Gdy mam chandrę z samego rana

[madohora]

Gdy mam chandrę z samego rana
Czytam sobie ten wiersz Leśmiana

[madohora]

Leśmian Bolesław

Dwoje ludzieńków

Często w duszy mi dzwoni pieśń, wyłkana w żałobie,
O tych dwojgu ludzieńkach, co kochali się w sobie.
Lecz w ogrodzie szept pierwszy miłosnego wyznania
Stał się dla nich przymusem do nagłego rozstania.

Nie widzieli się długo z czyjejś woli i winy,
A czas ciągle upływał - bezpowrotny, jedyny.
A gdy zeszli się, dłonie wyciągając po kwiecie
Zachorzeli tak bardzo, jak nikt dotąd na świecie!

Pod jaworem - dwa łóżka, pod jaworem - dwa cienie,
Pod jaworem ostatnie, beznadziejne spojrzenie.
I pomarli oboje, bez pieszczoty, bez grzechu,
Bez łzy szczęścia na oczach, bez jednego uśmiechu.

Ust ich czerwień zagasła w zimnym śmierci fiolecie,
I pobledli tak bardzo, jak nikt dotąd na świecie!
Chcieli jeszcze się kochać poza własną mogiłą,
Ale miłość umarła, już miłości nie było.

I poklękli spóźnieni u niedoli swej proga,
By się modlić o wszystko, lecz nie było już Boga.
Więc sił resztą dotrwali aż do wiosny, do lata
By powrócić na ziemię - lecz nie było już świata.

[madohora]

A gdy chandra trwa dni kilka
Idę do lasu i złapię tam "wilka"
Nie jestem kłusownikiem niech ktoś uwierzy
Ja w pewnym miejscu łapię to zwierzę
Bo jak na sercu jest trochę cienia
To szukam samotni, pnia lub kamienia
Na niego siadam i patrzę w dal
A co tam widzę?
To czego mi żal...

[madohora]

Dzisiaj mam chandrę jak trzeba
Chyba dlatego że widzę śnieg z nieba

[madohora]

[madohora]

[madohora2]

***

[madohora]

[madohora2]

Mam chandrę i z wieczora
Bo wieczór to nie jest dobra pora

[madohora]

[madohora]

Dwoje ludzieńków

Często w duszy mi dzwoni pieśń, wyłkana w żałobie,
O tych dwojgu ludzieńkach, co kochali się w sobie.
Lecz w ogrodzie szept pierwszy miłosnego wyznania
Stał się dla nich przymusem do nagłego rozstania.

Nie widzieli się długo z czyjejś woli i winy,
A czas ciągle upływał - bezpowrotny, jedyny.
A gdy zeszli się, dłonie wyciągając po kwiecie
Zachorzeli tak bardzo, jak nikt dotąd na świecie!

Pod jaworem - dwa łóżka, pod jaworem - dwa cienie,
Pod jaworem ostatnie, beznadziejne spojrzenie.
I pomarli oboje, bez pieszczoty, bez grzechu,
Bez łzy szczęścia na oczach, bez jednego uśmiechu.

Ust ich czerwień zagasła w zimnym śmierci fiolecie,
I pobledli tak bardzo, jak nikt dotąd na świecie!
Chcieli jeszcze się kochać poza własną mogiłą,
Ale miłość umarła, już miłości nie było.

I poklękli spóźnieni u niedoli swej proga,
By się modlić o wszystko, lecz nie było już Boga.
Więc sił resztą dotrwali aż do wiosny, do lata
By powrócić na ziemię - lecz nie było już świata.

Bolesław Leśmian

[madohora]

[madohora]

[madohora]

***

[madohora]

Gdy mam chandrę z samego rana
Przydałaby się bita śmietana
Do tego jeszcze truskawek kilka
I chandra - zaraz znika

[madohora]

***