daru Mądrości, byśmy zrozumieli, na czym polega chrześcijańska Siła. Ta ostatnia nie staje obok Miłości ani przed nią jako jej rywalka: trzeba ją kultywować w służbie Miłości. (...)

[madohora]

Czwartek, 25.07.2024

18.00 – Msza św. w intencji zmarłych fundatorów, budowniczych i dobrodziejów kościoła św. Anny oraz Msza św. zbiorowa za zmarłych.

[madohora]

Z powodu nadużyć, które miały miejsce w historii Kościoła, odpusty stały się jedną z przyczyn wystąpienia Marcina Lutra i reformacji.

[madohora]

Pierwszego odpustu jubileuszowego udzielił papież Bonifacy VIII. Ogłosił on w 1300 pierwszy Rok Jubileuszowy. Na mocy bulli Atiquorum habet papież udzielił odpustu wiernym, którzy pobożnie nawiedzili główne bazyliki Rzymu. Pierwszy rok jubileuszowy spełnił oczekiwania duszpasterskie i w związku z tym Klemens VI ogłosił rok 1350 kolejnym jubileuszem. Z tego powodu wydał w 1343 bullę Unigenitus Dei Filius. Bulla ta była nie tylko ogłoszeniem jubileuszu, ale również pierwszym wykładem teologicznym dotyczącym odpustów. Od tamtej pory lata jubileuszowe i odpusty z nimi związane obchodzone są w Kościele regularnie.

[madohora]

W następstwie tych wydarzeń w 1518 papież Leon X wydał bullę Cum postquam, która przypominała właściwą naukę o odpustach. Pisał w niej:

[madohora]

Pod wpływem uniwersytetów w Kolonii i Louvanium Leon X wydał w 1520 kolejną bullę – Exsurge Domine. Bulla ta uznawała za nieprawowierne 41 zdań Lutra i wzywała go do ich odwołania w ciągu 60 dni. Wśród tych zdań sześć dotyczyło odpustów

[madohora]

Konstytucja zasugerowała także zmniejszenie liczby odpustów zupełnych, po to, by bardziej docenić ich wartość. Zniesiono także zasadę toties quoties, czyli możliwość uzyskiwania wielokrotnie w ciągu dnia łaski odpustu przy ponownym spełnieniu warunków. Paweł VI zostawił jeden wyjątek: drugi odpust zupełny można zyskać tego samego dnia w godzinie śmierci

[madohora]

Jedynym dysponentem odpustów w Kościele jest papież. Tylko on może określać warunki jego uzyskania, lub delegować swą władzę w tej materii innym. Delegacja ta nie może być przekazywana dalej, chyba że ze zgodą papieża.

[madohora]

Odpust - jest darowaniem kary doczesnej za popełnione grzechy. Podczas sakramentu pokuty grzechy odpuszczane są co do winy, natomiast pozostaje otwarta kwestia kary, którą grzesznik musi odbyć w czyśćcu. Odpust jest darowaniem takiej kary (odpust zupełny) lub jej zmniejszeniem (odpust cząstkowy). (por. KPK, kan. 992-997; Indulgentiarum Doctrina, Posoborowe Prawodawstwo Kościelne, t. I, z. 2; Enchiridion indulgentiarum (wyd. 4, lipiec1999), Posoborowe Prawodawstwo Kościelne, t. IX, z. 3)

[madohora]

[madohora]

LUBLINIEC RYNEK

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Wsiadłam w pociąg zaraz z rana
Bo na Odpust się wybrałam
Tam kościółek jest drewniany
Pod wezwaniem Świętej Anny
Odpust taki jak dawnymi czasy
Nie ma ludzi takiej masy
Spokojniej czas nam płynie, prawie
I na mszy i na zabawie
Coś dla wnuczka i dla babki
Są pierniki i zabawki
I tak powiem w moim guście
Tak powinno być na Odpuście

[madohora]

[madohora]

1576-90 W Lublińcu powstaje kościół św. Mikołaja z fundacji Andrzeja Kochcickiego.

[madohora]

1618 Piotr Bujakowski wzniósł w Lisowie drewniany kościółek pod wezwaniem św. Wawrzyńca należący do parafii Lubecko.
1618.05.23 Wybucha Wojna trzydziestoletnia pomiędzy protestanckimi państwami Świętego Cesarstwa Rzymskiego (I Rzeszy) wspieranymi przez inne państwa europejskie (takie jak Szwecja, Dania, Republika Zjednoczonych Prowincji, Francja) a katolicką dynastią Habsburgów.

[madohora]

Sieraków – osada leśna w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie częstochowskim, w gminie Przyrów. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego.

[madohora]

W 1936 rządząca NSDAP zmieniła dotychczasową nazwę wsi z Schierokau na Breitenmarkt, w procesie powszechnego likwidowania nazw polskich w Cesarstwie Niemieckim pod władzą NSDAP. Nazwa Sieraków została administracyjnie zatwierdzona 12 listopada 1946. 21 grudnia 1998 nastąpiła zmiana urzędowej nazwy wsi z Sieraków na Sieraków Śląski

[madohora]

[madohora]

Do uzyskania odpustu zupełnego wymaga się:
°wykluczenie wszelkiego przywiązania do jakiegokolwiek grzechu, nawet powszedniego (lekkiego)
°wykonanie czynności związanej z odpustem
°przyjęcie komunii eucharystycznej, a co za tym idzie, bycie w stanie łaski uświęcającej
modlitwa w intencjach papieskich (np. Ojcze nasz i Zdrowaś Maryjo)
°spowiedź sakramentalna (nie musi mieć miejsca w tym samym dniu co czynność odpustowa) Po jednej spowiedzi można uzyskać kilka odpustów zupełnych, jednak w jednym dniu można uzyskać tylko jeden odpust zupełny.

