Powiat lubaczowski

[sibeliuss]

W sumie w nazwie forum mogłoby być "Lubaczów - Miasto i powiat" :)
Wtedy łatwiej byłoby pisać o okolicach. Zapewne się czepiam, ale ten typ tak ma.
Według Wikipedii pl.wikipedia.org/wiki/Powiat_lubaczowski to piękna
okolica.

Cieszanów

[sibeliuss]

To chyba jedno z najmniejszych miast w Polsce, liczy tylko 1868 mieszkańców.
Jedną z przyczyn jest fakt, że miasto zostało podczas wojny kompletnie
zniszczone przez UPA. Mimo niewielkich rozmiarów ma ciekawą historię:
www.cieszanow.pl/index.php?id=historia&t=s

[sibeliuss]

www.roztocze.info/galeria/thumbnails-60.html

Narol

[sibeliuss]

Narol jest nieco większy od Cieszanowa, bo ma aż 2111 mieszkańców. W roku 1996
odzyskał prawa miejskie, które utracił w roku 1934.
pl.wikipedia.org/wiki/Narol
www.narol.pl/

[sibeliuss]

www.roztocze.info/galeria/thumbnails-14.html

Cmentarz żydowski w Narolu

[sibeliuss]

www.kirkuty.xip.pl/narol.htm

Oleszyce

[sibeliuss]

Z Oleszycami łączy mnie sentyment, bo stamtąd pochodzi rodzina mojego
serdecznego przyjaciela. Pod Oleszycami mieli oni majątek, który utracili tuż po
wojnie. Los rzucił ich najpierw do Przeworska, a następnie przez Kraków do
Warszawy. Oleszyce utraciły prawa miejskie w 1880 roku, aby odzyskać je w 1989.
Same Oleszyce są trochę większe od łupiny od orzecha :)
Piękne miasteczko pełne zieleni.
pl.wikipedia.org/wiki/Oleszyce
www.roztocze.stalwol.pl/Roztocze/Html/ole.htm

[sibeliuss]

www.roztocze.info/galeria/thumbnails-65.html

Cmentarz żydowski w Oleszycach

[sibeliuss]

www.kirkuty.xip.pl/oleszyce.htm

Horyniec-Zdrój

[sibeliuss]

Jedyne w powiecie lubaczowskim uzdrowisko, które staje się co raz bardziej
popularne w całym kraju. Gdyby istniał dogodniejszy dojazd, mógłby być to kurort
o europejskiej sławie. Horyniec jest wsią.
www.horyniec-zdroj.pl/

[sibeliuss]

www.roztocze.info/galeria/thumbnails-89.html

[malwin_a]

Niesty Horyncowi brakuje odpowiedniej kadry, zaplecza itp. by byc europejskim.
Sama droga i dojazd to nie wszystko.
Z unijnych srodkow mozna by wiele skorzystac niestety miejscowi notable nie
maja pojecia jak:-(

Stary Dzików

[sibeliuss]

Kiedyś było to prawie miasto, podczas wojny zagładzie uległa ludność żydowska,
po wojnie wysiedlono ukraińców. Obecnie wegetuje jako wieś gminna "na końcu świata".
pl.wikipedia.org/wiki/Stary_Dzik%C3%B3w

[gazetalubaczow]

Mówiąc o Starym Dzikowie, nie można zapomnieć wspomnieć o tamtejszej cerkwi,
która ostatnimi czasy stała się dosyć znana dzięki najbardziej znanemu polskiemu
reżyserowi A. Wajdzie. Wybrał on bowiem to miejsce do kręcenia scen Jego
najnowszego filmu "Post mortem. Opowieść katyńska".

Więcej o tym tutaj:
gazetalubaczow.blox.pl/2006/09/Cerkiew-w-Sartym-Dzikowie-przygotowywana-jest-do.html

[sibeliuss]

Szkoda, że taka mała jest reklama w sieci tych miejsc.

