Debata: Uratujmy Teatr Stary

[Gość: Leopold]

hm czyżby kościół mial to dostać ( oczywiście gratis ) bo
przecież pan P ma jakies zobowiązania wyborcze....

[tecek]

Teatr może uratować tylko poważny kapitał lub budzet.Pomysły
kolejnych chętnych na Teatr ,bez pokazania pieniedzy,są
ciągotami do posiadania nieruchości w centrum Lublina,Żadna
funkcja knajpa,kino teatr a zwłaszcza muzeum diecezjalne nie
zwróci nakładów.Tylko szalony bogaty filantrop lub budzet mogą
tozrobić

.

[dociek]

Mirek nie chce oddać sprawy, tylko "udostępnić", bo inaczej "misja
charytatwna" jego fundacji dostanie w łeb. Pozostali, a szczególnie
odpowiedzialne za całokształt stanu Teatru Starego władze oraz
instytucje: "ble, ble, ble, ble" - od wielu już lat... itd, itd.

ROZPAD SLD CORAZ BARDZIEJ REALNY I POŻĄDANY

[Gość: W.s.]

Doszliśmy więc do SLD. Jak długo może jeszcze trwać zjazd w
sondażach partii Leszka Millera? W którym miejscu tej
zjeżdżalni znajduje się Sojusz?

Jeszcze w październiku wydawało się, że ten intensywny zjazd
SLD dobiega końca. Wiele wskazywało na to, że odbijają się od
dna i zaczynają łapać wiatr.


Jaki wiatr?

Zapowiedzi zmian, regionalne zjazdy, rozmowy o oczyszczaniu
partii, plany reform plus twarda postawa rządu w negocjacjach
europejskich i pierwsze przejawy dobrej koniunktury w
gospodarce nagłaśniane w mediach i potwierdzane przez ekspertów.


Ale jak spadał, tak spada. I dodatkowo teraz może zadziałać
psychologiczny efekt utraty pozycji lidera. Słabnący szybciej
traci zwolenników.

Niewątpliwie tak. To może być dodatkowy czynnik sprzyjający
dalszej utracie poparcia. Najnowsze, listopadowe
sondaże "Rzeczpospolitej", CBOS i OBOP zgodnie potwierdzają
utratę prowadzenia przez Sojusz. W jednym z nich - tym dla
waszej gazety - pozycję lidera w wyborach parlamentarnych traci
także koalicja SLD - UP. Medialny przekaz, że inne partie
wyprzedzają SLD, nie może mieć pozytywnego wpływu na jego
wizerunek. Ale to nie wszystkie kłopoty lewicy. Im komisja
śledcza jest bliższa końca prac, tym bardziej wskazuje na
konkretne osoby, a te są związane z Sojuszem.


W interesie SLD jest więc jak najszybsze zakończenie pracy
przez komisję śledczą. Im dalej od wyborów, tym lepiej.

Komisja Sojuszowi nie służy dobrze. Podobnie jak inne afery.
Kolejna sprawa - plan Hausnera, który jest negatywnie odbierany
przez socjalne skrzydło wyborców SLD. Źle robi Sojuszowi także
narastająca fala konfliktów społecznych i pracowniczych. Te
czynniki razem wzięte powodują, że SLD trudno się odbić. Choć w
dalszym ciągu ma mocną kartę w postaci twardej postawy ekipy
Leszka Millera w sprawach europejskich. Jeśli Sojuszowi uda się
przetrwać i wyjść z największych problemów związanych z komisją
śledczą i innymi aferami oraz planem Hausnera, to ma pewne
szanse na zatrzymanie tego spadku.

W tym tygodniu opublikowaliśmy w "Rzeczpospolitej" dwa sondaże
opinii publicznej zapowiadające rewolucyjne zmiany na polskiej
scenie politycznej. W sondażu prezydenckim Jolanta Kwaśniewska
zdeklasowała wszystkich znanych polityków, uzyskując
kilkakrotnie większe poparcie od najbardziej znanych liderów
partyjnych. Z kolei w sondażu preferencji partyjnych Sojusz
Lewicy Demokratycznej wraz z Unią Pracy po raz pierwszy od
kilku lat utracił pozycję najpopularniejszej partii. Lepiej
jest odbierana Platforma Obywatelska, która ma obecnie
największe poparcie społeczne. YAN

A jeśli plan Hausnera zostanie wprowadzony, a nie da szybkich,
widocznych efektów i dodatkowo kompromis z Unią zostanie źle
odebrany przez większość społeczeństwa...

