Red.Henryk Kwiatkowski nie żyje

Gość: Janusz Malinowski Cześć, Heniu! IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 13.03.07, 20:04

Nie bardzo wiem co napisać, bo jakoś nie chce mi się uwierzyć w to, że Heniek
nie żyje. Niemal od zawsze byłem przekonany, że - choć starszy ode mnie o 18 lat
- przeżyje mnie co najmniej o ćwierć wieku. Ze swoją żywotnością i wręcz
młodzieńczym zapałem do zajęć właściwych raczej młodym, zdrowym i silnym
"kowbojom", Heniek budził mój niekłamany podziw i zazdrość, których bynajmniej
przed nim nie kryłem. Mogłem sobie pozwolić na tak szczerą i jawną zawiść,
bowiem od czasu pracy na tym samym stanowisku sekretarza redakcji "Sztandaru
Ludu", nasze wcześniejsze koleżeństwo i sympatia przerodziły się w prawdziwą,
odporną na wstrząsy przyjaźń. Nie skruszyły jej ani zawirowania przełomu
politycznego lat 1989-90, ani późniejsza dramatyczna walka o byt zawodowy i
ekonomiczny, ani jego przejście na emeryturę, ani moje odejście z zawodu i renta
zdrowotna. Fakt, że w ostatnim czasie nasze kontakty nie były już tak częste jak
dawniej, niemniej w każdej trudnej sytuacji mogliśmy wzajemnie liczyć na siebie
i wspieraliśmy się.
Toteż szczególnie mi przykro i żal, że - pochłonięty własnymi problemami - nie
byłem blisko niego w ostatnich tygodniach i w ostatnich dniach. Że po wielu
latach przyjaźni rozstaliśmy się bez pożegnania, a nawet bez zwykłego: "Cześć i
zdrówka!", bo to zwyczajowe zawołanie wymieniliśmy aż przed miesiącem. W życiu
jednak nie przyszłoby mi do głowy, że Heniek może odejść nagle i
niespodziewanie, a zwłaszcza że już teraz.
Pamiętam dobrze anegdotę, którą kilkakrotnie opowiadaliśmy sobie nawzajem w
podobnych sytuacjach. Otóż, w kilka dni po nagłej i tragicznej śmierci Zdzisława
Maklakiewicza, jego kompan i druh najszczerszy - Jan Himilsbach zadzwonił do
mieszkania jego matki, gdzie Maklakiewicz mieszkał, i zapytał czy może mówić ze
Zdziśkiem. Zgnębiona, ale wyrozumiała staruszka, zdając sobie sprawę, że
Himilsbach przeżywa głęboko śmierć przyjaciela i w tej sytuacji nie może po
prostu być trzeźwy, odpowiedziała łagodnie: - Przecież pan wie, Panie Janku, że
Zdzisiek nie żyje. - No, tak, wiem - zawarczał swoim barytonem trzeźwy akurat
Himilsbach i dokończył kwestię: - Wiem, ale w ogóle w to nie wierzę!
Podobnie i ja; mimo, że wiem już, że Heniek nie żyje, w ogóle nie chcę w to
wierzyć. Mam jakby wrażenie, że to nieobecność przejściowa, wyjazd jakiś, po
którym powrócimy znów do naszych zawsze ciekawych rozmów i krzepiących mnie spotkań.
Redaktor Henryk Kwiatkowski, a dla mnie i wielu, wielu naszych wspólnych
koleżanek, kolegów i znajomych po prostu Heniek, był bowiem człowiekiem niosącym
wszędzie, gdzie się zjawił, radość i optymizm. Nie była to jednak płytka
wesołkowatość, ale radość życia, której towarzyszyły szeroka wiedza i poważna
refleksja. Był bardzo zdolnym dziennikarzem, co - niestety - miewa w tym
zawodzie często zgubne skutki w postaci uwikłania w rozmaite funkcje redakcyjne,
stanowiska kierownicze itp, które znakomicie redukują twórcze osiągnięcia.
Tak było też i z Heńkiem, który zamiast pisać własne wspaniałe reportaże i
felietony, całymi latami "rzeźbił" cudze teksty, nierzadko pisząc je od nowa za
autora, który - bywało - otrzymywał nagrodę za de facto cudzą publikację. Darł
przy tym z głowy resztki, bujnej w młodości, czupryny, odgrażając się
wielokrotnie, że kiedyś "puści" temu czy owemu koledze tekst w oryginalnej
wersji. Oczywiście nigdy tego nie zrobił, czuł się bowiem odpowiedzialny nie
tylko za swoją pracę, ale i za reputację gazety oraz prestiż (niegdysiejszy)
zawodu dziennikarskiego.
A kiedy prestiż ten, za sprawą wprowadzenia praw dżungli w dziennikarstwie i
zdziczenia obyczajów, rozsypał się w gruzy, Heniek założył czapkę Stańczyka i
sarkastycznie żartując wykonywał prace redakcyjno-techniczne na rzecz różnych
pism. Ich redaktorzy, z nowego naboru – awansu ekonomicznego lub politycznego -
bardzo często nie podejrzewali nawet, że w charakterze pracownika technicznego
zatrudniają człowieka przerastającego ich wielokrotnie talentem, wiedzą i
kwalifikacjami zawodowymi. I ta sytuacja również Heńka satysfakcjonowała, będąc
zarazem pożyteczną i zabawną.
Heniek po prostu lubił żyć i starał się aby to życie – obok trudności i smutków
– miało też jakiś przyjemny i radosny wymiar.
Cześć, Heniu!

