związalibyscie się (związek małzenski) bez najmniejszych oporów i wątpliwości z męzczyzną/kobietą, ktory/-a ma dziecko/dzieci z poprzedniego małzenstwa?
Ja się związałam.. -- guadalahara :)
Czy z mężczyzną "posiadającym"na wychowaniu 14-letniego syna da się normalnie i do tego szczęśliwie żyć?Jesteśmy razem 6 lat od roku mieszkamy razem mamy cudowną 15 -miesięczną córeczkę i wszystko byloby różowo gdyby nie fakt ze mój mezczyzna musi wychowywac praktycznie sam dorastajacego syna.Ja mam 27 lat a On 38 jest nam dobrze razem póki nie pojawia się na horyzoncie jego syn ,bo wtedy nasze plany,zamierzenia schodzą na dalszy plan,nasze życie jest podstosowane pod "młodego"bo przecież on nie ma "normalnego "domu,rodziców itp. i trzebu Mu to wszystko teraz cały czas rekompensować spełniając Jego coraz większe zachcianki również finansowe.W miesiącu jego potrzeby sięgają kwot 200-300 zł,nowe mp4,rolki,skuter,dodam ze ja nie pracuje wiec fakt jest jasny ze spelniajac Jego kaprysy oszczedzamy my,ja i nasza córka córka.Jednak tatus -synkowi nigdy niczego nie odmowi bo przeciez maly jest pokrzywdzony przez zycie!Mysle ze to sie nigdy nie zmieni i mam dosc nawet nie calej tej sytuacji ale samego podejscia do sprawy mojego partnera.
Pamietaj, ze to jego dziecko. Czy Ty, bedac w takiej sytuacji zalowalabys czegos swojej corce???? Wiedzialas dobrze, ze mezczyzna, z ktorym sie zwiazalas ma syna. Wystarczy troche wyobrazni ... i przyszlosciowego myslenia.
Zakładam ten wątek bo mam duży problem związany z obecną partnerką i jej podejściem do mojego syna z poprzedniego związku. Ona od dawna już bardzo niecętnie spędza czas z moim synem, od dawna wyraża się o nim bardzo źle. Powiedziała mi, że nie będzie mi w żadnej formie pomagać nad opieką nad dzieckiem, mam sobie radzić sam z opieką itp.
Pytanie jest proste, ona dobrze daje, na tyle dobrze, że nie chcesz się z nią rozstać? Może ona jest sporo młodsza i marzy o własnych dzieciach z tobą, stąd ta frustracja? Jak rozumiem, małżeństwem nie jesteście, żaden problem spakować siebie lub ją w pięć minut. -- Tak walczę ze złem A zło rośnie we mnie z każdym dniem
Jak najmniej boleśnie i najmniej stresująco poznać razem dzieci z poprzednich związków? Dzieci są w jednym wieku - 3 i 4 lata - dwójka Jego, moje jedno. Dodam, że Jego dzieci mają robioną przysłowiową wodę z mózgu przez swoich dziadków , że tata nie kocha mamy, bo znalazł sobie inną.
Wydaje mi sie, ze przy tak malych dzieciach to powinno pojsc bezproblemowo. Niestety nie umiem sobie wyobrazic sytuacji, w ktorej dzieci maja robiona wode z mozgu, bo w moim przypadku cos takiego nie ma miejsca. Dzieci sa bardziej elastyczne niz nam sie wydaje. Po prostu spotkajcie sie wszyscy razem, zaplanujcie jakos fajnie dzien. Pokaz, ze nie jestes taka zla, ze dasz sie lubic. I powinno pojsc dobrze :) -- PelAga * Bieda przeczy matematyce, podzielona na wieksza ilosc ludzi nie staje sie mniejsza.