[madohora]

W przypadku odpustu cząstkowego wymagane jest jedynie wykonanie czynności i przynajmniej skrucha serca

[madohora]

Odpusty zupełne, które można uzyskać każdego dnia

odprawienie adoracji Najświętszego Sakramentu przez pół godziny. Natomiast za nawiedzenie Najświętszego Sakramentu – odpust cząstkowy

[madohora]

odprawienie Drogi Krzyżowej pod następującymi warunkami:
trzeba ją odprawiać w miejscu, gdzie jest prawnie założona Droga Krzyżowa (zatwierdzona przez władzę kościelną)
rozmyślać Mękę Pana Jezusa (nie jest konieczne, by treścią rozmyślania były poszczególne stacje)
trzeba przechodzić z jednej stacji do drugiej. Jeśli Drogę Krzyżową odprawia się publicznie i trudno jest wszystkim przechodzić ze stacji do stacji – wystarczy jak czyni to przewodniczący tego nabożeństwa, a inni wierni pozostają na swoich miejscach
jeżeli ktoś z ważnej przeszkody (np. podróży, choroby, zamknięcia kościoła) nie może odprawić Drogi Krzyżowej wg podanych wyżej warunków – uzyskuje odpust zupełny jeśli przynajmniej przez piętnaście minut odda się pobożnemu czytaniu oraz rozważaniu Męki i Śmierci Pana Jezusa.

[madohora]

odmówienie Koronki do Miłosierdzia Bożego przed Najświętszym Sakramentem wystawionym do adoracji lub przechowywanym w tabernakulum (odpust ten obowiązuje na terenie Polski). W przypadku osób, które nie mogą udać się do kościoła lub kaplicy, np. z powodu choroby, „ ale odmówią Koronkę do Miłosierdzia Bożego z ufnością i z pragnieniem miłosierdzia dla siebie oraz gotowością okazania go innym, to pod zwykłymi warunkami również zyskują odpust zupełny, z zachowaniem przepisów co do «mających przeszkodę»

[madohora]

za odmówienie w jakiejkolwiek używanej (zatwierdzonej przez Kościół) formie przyrzeczeń Chrztu Świętego
w czasie nabożeństwa w wigilię Wielkanocy (liturgii Wigilii Paschalnej)
w rocznice swojego chrztu (w inne dni – odpust cząstkowy)

[madohora]

za pobożne nawiedzenie jednej z czterech bazylik patriarchalnych w Rzymie oraz odmówienie w niej modlitw „Ojcze nasz” i „Wierzę w Boga”. Odpust ten można uzyskać, gdy pielgrzymuje się razem ze wspólnotą. W przypadku pielgrzymki indywidualnej dodatkowo powinna być ona „połączona ze wzbudzeniem aktu synowskiego poddania papieżowi”[47]. Odpust w obu przypadkach można uzyskać:
w uroczystość patrona bazyliki
w każde święto nakazane
raz w roku w jakiś inny dzień wybrany przez wiernego

[madohora]

za pobożne nawiedzenie kościoła katedralnego lub konkatedralnego (nawet jeśli nie był on świątynią parafialną) oraz odmówienie w nim modlitw „Ojcze nasz” i „Wierzę w Boga”:
w dniu tytułu
w dniu 29 czerwca (uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła)
w dniu sprawowania liturgii w katedrze św. Piotra
w dniu poświęcenia arcybazyliki Najświętszego Zbawiciela;
w dniu 2 sierpnia (odpust Porcjunkuli)

[madohora]

za nawiedzenie sanktuarium międzynarodowego, krajowego lub diecezjalnego, które zostało ustanowione przez kompetentną władzę oraz odmówienie w tym miejscu modlitw „Ojcze nasz” i „Wierzę w Boga”:
w dniu uroczystości tego sanktuarium
w dniu zbiorowej pielgrzymki
raz w roku w jakiś inny dzień wybrany przez wiernego

[madohora]

W przypadku prawnego przeniesienia święta albo jego zewnętrznej uroczystości na inny dzień, odpust zupełny związany z tym świętem również przenosi się na ten termin

[madohora]

Odpusty cząstkowe

Część czynności lub modlitw związanych z odpustami cząstkowymi przedstawiono powyżej wraz z odpustami zupełnymi. Oprócz nich do czynności związanych z odpustem cząstkowym należą m.in.:
•nauczanie bądź uczenie się prawd wiary katolickiej

[madohora]

pobożne odmówienie kantyku Magnificat (Wielbi dusza moja Pana)
pobożne odmówienie modlitwy Anioł Pański (w okresie wielkanocnym odmówienie modlitwy „Królowo nieba wesel się. Alleluja. Bo ten, któregoś nosiła. Alleluja. Zmartwychwstał, jak powiedział. Alleluja. Błagaj za nami Boga. Alleluja. Raduj się i wesel Panno Maryjo. Alleluja. Bo zmartwychwstał Pan prawdziwie. Alleluja. Módlmy się: Boże, Ty przez zmartwychwstanie Twojego Syna, naszego Pana, Jezusa Chrystusa, przywróciłeś radość światu, spraw, abyśmy przez Jego Matkę Dziewicę Maryję osiągnęli szczęście życia wiecznego. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen”)

