Krzyżówka (lub kalambury, zagadki) tematyczne

[madohora]

[madohora]

Wszystkie wyrazy krzyżówki mają z sobą coś wspólnego, nawet ten który na
pozór różni się od innych.Co takiego łączy odgadnięte hasła? Po rozwiązaniu
krzyżówki liczby z ponumerowanych kratek od 1 - 7 złożą się na dodatkowe
rozwiązanie

[hardek1944]

WSZYSTKIE ODGADNIĘTE HASŁA ŁĄCZY IMIĘ JAN

[madohora]

Wszystkie wyrazy z Janem związane
Chociaż nie wszystkie są takie same

[madohora]

Jan Chrzciciel Albertrandi (Albertrandy) (ur. 7 grudnia 1731 w Warszawie, zm.
10 sierpnia 1808) – sufragan warszawski, jezuita.

Był synem pochodzącego z Włoch Franciszka i Marii Antoniny Czechowicz. W
dzieciństwie pobierał nauki u jezuitów, którzy - zauważywszy jego zdolności
naukowe - namówili go do zostania zakonnikiem. W wieku 19 lat został
nauczycielem w kolegium jezuickim w Płońsku, a później w Płocku, w Nieświeżu i w
Wilnie.

[madohora]

Kalambur (albo hasło krzyżówki)

Tak sobie myślę, że pewna ballada
Nam o nim coś tam opowiada


B _ _ _ _ _ _(7 liter) O J _ _ _ _ _ _ _(8 liter) - hasło trzy

wyrazowe

[hardek1944]

BALLADA O JANUSZKU

[madohora]

Widzisz, mój duszku
To była Ballada o Januszku

[madohora]

[madohora]

Ballada o Januszku - polski serial dramatyczny w reżyserii Henryka Bielskiego,
na podstawie książki Sławomira Łubińskiego pod tym samym tytułem.
Odcinki
1. Wdowie radości
2. W pogoni za kwiatem życia
3. Prosta sprawa
4. Dotknięcie nieba
5. Widoczek z Ciechocinka
6. Rybałci 63
7. Leader zespołu
8. Gorzko, gorzko...

[madohora]

Homonim (albo hasło krzyżówki)

To jest taki hokus - _ _ _ _ _

Co działa w noc różnych _ _ _ _ _


P _ _ _ _(5 liter) // P _ _ _ _(5 liter)


Hasło krzyżówki - C _ _ _ _(5 liter)

[hardek1944]

madohora napisała:

> Homonim (albo hasło krzyżówki)
>
> To jest taki hokus - pokus
>
> Co działa w noc różnych pokus
>
>
> POKUS(5 liter) // POKUS(5 liter)
>
>
> Hasło krzyżówki - CZARY(5 liter)
>

[madohora]

Czary, mary hokus pokus
A jak spojrzysz trochę z boku
Dodasz Jan-a do wyrazu
Już JANCZARY ci wyłażą



JANCZARY - rodzaj instrumentu muzycznego lub dzwoneczków zakładanych na końską
uprząż

[madohora]

[madohora]

anczary – rodzaj instrumentu muzycznego z grupy idiofonów, w postaci
niewielkich dzwoneczków. Klasyczny sposób ich użycia polega na przywiązaniu ich
do uprzęży końskiej, skutkiem czego zaprzęg biegnąc wywołuje charakterystyczny
dźwięk w rytm końskich kroków.

Janczary, w gwarze podhalańskiej nazywane też turlikami[1], stosowane bywają
nadal, szczególnie na Podhalu, zazwyczaj przy okazjach paradnych przejazdów z
okazji wesel i innych uroczystości, albo dla turystów.

Janczary jako instrument muzyczny wykorzystywany podczas koncertów umocowane są
na uchwycie w postaci drewnianej pałki, na której znajduje się najczęściej 12
lub 25 dzwoneczków.

[madohora]

Kalambur(albo hasło krzyżówki)

To jest prezenter TV z przed lat
Jeszcze pamięta o nim świat.

