oczywistego przekłamania, kierującego sprawy prywatne, m.in. związane ze znęcaniem się nad rodziną na błędne – polityczne – tory, na prawdziwą motywację mojego (jeszcze) męża oraz na coś, co w języku angielskim nazywamy „big picture”. Chcę, aby moje córki dostały choć namiastkę normalnego okresu dorastania. I
nosie, jak cię postrzegają na forum. Ale fajne ciekawostki z innej kultury na pewno moglyby wzbudzić duża większą sympatię i podziw niż to co wyżej piszesz o kasie, i wyglądzie i pracy ( te twoje opowieści o uczennicach i koleżankach z pracy to tez, rzeczywiście, robiły wrażenie, ale niestety nie
paczek > dziennie wypalać, że wystarczyłoby przestać palić? Dziesięć? Tak, tak właśnie tak uważa nasza przenikliwa Fogitko która na każdą sytuację zyciową każdego człowieka w Polsce znajdzie radę, czego nie rozumiesz? Zaraz zadzwonię do koleżanki (męża i rodzeństwa brak) i obwieszczę radośnie że
tak kolejne 25lat. Mój mąż jak jest zmęczony (pracą, czy nadmiarem obowiazków) mówi, że czuje się staro. Nie mogę tego o sobie powiedzieć, bo nie czuję się staro. Mogę czuć się zmęczona, przytłoczona, ale dużo, zwłaszcza różnych, czy różnorodnych, obowiązków nakręca mnie do działania, ale nie
, więc jak mam dość Holandii czy muszę przyjechać ze względów rodzinnych czy towarzyskich, to kupuje bilet, pakuje laptopa i lecę z jednego domu do drugiego. Znajomi którzy zachęcali nas do zakupu mieszkania w Trojmiescie też tak robią, koleżanka w piątek prosto z pracy wsiada do pociągu i po 3 h jest
najlepiej, jak mówi staropolskie przysłowie, nie rwac d..y z własnej grupy. To akurat g..o prawda, jakby Kwiczoł powidział. Mój mąż studiowal na tym samym wydziale co ja, koleżanka z grupy z kolegą z grupy się spiknęli i do teraz są małżeństwem. Zdarzały się i dramy... ale przechodziły. Romanse
jego domu (rodzice zbudowali dali mu przed slubem). O tyle mnie decyzja dziewczyny zadziwia, ze jej matka w wieku 50 lat musiała zaczynać wszystko od zera (musiała sie wyprowadzić z mieszkania męża) tyle ze miała pracę. Ona zna dobrze ile kosztowało to jej matkę i sama weszła w jeszcze mniej dla niej
koleżance jak - kiedy macierzyński się kończy - szarpanie się z logistyką dziecięcą, pracą przy braku wsparcia drugiej połówki skłania do myśli, żeby rzucić to wszystko i przejść na utrzymanie męża. I to w wykonaniu kogoś kto jeszcze dwa lata temu mówił, że nie wyobraża sobie nie pracować i siedzieć w domu
daniela34 napisała: > No więzi - ja na przykład mam więź z o szesnaście lat młodszym dziecięciem moje > j przyjaciółki. Ona jest międzypokoleniowa ta więź. > > ;) ja miałam /mam więź z kolei z 15lat starszą byłą koleżanka mojej mamy i jej mężem. Była koleżanką mamy z
koleżanka, która odeszła z pracy po urodzeniu dziecka i siedzi w domu z mężem i dorastającym już synem, wszyscy w jednym sosie i stali się co najmniej dziwni (mąż pracuje z domu) oraz druga, która ma syna ze spektrum i mąż nie zgadza się na szkołę specjalną. Za to znam całą masę facetów, dla których
Wiesz, co jest fajne w Twojej sytuacji? Że możesz się przeprowadzać bez większych oporów. Właśnie dlatego że jesteś sama, bez dzieci, którym trzeba zmieniać szkołę czy je wozić, bez męża, który ma pracę zupełnie gdzie indziej. A to znaczy że nieważne jaką teraz podejmiesz decyzję, ważne tylko