[madohora]

pobożne wezwanie swego Anioła Stróża, posługując się zatwierdzoną modlitwą (np. Aniele Boży)
odmówienie modlitwy „Do Ciebie, św. Józefie”
odmówienie modlitwy „Święci apostołowie Piotrze i Pawle, przyczyńcie się za nami. Ochraniaj Panie swój lud ufający opiece Twoich apostołów Piotra i Pawła oraz strzeż go nieustanną opieką. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen”
odmówienie litanii, której tekst został zatwierdzony przez władzę kościelną (np. Litania do Najświętszego Serca Pana Jezusa)
pobożne odmówienie zaaprobowanej przez Kościół modlitwy o jedność chrześcijaństwa
odnowienie przyrzeczenia chrzcielnego, posługując się jakąkolwiek formułą
pobożne używanie przedmiotu kultu religijnego (krzyża, krucyfiksu, medalika, różańca, szkaplerza) poświęconego przez diakona lub prezbitera
słuchanie Słowa Bożego głoszonego np. podczas kazania czy homilii w sposób pobożny i uważny
rachunek sumienia (przede wszystkim przed przystąpieniem do sakramentu pokuty i pojednania), a także wzbudzenie aktu żalu (doskonałego lub niedoskonałego) posługując się np. spowiedzią powszechną (Spowiadam się Bogu wszechmogącemu), psalmem 130, psalmem 51
pobożne odwiedzenie starożytnego cmentarza chrześcijańskiego (katakumby)
w rocznicę poświęcenia się rodziny Świętej Rodzinie Jezusowi, Maryi i Józefowi lub Najświętszemu Sercu Pana Jezusa uzyskują odpust członkowie tej rodziny.

[madohora]

Odpust jest cząstkowy albo zupełny, zależnie od tego, czy uwalnia od kary doczesnej należnej za grzechy w części lub w całości. Odpust cząstkowy jest oznaczany bez określania dni lub lat. Kryterium miary tego odpustu stanowi wysiłek i gorliwość z jaką ktoś wykonuje dzieło obdarzone odpustem cząstkowym. Mianowicie zyskującemu odpust Kościół przydziela ze swego skarbca tyle darowania kary doczesnej, ile on sam jej otrzymuje przez wykonanie dobrej czynności. Stąd tym więcej będzie darowania, im więcej gorliwości okaże osoba zyskująca odpust.

[madohora]

Odpust zupełny można uzyskać tylko jeden w ciągu dnia. Jednakże w momencie śmierci wierny może uzyskać odpust zupełny, chociażby tego dnia zyskał już inny odpust zupełny. Odpust cząstkowy można uzyskać kilka razy dziennie, chyba że co innego jest wyraźnie zaznaczone

[madohora]

Do uzyskania odpustu zupełnego wymaga się wykonania dzieła obdarzonego odpustem, oraz wypełnienia trzech następujących warunków: 1) spowiedź sakramentalna, 2) Komunia eucharystyczna, 3) modlitwa w intencjach Ojca Świętego.

[madohora]

Wypada, by Komunia święta i modlitwa w intencjach Ojca Świętego miały miejsce w tym dniu, w którym wykonuje się dzieło obdarzone odpustem.

[madohora]

Warunek dotyczący modlitwy w intencjach Ojca Świętego wypełnia się całkowicie przez odmówienie jeden raz "Ojcze nasz" i "Zdrowaś". Pozostawia się wiernym swobodę wyboru jakiejkolwiek modlitwy zgodnie z ich pobożnością.

[madohora]

[madohora]

W przypadające w Kościele katolickim 2 sierpnia święto Matki Bożej Anielskiej wierni mogą uzyskać odpust zupełny, tzw. porcjunkuli, jeśli odwiedzą jakikolwiek kościół. Przywilej sięga czasów św. Franciszka z Asyżu.

[madohora]

W XIII w., będący w ruinie kościółek, otrzymał od benedyktynów św. Franciszek z Asyżu. Zimą z 1207 r. na 1208 r. odbudował go własnymi rękami i tam zamieszkał.

[madohora]

Na prośbę Franciszka przywilej ten zatwierdził papież Honoriusz III. W 1480 r. papież Sykstus VI rozciągnął go na wszystkie kościoły franciszkanów i klarysek. Ostatecznie w 1911 r. papież Pius X rozszerzył przywilej na wszystkie kościoły.

[madohora]

W związku z tym każdy, kto 2 sierpnia nawiedzi kościół, spełniając zwykłe warunki konieczne do uzyskania odpustu, zyskuje odpust zupełny porcjunkuli.

[madohora]

1683.08 Przemarsz wojsk polskich udających się pod Wiedeń. Trasa przemarszu wiodła m.in poprzez Częstochowę, Tarnowskie Góry , Piekary Śląskie, Bytom, Gliwice, Rudy Raciborskie, Racibórz.

[madohora]

[madohora]

1776 Lubliniec podpisuje umowę z hrabią von Schlegendorf na mocy której 1300ha lasu ma dostarczyć drewno na potrzeby mieszkańców.

[madohora]

1798 Wikarym w Lubecku jest ks. Jan Wieczorek. W 1801r Zostanie proboszczem.

[madohora]

1804-1805 Wikarym w Lubecku jest ks. Fratc Kurtz.

[madohora]

1861.01.8 Zmarł proboszcz z Lubecka ks. Franciszek Kramarczyk lat 45. Pogrzeb odbył się w Lubecku 12 stycznia.
1861.01.11 Proboszczem w Lubecku jest ks. Mende Hieronim (*1831+1863)

[madohora]

1900 W Lubecku postawiono „Krzyż Jubileuszowy” (obecnie skrzyżowanie ulic: Głównej i Bocznej).
1900.11.15 Przybywa do Lubecka ks. Franciszek Paterok późniejszy administrator.