[malwin_a]

Na Foto Forum Rzeszow sa zdjecia z Dzikowa.
Moze i Wy dolaczycie jakies swoje foty.
Na przyklad w temacie Galicyjskie klimaty.
Jest btam juz kilka zdjec z Cieszanowa i Lubaczowa.

[gerda11]

Wieś Stary Dzików leży w powiecie lubaczowskim, województwo podkarpackie.

Wieś Stary Dzików była wzmiankowana już w 1469 roku. W jakiś czas potem osada
uzyskała prawa miejskie, głównie za sprawą ludności żydowskiej, która w
znacznym stopniu rozwijała lokalny handel i rzemiosło. W 1772 roku Stary Dzików
znalazł się w austriackim zaborze. W 1785 roku w mieście żyło 80 Żydów.
Podlegali oni kahałowi oleszyckiemu. Pod koniec XIX wieku wybudowano synagogę.
W 1881 roku żyło tutaj 330 Żydów. W owym czasie Stary Dzików stał się ośrodkiem
ruchu chasydzkiego, skupionego wokół dworu cadyka Eliezera Halewi Horowitza.
W okresie międzywojennym, w 1921 roku w osadzie żyło 347 Żydów, stanowiąc
15% ogółu mieszkańców.
Podczas II wojny światowej, we wrześniu 1939 roku Stary Dzików zajęli
Niemcy. Natychmiast na ludność żydowską spadły ostre prześladowania. Następnie
Stary Dzików został przekazany wojskom sowieckim na 2 tygodnie i ostatecznie
znalazł się w granicach niemieckiej strefy okupacyjnej. W czerwcu 1940 roku
Niemcy utworzyli w Starym Dzikowie obóz pracy przymusowej dla Żydów, w którym
uwięziono około 1 tys. osób. Obóz był filią ośrodka zagłady w Bełżcu. W
listopadzie 1940 roku nastąpiła likwidacja obozu. Wszystkich Żydów Niemcy
wyprowadzili w nieznanym kierunku.


Synagoga w Starym Dzikowie została wybudowana pod koniec XIX wieku. Podczas II
wojny światowej Niemcy zdewastowali synagogę. Po zakończeniu wojny budynek
służył jako dom kultury, a następnie po 1960 roku przebudowano go na kino. Od
połowy lat 90-tych stoi opuszczony i nieszczeje.
Murowany budynek synagogi wzniesiono na planie prostokąta. W wyniku
kolejnych przebudów zamurowano okna w głównej sali modlitewnej. W miejscu wnęki
po Aron ha-Kadesz przebito drzwi.

Cmentarz żydowski w Starym Dzikowie znajdował się na południe od wioski. Został
on założony w XIX wieku. Podczas II wojny światowej Niemcy całkowicie
zniszczyli cmentarz.

[gerda11]

Miasto Oleszyce leży w powiecie lubaczowskim, województwo podkarpackie. Liczy
3,3 tys. mieszkańców. Jest położone na Płaskowyżu Tarnogrodzkim.