Witam wszystkich! Może opowiem w skrócie od początku moją krótką historię. Około 6 lat temu wyszłam za mąż za człowieka z którym byłam przez 4 lata, miałam niewiele, bo niecałe 21 lat ale jak twierdziłam - to miłośc (później okazało się że to jednak nie była miłośc a tylko przyzwyczajenie, 4 lata chodzenia). Od samego początku nie układało nam się, mąż wyciągał rączki do mnie, mieszkaliśmy z teściami, więc dodatkowo kochana teściowa musiała walczyc o synusia, ja nie wytrzymywałam i kilka razy wyprowadzałam się, później sama wracałam, uważając że go kocham, że się zmieni, i że trzeba ratowac małżeństwo. Po drugim takim powrocie zaszłam w ciąże, urodziłam śliczną córeczkę, przez okres 9 miesięcy miałam spokój z jego rączkami, bo wiadomo kobiet w ciąży się nie bije, ale jakiś tydzień po porodzie za to że się krzywo popatrzyłam dostałam w twarz, później znowu i znowu. Płacz, myśli głupie i co dalej. 2,5 mies po narodzinach córci postanowiłam że ucieknę i uciekłam (w niewiedzy wszytskich, bo wiem że nie pozwoliliby mi abym się wyprowadziła, bo wiadomo dziecko-nigdy nie chodziło o mnie). Ale udało się. Wiadomo rózne rozprawy w sądzie, wkońcu rozwód po roku ufffff. Przez pierwsze dwa lata były mąż nie interesował się córką, mieszkaliśmy jakieś 500metrów od siebie, jedne miasto, wtedy myślałam że umrę, jak można nie widziec własnego dziecka. Gdy córka skończyła 2 latka postanowiłam się wyprowadzic od rodziców i zamieszkac samodzielnie, wtedy to i znalazł się tatuś, czasmai przychodził itd. Ale było to raczej na pokaz, nic dobrego dla dziecka, poza rajeniem jej jaki to on jest kochany. i tak przez następne 1,5 roku. Gdy córka miała 3,5 roczku poznałam fajnego faceta, mądrego, kochanego, postanowiliśmy że spróbujemy razem życ, choc on też jest po przejściach, też miał żonę, choc nie ma dzieci, a zawsze pragnął je miec. Szczęśliwie zaszłam w ciążę, z czego ogromnie się cieszę, dzidzia ma narazie 8 tyg, dziś był opiersze USG, ma 1cm! Masakra. No i... tu pojawia się problem ex męża, który totalnie miesza w główce mojej córci, a więc wracając od niego (nigdy mu nie zabraniałam kontaktów) jest źle do nas nastawiona. Niedługo zamieszkamy w trójkę, będzie miała swój pokoik, będziemy miały normalny spokojny dom, o on skutecznie psuje to co udaje mi się zbudowac np przez 2 tyg jak się z nim nie widzi, tzn jak się nam udaje zbudowac. Do mojego partnera zaczęła mówic tatusiu (masakra!!! super uczucie), on jest wniebowzięty, ale niestety wracając od tamtego jest obrażona na cały świat, mam tego dośc i nie wiem co robic. Wielokrotnie chodziłam do psychologa po porady jak z nią postępowac, od czasu kiedy poznałam nowego mężczyznę, aby mała to dobrze to przeszła, zaakceptowała, aby spokojnie stworzyc prawdziwą rodzinę, bo tego wszyscy chcemy. Zastanawiam się nad tym czy nie ograniczyc kontaktów, względem tego że ex zabiera małą, tylko żeby te spotkania odbywały się przy mnie, nie wiem na placu zabaw, wiem że będzie bunt, już mnie straszył że założy sprawę o kontakty, a przecież ja mu nie zabraniam. NIe wiem dlaczgo to robi, ja chcę ułożyc sobie życie, a on świadomie nie tyle że je niszczy, ale niszczy małej to co powinna miec w główce. Wczoraj po jej wizycie u niego, pytając się jej jak jest u tatusia, powiedziała tylko że ma mu powtórzyc jak mój nowy partner będzie ją bił (coś takiego!!!!) cały czas ją buntuje, nastawia, mam tego dośc. Oobje chcemy dla niej jak najlepiej (z nowym partnerem), chcemy małej stworzyc dom, będzie rodzeństwo, i oboje tego bardzo pragniemy, a niestety ex to psuje, już nie chodzi o nas (chociaż po części też), ale o małą. Proszę o poradę i dziękuję