...wtedy SLD może wejść w fazę rozpadu. Z tej perspektywy
niezwykle poważnym problemem dla Sojuszu jest kwestia powstania
listy obywatelskiej pod patronatem prezydenta. We
wczorajszej "Polityce" Aleksander Kwaśniewski powiedział nawet,
że potrzebna jest nowa partia.


Czy jest jeszcze coś takiego, jak twardy elektorat SLD?

Jest twardy elektorat lewicy, jakieś 20 - 25 procent wyborców.
Nie wszyscy z nich są jednak wierni szyldowi SLD. Jak wynika z
niedawnych badań OBOP, część ludzi mogłaby poprzeć listę
obywatelską, inni Zielonych. W Polsce identyfikacja ideowa nie
jest tożsama z identyfikacją czysto partyjną. Jeśli zapadnie
decyzja o powołaniu listy obywatelskiej i to przedsięwzięcie
będzie wyglądało poważnie, to jedynym manewrem, który mógłby
uratować SLD, będzie doprowadzenie do przesilenia politycznego,
przejścia do twardej opozycji i ratowania tego najtwardszego
jądra, tych 10 procent z lat 1990 - 1991. Wtedy mogą się odbyć
przyspieszone wybory. Sygnałem, że SLD będzie chciał przejść do
opozycji, będzie danie zielonego światła liberalizacji aborcji.
To znak, że ludzie Sojuszu walczą z groźbą marginalizacji,
walczą o przetrwanie.


A czego potrzeba liście obywatelskiej, by osiągnęła dobry wynik
i postawiła SLD przed groźbą rozpadu?

Silnego wsparcia ze strony Aleksandra Kwaśniewskiego, a
najlepiej - rozumiem, że to dla obozu prezydenckiego niezwykle
trudna decyzja - małżeństwa Kwaśniewskich.

Re Dosyć oszołomstwa!!!!!!!

[lucy_z]

Matko! Znowu jakis oszołom!;) Tu jest wątek o teatrze ale nie wiem po co
drugi...skoro parę watków niżej juz jest jeden.
A o Teatrze Starym to jest tyle tu wątków, że jakąś rozprawę na ten temat mozna
napisać, tylko ze co z tego? Obiecanki, obiecanki...a teatr się sypie:(((

Zabrał biednym, dał bogatym.Miller - Janosik a rebours

[Gość: Wyciek-Przeciek]

Zabrał biednym, dał bogatym

Jeśli stać cię na budowę lub zakup nowego domu - nadal będziesz
płacił niższe podatki. Ale jeśli twój dom wymaga w przyszłym
roku remontu, dzieci trzeba wozić do szkoły i kupować im pomoce
naukowe, a sam chcesz się dokształcać - masz pecha. Prosocjalny
rząd Leszka Millera zabrał twoje ulgi - czytamy w "Gazecie
Poznańskiej".

Jeśli chcesz remontować, uczyć się, wozić dziecko do szkoły
albo kupować im pomoce naukowe - rób to na własny rachunek. Od
przyszłego roku tego rodzaju ulgi w podatkach przestaną
obowiązywać. Ich zabranie, tłumaczone przez rząd Leszka Millera
potrzebami budżetu, nie przeszkodziło w zostawieniu paru
innych. Wciąż będzie można odliczać odsetki na spłatę kredytu
hipotecznego. Zostały również ulgi na darowizny. Mówiąc wprost:
zostały te ulgi, z których korzystają najbogatsi. Zabrano te, z
których z reguły korzystali najbiedniejsi.

Realizując zapowiadane przez Leszka Millera zmiany, posłowie
powiązali propozycje poprzednich i obecnego ministra finansów.
Miano zabrać wszystkie ulgi, aby móc obniżać podatki.

– Nawału pytań jeszcze nie ma, pewnie pojawią się dopiero przy
rozliczaniu przyszłorocznych PIT-ów – mówi Jacek Przybylski,
zastępca kierownika poznańskiego Pierwszego Urzędu Skarbowego. –
Ale usunięcie ulgi remontowej będzie można odczuć, nie ma co
ukrywać - była bardzo często wykorzystywana.