Wieś Olyessycze była wzmiankowana w 1436 roku. Prawa miejskie Oleszyce
otrzymały w 1576 roku, jako prywatne miasto Sieniawskich. Założyciele miasta
byli przychylni żydowskiemu osadnictwu w tym rejonie. Pod koniec XVI wieku
wybudowano drewnianą synagogę. Miasto było później własnością Czartoryskich,
Potockich i Sapiechów. W 1610 roku miasto spustoszyli Kozacy Chmielnickiego. W
1629 roku rabunku miasta dopuścili się Tatarzy. W 1656 roku Oleszyce zostały
zniszczone przez wojska szwedzkie, a w następnych latach przez wojska Rakoczego
i ponownie przez Tatarów. W 1719 roku oskarżono Żydów o wywołanie pożaru, który
zniszczył znaczną część Oleszyc. W 1772 roku Oleszyce znalazły się w
austriackim zaborze. W 1785 roku w mieście żyło 530 Żydów. W 1870 roku gmina
żydowska liczyła już 1.060 osób i posiadała 2 bożnice. Za poparcie polskich
powstańców w 1880 roku Oleszyce utraciły prawa miejskie. W 1900 roku gmina
liczyła 2.463 Żydów. Podczas I wojny światowej, w 1914 roku Oleszyce zostały
zajęte przez wojska rosyjskie, które dopuściły się licznych rozbojów na Żydach.
W maju 1915 roku miasto zostało zajęte przez wojska austriackie.
W okresie międzywojennym, w 1921 roku w Oleszycach żyło 1.590 Żydów,
stanowiąc 55% ogółu mieszkańców. Znajdował się tu ważny ośrodek ruchu
chasydzkiego, skupiony wokół dworu cadyka z Bełża Jissochora Dov ber Rokeacha.
Podczas II wojny światowej, we wrześniu 1939 roku w rejonie Oleszyc doszło
do ciężkich walk polskich oddziałów z Niemcami. Następnie miasto przechodziło z
rąk niemieckich do sowieckich. Niemcy spalili synagogę w Oleszycach, a
wszystkich Żydów deportowali do getta w Lubaczowie. Niemiecka żandarmeria i
ukraińska policja poszukiwały ukrywających się Żydów. W okresie od stycznia do
marca 1943 roku rozstrzelali w Oleszycach 127 Żydów.

Z ciekawostek: kościół (XVI-XVIII w.) oraz ratusz (XVIII w.).


Cmentarz żydowski w Oleszycach został założony w drugiej połowie XVIII wieku.
Podczas II wojny światowej Niemcy zdewastowali cmentarz.
Na powierzchni 0,8 hektara zachowało się około 100 nagrobków, z których
najstarszy pochodzi z 1797 roku. Na nagrobkach widoczne zdobienia i inskrypcje
w języku hebrajskim. Cmentarz jest zarośnięty i ogrodzony siatką.

Na zbiorowej mogile 115 Żydów, schwytanych i rozstrzelanych przez Niemców,
znajduje się pamiątkowa tablica.

[gerda11]

Miasto Lubaczów jest siedzibą powiatu w województwie podkarpackim. Liczy 12,5
tys. mieszkańców (1998 r.). Jest położone na Płaskowyżu Tarnogrodzkim, nad
rzeką Lubaczówką.

Pierwsze wzmianki o osadzie pod nazwą Lobeschov pochodzą z XIII wieku. O ten
rejon przez długie lata trwała walka pomiędzy Polską, Węgrami i Litwą, które
rywalizowały o sukcesję po państwie halicko-wołyńskim. W 1352 roku Lubaczów
przeszedł pod panowanie Polski. W 1376 roku Lubaczów otrzymał prawa miejskie.
Korzystne położenie przy ważnych szlakach handlowych sprzyjało rozwojowi
miasta. Początki osadnictwa żydowskiego datuje się na koniec XV wieku. W 1630
roku w Lubaczowie żyło 120 Żydów, stanowiąc 14% ogółu mieszkańców. Wielkie
pożary niszczyły miasto w 1629, 1630 i 1635 roku. W kolejnych latach Lubaczów
był grabiony i niszczony przez Kozaków, Tatarów i Szwedów. W 1765 roku w całym
powiecie żyło 687 Żydów. W 1772 roku Lubaczów znalazł się w austriackim
zaborze. W 1880 roku w mieście żyło 1.304 Żydów, stanowiąc 30% ogółu
mieszkańców. Pod koniec XIX wieku powstała samodzielna gmina żydowska. Wielkie
pożary zniszczyły miasto w 1899 i 1904 roku. Po 1899 roku wybudowano nową
murowaną synagogę. Podczas I wojny światowej, w 1914 roku Lubaczów został
zajęty przez wojska rosyjskie. Przed Rosjanami uciekło około 500 Żydów
lubaczowskich. W 1915 roku doszło do bitwy o Lubaczów, podczas której miasto
zajęły wojska austriackie. Znaczna część miasta uległa zniszczeniu.
W okresie międzywojennym, w 1921 roku w Lubaczowie żyło 519 Żydów,
stanowiąc 10% ogółu mieszkańców. W 1927 roku została wybrana Rada Miejska, w
której zasiadało 16 Żydów (na 48 członków). Własnością Żydów było ponad 100
niewielkich zakładów rzemieślniczych i przemysłowych. W 1939 roku w Lubaczowie
znajdowało się około 2,3 tys. Żydów.
Podczas II wojny światowej, we wrześniu 1939 roku w rejonie Lubaczowa
toczyły się ciężkie walki polskich oddziałów z armią niemiecką. Lubaczów
znalazł się w sowieckiej strefie okupacyjnej. W 1940 roku około 100 rodzin
żydowskich wyjechało z Lubaczowa w głąb ZSRR. W czerwcu 1941 roku Lubaczów
zajęły wojska niemieckie. Pod koniec 1942 roku Niemcy utworzyli w Lubaczowie
getto, w którym zgromadzili około 7 tys. Żydów. W Lubaczowie powstała żydowska
organizacja zbrojnego oporu, z której wyłonił się oddział partyzancki pod
dowództwem Samuela Jegiera i Mietka Grubera. W styczniu 1943 roku nastąpiła
likwidacja getta. Większość Żydów została rozstrzelana na tutejszym cmentarzu
żydowskim, a około 2,5 tys. osób wywieziono do ośrodka zagłady w Bełżcu. W
okolicy Lubaczowa działały polskie oddziały partyzanckie. W 1944 roku oddziały
UPA (Ukraińska Powstańcza Armia) nasiliły terror względem polskiej ludności.
Wszyscy Polacy uciekli wówczas z Lubaczowa. Miasto zostało wyzwolone w lipcu
1944 roku przez wojska sowieckie. Podczas toczonych walk znaczna część
Lubaczowa została zniszczona. W 1947 roku rozebrano ruiny synagogi (spalonej
przez Niemców we wrześniu 1939 r.).