To co napiszę nie będzie dla Pani zbyt pocieszające. Niestety takie sytuacje, takie podejście do nowych związków swoich ex- pratnerów zdarzają się i to nierzadko. Nie będę pisać tu o przypuszczalnych źródłach takiego zachowania Pani byłego męża, bo nie o to tu chodzi. Problem polega na tym,że w tej sytuacji nie ma dobrego wyjścia. Nie należy ograniczać kontaktów ojca z dzieckiem. Z drugiej strony, z tego co Pani pisze, kontakty te dziecko zaburzają, powodują obniżenie nastroju, niechętny stosunek do swojej rodziny, w dłuższym czasie brak poczucia bezpieczeństwa i chaos uczuciowy. Niestety na zachowanie byłego mąża nie ma i nie będzie Pani miała wpływu, co jest i irytujące i czyni Panią bezradną. To co moge doradzić, to ( jeśli można ) spokojnie i bez podważania autorytetu ojca reagowanie na relacje córki z wizyt u ojca, nazywanie uczuć dziecka po przyjściu do domu, pokazywanie , że rzeczywistość inaczej wygląda niż mówi o tym tata, który jej przecież nie zna, bo nie mieszka z Wami, uspokajanie córki i wprowadzanie takiej perpektywy, że mama i tata mają różne sposoby życia, inaczej je sobie układają i , że tak może być i tak się często dzieje, gdy rodzice się rozstają ze sobą. Zadanie niełatwe, ale może pomoże dziecku osiągnąć stabilizację bez nadmiernych strat. Agnieszka Iwaszkiewicz
Mam koleżankę która ma 7-letniego syna, a jej nowy partner ma 12-latka. Obydwu chłopców mieszka z nimi co drugi tydzień. Koleżanka skarży mi się, że syn jej partnera ignoruje jej syna. Nie jest dla niego niemiły, ale po prostu nie ma ochoty się z nim bawić, woli siedzieć przy komputerze albo spotykać się ze swoimi kolegami. Ewentualnie czasem pograją razem na komputerze, ale nic więcej. Koleżanka mówi że jej synowi jest z tego powodu przykro, i że często takie zachowanie 12-latka jest powodem konfliktu między nią a partnerem. Bo ona uważa, że ten starszy chłopiec powinien się postarać o dobry kontakt z młodszym, zamiast go ignorować. Z drugiej strony - wydaje mi się że ciężko wymagać od 12-latka żeby się zajmował dużo młodzym synem partnerki ojca. Co o tym sądzicie? Macie jakieś doświadczenie w tym temacie? Co mogę doradzić koleżance?
Nie oczekiwać że będą szczęśliwą rodzinką a chłopcy braćmi. Raczej przez kilka najbliższych lat będą mieli kwasy. Taki los rodzin z dziećmi z poprzednich związków. Piszę z doświadczenia.
Dużo się tu pisze o ich opuszczeniu przez ojca autorki. Jednak warto zauważyć, że ona sama nie jest niczemu winna, a jest jedyną osobą obciążoną opieką nad ich wspólnym ojcem. Chociażby z tego względu jej rodzeństwo powinno sobie odpuścić buntowanie matki. Skoro nie chcą pomóc siostrze w opiece nad ojcem, trudno. Ale niech przynajmniej nie utrudniają jej tego zadania. -- http://www.pustamiska.pl/index.php kliknij jeśli chcesz nakarmić zwierzaka w schronisku "Nic nie stoi na przeszkodzie, aby się dildem posługiwać tak jak radiem. Jedno i drugie służy rozrywce." — Mirosław Bańko, UW
A teraz tak poważnie abstrahując od tej podłej baby, co chce twojego ojca do końca wydoić. Nie myślałaś o opiekunce z opieki społecznej, mogłabyś wtedy pracować więcej? Nawet jak coś dopłacisz to koszty i tak są mniejsze niż w przypadku opieki prywatnej. -- https://www.youtube.com/watch?v=jy38QWpNP4g Melancholia to uczucie, które wzmacnia twoje ja, I choć czujesz w duszy kłucie, potem wzbijasz się jak ptak. Winter is coming...