Zarabianie na remontach

Co najmniej 2826,4 złotych rocznie - tyle stracą osoby, które
maksymalnie wykorzystywały do tej pory ulgi na remont
mieszkania, instalacji gazowej (limit jest trzyletni - my
podzieliliśmy po równo na każdy rok trwania ulgi), odpłatne
dokształcanie i zakup przyrządów i pomocy naukowych. Ale prawie
3 tysiące to nie wszystko. Bo znika również ulga na odpłatne
kształcenie - do 760 złotych rocznie. Znika ulga na dojazdy
dzieci do szkół: 19 procent faktycznie poniesionych wydatków.
Ile dokładnie, potrafią powiedzieć tylko rodzice. Ale dla
przykładu: dojazd ucznia z podpoznańskiego Kórnika do Poznania
to dla rodziców wydatek rzędu niemal 100 złotych miesięcznie.

Jeśli dodać wszystkie utracone ulgi, to podatnik wykorzystujący
je w maksymalnym stopniu straci w przyszłym roku 4 tysiące
złotych.

Oczywiście 4 tysiące złotych to ulga iluzoryczna. Aby dostać
taki zwrot z urzędu skarbowego, trzeba, po pierwsze, płacić
taki podatek. Większość ludzi znajdujących się w pierwszej
grupie podatkowej płaci znacznie mniej. Zarabiając rocznie
maksimum przewidziane w tym progu - 37024 złote, płaci się
rocznie ponad 6500 złotych podatku. Ale taka kwota wychodzi
przed potrąceniem składek na ubezpieczenie społeczne i
zdrowotne. W rzeczywistości jest znacznie mniejsza.

Średnio podatnicy stracą więc znacznie mniej, choć jak mówią
przedstawiciele urzędów skarbowych: wszyscy z przedziału
najmniej zarabiających to odczują, bo stracą najpopularniejszą
w tym sektorze ulgę: remontową. Bo o ile nie każdy ma dzieci i
nie każdy się dokształca, to prawie każdy remontuje swoje
mieszkanie. Ale istnieją sposoby (opisujemy je w ramce), aby
mimo to, w przyszłym roku korzystać z ulg.

Co nam dołożyli

Oprócz mniej zamożnych Polaków, przestaną w przyszłym roku
cieszyć się również ci z bogatszych, którzy zarabiali na
zyskach z giełdy papierów wartościowych. Do tej pory można w
Polsce wcale nie płacić podatków: wystarczy zarabiać jedynie na
giełdzie. Od przyszłego roku te zyski zostaną objęte 19-
procentowym podatkiem. Analitycy twierdzą, że wcale nie musi
być to dla państwa najlepszy interes - minął już bowiem okres
największych zysków osiąganych na giełdzie.

Co nam zostawili

Nie zmieniały się progi i stawki podatkowe, ani nawet - kwota
wolna od podatku. Czyli ci, którzy w przyszłym roku liczyli na
podwyżkę, mogą też liczyć na to, że wskoczą na wyższe
opodatkowanie. Do 37 tysięcy złotych podatek będzie wciąż
wynosił 19%, powyżej tej kwoty będzie zaczynał się podatek 30-
procentowy, a powyżej 74 tysięcy złotych - 40-procentowy.

Zostaje ulga na... darowizny, ale tylko do 350 złotych. I
zostaje ulga odsetkowa, która wyparła przed rokiem budowlaną.
Jednak nałożone na nią ograniczenia, pozwalają korzystać z niej
jedynie ludziom kupującym nowe mieszkania i domy na kredyt. Na
takie zakupy stać, nawet z kredytem, niewielu Polaków.

Dobrą wiadomością dla najbardziej dotkniętych przez los, jest
jednak pozostawienie bez zmian ulg na cele rehabilitacyjne.

Zostań przedsiębiorcą

Jeśli prowadzisz działalności gospodarczą i płacisz normalne
podatki - możesz skorzystać z ulg w inny sposób. Sejm zgodził
się bowiem na objęcie przedsiębiorców podatkiem 19-procentowym
(tak jak osoby prawne), niezależnie od osiąganych przez nich
dochodów. Nie dość, że przedsiębiorca będzie mógł wiele ze
swoich zakupów „wrzucić” w koszty - pracownikowi tego nie
wolno - to nawet zarabiając jak najbogatsi, będzie płacił
niższe podatki. Ten przepis ma jednak ograniczenia - nie
dotyczy firm powstałych po 20 stycznia przyszłego roku i
zakładanych przez byłych pracowników, którzy w ten sposób nadal
chcą pracować dla swoich byłych pracodawców.