Z ciekawostek: kościół (XIX w.).

Cmentarz żydowski w Lubaczowie został założony na początku XVIII wieku. Ostatni
znany pochówek odbył się w 1943 roku. W 1978 roku ówczesne władze miasta
lokowały w bezpośrednim sąsiedztwie cmentarz komunalny, który zajął część
cmentarza żydowskiego.
Na powierzchni 0,7 hektara zachowało się około 1.800 nagrobków, z których
najstarszy pochodzi z 1728 roku. Na nagrobkach zachowały się zdobienia oraz
inskrypcje w językach hebrajskim, jidysz oraz polskim. Na jednym z granitowych
nagrobków z 1934 roku widnieją polskie inskrypcje.

Na cmentarzu żydowskim znajduje się tablica pamiątkowa, ustawiona na zbiorowej
mogile 950 Żydów rozstrzelanych przez Niemców w 1942 roku.

W 1989 roku cmentarz został uporządkowany z inicjatywy rodziny rabina
Hertzberga z Nowego Jorku. W 2003 roku cmentarz otoczyła opieką młodzież z
miejscowego Liceum Ogólnokształcącego. Wycięto krzaki i zbędne krzewa, oraz
przeprowadzono remont muru i bramy cmentarnej.

Na tak zwanym polu parafialnym znajdują się zbiorowe mogiły około 2 tys. Żydów
rozstrzelanych przez Niemców na początku 1943 roku.

[gerda11]

Wieś Wielkie Oczy leży w powiecie lubaczowskim, województwo podkarpackie. Liczy
941 mieszkańców (1999 r.).