jesteśmy małżeństwem ponad dwa lata. nie mamy dzieci. mój mąż ma córkę z poprzedniego związku (ślub brał raz - ze mną). dziewczynka ma 8 lat, wychowywana jest przez matkę, która od ok. roku nie ma partnera (wcześniej był stały, kilkuletni związek). mój problem polega na tym, że wciąż nie znam dziecka mego męża, ponieważ matka dziecka nie życzy sobie tego. uważam taką sytuację za chorą i nienaturalną. staram się rozumieć i szanować tą decyzję, uważam jednak, że nie wolno stwarzać dziecku fałszywej wizji świata. ja jestem, istnieję i chcę dla tego dziecka jak najlepiej. rozumiem, że dziecko nie wychowywało się z ojcem, mąż jednak starał się kontaktować z dzieckiem, na ile było to możliwe, utrudnieniem był fakt, że ostatnie parę lat spędziliśmy poza Polską. rozumiem, że najpierw mąż sam musi odbudować kontakty z córką, martwi mnie tylko postawa jej matki. czy mam rację, że ta sytuacja powinna ulec zmianie?
jestem samotną mamą i wydaje mi się, ze tamta kobieta nie radzi sobie z sytuacją i probuje , moze nieswiadomie, odegrac się na Twoim męzu w jedyny dostępny sposob- jest na tyle trzezwa ze nie bedzie jemu utrudniac kontaktow, w koncu rozumie, ze dziewczyncepotrzebny kontakt z ojcem, ale utrudni go z Tobą..moze jest niedojrzala i wydaje jej sie, ze jestes przyczyną ich rozstania..moze ma dola po rozpadzie kolejnego związku i nawrot gorzkich mysli pod adresem Twojego męża... cięzko jest byc samotną matką czy tez matką opiekującą się dzieckiem z rozbitego związku. Taka kobieta na codzien widzi, ze dziecku jest przez to cięzej, stara sie jak moze, ale jej trudno, boryka sie z wlasna niemoznoscia, poczuciem winy, etc. a jesli rozstanie nastapilo z inicjatywy Twojego meza, to zapewne nosi w sobie zal do neigo, ze nie stworzyli prawdziwej rodzin dziewczynce. nie pzeceniam roli pelnej rodziny, jeslito ma byc kosztem nieszczesliwych rodzcow, to nie ma sensu, tyko sie skrzywdzi dizecko..ale samotne macierzynstwo na codzien jest trudne. ja osobiscie nie rozumiem takiej postawy- mnie ogromnie zalezy, bymoje dziecko mialo jak najlpesze kontakty z ojcem, by jego nowa partnerka je lubila to sie wrecz modle, bo przeciez od tego zalezy dobro mojego dziecka w ogromnym stopniu. natomiast nie potepiam, bo jestem sobie w stasnie wyobrazic, co doprowadza kobiete do takiego stanu. zeszta, prawda wygladatak roznie z obu stron, przekonalam sie jak inaczej zupelnie widzimy rozne sprawy ja i tatus dziecka...i obie opowiesci, zupelie rozne, brzmia takprawdziwie- jak slucham jego, to rzeczywiscie, tak realnie brzmi- tylko dlaczego moja jest inna a dotyczy tej samej sytuacji? trudno sie dogadac czasem bardzo... niemniej moze cierpliwosc cos da. jak zobaczy, ze Twoj maz sie stara, ze ma dobra wole, jest zaangazowany jako ojciec tak naprawde, na powaznie, i pozwala jej miec cos do poweidzenia- slucha, nawet jelsi sie nie zgadza, jej teorii na temat dizecka, slucha o porblemach, razem podejmuja decyzje odnosnie corki- to zapewne nabierze zaufania co do jego dobrej woli i odpusci jej i bedzie mogl brac coreczke do was tez. wiesz, jst moze tak, ze dziecko przezylo juz sporo w swoim zyciu-odejscie ojca, nowy "tatus", jego odejscie- i jej mama widzi, jak trudno ziewczynka znosi zmiany, nowe bodzce, nowe osoby ktore jakos bezposrednio wplywaja na jej sytuacje- i mama boi sie, ze to bedzie kolejnym