– To dyskryminacja osób zatrudnionych na umowę o pracę – mówi
profesor Witold Modzelewski, od lat zajmujący się polskimi
podatkami. – Polskie ulgi są substytutem, zresztą bardzo
wąskim, kosztów uzyskania przychodów. A z tych ulg, które
zostały, nie ma co ukrywać - częściej korzystają Polacy o
średnich i wysokich zarobkach. Jednocześnie faworyzuje się
przedsiębiorców, którzy wciąż odpisywać mogą wiele z
poniesionych kosztów. To dyskryminacja, bo osoba zatrudniona na
umowę nie może odejmować sobie prawie żadnych z ponoszonych
kosztów, z czego z kolei może bez przeszkód korzystać
przedsiębiorca, choćby wykonywał taką samą pracę, za takie same
pieniądze.

A może da się jeszcze odpisywać?

Mimo że w przyszłym roku znika tyle ulg, istnieją sposoby, aby
jednak z niektórych z nich jeszcze przez jakiś czas korzystać.
Tak jest z ulgą remontową. Ta ulga jest wykorzystywana zawsze w
ciągu trzech lat. Jeśli więc w tym roku nie korzystaliśmy już z
możliwości jakie daje - może trzeba o niej pomyśleć? Wystarczy
zacząć remont w tym roku. Do końca grudnia trzeba wydać 567
złotych, aby przez dwa kolejne lata odliczyć sobie od podatku
19% z pozostałych pieniędzy wydanych na remont.

Według niektórych księgowych można również skorzystać z
pozostałych ulg. Wystarczy kupić dziecku w tym roku bilet
roczny na cały przyszły rok, albo teraz zapłacić za
przyszłoroczne studia, aby skorzystać z ulgi w przyszłym roku.
Nie do końca jest to prawdą - po pierwsze wydatki poniesione z
tego powodu odpiszemy w przyszłym roku, ale za podatki
zapłacone w tym... Po drugie urząd skarbowy może nie uwzględnić
wydatków na przyszłoroczne cele.

Oszczędzanie serwowane przez parlamentarzystów jest mało
strawne. Ciąć ulgi, obniżać podatki - mówią
najlepsze „przepisy” podatkowe. Ale nasi rządzący tną dość
dziwnie: niby wszystkim po równo. Obcinają te ulgi, z których
korzystać może 90% Polaków. Zostawiają takie, z których
korzystać mogą tylko ci nieliczni, bogatsi - fakt, że objęci
wyższymi podatkami. W tym gronie są jednak tacy, którzy
korzystają z ulg potrafią nie płacić podatków prawie wcale.
Rządzi zasada: głosują ci biedni, ale dojścia do „władzy” mają
bogaci. Sami rządzący częściej korzystają z tych ulg, których
akurat nie wykreślili. Cięć, jak zwykle w tej kwestii zgodni,
nie zaczęli też od własnych przywilejów. To „danie” byłoby
strawniejsze, gdyby dodano do niego choć taką „przyprawę”.

Tych ulg już nie będzie:
Wydatki na remont i modernizację budynku mieszkalnego lub
lokalu mieszkalnego - Limit trzyletni na lata 2003-2005 - 19
procent poniesionych wydatków, nie więcej niż 5.670 zł dla
budynku

Zły duch prezydenta. Miedzy nami gangsterami. A jak

[Gość: Rozciek-Odciek]

Zły duch prezydenta czyli między nami gangsterami. A jak jest w
Polsce ? Tak samo !!!

Prezydenta Litwy pociągnął na dno potężny rosyjski gangster.
ANZOR KIKALISZWILI robił interesy w USA i Rosji. Teraz
zachciało mu się zostać litewskim oligarchą.

Litewski wywiad ujawnił na początku listopada, że doradca do
spraw bezpieczeństwa przy litewskim prezydencie utrzymywał
bliskie kontakty z rosyjskim gangsterem. Przez znajomości w
kręgu najbliższych współpracowników prezydenta mafia
usiłowała "ustawiać" prywatyzacje najbardziej łakomych kąsków
litewskiej gospodarki - sieci gazociągów, państwowych
przedsiębiorstw energetycznych i rafinerii w Możejkach. W oku
cyklonu znalazł się urzędujący prezydent Litwy Rolandas Paksas.
Prawdziwym bohaterem afery jest jednak jej prowodyr - rosyjski
gangster Anzor Aksentiew-Kikaliszwili.