Drzewko
Od najstarszego
Od najnowszego

joannabarska Re: Red.Henryk Kwiatkowski nie żyje 13.03.07, 17:16

Nie dodałam,ze bardzo polubił "Uniwersytet Trzeciego Wieku" i że stale
zjednywał sobie ludzi nie tylko uczciwoscią, ale i dowcipami. Córce i Synowi
składam kondolencje.
- rilian Re: Red.Henryk Kwiatkowski nie żyje 13.03.07, 17:47
  
  świeć Panie nad jego duszą!...
  - leniak Re: Red.Henryk Kwiatkowski nie żyje 13.03.07, 17:56
    
    [*]
Gość: Janusz Malinowski Cześć, Heniu! IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 13.03.07, 20:04

Nie bardzo wiem co napisać, bo jakoś nie chce mi się uwierzyć w to, że Heniek
nie żyje. Niemal od zawsze byłem przekonany, że - choć starszy ode mnie o 18 lat
- przeżyje mnie co najmniej o ćwierć wieku. Ze swoją żywotnością i wręcz
młodzieńczym zapałem do zajęć właściwych raczej młodym, zdrowym i silnym
"kowbojom", Heniek budził mój niekłamany podziw i zazdrość, których bynajmniej
przed nim nie kryłem. Mogłem sobie pozwolić na tak szczerą i jawną zawiść,
bowiem od czasu pracy na tym samym stanowisku sekretarza redakcji "Sztandaru
Ludu", nasze wcześniejsze koleżeństwo i sympatia przerodziły się w prawdziwą,
odporną na wstrząsy przyjaźń. Nie skruszyły jej ani zawirowania przełomu
politycznego lat 1989-90, ani późniejsza dramatyczna walka o byt zawodowy i
ekonomiczny, ani jego przejście na emeryturę, ani moje odejście z zawodu i renta
zdrowotna. Fakt, że w ostatnim czasie nasze kontakty nie były już tak częste jak
dawniej, niemniej w każdej trudnej sytuacji mogliśmy wzajemnie liczyć na siebie
i wspieraliśmy się.
Toteż szczególnie mi przykro i żal, że - pochłonięty własnymi problemami - nie
byłem blisko niego w ostatnich tygodniach i w ostatnich dniach. Że po wielu
latach przyjaźni rozstaliśmy się bez pożegnania, a nawet bez zwykłego: "Cześć i
zdrówka!", bo to zwyczajowe zawołanie wymieniliśmy aż przed miesiącem. W życiu
jednak nie przyszłoby mi do głowy, że Heniek może odejść nagle i
niespodziewanie, a zwłaszcza że już teraz.
Pamiętam dobrze anegdotę, którą kilkakrotnie opowiadaliśmy sobie nawzajem w
podobnych sytuacjach. Otóż, w kilka dni po nagłej i tragicznej śmierci Zdzisława
Maklakiewicza, jego kompan i druh najszczerszy - Jan Himilsbach zadzwonił do
mieszkania jego matki, gdzie Maklakiewicz mieszkał, i zapytał czy może mówić ze
Zdziśkiem. Zgnębiona, ale wyrozumiała staruszka, zdając sobie sprawę, że
Himilsbach przeżywa głęboko śmierć przyjaciela i w tej sytuacji nie może po
prostu być trzeźwy, odpowiedziała łagodnie: - Przecież pan wie, Panie Janku, że
Zdzisiek nie żyje. - No, tak, wiem - zawarczał swoim barytonem trzeźwy akurat
Himilsbach i dokończył kwestię: - Wiem, ale w ogóle w to nie wierzę!
Podobnie i ja; mimo, że wiem już, że Heniek nie żyje, w ogóle nie chcę w to
wierzyć. Mam jakby wrażenie, że to nieobecność przejściowa, wyjazd jakiś, po