[madohora]

1931.01.25 Z inicjatywy Teodora Walczaka odbyło się pierwsze spotkanie (organizacyjne) Kółka Śpiewaczego w Lubecku. Jako patrona obrano Stanisława Moniuszkę.
1931-1937 W lubeckim klasztorze przełożoną jest S.M Krystyna Magurska. Zmarła 1949.05.17.
1931-1937 W lubeckim klasztorze jest S.M.Pacyfika. Pracowała jako pielęgniarka.

[madohora]

1944.06.19. W Francji święcenia OMjJ otrzymuje o.Jerzy Kania ur w Lubecku 1918.11.01 Zmarł w Toronto w 1974.09.27).
1944.10.17 Naloty wojsk amerykańskich eskadra bombowców B-17 (latające fortece) z 15th Army US American Air Force zbombardowała Lubecko i Draliny, w obu wioskach zginęło wówczas 6 osób (z Dralin: Maria Syguda, Maria i Piotr Duda, z Lubecka: Anastazja Mańka i Gerhard Pawelek, z Glinicy: Jochan Jaskula).

[madohora]

1949.05.02 Utworzono w Lubecku Punkt Biblioteczny.
1949.05.15 Zmarła S.M. Celza Śpiwok przebywająca w lubeckim klasztorze od 2 wojny.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Zabudowania Szpitala Psychiatrycznego

Budynek starej portierni powstał na przełomie XIX/XX w. i założony został na planie zbliżonym do kwadratu. Budynek wzniesiony jest z cegły otynkowanej i nakryty jest wielospadowym dachem z dachówki w którym mieści się ślepa wystawka. Budynek jest jednokondygnacyjny z dwukondygnacyjną wieżą w narożu. W przyziemiu wieży znajduje się małe okno zamknięte łukiem odcinkowym. Powyżej wieża wsparta jest podporą i po obu stronach której mieści dwa okna w półkoliście zamkniętych wnękach. Wieża nakryta jest dachem płaskim. Pozostałe elewacje budynku zawierają proste otwory drzwiowe i okienne zaakcentowane masywnymi parapetami.

[madohora]

Skwer Gen. Władysława Sikorskiego

[madohora]

Pomnik Św Eugeniusza de Mazenod

[madohora]

[madohora]

[madohora]

A zatem czas budowy świątyni podany w „Monografii…”, to te same lata (1576-1590), które wskazuje wspomniany powyżej Katalog Zabytków Sztuki w Polsce. Występują natomiast pomiędzy tymi dwoma pozycjami – a także opinią dr Dobrowolskiego – rozbieżności zdań co do możliwości wykorzystania części poprzedniego kościoła do budowy nowego.

[madohora]

W roku obecnym parafia lubecka będzie obchodzić jubileusz 650-lecia, a jej stary, rozbudowywany w ciągu wieków kościół może skrywać jeszcze wiele cennych tajemnic. Możliwe, że dobudowywane części kościoła również są pokryte malowidłami, czekającymi na odkrycie spod warstw farby i tynku.

opoka.org.pl/biblioteka/P/PR/2012-07-posl/skarb

[madohora]

Makaroniki, początkowo stanowiące pokarm biedaków, z czasem zyskały uznanie wśród zamożniejszych grup ludności, pojawiły się na stołach możnowładców i monarchów. W okresie odrodzenia znane i cenione były w całej Europie i w krajach arabskich.

[madohora]

[madohora]

Wróćmy jednak do naszych odpustowych słodyczy, zwanych maszketami. To wyjątkowo różnorodne zjawisko kulturowe. I w tym przypadku trzeba zbadać recepturę, technikę wykonania, historię nazwy czy wreszcie zasięg występowania tych słodyczy. Bo przecież może się okazać, że są one znane pod różnymi nazwami na Morawach, w Austrii, w Czechach, na Słowacji czy w innych regionach Polski. Z tym jest naprawdę dużo roboty i wyliczyłem pobieżnie, że potrzeba na to przynajmniej dwa lata pracy i 25 tys. zł.

[madohora]

Tablica pamiątkowa

[madohora]

Zaraz obok dworca przy Placu Niepodległości natrafiamy na ciekawy architektonicznie budynek mieszkalny

[madohora]

CENTRUM PRZESIADKOWE W LUBLIŃCU JEST JUŻ GOTOWE - Dziennik Zachodni (archium)

[madohora]

Była córką Jana Mateusza h. Łodzia oraz Walerii z Gorów Żabińskich. W 1912 w Paryżu poślubiła Kazimierza Niegolewskiego, późniejszego pierwszego starostę lublinieckiego w II Rzeczypospolitej, który wcześniej był mężem jej siostry Konstancji (w 1908 się rozwiedli). Kazimierz i Wiktoria nie mieli dzieci

[madohora]

W latach 1922–1924 pracowała w Wyższej Szkole Miasta Lublińca jako nauczycielka języka francuskiego, geografii i historii

[madohora]

Medal Niepodległości (pośmiertnie, 16 marca 1937)
Srebrny Krzyż Zasługi (11 stycznia 1928)
Gwiazda Górnośląska

[madohora]

Kamienica w której mieszkali Niegolewscy

[madohora]

Dom w Lublińcu

[madohora]

Druga strona domu

[madohora]

Hulajnogi są wszędzie

[madohora]

Rok 1872 to najczęściej przytaczana w zachowanych historycznych dokumentach data wybudowania obiektu na potrzeby urzędu pocztowego oraz telegrafów i telefonów w Lublińcu. Uprzednio Urząd prowadził swą działalność w dwóch innych lokalach.