- Kim ja jestem? No, jestem działaczem społecznym - wyznał
kilka lat temu w wywiadzie dla amerykańskiej telewizji. By
nagrać wywiad, Amerykanie musieli pofatygować się do Moskwy, bo
Kikaliszwili znajduje się na liście osób, które nie mogą
otrzymać amerykańskiej wizy. Mimo że kilka lat mieszkał w
Miami, a jego podopieczni - rosyjscy hokeiści grający w NHL -
są bohaterami amerykańskich kibiców. Kikaliszwili uciekł z
Miami, gdy FBI rozpoczęło śledztwo w sprawie przenikania
rosyjskiej mafii do amerykańskiego sportu. Teraz mafioso, sam
określający się skromnie jako "mecenas sportowców", próbuje
zapuścić korzenie na Litwie.

SKROMNY JAK KOMSOMOLEC

Karierę zawodową "mecenas" rozpoczął w latach 70. w Komsomole
jako instruktor sportowy i wojskowy w pionierskich łagrach. Tam
poznał swoich późniejszych wspólników w biznesie. Wtedy byli to
po prostu chłopcy z tak zwanych trudnych rodzin, którzy uciekli
w sport przed kłopotami w domu. W latach 90. z tych zapaśników
i bokserów wyrósł kościec moskiewskich grup mafijnych.

Po kilku latach wśród pionierów Kikaliszwili awansował do
Moskwy, do szefostwa stołecznego Komsomołu. W czasie olimpiady
w 1980 roku odpowiadał za "program kulturalny" jej uczestników.
W ramach obowiązków służbowych wraz ze swoimi komsomolcami
pomagał milicji i KGB wyłapywać stołeczne prostytutki i wysyłać
je z miasta za "101. kilometr". Radziecka władza chciała
udowodnić światowym sportowcom, że w ZSRR nie ma prostytucji,
narkomanii ani alkoholizmu. Młody funkcjonariusz Komsomołu
poznał przy tej okazji swoje przyszłe pracownice. 10 lat
później firma Kikaliszwilego zajęła się "eksportem" prostytutek
na Zachód.

W uznaniu zaangażowania w akcję "101. kilometr" Anzor
Kikaliszwili został skierowany do Akademii Dyplomatycznej
radzieckiego MSZ. Tam otworzyły się przed nim wrota kariery i
uchyliły pancerne drzwi prowadzące z radzieckiej ojczyzny na
wymarzony Zachód. Po krótkiej pracy w Akademii Kikaliszwili
pojawił się w otoczeniu nowego radzieckiego genseka Michaiła
Gorbaczowa. Należał do jego świty pod - czas podróży Gorbaczowa
do Włoch w 1987 roku. Obecnie włoscy karabinierzy dyskretnie
milczą na temat tego, z kim Kikaliszwili spotykał się w Rzymie
i dlaczego po powrocie do Moskwy twierdził, że ma ogromne
znajomości we włoskich kręgach przemysłowych. W każdym razie
rok później porzucił dobrze zapowiadającą się karierę
polityczną i założył firmę, jedną z pierwszych w ZSRR firm
prywatnych.

WINO Z KSIĘCIEM

Wspólników było trzech. Kikaliszwili zapewniał dostęp na
polityczne salony (i co za tym idzie - wszelkie ulgi
finansowe), jeden z najsłynniejszych pieśniarzy radzieckich
Josif Kobzon (śpiewał między innymi tytułową piosenkę w
serialu "Siedemnaście mgnień wiosny") dał nazwisko i pieniądze,
a były bokser Otari Kwantriszwili - solidne kontakty z szefami
moskiewskich mafii. Tak naprawdę wszyscy trzej mieli niezłe
kontakty w tym środowisku.

- Kikaliszwili początkowo sprawiał na naszych gangsterach
wrażenie śmiesznego bufona - wspomina jeden z byłych mafiosów,
który ustatkował się i prowadzi nieduży biznes w Moskwie. -
Mówił, że jest potomkiem jakiegoś kaukaskiego księcia, używał
książęcych regaliów. W dodatku swój wizerunek w książęcym
stroju kazał wydrukować na etykietach wina, które importował z
Gruzji.