stresem dla dziecka. ja widze po moim jak sie zamamrtwia, ze ciocia go nie lubi, tlyko lubi tate... jak nie moze zoruzmiec, ze wujek juz nie bedzie przychodzil i mama smutna...dla dzieci to wszystko takie trudne, o wszystko sie obwiniaja. a codziennosc samemu z dizeckiem jest trudna i mama boi sie, ze dziecku jest ciezko, a sama zapracowana zestresowana ma wrazneieni ze nie umie zapewnic tyle ile mialoby normalnie w pelnym domu...w sensie uwagi i czulosci i opieki i cierpliwosci i czasu wspolnie spedzonego razem..w rodzinie to sie rozklada na 2 osoby... mi jes trudno, mimo, ze dziecko widuje tate co weekend. jezeli Twoj maz zdecydowal sie na wyjazd za granice- ja np takiej sytuacji sobie nie wyobrazam, ani ja, choc moglam nie ywjechalam za granice, ani nie wierze, choc rozne rzeczy sie dzieja, ze atus zdecydowalby sie na taki krok, jesli nie mialby funduszy pozwalajacych mu odwiedzac dziecko ze 2 razy w miesiacu- a i to byloby dla dizecka bardoz trudne..i nie wiem, czy ojciec by sie zdecydowal na to. jzeli wiec Twoj maz wyjechal, ona to mogla odebrac jako w duzej mierze porzucenie dziecka w sensie okej jestem tatą, kocham, odiwedze, wysle prezent, zadzwonie, ale nie ma mnie blisko, gdy moje dziecko mnie potrzebuje, bo mam swoje zycie... taki tata od swieta bardzo. to budzi gorycz na pewno, we mnie by budzilo. dlatego dajcie jej czas... jesli Twoj maz naprawde sie postara sporbowac nadrobic, na ile to mozliwe, stracony czas z dzieckiem, to mysle ze po jakims czasie ona zrouzmie, ze moze na niego liczyc i mu zaufac w sprawach zwiazanych z corka- i wtedy przestanie robic trudnosci i Tobie... trzymam kciuki. to trudna sytucja dla wszystkich. moge tlyko poweidziec, ze dziewczynka ma szczescie, ze tata wybral taka a nie inna partnerke. ma w perspektywie zyskanie kolejnego czlonka rodziny, a nie utrate taty. jak byc moze bylo to postrzegane do tej pory-stad az taki brak zaufania. uda sie. ja tam wierze, ze najgorsze sytuacje mozna uzdrowic. widze to po swojej relacji z tatusiem dziecka. naprawde mozna wspaniale, jak na taka sytuajcie , sie dogadywac. ja ot bym w ogole sie chciala zaprzyjaznic z jego ukochana, z czasem, jak tamta juz sie odnajdzie w trudnej sytuacji ( ona to dopiero sie ma! czytalam rozne wypowiedzi "macoch" i doskonale rozumiem, on zawsze ma jakies zycie zupelnie obok niej, dzowni do nas, rozmawiamy o synku, smiejemy sie- jakos tam zawsze bedziemy rodzina w sensie rodzicami, to zawsze jakos laczy, choc nie ma mowy o opwrotach, zadne takei klimaty), nie oczywiscie jakos blisko, bo to by bylo jakies pewnie sztuczne dla niej, natomiast na tyle serdeczny podlapac kontakt, zeby moc swobodnie rozmawiac, zarotwac i kumplowac sie wokol spraw dzieciecych. marzy mi sie to. wierze w szczeslilwe rozwiazania. i w czas, ktory uzdrawia, pozwala ludziom dojrzec, uwolnic sie od przeszlosci, zaczynac nowe rozdzialy... proces, proces rozlozony w czasie..powolutku, krok po kroku... nie da sie na raz hop i juz teraz wszystko jest dobrze. ale powolutku-da sie... na pewno !:)
Dzień dobry . Poszukuje pomocy , porady ponieważ nie wiem co już mam czynić . Od 2 lat jestem w związku z mężczyzna który ma 2 dzieci z poprzedniego związku ( rozstali się bez ingerencji osób trzecich- nie układało im się ) moj X nigdy nie zaniedbał dzieci , płaci alimenty i na weekendy ma dzieci u nas .