S _ _ _ _(5 liter)

[hardek1944]

SUZIN

[madohora]

Gdy na ekranie pojawiał się Jan Suzin
Człowiek nigdy się nie nudził

"A co ja mam państwu powiedzieć, jak i tak nie macie innego wyboru, musicie to
oglądać"

[madohora]

[madohora]

Jan Suzin, właściwie Zenon Suzin (ur. 12 kwietnia 1930 w Warszawie) – polski
prezenter telewizyjny.
Z wykształcenia architekt, absolwent Wydziału Architektury Politechniki
Warszawskiej[potrzebne źródło]. Pracę w Telewizji Polskiej rozpoczął w połowie
lat 50. XX wieku, a zakończył 26 listopada 1996 roku. Był jednym z dwóch
pierwszych (obok Eugeniusza Pacha) lektorów TVP, wystąpił już w pierwszym
wyemitowanym programie. Na początku lat 70. był prezenterem Dziennika
Telewizyjnego, przez cały czas pracy w TVP był spikerem. Wielokrotnie składał
widzom życzenia noworoczne, najczęściej w duecie z Edytą Wojtczak. Czasami
prowadził niektóre programy rozrywkowe, np. "Dobry wieczór, tu Łódź". Jako
lektor czytał teksty filmów, (głównie westernów) i programów popularnonaukowych,
m.in. materiały do "Sondy".

Występował też w polskich filmach, głównie grając role samego siebie. Słynie z
nienagannych manier, znajomości wielu języków obcych oraz zamiłowania do
lotnictwa. Obecnie na emeryturze (od 26 listopada 1996).
* 1989: Konsul jako Spiker TV
* 1986: Tulipan jako Jan Suzin, klient szewca
* 1976: Brunet wieczorową porą jako Spiker TV
* 1971: Nie lubię poniedziałku jako Spiker TV
* 1960: Szczęściarz Antoni jako Pan młody w USC
1982: Długie pożegnanie wg Chandlera jako policjant

[madohora]

Kalambur (albo hasło krzyżówki)

A to powiem tutaj tak
To był z czterech pancernych ptak


K _ _(3 litery)

[hardek1944]

KOS

[madohora]

Każda panna kręciła nosem
Bo chciałaby się spotkać z Jankiem Kosem

[madohora]

[madohora]

Janek Kos to fikcyjna postać literacka, a także filmowa z książki Janusza
Przymanowskiego i polskiego serialu telewizyjnego pod tytułem "Czterej pancerni
i pies" (1966-1970).

Janek (Jan) Kos to strzelec-radiotelegrafista, a po śmierci Olgierda dowódca
czołgu "Rudy", gdańszczanin, najmłodszy w załodze, jego ojciec walczył na
Westerplatte. Po zajęciu Polski przez Niemców w niewyjaśnionych okolicznościach
znajduje się na Syberii, gdzie zajmuje się myślistwem i pracą przy wyrębie
lasów. Ze strzępów gazety dowiaduje się o tworzeniu na terenie ZSRR Ludowego
Wojska Polskiego. Janek jest doskonałym strzelcem (udowodnił to, między innymi,
strzelając do tarczy w pierwszym odcinku serialu, "Załoga"). Najważniejszą
sprawą, która zajmuje Janka, jest konieczność odszukania ojca, którego stracił w
zawierusze wojennej. Ważnym wątkiem książki i filmu jest historia miłości Janka
i Marusi.

Wiernym towarzyszem Janka w najtrudniejszych nawet chwilach jest jego pies Szarik.

W rolę Janka w serialu wcielił się aktor Janusz Gajos.

[madohora]

Kalambur (albo hasło krzyżówki)

Za tego króla, na blachę
Wytępili szlachtę...


O _ _ _ _ _ _ _(8 liter)


"Za króla.......szlachta"

[hardek1944]

OLBRACHT

[madohora]

Za króla Olbrachta
Wyginęła szlachta

Powiedzenie, które odnosi się do klęski wyprawy mołdawskiej.

[madohora]

[madohora]

Jan I Olbracht (Albrecht) (lit. Janas Olbrachtas (Albrechtas) białorus. Ян I
Ольбрахт, ur. 27 grudnia 1459 w Krakowie, zm. 17 czerwca 1501 w Toruniu) – król
Polski w latach 1492-1501, książę głogowski 1491-1498.