Początki wsi Wielkie Oczy datuje się na koniec XVI wieku. Na przełomie XVII-
XVIII wieku zamieszkali tutaj Żydzi. W 1667 roku wybudowano klasztor
Dominikanów. W 1671 roku Wielkie Oczy otrzymały prawa miejskie. W 1765 roku
powstała samodzielna gmina żydowska. W 1772 roku Wielkie Oczy znalazły się w
austriackim zaborze. W 1785 roku w mieście żyło 390 Żydów, stanowiąc 38% ogółu
mieszkańców. W 1870 roku w całym kahale żyło 969 Żydów, a w 1900 roku już 1.449
Żydów. W 1910 roku wybudowano murowaną synagogę. Doszło wówczas w Wielkich
Oczach do antyżydowskich rozruchów, podczas których rabowano żydowskie sklepy i
domy. Podczas I wojny światowej, w 1914 roku Wielkie Oczy zostały zajęte przez
wojska rosyjskie, które nękały ludność żydowską. W 1915 roku miasteczko zajęły
wojska niemieckie. Wycofujący się Rosjanie podpalili miasto. Spłonęła wówczas
synagoga.
W okresie międzywojennym, w 1921 roku w Wielkich Oczach żyło 487 Żydów,
stanowiąc 29% ogółu mieszkańców. W 1927 roku odbudowano synagogę. W 1935 roku
Wielkie Oczy utraciły prawa miejskie.
Podczas II wojny światowej, we wrześniu 1939 roku Wielkie Oczy zajęły
oddziały niemieckie. Jednak później, wioska znalazła się w sowieckiej strefie
okupacyjnej. Część Żydów entuzjastycznie przywitała wchodzące wojska sowieckie.
Grupa młodzieży żydowskiej wstąpiła do Komsomołu i jeżdżąc po okolicy rozbijała
przydrożne kaplice chrześcijańskie. W czerwcu 1941 roku Wielkie Oczy zajęły
wojska niemieckie. Niemcy grupami wywozili miejscowych Żydów do różnych obozów
pracy przymusowej. Ostatnia deportacja odbyła się w grudniu 1942 roku, kiedy to
pozostałych Żydów wywieziono do getta w Jaworowie (zostali tam rozstrzelani w
kwietniu 1943 r.). W okolicy Wielkich Oczu działała polska i sowiecka
partyzantka. W lipcu 1944 roku oddział UPA (Ukraińska Armia Powstańcza)
podpalił Wielkie Oczy. Wówczas cała polska ludność uciekła z wioski. Wieś
została wyzwolona w lipcu 1944 roku przez wojska sowieckie. Po zakończeniu
działań wojennych do Wielkich Oczu powróciło 4 ocalałych miejscowych Żydów,
jednak zginęli oni w niewyjaśnionych okolicznościach. W maju 1945 roku
miejscowi milicjanci zastrzelili 2 Żydów, którzy powrócili i upomnieli się o
swoje domy.


Synagoga w Wielkich Oczach została wybudowana w 1910 roku. Po zniszczeniach I
wojny światowej została odbudowana w 1927 roku, głównie przy pomocy
amerykańskich Żydów pochodzących z Wielkich Oczu. Podczas II wojny światowej
Niemcy zdewastowali synagogę. Po zakończeniu wojny, budynek przez długie lata
służył jako magazyn spółdzielni. W latach 90-tych spółdzielnia upadła. Od
tamtej pory budynek synagogi stoi opuszczony.
Murowany budynek synagogi wzniesiono na planie prostokąta. Dach
czterospadowy kryty blachą. Busynek wzniesiono na planie prostokąta z sienią w
osi podłużnej i symetrycznie rozmieszczonymi izbami po jej bokach. Sień
prowadzi do dużej sali modlitw zajmującej całą szerokość budynku w jego
wschodniej części. Nad traktem sieni jednoprzestrzenne pomieszczenie dostępne
schodami przy wejściu. Okna posiadają półkoliste nadokienniki, a drzwi lekko
profilowany portal. Główna sala modlitewna jest doświetlona 9 oknami. Ściany
pod oknami zdobione prostokątnymi leżącymi płycinami utworzonymi przez
profilowane listwy o narożnikach wciętych do środka. Na płaskim suficie
przechodzącym ze ścian półokrągłą fasetą symetrycznie rozmieszczone rozety
obramujące haki do zawieszania lamp. Dolne partie ścian obiega niska boazeria z
pionowo ustawionych desek. Górna partia ściany zachodniej jest przepruta
sześcioma arkadowymi otworami w profilowanych opaskach komunikującymi z
pomieszczeniem dla kobiet.
Jedynym zachowanym elementem jest prostokątna tablica z czarnego marmuru
osadzona w ścianie południowej pod środkowym oknem, w profilowanej ramie z
uszakami, zawierająca ryty tekst w języku hebrajskim oraz centralnie u góry
gwiazdę Dawida podtrzymywaną przez dwa gryfy.

