Co nie znaczy, że rodzic musi zawsze zapewniać każdemu dziecku optymalne indywidualne warunki, to byłaby utopia, nawet przy jednym dziecku (bo rodzic też człowiek i ma potrzeby/uwarunkowania i czasami nie jest w stanie). "zaskoczyło Twoje stwierdzenie, że moje dzieci nie mają różnorodnych wyjazdów" Ale dlaczego zaskoczyło? Skąd założenie, że każdy ma takie samo rozumienie różnorodności (ja uważam, że nie i tak właśnie napisałam).
Cioteczna babka może od znajomego dyrektora uzyskać całą tą wiedzę, wraz z adresami i godzinami pracy instytucji (np kuratorium). Czyli nie tylko kawę. Ba, cioteczna babka może też zostać przez opiekuna prawnego upoważniona do załatwiania niektórych formalności - z tym, że to takoż musi się odbyć na zasadzie upoważnienia notarialnego (bywało tak w przypadkach dzieci, których rodzice wyjechali zarabiać gupie piniondze za granicą, że na czas swojej niebytności w kraju notarialnie upoważniali np swoich rodziców (czyli dziadków dziecięcia), albo rodzeństwo (czyli ciotkę/wuja/stryja dziecięcia).
Prawa rodzicielskie ogranicza się kiedy zagrożone jest dobro dziecka (niekoniecznie z winy rodziców). Fakt ze trzynastolatka od dłuższego czasu mieszka w Polsce, a jej jedyny opiekun prawny w Norwegii to jest nader oczywiste zagrożenie jej dobra - jak może w codziennych sprawach dziecka decydować ktoś, kto widuje je raz na rok. Że już nie wspomnę o faktycznym sprawowaniu funkcji wychowawczych i opiekuńczych.
U nas nie ktokolowiek, tylko prawny opiekun. Podzieliliśmy się w wakacje i na wynikach byłam sama z dzieckiem na wyjeździe, a mąż w tym czasie doniósł dokumenty do szkoły.
Matka Aliego, po wypadku, w którym zginęła siostra chłopca, przebywa w szpitalu i nie wiadomo, kiedy wróci do normalnego funkcjonowania; Ali znosi lekarstwa dla niej, nie wiadomo skąd wykombinowane, a czasami przychodzi ot tak, popatrzeć na nią, pocałować w dłoń, przywiązaną do łóżka, z nadzieją na spotkanie już wkrótce. Ali gotów byłby zająć się matką, ale musiałby mieć status opiekuna prawnego, na co jest za młody.
Przyszło mi jeszcze do głowy, żeby na te kilka miesięcy oddać ją do domu opieki, dopóki jej matka nie dojdzie do siebie, ale mąż nie chce o tym rozmawiać z ex. Mówi, że ona się nie zgodzi (pasierbica jest ubezwłasnowolniona, ex jest opiekunem prawnym). Czy można nas zmusić żebyśmy się opiekowali córką męża? Co z alimentami i rentą młodej, wtedy to nam należą się alimenty od ex i renta powinna wpływać na nasze konto skoro ex nie będzie się nią zajmowała?
I do tego ryzykował ich zdrowiem, bo jakby coś się wnukowi działo, co wymaga leczenia, ale nie jest zagrożeniem życia, to dziecko musiałoby cierpieć, zanim zostanie ustanowiony opiekun prawny lub sąd wyda decyzję dotyczącą leczenia. Chłopaki zostały pozbawione praktycznie wszystkiego poza podstawowymi potrzebami jak żywność, odzież, schronienie i edukacja. Nie było na życie towarzyskie, na socjalizację, na smartfon, na wyjazdy zagraniczne, na wycieczki szkolne, na prywatne leczenie, na markową odzież (i tak, pisząc to siedzę w sukience z drugiej ręki, a w liceum nosiłam uparcie swetry home made.
Bo ja pam > iętam, jakie były problemy chociażby szkolne w przypadku "eurosierot" (czyli dz > ieci rodziców "wyjechanych" za granice na czas dłuższy i pozostawionych pod nie > formalną opieką dziadków)... Zgoda na wyjazd na tzw "zieloną szkołę". Zgoda na > wycieczkę klasową dłuższą niż czas trwania lekcji (czyli np z noclegiem, albo c > hoćby powrotem wieczorem).
Bo ja pamiętam, jakie były problemy chociażby szkolne w przypadku "eurosierot" (czyli dzieci rodziców "wyjechanych" za granice na czas dłuższy i pozostawionych pod nieformalną opieką dziadków)... Zgoda na wyjazd na tzw "zieloną szkołę". Zgoda na wycieczkę klasową dłuższą niż czas trwania lekcji (czyli np z noclegiem, albo choćby powrotem wieczorem).
Wszak jesteśmy oboje opiekunami dzieci z którymi to ich dzieci spędzają czas. Dla mnie bez różnicy, aby dzwonić i informować. Nie miało by to dla mnie znaczenia skoro zdecydowałbym się puścić córkę z kimś obcym. Wszak czy z żona czy nie ,mogły molestować córkę.
Duchowny wyjeżdżał po kilka razy do Niemiec, Austrii, Włoch i Francji, raz do Szwajcarii, raz do Indii. Poza Łopatką jego wyjazdy aprobowali w Krakowie wojująca ateistka, towarzyszka Barbara Piórko oraz należący od lat 70. do słynnej esbeckiej Grupy D (porwania i morderstwa księży) Kazimierz Aleksanderek, też członek TPPR, który tydzień po zabójstwie księdza Jerzego Popiełuszki bezskutecznie starał się o wyjazd do Moskwy.