Był synem Kazimierza Jagiellończyka i jego żony Elżbiety Rakuszanki z
Habsburgów, której zawdzięczał prawdopodobnie drugie imię - Olbracht, chciała
ona uczcić w ten sposób pamięć swego ojca, króla Niemiec, Czech i Węgier,
Albrechta II Habsburga.
Od 1467 roku, tak jak pozostali bracia, królewicz zdobywał wiedzę pod okiem Jana
Długosza. Na postępowanie młodego Jana Albrechta wpłynął także przebywający w
stolicy, włoski humanista - Filip Kallimach, który zaprzyjaźnił się z nim.
Wielokrotnie udowadniał swój talent podczas nauki, mimo że był synem Litwina i
Niemki doskonale opanował język polski, a także łacinę. Poznał dorobek
przemijającego średniowiecza oraz wczesnego renesansu.W 1486 roku objął urząd
zastępcy króla na Rusi, gdzie zdobył sławę pokonując zagony tatarskie. 7 czerwca
1490 został obwołany przez szlachtę węgierską na sejmie elekcyjnym w Rokos
królem Węgier. Przegrał jednak wojnę o koronę węgierską ze swoim bratem królem
Czech Władysławem II Jagiellończykiem. Rozpoczął on tym samym zmagania o koronę
Węgier, które toczyły się na Słowacji, jednak w ich wyniku przypadło mu jedynie
księstwo głogowskie.

W 1492 roku zmarł Kazimierz Jagiellończyk. O koronę po nim starali się jego
synowie Władysław, Jan Olbracht i Zygmunt, a także książę mazowiecki Janusz II.
Niektórzy byli gotowi opowiedzieć się za wielkim księciem litewskim Aleksandrem
Jagiellończykiem, ale ten - wraz z najmłodszym bratem Fryderykiem
Jagiellończykiem - popierał Jana Olbrachta. Ostatecznie 27 sierpnia Jan Olbracht
został jednogłośnie wybrany królem Polski. 23 września 1492 roku odbyła się
koronacja w Krakowie nowego monarchy, którą poprowadził arcybiskup gnieźnieński
i prymas Polski Zbigniew Oleśnicki.

Poszerzając przywileje, jakie jego ojciec, Kazimierz Jagiellończyk (1447-1492)
nadał szlachcie w statutach nieszawskich, Jan I Olbracht ogłosił w 1496 r. tzw.
statuty piotrkowskie, które zwalniały szlachtę od cła, ograniczały wychodźstwo
chłopów oraz zabraniały nabywania przez mieszczan majątków ziemskich i
piastowania urzędów państwowych. Działając na korzyść Prus Królewskich zaskarbił
sobie ich przychylność.

W 1497 r. Olbracht zorganizował wielką wyprawę wojenną: 40 tys. pospolitego
ruszenia ruszyło aby pomóc księciu Mołdawii w wojnie z Turkami i aby pomścić
klęskę warneńską. Mimo że od 1387 Mołdawia była lennem Polski, jej hospodar,
Stefan III Wielki, opowiedział się po stronie Turcji i wyprawa zakończyła się
wielkimi stratami polskich wojsk w bitwie pod Koźminem, co utrwaliło
powiedzenie: Za króla Olbrachta wyginęła szlachta choć to właśnie za jego czasów
ukształtował się ów fundament wielkiej demokracji szlacheckiej: sejm walny.

Jeszcze gorsze od wojennej klęski były skutki polityczne nieudanej wyprawy
mołdawskiej. W jej następstwie zawiązał się cały szereg przymierzy i koalicji
państw ościennych przeciwko Królestwu Polskiemu i Wielkiemu Księstwu
Litewskiemu. W walkach przeciwko wojskom koronnym, Wołochów wsparła Turcja, a
nawet Węgry, rządzone przez króla Władysława II Jagiellończyka. Wiosną 1498 r.
Tatarzy najechali południowo-wschodnie terytoria Litwy, a wielki książę
moskiewski Iwan III Srogi próbował opanować Kijów, w 1500 rozgramiając armię
polsko-litewską w bitwie nad Wiedroszą. Zaś na zachodzie cesarz niemiecki
Maksymilian I Habsburg przejął część Śląska z Głogowem i zażądał zwrócenia
zakonowi krzyżackiemu Prus Królewskich, w związku z czym komtur krzyżacki
odmówił złożenia należnego hołdu królowi polskiemu. Wówczas, wiosną 1501 r.,
Olbracht zarządził koncentrację wojsk koronnych w Toruniu gdzie sam pojechał,
ale złożony ciężką chorobą zakaźną (najprawdopodobniej syfilisem) zmarł wkrótce
i wyprawa wojenna na Prusy Zakonne nie doszła do skutku.