[gerda11]

Miasto Sieniawa leży w powiecie przeworskim, województwo podkarpackie. Liczy
1,8 tys. mieszkańców (1998 r.). Jest położone w Dolinie Dolnego Sanu, na prawym
brzegu Sanu.

Miasto Sieniawa zostało założone w 1672 roku na gruntach wsi Dybków. Prawa
miejskie nadano w 1676 roku. Od samego początku w mieście osiedlali się Żydzi.
Pod koniec XVII wieku wybudowano drewnianą synagogę. Sieniawa była prywatnym
miastem Sieniawskich, a od pierwszej połowy XVIII wieku własnością
Czartoryskich. Był to ważny ośrodek rzemieślniczy oraz port rzeczny. Żydowscy
kupcy spławiali swoje towary Sanem i Wisłą do Gdańska. W 1765 roku w mieście
żyło 1.045 Żydów, stanowiąc około 50% ogółu mieszkańców. Przy rynku 87% domów
było własnością Żydów. W 1772 roku Sieniawa znalazła się w austriackim zaborze.
Za pomoc udzieloną polskim powstańcom, władze carskie w 1896 roku pozbawiły
Sieniawę praw miejskich. W XIX wieku Sieniawa stała się ważnym ośrodkiem ruchu
chasydzkiego, skupionego wokół dworu cadyka Ezechiela. W 1900 roku kahał
sieniawski liczył 3.263 Żydów, przy czym w samej Sieniawie żyło 2.150 Żydów,
stanowiąc 61% ogółu mieszkańców. Podczas I wojny światowej, w 1914 roku
Sieniawę zajęły wojska rosyjskie. W 1915 roku linia frontu przechodziła przez
miasto, które doznało wówczas poważnych zniszczeń.
W okresie międzywojennym, w 1921 roku w Sieniawie żyło 1.971 Żydów,
stanowiąc 57% ogółu mieszkańców. W 1934 roku Sieniawa odzyskała prawa miejskie.
Nędza i bezrobocie zmuszały wielu Żydów do emigracji do Ameryki. W 1939 roku w
Sieniawie żyło około 1.200 Żydów.
Podczas II wojny światowej, w 1939 roku Sieniawa znalazła się w sowieckiej
strefie okupacyjnej. W czerwcu 1941 roku Sieniawa została zajęta przez wojska
niemieckie. Niemcy utworzyli w Sieniawie getto, do którego przywozili Żydów z
Czech, Węgier, Francji, Belgii i Niemiec. Komendant getta Franc Zajdel słynął z
okrucieństwa osobiście wykonując egzekucje. Rozstrzelano około 3 tys. Żydów.
Pozostałych wywieziono do obozu w Pełkini, a następnie do ośrodków zagłady.
Ostateczna likwidacja getta nastąpiła w maju 1943 roku. W okolicach Sieniawy
działały polskie oddziały partyzanckie. Miasto zostało wyzwolone przez wojska
sowieckie. Podczas walk zniszczeniu uległo 75% zabudowy miasteczka.

Z ciekawostek: barokowy zespół klasztorny Dominikanów (XVIII w.), pałac (XVIII-
XIX w.), fortyfikacje bastionowe (XVII w.) oraz park (XVII-XIX w.).

Wielkie Oczy

[sibeliuss]

Nazwa szokuje, pochodzi ponoć od dwóch wielkich stawów, które kiedyś znajdowały
się w okolicy. Do 1934 roku Wielkie Oczy posiadały prawa miejskie.
pl.wikipedia.org/wiki/Wielkie_Oczy
wielkieoczy.itgo.com/

cmentarz żydowski w Wielkich Oczach

[sibeliuss]

www.kirkuty.xip.pl/wlkoczy.htm