którym powrócimy znów do naszych zawsze ciekawych rozmów i krzepiących mnie spotkań.
Redaktor Henryk Kwiatkowski, a dla mnie i wielu, wielu naszych wspólnych
koleżanek, kolegów i znajomych po prostu Heniek, był bowiem człowiekiem niosącym
wszędzie, gdzie się zjawił, radość i optymizm. Nie była to jednak płytka
wesołkowatość, ale radość życia, której towarzyszyły szeroka wiedza i poważna
refleksja. Był bardzo zdolnym dziennikarzem, co - niestety - miewa w tym
zawodzie często zgubne skutki w postaci uwikłania w rozmaite funkcje redakcyjne,
stanowiska kierownicze itp, które znakomicie redukują twórcze osiągnięcia.
Tak było też i z Heńkiem, który zamiast pisać własne wspaniałe reportaże i
felietony, całymi latami "rzeźbił" cudze teksty, nierzadko pisząc je od nowa za
autora, który - bywało - otrzymywał nagrodę za de facto cudzą publikację. Darł
przy tym z głowy resztki, bujnej w młodości, czupryny, odgrażając się
wielokrotnie, że kiedyś "puści" temu czy owemu koledze tekst w oryginalnej
wersji. Oczywiście nigdy tego nie zrobił, czuł się bowiem odpowiedzialny nie
tylko za swoją pracę, ale i za reputację gazety oraz prestiż (niegdysiejszy)
zawodu dziennikarskiego.
A kiedy prestiż ten, za sprawą wprowadzenia praw dżungli w dziennikarstwie i
zdziczenia obyczajów, rozsypał się w gruzy, Heniek założył czapkę Stańczyka i
sarkastycznie żartując wykonywał prace redakcyjno-techniczne na rzecz różnych
pism. Ich redaktorzy, z nowego naboru – awansu ekonomicznego lub politycznego -
bardzo często nie podejrzewali nawet, że w charakterze pracownika technicznego
zatrudniają człowieka przerastającego ich wielokrotnie talentem, wiedzą i
kwalifikacjami zawodowymi. I ta sytuacja również Heńka satysfakcjonowała, będąc
zarazem pożyteczną i zabawną.
Heniek po prostu lubił żyć i starał się aby to życie – obok trudności i smutków
– miało też jakiś przyjemny i radosny wymiar.
Cześć, Heniu!
- Gość: joaśka B. Re: Cześć, Heniu! IP: *.lublin.mm.pl 13.03.07, 20:35
  
  Bez logowania, tam sama...Red.Malinowski własciwie napisał tekst do nekrologu,
  choc nie wiem ,czy akurat w "Gazecie w Lublinie", ale ten tekst polecam
  Redakcji. Ale nie wiem, czy p. red.nacz. Hołda Bielecka z niego skorzysta. Ja
  bym skorzystała.
  - Gość: joaska B.. Re: Cześć, Heniu! IP: *.lublin.mm.pl 13.03.07, 23:20
    
    Po liczbie wpisów widzę jak mało wykształciuchow znajduję w tym wątku. Lublin
    to smutnawe miasto...Prowincja,noc,jak pisał Józef Czechowicz...Nic sie nie
    zmieniło od przedwojnia...
Gość: e Re: Red.Henryk Kwiatkowski nie żyje IP: *.blue-net.com.pl 14.03.07, 02:50

Jarku, serdeczne wyrazy współczucia z powodu śmierci Twojego Ojca.
- folkatka Re: Red.Henryk Kwiatkowski nie żyje 14.03.07, 10:04
  
  Świeć Panie nad Jego duszą
  (*) (*) (*)

Najnowsze z forum Lublin

Zaloguj się