Początkowo firma miała siedzibę w jednej z pierwszych
prywatnych restauracji moskiewskich Wstriecza. Ale gdy jej
właściciel Giwi Beradze (szef gangu znany w Moskwie pod
pseudonimem Giwi "Pochlastany") zaginął bez wieści po jednym ze
swoich "biznesowych" spotkań, firma Zrzeszenie XXI Wiek
natychmiast zmieniła adres. Do dziś mieści się na dobrze
strzeżonym 19. piętrze hotelu Intourist w centrum rosyjskiej
stolicy. Na początku lat 90. była już konglomeratem kilkuset
firm z najróżniejszych branż. Sekret sukcesu był prosty -
Zrzeszenie oferowało ochronę przed gangsterskim reketem w
zamian za procent od zysku i przyjęcie swoich ludzi do pracy.
Czyli jeden reket zamieniało na drugi.

- Nikogo o nic nie prosimy, sami przynoszą pieniądze -
tłumaczył dobrotliwie Anzor źródła swego sukcesu. W połowie lat
90. FBI szacowało, że Zrzeszenie co roku przelewa na
zagraniczne konta sto milionów dolarów pochodzących z haraczów.
Do tego czasu spośród trzech wspólników jeden już nie żył.
Wychodząc z sauny w centrum Moskwy, "Otarik" dostał kulę od
snajpera. Kikaliszwili i Kobzon pozostali przy życiu, ale
swoim "mecenatem" dorobili się zakazu wjazdu do USA.

Drugą gałęzią działalności Kikaliszwilego była "opieka" nad
sportowcami. Pod koniec lat 80. radziecki hokeista Aleksander
Mogilny wyjechał do USA i rozpoczął karierę w amerykańskiej
lidze NHL. W Moskwie po szybkim procesie dostał karę
śmierci "za zdradę ojczyzny". Na wieść o wyroku początkujący
wówczas biznesmen napisał list do Gorbaczowa z prośbą o
anulowanie kary i zalegalizowanie transferu radzieckich
zawodników na Zachód. Gorbaczow zgodził się, umożliwiając
Kikaliszwilemu rozkręcenie wielkiego interesu.

Jego pierwszym dużym sukcesem było sprzedanie hokeisty Pawła
Bure do NHL. Teraz w amerykańskiej lidze gra prawie 60 Rosjan,
a FBI alarmuje, że większość ma kontakty z rosyjską mafią
(głównie z grupą Kikaliszwilego). Sam Anzor pojawił się w USA w
połowie lat 90. w ślad za Pawłem Bure i amerykańska policja od
razu wzięła go na celownik. - Szastał pieniędzmi na prawo i
lewo, kupując najdroższe posiadłości. Ludzie traktowali go jak
boga - mówił amerykańskiej telewizji jeden z policjantów z
Florydy.

Centrum rosyjskiego życia w Miami był wówczas nocny klub
Porky's należący do Louisa Feinberga, który w Moskwie z powodu
owłosienia był znany jako "Losza Tarzan". Z podsłuchanej w 1997
roku rozmowy telefonicznej Amerykanie dowiedzieli się ze
zdumieniem, że Kikaliszwili ma już "600 żołnierzy w południowej
Florydzie". Śledzili go, gdy pojechał do Puerto Rico na
spotkanie z pieśniarzem Kobzonem.

- Takie tam towarzyskie spotkanie - mówił o nim po latach. - No
jasne - ironizował oficer FBI Jim Moody prowadzący śledztwo w
sprawie Kikaliszwilego. - Towarzyskie spotkanie najważniejszych
rosyjskich gangsterów! Zaraz po tym spotkaniu "Losza Tarzan"
przedstawił w Miami wysłannikom kolumbijskiej mafii śmiały
plan: chciał przerzucać narkotyki z Meksyku do USA za pomocą
rosyjskiej łodzi podwodnej, którą kupowali
właśnie "przyjaciele". Na szczęście jeden z wysłanników z
Kolumbii okazał się agentem FBI. Zwierzchnicy nie chcieli
początkowo uwierzyć w jego rewelacje. To dało czas
Rosjanom. "Losza" zdążył uciec z Miami, zwiał też Kikaliszwili,
który obiecywał załatwić dobrą łódź.