[madohora]

Budynek MOPS-u w Lublińcu

[madohora]

Kościół pod wezwaniem św. Anny w Lublińcu wzniesiony został w 1653 roku na ówczesnym przedmieściu. Jego fundatorem był właściciel dóbr lublinieckich, Andrzej Cellary. Świątynia została zbudowana na zrąb, jest jednonawowa, z dachem pokrytym gontem. Wnętrze zaprojektowane zostało w stylu barokowym.

[madohora]

Mur al o mieście
Tuż przed zakończeniem roku szkol-
nego odbyły się prace związane z przy-
gotowaniem murala przy promenadzie.
Koordynatorem zadania jest lublińczanka
Daria Pyrchała - artystka plastyk, ilustra-
torka i muralistka. Projekt murala powstał
w oparciu o wcześniej zgłoszone propozy-
cje 8 lublinieckich szkół, uczestniczących
w Jubileuszowej Bitwie O Klucz Do Bram
Miasta.
Składamy serdeczne podziękowania
właścicielowi ogrodzenia - panu Arturowi
Kluge za bezpłatne użyczenie przestrzeni.
Mural malowali uczniowie następują-
cych szkół: Zespół Szkoł im. Edyty Stein
- Hania Cichocka i Daria Peszel, SP 4 - Zu-
zanna Bensz, Zuzanna Olszak, Amelia We-
ber i Karol Kubica, Zespół Szkół im. A. Mic -
kiewicza - Hanna Weisser, Anna Czernecka
i Karolina Kierat, ZSOT - Aleksandra Ste-
marowicz, Julia Mostowy i Wiktoria Gąsz-
czak, SP 2 - Oliwia Niedzielska, Krzysztof
Nyk i Sylwia Konopka, SP 3 - Magda Kry-
sik, Karolina Potempa i Alicja Sklarczyk, SP
1 - Karolina Benecka, Zespół Szkół Zawo-
dowych - Katarzyna Sabok, Nikola Grela,
Zuzia Karpe i Nikola Tkoc

[madohora]

Za rządów Bolesława Opolskiego (1281-1313) osada otrzymała prawa miejskie. Miasto położone na szlaku prowadzącym z Siewierza do Olesna utrzymywało ożywione stosunki handlowe, pośrednicząc w wymianie między Małopolską, a Śląskiem. Uzyskało ono również przywilej wyłącznego warzenia piwa dla okolicznej ludności w promieniu jednej mili (około 7 km). W początku XV wieku Lubliniec miał zaledwie około 200 mieszkańców. Do jego szybszego rozwoju przyczyniły się nowe przywileje, nadane w 1500 roku przez Jana Opolskiego. Książę nakazał wówczas sprzedawać w okolicznych karczmach piwo tylko z Lublińca, zezwolił na urządzanie targów tygodniowych i dwóch dorocznych jarmarków na bydło, ofiarował miastu wioskę Steblów i zezwolił na osiedlanie się w nim rzemieślników.

[madohora]

W 1812 roku właściciel dóbr lublinieckich Franciszek Grotowski zapisał w testamencie swój majątek na utrzymanie zakładu wychowawczego dla sierot bez różnicy stanu i wyznania. Grotowski zmarł bezpotomnie w 2 lata później, jego żona umarła w 1826 roku, a w 1832 roku sprzedano dobra lublinieckie hrabiemu Renardowi dla uzyskania funduszów na budowę zakładu. Rozpoczęła się ona jednak dopiero w 1843 roku, zaś uroczyste otwarcie zakładu wychowawczego nastąpiło na jesieni 1848 roku. Do początków XX wieku zakład opuściło około 900 wychowanków, z których wielu obrało później zawód nauczycielski.

[madohora]

W latach międzywojennych wybudowano w mieście rzeźnię miejską, przebudowano lokalną elektrownię. Funkcjonowały tutaj istniejące jeszcze przed I wojną: przędzalnia wełny (własność firmy "Union Textile" w Częstochowie), tartak parowy, fabryczka maszyn rolniczych i odlewnia żeliwa Piotra Szwarca oraz inne jeszcze mniejsze zakłady.
W Lublińcu stacjonował 74 Górnośląski Pułk Piechoty zasłużony w walkach wojny obronnej 1939 roku.
Mimo 740-letniej historii w samym mieście zachowało się niewiele zabytków.

[madohora]

>>>>

[madohora]

Organy wybudowano w latach 90. XIX wieku. Są one przeniesione z innego kościoła w latach 50. XX wieku. Na chórze znajdują się dwie symetryczne szafy organowej, lecz tylko w jednej (lewej) znajduje się zespół brzmieniowy

[madohora]

Kościół Św. Stanisława Kostki wnętrze

[madohora]

Rok 1992 był szczególnym w dziejach parafii. 20 września uroczyście obchodzono 50 rocznicę utworzenia parafii św. Stanisława Kostki i 70 rocznicę pobytu Ojców Oblatów w Lublińcu, a 14 listopada tegoż roku, biskup gliwicki Jan Wieczorek konsekrował w Solarni nowy kościół filialny. W konsekrowanym ołtarzu złożono relikwie Św. Męczenników Rzymskich. W latach 1999-2000 dobudowano do kościoła parafialnego wieżę, w której umieszczono trzy nowo odlane dzwony. W 2002 r. rozpoczęto prace związane z modernizacją schodów wejściowych i rozbudową krużganków.