Plus najważniejsze , ze czuje się w naszym związku jak w trojkącie . Z jego strony pada odzew ze jak mi tak strasznie źle to mam iść i sibie znaleźć kogoś kto nie ma dzieci bo ja nie zrozumiem nigdy takiej osoby która ma dzieci z poprzedniego związku.
Wczoraj dowiedziałam się od mojego małża,że niestety nie pojedzie z nami (czyli z naszym trzyletnim synem i ze mną) na Mazury,ponieważ w tym samym czasie jego syn z pierwszego małżeństwa ma jakiś turniej tenisowy a potem chciałby pojechać z nim na dziesięć dni "w Polskę". Przykro mi bardzo,bo wakacje planowałam od dawna,oszczędzałam,cieszyłam się a tu klops. Wprawdzie małż ma do nas dojechać (jedziemy na trzy tygodnie) ale to już nie to. Rozumiem mojego męża,że chce spędzić trochę czasu ze swoim synem,ale mógłby wziąć też pod uwagę moje uczucia i oczekiwania. Podobna sytuacja miała miejsce,gdy byłam w ciąży,zagrożonej nawiasem mówiąc-pojechał wtedy na trzy tygodnie. Natępny wyjazd wakacyjny w następnym roku-wyjechali na ponad miesiąc,ja zostałam z moim wtedy maleńkim synem,sama,bo rodzina daleko. W ogóle mój mąż ma jakieś dziwne,niczym nie uzasadnione poczucie winy w stosunku do syna z pierwszego małżeństwa. Nie uzasadnione-ponieważ czynnie uczestniczymy w jego wychowaniu,mąż jeździ na wywiadówki,regularnie się spotyka,ja również często zapraszam małego (no nie takiego małego-ma 15lat) do nas na grille,ogniska,rower,często u nas jest na weekendy,nocuje,jeździmy razem na basen. Ostatnio szykowałam do szkoły sałatki i ciasto na dyskotekę-jego mamunia nie miała czasu. Ale jest tak,że jak tylko dzieciak zadzwoni wszystko inne robi się nieważne-najważniejsze są potrzeby dziecka,bo jest on z rozbitej rodziny. Nasz wspólny synek schodzi na dalszy plan. Przykro mi bardzo,ale co zrobić,przecież nie będę się awanturować,że mąż chce spędzić czas z dzieckiem.
Rozumiem, że jeżeli będziesz w kolejnej ciąży potrzeby twoich dzieci spadną na dalszy tor bo ty będziesz najważniejsza i nie wazne czy któreś z twoich pozostałych dzieci będzie potrzebował wsparcia ma zacisnąć gębę i czekać aż ty urodzisz, a następnie aż odchowasz potomstwo. Cholerne egoistyczne to wasze podejście w którym dziecko jest tylko i wyłącznie nieliczącym się i niechcianym bagażem. Kobieta w ciąży nie jest świętą krową