dzieci z poprzednich związków

[Gość: kurka]

związalibyscie się (związek małzenski) bez najmniejszych oporów i wątpliwości
z męzczyzną/kobietą, ktory/-a ma dziecko/dzieci z poprzedniego małzenstwa?

[guadalahara]

Ja się związałam..

[Gość: kurka]

a jaki masz do Jego dzieci stosunek: obojetny, czy widujecie sie, czy one
przyjezdzaja do was, nocuja?

[Gość: ...]

Gość portalu: kurka napisał(a):

> związalibyscie się (związek małzenski) bez najmniejszych oporów i wątpliwości
> z męzczyzną/kobietą, ktory/-a ma dziecko/dzieci z poprzedniego małzenstwa?


a komu to przeszkadza? przeciez to nie ma znaczenia, a od kiedy dziecko to
jakas kara czy przeklenstwo :)))

[Gość: finka]

Gość portalu: ... napisał(a):

> Gość portalu: kurka napisał(a):
>
> > związalibyscie się (związek małzenski) bez najmniejszych oporów i wątpliwo
> ści
> > z męzczyzną/kobietą, ktory/-a ma dziecko/dzieci z poprzedniego małzenstwa?
>
>
> a komu to przeszkadza? przeciez to nie ma znaczenia, a od kiedy dziecko to
> jakas kara czy przeklenstwo :)))

Może i nie, ale dla żadnego związku taki układ nie jest też szczególnym
błogosławieństwem... Chodzi mi o to, że wchodzi się w jakąś rodzinę, dziecko
jest już na swój sposób ukształtowane, niekoniecznie według naszych wyobrażeń o
wychowaniu dziecka; w Polsce szczególnie panuje często tendencja do
rozpieszczania dzieci (bo nie ma taty/mamy i trzeba mu to wynagrodzić); słowem
jest to bardzo trudne. Zresztą nie każda osoba jest w stanie naprawdę pokochać
cudze dziecko, stąd niektóre bezpłodne pary np. nie decydują się na adopcję. I
świetnie ich rozumiem, bo sama nie darzę ciepłymi uczuciami syna mojego faceta,
raczej działa mi na nerwy (coż - blędy wychowawcze). Niektórzy - jak ja - mają
w sobie pewien biologiczny opór wobec cudzego potomstwa. Poza tym osobom, które
same nie mają takich doświadczeń wydaje się, że jeśli dziecko żyje na codzień z
samotnym rodzicem, to pojawienie się kogoś u jego boku jest przyjmowane z
entuzjazmem. Nic bardziej mylnego! DZiecko przede wszystkim najczęściej
upatruje w kimś takim rywala, taka obca baba zabiera czas tatusiowi i tyle
(albo facet mamusi). Podziwiam osoby, które mają w sobie taki potencjał
miłości, żeby obdarzyć nim cudze dzieci. Część osób przyjmuje dziecko partnera
z otwartymi ramionami (jak mój facet), ale taka sytuacja zawsze rodzi
konflikty. Na codzień świetnie się dogadują, ale gówniara potrafi mu przywalić
że np. nie może jej kazać sprzątać, bo nie jest jej ojcem. Oczywiście tępię
takie wystąpienia, ale... Fakt jest faktem, mamy trochę inne podejście do
wychowania, ja jestem bardziej konsekwentna, on podatny na przymilanie się, on
z kolei bardziej pedantyczny i częściej zwraca uwagę np. na zostawione gdzieś
nie na miejscu drobiazgi... Ja nie zwracam uwagi na jedne rzeczy, dla niego
inne są dużym problemem, czasem myślę, że on się nadmiernie czepia, czasem ja w
jego opinii niepotrzebnie gardłuję. Moja przyjaciółka powiedziała mi, że zawsze
boli ją, jak jej drugi mąż zwraca uwagę córce (z pierwszego małżeństwa), ale
nigdy się nie przejmuje jak zwraca uwagę ich wspólnemu synowi. Niby wie
doskonale, że on naprawdę traktuje ich oboje jednakowo, ale coś tam w głębi
duszy jej nie gra (choć świetnie wie, że to tylko jej wymysł)

[Gość: Joanna]

Mysle ze nie kazdego stac na wziecie na siebie odpowiedzialnosci bycia step-
rodzicem dla tych dzieci. Nie jest to prosty zwiazek miedzy dwojgiem ludzi. Sa
tu dodatkowe osoby rownie wazne jak parter czyli jego/jej dzieci. Mysle, ze
jesli osoba ta odpowiadalaby mi to dlaczego nie?