[madohora]

W Wielki Piątek 1807 roku doznał nawrócenia i postanowił wstąpić on do Seminarium Duchownego św. Sulpicjusza w Paryżu. Tam kształtował się duchowo oraz wytyczył kierunek własnej drogi życiowej w kapłaństwie.

[madohora]

17 lutego 1826 roku wspólnota została zatwierdzone przez Stolicę Apostolską pod nazwą Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej.

[madohora]

św. Eugeniusz de Mazenoda

[madohora]

Przygotowanie procesu beatyfikacyjnego Założyciela oblatów na poziomie diecezjalnym zainaugurowano w 1926 r. Po dziesięciu latach, 14 stycznia 1936 r., w Pałacu Apostolskim w Watykanie odbyło się zgromadzenie zwyczajne Kongregacji ds. Obrzędów. Kardynał Granito Pignatelli di Belmonte opisał aktualny etap badań dotyczących Eugeniusza de Mazenoda w perspektywie jego beatyfikacji. Po przeanalizowaniu pisemnych oświadczeń konsultorów kardynałowie zarekomendowali rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego. Następnego dnia papież Pius XI potwierdził dekret Kongregacji. Tym samym oficjalnie zakończyła się działalność promotorów beatyfikacji na szczeblu diecezjalnym. Wikariusz generalny oblatów, o. Euloge Blanc, napisał przy tej okazji:

[madohora]

Józef Cebula (ur. 23 marca 1902 w Malni, zm. 28 kwietnia 1941 w KL Mauthausen-Gusen) – polski duchowny katolicki, Misjonarz Oblat Maryi Niepokalanej (OMI), błogosławiony Kościoła katolickiego. Za swoją niezłomną postawę wobec niemieckich narodowych socjalistów został zamordowany w niemieckim obozie koncentracyjnym.

[madohora]

Pomimo niekorzystnej politycznej atmosfery represji wobec zgromadzeń zakonnych we Francji, w latach 1911-1913 ojcowie Joseph Lemius (1860-1923) i Alphonse Durif (1850-1934) zaczęli gromadzić zeznania dotyczące Eugeniusza de Mazenoda wśród ostatnich świadków jego życia i posługi w Marsylii. Procedura kanoniczna, która doprowadziła do beatyfikacji Eugeniusza de Mazenoda, trwała 49 lat. Superior generalny, abp Augustin Dontenwill zwrócił się do biskupa Marsylii, aby otworzył diecezjalny etap procesu beatyfikacyjnego w 1926 r. W tamtym czasie najważniejsze inicjatywy dotyczyły zbadania pism biskupa de Mazenoda i oceny opinii na temat jego świętości. Równocześnie ten sam kierunek działań został podjęty w diecezjach Aix, Avignonu, Bordeaux i Paryża. W 1929 r. dokumentacja tego etapu procesu została przekazana Stolicy Apostolskiej. Przed 1936 r. skierowano do Ojca Świętego około 200 petycji z prośbą o oficjalne rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego Eugeniusza de Mazenoda, podpisanych przez różnych kardynałów, arcybiskupów i biskupów, superiorów generalnych i rektorów uniwersytetów katolickich. W międzyczasie trwały dalsze studia nad pismami de Mazenoda. 15 stycznia 1936 r. papież Pius XI zezwolił na oficjalne rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego w Rzymie. Po kolejnych dociekaniach dotyczących heroiczności cnót i wyjaśnieniu wszelkich kontrowersyjnych kwestii w biografii Sługi Bożego, a także zebraniu informacji na temat ewentualnych cudów dokonanych za jego wstawiennictwem, papież Paweł VI nadał mu 19 listopada 1970 r. tytuł Czcigodnego. Dwa zbadane cuda miały miejsce w Kanadzie w 1929 i 1947 r. Zostały zatwierdzone w 1974 r., co otworzyło drogę do beatyfikacji. Doszło do niej 19 października 1975 r., w niedzielę misyjną. W wydarzeniu uczestniczyło około 600 oblatów.
Liturgia Eucharystii, celebrowana przez papieża Pawła VI w otoczeniu 23 kardynałów i 175 biskupów, była największym zgromadzeniem biskupów na placu św. Piotra od czasu Soboru Watykańskiego II. Beatyfikowani obok Eugeniusza de Mazenoda zostali także Arnold Janssen, Joseph Freinademetz i Maria Teresa Ledóchowska – wszystkie cztery beatyfikacje ściągnęły do ​​Rzymu około 150 tysięcy pielgrzymów z całego świata.

[madohora]