Za pierwszych Jagiellonów coraz większą rolę w zarządzaniu państwem odgrywała
rada królewska, powoływana przez króla. Zaś od połowy XV w. znaczną część władzy
przejęły ogólnopolskie zjazdy szlachty i dzielnicowe sejmiki. Ostatecznie Rada
Królewska, za panowania Olbrachta, przekształciła się w Senat, a ogólnopolski
zjazd stanu szlacheckiego, złożony z przedstawicieli sejmików, w izbę poselską
sejmu. Tak więc, poczynając od XV w., Rzeczpospolita stała się szlachecką
monarchią parlamentarną. Szlachta, zwłaszcza bogatsza i magnaci, stała się odtąd
stanem panującym, skupiając w swych rękach ziemię, przywileje i urzędy. Zgodnie
z Sejmem radomskim z 1504 r. administrację państwową stanowili: marszałek
koronny i nadworny, podskarbi, kanclerz i podkanclerzy oraz starostowie,
reprezentujący lokalną szlachtę.

Uprzywilejowaną pozycję uzyskał również w Koronie Kościół katolicki, a na Litwie
i Rusi Cerkiew prawosławna. Należały do nich wielkie majątki ziemskie,
otrzymywały one dziesięcinę ze wsi i liczne fundacje kościelne i klasztorne ze
strony możnowładców, przy czym duchowieństwo nie płaciło podatków.
Jan I Olbracht zmarł 17 czerwca 1501 w Toruniu, jego zwłoki złożono uroczyście w
katedrze wawelskiej a serce wmurowano w jedną z kolumn Bazyliki św. Jana w
Toruniu. Nie ożenił się, ani nie zostawił po sobie żadnego potomka. Po śmierci
króla Jana Olbrachta tron po nim przejął jego młodszy brat, Aleksander
(1501-1506).

[madohora]

Kalambur (lub hasło krzyżówki)

Z literatur najbardziej znany
Mały chłopiec ze skrzypcami


J _ _ _ _(5 liter) M _ _ _ _ _ _ _(8 liter) - hasło dwuwyrazowe

[hardek1944]

JANKO MUZYKANT

[madohora]

Czy Sienkiewicz chciał nam powiedzieć
Że lepiej by było aby ludzie prości
Nie posiadali żadnych wybitnych zdolności

[madohora]

[madohora]

Henryk Sienkiewicz napisał Janka Muzykanta w 1879 roku, w czasie swojego
pobytu w Paryżu. Utwór jest świadectwem dużej wrażliwości autora na różnorakie
kwestie społeczne. W przypadku tej noweli Sienkiewicz koncentruje się na losach
ludu polskiego. W utworze ukazuje losy utalentowanego wiejskiego dziecka, które
jest całkowicie bezbronne wobec panującego porządku świata. W Janku Muzykancie
widać wpływy naturalistyczne - autor nie przedstawia pozytywistycznego programu,
a koncentruje się raczej na opisie sytuacji. Narrator wyraża swoje stanowisko
nie w natrętnych komentarzach, ale w subtelnych lirycznych opisach i ironicznych
komentarzach, a także w niebezpośrednio komentującym utwór epilogu.Henryk
Sienkiewicz stworzył w Janku Muzykancie jeden z najbardziej przejmujących
obrazów dziecka polskiego w naszej literaturze. Utwór ten należy do kanonu dzieł
o tematyce dziecięcej.

[madohora]

Kalambur (lub hasło krzyżówki)

Pieczka grał go w horoskopie?!
A ja chyba się utopię!


J _ _ _ _ _(6 liter) W _ _ _ _ _(6 liter) - hasło dwuwyrazowe

[hardek1944]

JANCIO WODNIK

[madohora]

Był raz sobie Jańcio Wodnik
A pod nogami rósł mu rozchodnik

[madohora]

[madohora]

Na polnej drodze wędrowny dziad znajduje kobyłkę, która, obita i schorowana,
zdycha. Dziad grzebie kobyłkę i rzuca klątwę na wioskę, w której zamęczono
zwierzę. W wiosce mieszka Jańcio, filozof, człowiek kochający życie i swoją
młodą żonę, Weronkę. Jańcio żyje w zgodzie z Bogiem i nie przypuszcza, że
zostanie przez niego wystawiony na próbę. Przekonuje się o posiadanej mocy
czynienia cudów. Zostawia swoją ciężarną żonę i rusza w świat, obiecując wrócić
przed rozwiązaniem.