MOSKIEWSKI MECENAS

Po ucieczce z USA Kikaliszwili osiadł w Moskwie. Rozwinął
działalność charytatywną, daje ona bowiem znaczne ulgi
podatkowe oraz importowe i jest dobrze widziana przez władze.
Na jednej z aukcji charytatywnych na przykład kupił zdjęcie
rosyjskiej pop grupy Na-Na za... sto tysięcy dolarów.

W rosyjskiej stolicy był szanowany jako twardy biznesmen "z

"NASZA" DROGA POSŁANKA SLD Z LUBLINA

[Gość: JEVGIENIA]

Nasz drogi poseł

Parlamentarzyści wydają dziesiątki tysięcy złotych na pisanie
listów
albo jeżdżenie samochodem. Kto za to płaci? Oczywiście, my
wszyscy. Każdy poseł co miesiąc dostaje 9800 zł na prowadzenie
swojego biura poselskiego. Mimo wielkich oszczędności
budżetowych w przyszłym roku posłowie mają dostać jeszcze
więcej pieniędzy!

W projekcie budżetu na 2004 rok pod pozycją „wydatki na biura
poselskie, biura klubów i kół poselskich” zapisano kwotę ponad
68 milionów zł. To 6 milionów więcej niż w tym roku. Czy to
oznacza większe pieniądze dla posłów? – Taka podwyżka jest w
planach budżetowych – przyznaje Stanisław Kostrzewa, dyr. biura
informacji Kancelarii Sejmu. Kto o tym decyduje? – Odpowiednie
zarządzenie wydają marszałek Sejmu i marszałek Senatu –
dowiedzieliśmy się w Kancelarii Sejmu.
Na co posłowie wydają tyle pieniędzy? – Na wynagrodzenia dla
pracowników biur, czynsze, opłaty za prąd, maszynopisanie,
remonty biur, podróże samochodem, materiały biurowe, telefon
itd. – tłumaczy S. Kostrzewa. – Co roku posłowie muszą się
rozliczyć z tych pieniędzy przedstawiając odpowiednie rachunki.
Sprawdziliśmy naszych posłów. Od początku kadencji do końca
2002 r. posłowie dostali ok. 134 tys. Najwięcej wydawali na
płace pracowników biur (od 10 tys. zł do 65 tys.). Jednak
pojawiały się inne dość zaskakujące kwoty. Np. poseł Robert
Luśnia z Ruchu Katolicko-Narodowego na korespondencję wydał aż
23 307 zł! – Co miesiąc wysyłałem setki listów z informacjami
do różnych osób – tłumaczy poseł. W tym roku listów było mniej,
więc na pewno udało mi się część pieniędzy zaoszczędzić.
Marian Kwiatkowski, zamojski poseł Samoobrony na „przejazdy
samochodem” wydal w ciągu roku 47 274 zł. Nie można było
rzadziej jeździć? – Mam duży okręg wyborczy i muszę tyle
jeździć – tłumaczy poseł. – Przecież nie biorę tego do kieszeni.
Posłowie nie muszą wydawać wszystkich pieniędzy. Tomasz Nałęcz,
wicemarszałek Sejmu z Unii Pracy, ze swoich 134 tys. wydał
tylko 87 tys. zł. Resztę oddał. Nasi posłowie nie są aż tak
oszczędni. Tylko Grzegorz Kurczuk z SLD i Ryszard Stanibuła z
PSL zaoszczędzili po 8 tys. zł.
– Takie pieniądze nam dano, więc je wykorzystujemy – mówi M.
Kwiatkowski. – Wydajemy na utrzymanie biur i propagandę.
– Część pieniędzy trzeba też oddać swojej partii – mówi
anonimowo jeden z posłów. – W biurach zatrudnia się też
członków rodziny i znajomych, których pensje wypłaca się z
kasy, jaką dostajemy na biura.
Czy posłowie zamierzają oszczędzać chociaż na znaczkach
pocztowych? – Trzeba oszczędzać także na sobie – zgadza się
poseł Kwiatkowski.
– Posłowie powinni zgłosić projekt o obniżeniu dotacji na
prowadzenie biur – uważa Zbigniew Szymański, poseł SLD z Ryk. –
Podczas głosowania wyborcy zobaczą, komu zależy na poprawie
sytuacji, a komu nie.
Zyta Gilowska z PO przyznaje, że ma drogie biuro. – Przy
zmianie ordynacji wyborczej i wprowadzeniu jednomandatowych,
mniejszych okręgów wyborczych, z biur poselskich można by w
ogóle zrezygnować. I ja na to od razu się zgodzę. •
• komentarz i sonda – strona 2