Dnia 7 grudnia 1939 burmistrz von Egan wydał rozkaz, żeby następnego dnia w święto Niepokalanego Poczęcia N.M.P. (święto patronalne oblatów) zakonnicy zniszczyli wszystkie figury Matki Bożej, znajdujące się w okolicznych kaplicach przydrożnych. Wtedy to o. Józef, jako przełożony klasztoru, zareagował krótkim stwierdzeniem: „Kto chce być oblatem, ten do rozbijania figur nie pójdzie”. Wraz z innymi ojcami został więc dnia 26 sierpnia 1940 aresztowany i wywieziony do obozu w Szczeglinie, skąd dwa dni później został jednak zwolniony i odtransportowany do Markowic. Pod koniec października 1940 otrzymał jednak rozkaz opuszczenia klasztoru w przeciągu trzech godzin. O. Józef wraz z kilku braćmi zakonnymi znalazł wtedy schronienie u wiernych w Markowicach. Do klasztoru mógł powrócić w listopadzie 1940 Otrzymał wtedy pozwolenie na sprawowanie jednej Mszy św. niedzielnej w pobliskich parafiach Ludzisko i Rzadkwin. Nie wolno mu jednak było udzielać żadnych sakramentów św. Miał też kategoryczny zakaz wykonywania jakichkolwiek dodatkowych czynności kapłańskich. Do tych rozkazów jednak się nie dostosował. Wczesnym rankiem lub późnym wieczorem, w cywilnym ubraniu, odwiedzał chorych, spowiadał wiernych, chrzcił dzieci i błogosławił małżeństwa. Codziennie nocą odprawiał Eucharystię. Dnia 10 lutego 1941 o. Józef otrzymał zakaz sprawowania jakichkolwiek czynności kapłańskich. Nie podporządkował się jednak i temu zakazowi[1]. W dniu aresztowania, po odprawieniu po północy Mszy św. zwrócił się do usługującego do Mszy brata zakonnego: „Bracie, dzisiaj złożyłem Bogu ostatnią Ofiarę. Radzę wam, po raz ostatni się u mnie wyspowiadać”. Tego też dnia został aresztowany i wywieziony do obozu w Inowrocławiu (02.–07.04.1941), z przeznaczeniem do Mauthausen k. Linzu w Austrii, do którego deportowano więźniów „mocno obciążonych, recydywistów i aspołecznych”. Podjęto wtedy starania o jego zwolnienie. Wstawiało się za nim wielu ludzi, zwłaszcza Niemców z Lublińca, podkreślając, że uczył tam języka niemieckiego i służył z jednakowym zaangażowaniem wszystkim ludziom, zarówno Niemcom, jak i Polakom, nie robiąc między nimi żadnych różnic. Podkreślano też bardzo mocno, że nigdy nie angażował się w sprawy polityczne. W obronie o. Józefa wystąpił również ks. Hubert Demczak, ówczesny proboszcz w Otmęcie. Inicjatywę tę poparł również Ortsgruppenleiter Ebneter z Malni. Wszystkie te działania okazały się bezskuteczne. Dnia 18 kwietnia 1941 przewieziony został do niemieckiego obozu koncentracyjnego Mauthausen. Był tam torturowany, skazany na ciężkie roboty, wreszcie rozstrzelany i spalony w obozowym krematorium.

[madohora]

[madohora]

Mistrz nowicjuszy

1 sierpnia 1937 roku został mianowany przełożonym i mistrzem nowicjuszy w Markowicach, a w następnym roku został wybrany przez swoich braci jako delegat do udziału w Kapitule Generalnym, w którym nie będzie mógł uczestniczyć w niemedyku. 1 września 1939 r. armia niemiecka zaatakowała Polskę. Ukratalni scholastyka Obra i Krobii uciekają przed nazistami. Przyjmują schronienie na wschód i prawdopodobnie schronili się w Markowicach, witani przez P. - Z Cebulbą. Nadal uciekają do Kodenu i wyjeżdżają z nimi 25 obuszantów ze społeczności nowicjatami.

[madohora]

Najstarszy zachowany opis wyglądu kościoła pochodzi z protokołu jego wizytacji z roku 1679 i brzmi następująco: „…katolicki kościół parafialny został zbudowany z kamienia w sposób kunsztowny przez włoskiego architekta. Jego długość wynosi 57, a szerokość 40 łokci…” (1 łokieć – około 70 cm.). Z kolejnego protokołu, z dnia 21 maja 1687 roku, dowiadujemy się, że „…jest całkowicie murowany, przestronny i pełen światła, zdobny wewnątrz przez łuki (sklepień), które ciągną się przez cały kościół… chór w kościele jest murowany.” W protokole z dnia 15 września 1720 roku znajdujemy stwierdzenie, że „…jest murowany, sklepiony, wyłożony posadzką, kryty dachówką…

[madohora]

Zapraszamy serdecznie na wystawę ,,pod lupą” przygotowaną przez uczestników sekcji plastycznej, ceramicznej, malarstwa emocjonalnego, linorytu i rękodzieła kreatywnego, które działają w Miejskim Domu Kultury w Lublińcu z okazji corocznych obchody ,,Święta Młodej Sztuki’’.

[madohora]

Na rynku w Lublińcu stoi figura św. Jana Nepomucena.

[madohora]

41 pomników przyrody ożywionej i nieożywionej
31 pojedynczych drzew;
5 grup drzew;
4 stanowiska roślinności chronionej;
1 głaz narzutowy.

[madohora]

W miejscowości są trzy domy mieszkalne i kilkanaście domków letniskowych. Przed II wojną światową na Dołach zamieszkiwało od kilku do kilkunastu rodzin. W XIX wieku na tym terenie znajdowała się odkrywkowa kopalnia rud żelaza, a także tartak, rozmontowany po II wojnie światowej. Likwidacja obiektów przemysłowych przyczyniła się do wyludnienia tego terenu.

[madohora]

Smolny Piec – dzielnica zabudowana w II poł. XX w., mająca charakter mieszkaniowy. Brak w niej sklepów, nieliczne punkty usługowe. Położona jest wzdłuż ulic Niwskiej i Polnej, oraz łączących je przecznic. Wcześniej w tej dzielnicy wytwarzano węgiel drzewny. W latach dwudziestolecia międzywojennego znaleziono w niej kilka grobów ciałopalnych z epoki kultury łużyckiej.

[madohora]

W części zachodniej znajduje się 20-metrowa dzwonnica. Pierwszy dzwon, zawieszony na niej, ufundowany został przez syna Andrzeja Dzierżanowskiego, Aleksandra Ernesta, w roku 1638, drugi, mniejszy zawieszony został w roku 1824.