[madohora]

Kalambur (lub hasło w krzyżówce)


A to myślę, że powiem ci dość jasno
Polski król lub...nad Wisłą miasto

K _ _ _ _ _ _ _ _(9 liter)

[hardek1944]

KAZIMIERZ

[madohora]

Jan Kazimierz tak jak wielu
Urodził się na Wawelu

[madohora]

[hardek1944]

JANOSIK

[madohora]

A tutaj dorzucę grosik
Że hasłem był JANOSIK

[madohora]

Jan II Kazimierz Waza (ur. 22 marca 1609 w Krakowie, zm. 16 grudnia 1672 w
Nevers) – król Polski w latach 1648-1668, tytularny król Szwecji do 1660 z
dynastii Wazów. Syn króla Polski i Szwecji Zygmunta III Wazy i Konstancji
Habsburżanki, arcyksiężniczki austriackiej. Przyrodni brat Władysława IV
Wazy.Jan Kazimierz urodził się w niedzielę 22 marca 1609, był najstarszym z
żyjących synów Zygmunta III Wazy i jego drugiej żony, a ponadto był ostatnim z
Wazów urodzonym na Wawelu, przed przeniesieniem siedziby królewskiej do
Warszawy. Wychowywał się w skromnych warunkach na Zamku Królewskim pod opieką
ochmistrzyni królowej Urszuli Gienger (ok. 1570-1635), nazywanej Meierin, lekcji
udzielali mu jezuici, a nad całością czuwał sam król. W 1626, w czasie sejmu
toruńskiego, z inicjatywy matki, a przez jej stronników, został zgłoszony jako
kandydat na następcę tronu. Królowa Konstancja jego widziała na tronie, nie
swojego pasierba a jednocześnie siostrzeńca,najstarszego syna Zygmunta III,
królewicza Władysława. Obóz ultrakatolicki w Rzeczypospolitej, którego królewicz
Kazimierz był uznawany za przywódcę, stracił jednak swoje znaczenie po nagłej
śmierci królowej w 1631.Młodość upłynęła przyszłemu królowi w znacznym stopniu
na wojowaniu. W 1629 ojciec zabrał go do Prus na wyprawę przeciwko Szwedom. W
czasie elekcji brata był posłem do stanów Rzeczypospolitej, następnie brał
udział w wojnie smoleńskiej, potem w konflikcie z Turcją. W drodze powrotnej
miał dłuższy postój we Lwowie. Zaraził się tam ospą, która pozostawiła ślady na
jego twarzy do końca życia.25 czerwca 1635 w obliczu nowej wojny ze Szwecją
podążył do Torunia. W Wiedniu, gdzie pojechał na ślub Marii Anny – córki cesarza
z Maksymilianem I – elektorem bawarskim, jako reprezentant króla prowadził
pertraktacje w sprawie pomocy Habsburgów w walce przeciwko Szwedom. Otrzymał pod
swoje dowództwo regiment kirasjerów i polskich ochotników, z którymi wyruszył na
front wojny trzydziestoletniej do Alzacji. Powrócił do kraju po zawarciu przez
Władysława IV rozejmu w Sztumskiej Wsi 12 września 1635.Ponieważ, mimo
cesarskich obietnic, nie otrzymał księstwa lennego, a sejm nie przyznał mu
księstwa Kurlandii, więc przyjął propozycję godności wicekróla Portugalii. Udał
się do Hiszpanii, gdzie miał otrzymać coroczną pensję i zawrzeć małżeństwo. W
czasie tej podróży, zatrzymał się na postój we Francji pozostającej w wojnie z
Hiszpanią, gdzie został aresztowany na rozkaz kardynała Richelieu, pod zarzutem
szpiegostwa na rzecz Hiszpanii. Był więźniem od 10 maja 1638 do lutego 1640,
uwolniony po interwencji poselstwa Rzeczypospolitej, które przybyło do Paryża
pod kierownictwem wojewody smoleńskiego Krzysztofa Korwina Gosiewskiego.
Po trzech latach, wbrew woli królewskiej, wyjechał do Włoch i wstąpił do zakonu
jezuitów w Loreto, który opuścił jednak już po dwóch latach nowicjatu. Mimo
braku święceń kapłańskich 16 maja 1646 otrzymał od papieża godność kardynalską.
Domagał się potem prawa używania tytułu książęcego i korony w herbie, a
zakazywały tego kardynałom papieskie dekrety, czym wywołał zgorszenie
współczesnych, w końcu ogłosił się stronnikiem Francji i kardynała Mazariniego,
po czym w świeckim stroju ze szpadą u boku przyjechał do Polski.
W 1647, po śmierci 7-letniego królewicza Zygmunta jedynego syna Władysława IV,
Jan Kazimierz stał się tytularnym spadkobiercą tronu szwedzkiego i
przypuszczalnym następcą brata na tronie Rzeczypospolitej. Wówczas złożył na
ręce papieża Innocentego X godność kardynalską.Po śmierci brata, Władysława IV
Wazy, Jan II Kazimierz Waza został obrany królem Rzeczypospolitej 20 listopada
1648, po sześciu miesiącach trwającej wolnej elekcji. Uzyskał 4 352 głosy
elektorskie szlachty[1]. 17 stycznia 1649 w katedrze wawelskiej arcybiskup
gnieźnieński i prymas Polski Maciej Łubieński koronował Jana Kazimierza na króla
Polski. W maju władca poślubił wdowę po swym bracie, księżniczkę francuską
Ludwikę Marię Gonzaga.