Asystent posła sld. NOWE PRZEKRĘTY W SLD

[Gość: MARCJANNA]

Asystent posła

Oczekujący w Izraelu na ekstradycję do Polski właściciel
Konsorcjum Finansowo-Inwestycyjnego Colloseum z Ornontowic
Józef Jędruch w latach 1998-2001 był asystentem poselskim szefa
świętokrzyskich struktur SLD, posła Henryka Długosza. Długosz
jest jedną z osób podejrzanych o ostrzeżenie samorządowców ze
Starachowic o mających nastąpić aresztowaniach.

- Rzeczywiście, w naszym archiwum jest dokument potwierdzający
fakt, że Józef Jędruch 28 października 1998 roku został
społecznym asystentem posła Henryka Długosza - mówi Stanisław
Kostrzewa, szef Biura Informacyjnego Sejmu RP.

Jak udało nam się ustalić, Jędruch poznał Długosza co najmniej
rok wcześniej. Liczył na to, że świętokrzyski baron SLD pomoże
mu w kupieniu tamtejszych zakładów, m.in. chodziło o Hutę
Ostrowiec.

Dzięki legitymacji asystenckiej z podpisem Długosza, Jędruch
mógł przyglądać się wszystkim posiedzeniom Sejmu oraz - co
bardziej istotne - kręcić się w kuluarach, przesiadywać w
parlamentarnej restauracji i lobbować na rzecz swoich interesów
związanych z Colloseum. W ten sposób poznał pierwszy garnitur
polskiej polityki, przede wszystkim związany z lewicą. W Sejmie
poznał też niejakiego E. K., z którym wspólnie wpadli na pomysł
zafundowania SLD ogólnopolskiej, przedwyborczej kampanii
billboardowej.

Pomysł był bardzo prosty. Od maja 2001 roku we wszystkich
większych miastach Polski pojawiły się wielkie plansze
reklamowe Colloseum. Wielu postronnych obserwatorów było
przekonanych, że Jędruch sam startuje w wyborach i w ten sposób
promuje swoją kandydaturę. Tymczasem w kampanii billboardowej
chodziło o "przykrywkę" finansowania reklamy zewnętrznej SLD.
Wyniki naszego śledztwa potwierdza sam Jędruch, z którym udało
nam się skontaktować za pośrednictwem Amal Kennedy, jego
izraelskiej przyjaciółki. Twierdzi, że cała kampania
billboardowa kosztowała go wówczas 1,6 miliona złotych, z czego
600 tysięcy złotych wydano na plakaty Colloseum, a milion
złotych na wielkie reklamy Sojuszu Lewicy Demokratycznej.

Józef Jędruch twierdzi, że posiada listę 28 osób, którym w 2001
roku zafundował kampanię wyborczą. Siedem z nich startowało z
list wyborczych Akcji Wyborczej Solidarność i nie weszło do
parlamentu. Pozostałe 21 osób nosiło w kieszeniach legitymacje
SLD. Każda z nich otrzymała na kampanię - w zależności od
pozycji i szans na wybór - od 50 do 200 tysięcy złotych.

Procedura przekazywania pieniędzy była niezwykle skomplikowana -
środki na cele kampanii przekazywano za pośrednictwem 38 firm,
w których udziały miało albo kontrolowało "Colloseum". Jedną z
nich był dąbrowski "Varplex", kontrolowany zarówno przez
Jędrucha, jak i pośrednio przez potentata gazowego Aleksandra
Gudzowatego. To ten ostatni - jak twierdzi Jędruch - desygnował
do Rady Nadzorczej "Varpleksu" byłego eseldowskiego ministra
skarbu Wiesława Kaczmarka.

Wpłat na kampanię SLD dokonywano za pośrednictwem zarządców
tych przedsiębiorców, jak i zwykłych pracowników. W kadrach
dysponowano bowiem danymi personalnymi tych ludzi i fikcyjnie
robiono z nich darczyńców SLD.

[Gość: Jakub.]

Co te wszystkie ideologiczne i partyjne wywody mają wspólnego z Teatrem
Starym, czyli jednym z pomników naszej polskiej, lubelskiej tożsamości?

[dociek]

Nic, to tylko pojebany spamer z neoplusa.