[madohora]

[madohora]

Parafia Znalezienia Krzyża Świętego i Św. Katarzyny w Rusinowicach
Najstarsza informacja o Rusinowicach znajduje się w dokumentach kurii wrocławskiej z 1360 roku. Rusinowice należały do parafii Sadów.

[madohora]

Od frontu dostrzec można szerokie łukowe wejście, na którym zamontowane są drewniane dwuskrzydłowe drzwi, które w górnej części posiadają prześwit. Elewacje boczne posiadają okna także łukowe konstrukcji krosnowej, których rama okienna jest wykonana z jednego elementu zazwyczaj o przekroju prostokątnym, u którego szczytu znajduje się łuk. Nad oknami także znajduje się charakterystyczne łuk, półkoliste gzymsy, co dobrze współgra z częścią frontową.

[madohora]

Centralnym świętem w życiu parafii jest odpust, który w parafii odbywa się w ostatnią niedzielę sierpnia w okolicach dnia św. Bartłomieja. Kiermasz w rocznicę poświęcenia kościoła o dawna odprawiany jest w niedzielę po wspomnieniu św. Marcina w listopadzie. Tradycyjnie na tę okazję podawano na obiad gęś, a po południu przez wioskę na koniu przejeżdżał św. Marcin i rogalikami obdarowywał mijane dzieci. Równie uroczyście obchodzone są w parafii dożynki, kiedy dziękuje się za zebrane plony, za błogosławieństwo Boże.

[madohora]

W 1889 roku dobudowano „babinicę” - kruchtę boczną z chórkiem oraz przedsionek z wejściem na chór. W latach 1937–1957 przeprowadzono generalny remont kościoła

[madohora]

W starożytnej Grecji funkcję ratusza pełnił buleuterion, w Rzymie była to kuria.

[madohora]

Kościół drewniany w Woźnikach wzmiankowany jest już w 1490 r. W 1696 r., na miejscu wcześniejszego kościoła, zbudowano nowy, którego fundatorami byli mieszczanie z Woźnik. Po zbudowaniu przy rynku w Woźnikach nowego murowanego kościoła, drewniany kościół stał się kaplicą. W 1702 r. do kościoła dobudowano kruchtę. Po pożarze miasta w 1789 r., do 1813 r. pełnił rolę kościoła parafialnego, potem kościoła cmentarnego. W 1901 r. Oskar Kowalewski ozdobił wnętrze kościoła dekoracją malarską o motywach ornamentalnych i figuralnych. W tym okresie również wymieniono ołtarz św. Walentego. Od 2000 r. w kościele trwają prace remontowo-konserwatorskie (remont dachu z wymianą gontów, wymiana podłogi, odnowienie polichromii i ołtarza)

[madohora]

Dawna szkoła w Piasku
Wybudowana w 1926 roku, na wniosek rodziców z Piasku, którzy w 1904 roku wystąpili z taką prośbą do Rządu Królewskiego w Opolu. Początkowo naukę pobierało w niej 60 dziecei. Przed wybuchem wojny szkoła była dwuklasowa i wraz z kolonią Bukowiec liczyła 100 uczniów. Obecnie w budynku tym mieści się restauracja i hotel, wzbogacone wokół dadatkową architekturą.

[madohora]

Kaplica św. Stanisława w Babienicy. Powstała z inicjatywy Sołtysa Babienicy - Józefa Słoty. Wszystkie prace wykonali mieszkańcy Babienicy. Bdowę ukończono w 1894 roku. Pierwszą mszę świętą odprawiono dopiero w 1914 r. dla stacjonujących w Babienicy wojsk

[madohora]

Psary – gmina z wioskami Bukowiec i Płaszczymąki. Mieszka tu 717 mieszkańców. Działa szkołą katolicka z 4 nauczycielami, której kierownikiem jest Neumann. Sołtys Cyll.

[madohora]

We wsi działa klub sportowy Orzeł Psary-Babienica, założony w 1931 Klub ma barwy czerwono-żółto-zielone. Sekcja piłki nożnej w latach 2007-2011 występowała w III lidze. 3 sierpnia 2011 r. doszło do fuzji klubów Skra Częstochowa i LKS Orzeł Psary Babienica. Na mocy zawartego porozumienia Skrze przekazano sekcję piłki nożnej Orła składającą się z dwóch drużyn seniorskich i dwóch drużyn młodzieżowych. Ponadto zajęła ona miejsce Orła w III lidze. W następnym sezonie 2011/2012 zespół Orła Babienica rozpoczął rozgrywki w lublinieckiej A klasie

[madohora]

15 listopada 1971 rozbudowano kaplicę św. Stanisława Biskupa. W okresie letnim msze święte niedzielne odprawiano pod gołym niebem. W 1974 utworzono rektorat. Parafię erygowano dekretem biskupa katowickiego 16 maja 1980. W roku erygowania parafia otrzymała zezwolenia na rozbudowę kapliczki z prawem zmiany jej lokalizacji. W 1980 roku uzyskano zezwolenie na budowę kościoła. 25 lutego 1982 zatwierdzono projekt budowy kościoła, plebanii i sal katechetycznych autorstwa inż. arch. Krystiana Laska. Świątynia została wzniesiona w latach 1982–1984. Budowę ostatecznie zakończono przed świętami wielkanocnymi w 1986 roku. Kościół wraz z zapleczem katechetyczno-mieszkalnym poświęcono 9 grudnia 1984.

[madohora]

Mzyki – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie myszkowskim, w gminie Koziegłowy.