[madohora]

Harnaś Juraj Jánošík był Słowakiem i pochodził ze wsi Tierchowa
(Terchová)opodal Żyliny. Znamy przybliżoną datę jego urodzin – 25 stycznia 1688
r. – gdyż zachowała się metryka jego chrztu z 16 maja 1688[2]. Jego rodzicami
byli Martin Jánošík i Anna Cesneková (Cziszniková, Čišniková, Cisniková). Miał
braci: Jana, Martina i Adama oraz młodszą siostrę Barborę.Najprawdopodobniej
brał udział w powstaniu antyhabsburskim Franciszka Rakoczego, które wybuchło w
1703 na ziemiach węgierskich. W 1708 wrócił do rodzinnej wsi, aby zająć się
gospodarstwem, ale wkrótce potem wstąpił do armii austriackiej. Podczas służby
został przydzielony do oddziału stacjonującego na zamku w Bytčy, gdzie więziono
groźnych przestępców. Tam poznał niejakiego Tomáša Uhorčíka, który był harnasiem
zbójników karpackich. Jánošík pomógł mu uciec z więzienia, a sam zdezerterował
lub został wykupiony[2] z wojska i przystał do jego zbójeckiej bandy. Od tego
momentu rozpoczęła się zbójecka działalność Jánošíka, która trwała do wiosny 1713.
W 1711 Tomáš Uhorčík przyjął imię Martin Mravec i odszedł z bandy, a nowym
harnasiem został Jánošík. Jánošík ze swoją grupą działał na pograniczu
węgiersko-polskim, a ofiarami jego napadów byli głównie kupcy, ale także
plebani, posłańcy pocztowi i inne przypadkowe zamożniejsze osoby. Wbrew
legendzie grabił głównie z myślą o sobie i swoich ludziach, obdarowując
okazjonalnie np. dziewczęta z okolicznych wsi różnymi zrabowanymi drobiazgami.
Wspierali go niektórzy lokalni możnowładcy, z którymi dzielił się łupami, a oni
w zamian wyciągali go z tarapatów, np. podczas pierwszego schwytania Jánošíka i
osadzeniu go w lochu alibi zapewnił mu wiceżupan komitatu liptowskiego,
doprowadzając w ten sposób do jego uwolnienia.
Wiosną 1713 został pojmany w domu Uhorčíka i osadzony w Liptowskim Mikułaszu
(Liptovský Mikuláš), w zamku o średniowiecznym rodowodzie, gdzie odbył się jego
proces 16 i 17 marca 1713, a jego przebieg jest znany dzięki zachowanym
protokołom. Sąd w składzie: przewodniczący Władysław Okolicsany, oskarżyciel i
obrońca (który wygłosił dwie mowy obronne za uniewinnieniem skazańca) skazał
Jánošíka na karę śmierci przez powieszenie na haku. Osią oskarżenia było
zabójstwo plebana z Demanicy, do którego Jánošík się nie przyznał wskazując
swojego kompana jako sprawcę. Wyrok wykonano najprawdopodobniej następnego dnia
po procesie, 18 marca 1713.

[madohora]

[madohora]