Inni sami szyją giezła, tworza elementy zbroi i broni odtwarzając historyczne bitwy. Inna koleżanka zainteresowała się garncarstwem i rzeźba (wzięła udział w kursach na ASP organizować dla takich hobbystów jak ona) Pojawiają się też pasje mecenaskie; znajomi wyszukują i skupują obrazy obiecujących ich zdaniem młodych artystów. Łączą zainteresowanie sztuką z dreszczykiem inwestora.
No to sie idzie do zwykłej pracy. Moja babcia skonczyla ASP. Byla malarkmalarką, miala wystawy (m.m.in iw Zachęcie). Ale uczyla tez plastyki w szkole. I z tego miała wypracowaną emeryturę. Kasa ze sprzedaży obrazów to byl dodatkowy dochód czasami naprawdę niezły, a czasami starczał na przysłowiowe waciki.
ja bym spróbowała na ASP - może da się to załatwić mailowo/przez kuriera -- jako jedyny gatunek na ziemi znosimy jajo przed wybudowaniem gniazda - K. McCloud
Najprawdopodobniej nie będzie tu czwartej generacji, choć nic nie wiadomo.W salonie, w pokojach są różne kwiaty, którymi opiekuję się żona , ba, ma nawet 2 rodzaje drzewek do trzymania w mieszkaniu.W dużej spiżarni jest miejsce na 2 dymiona w których robię wino z czarnych porzeczek.Mamy dużą ilość obrazów które wypełniają wszystkie możliwe miejsca na ścianach.Tam są rodzinne portrety Dziadków, Ojca, Mamy i nasze z dziecinnych lat.Są też oleje cenionych malarzy polskich i niemieckich, jak również piękne akwarele współczesnych artystów i nie brakuje prymitywistów.Taka galeria w miniaturze.Nad biurkiem mam dosyć dużą akwarelę kupioną dużo lat temu od absolwentki ASP, przedstawiającą cudowny widok na morze, aż do horyzontu, łódeczka z białymi żaglami, porcik i zarys miasta w głębi.Na zapytanie gdzie się znajduje to bajkowe miejsce, odpowiedziała mi, że to Hiszpania, Costa Blanca, gdzie przebywała w ramach Erasmusa.
>Akurat. Mam w domu obraz >dziewczyny, ktora na ASP miała >ogromne problemy A, rozumiem, jedna koleżanka, której ktoś coś tam powiedział… Skoro więc każdy jeden artysta rzekomo ma obowiązek kontestowania i robienia inaczej niż każdy jeden przed nim i wokół niego, to jak wytłumaczysz długie, czasem trwające kilkaset lat okresy, kiedy artyści tworzyli zgodnie z pewnym wzorcem (nazywamy je „epokami w sztuce”, a w szerszym zakresie „szkołami”) albo czerpali inspiracje jeden od drugich lub z epok odległych…?
memphis90 napisała: > Jest to jedna z możliwości, nie dogmat. Akurat. Mam w domu obraz dziewczyny, ktora na ASP miała ogromne problemy, bo "XIX wiek proszę pani to już się skończył!" Obraz przedstawia kobietę, która siedzi przy śpiącym niemowlęciu namalowana tak, że nie wiadomo, czy nakrywa kocem dziecko, czy otula skrzydłem.
Witkiewicza (W małym dworku 1961, Wariat i zakonnica 1963) oraz według własnych scenariuszy: Umarła klasa (1975), Wielopole, Wielopole (1980), Niech szczezną artyści (1985), Nigdy tu już nie powrócę (1988), Dzisiaj są moje urodziny (1991 — premiera po śmierci Kantora); manifesty teatralne: Informel (1960), Teatr zerowy (1963), Teatr wydarzeń (1968), Teatr śmierci (1975); założył Grupę Młodych Plastyków (1945), był współzałożycielem II Grupy Krakowskiej i Galerii Krzysztofory (1957); bezpośrednio po II wojnie światowej tworzył obrazy nawiązujące do drugiej fazy surrealizmu; projekty dekoracji dla teatrów dramatycznych; od 1955 wystawiał obrazy w stylu informel, w których spontaniczny zapis gestu przerodził się szybko w malarstwo materii; od 1964 w jego obrazach pojawiły się przedmioty, „opakowania” ludzkie (ubrania, parasole), ambalaże; organizował również happeningi (m.in.
Witkiewicza (W małym dworku 1961, Wariat i zakonnica 1963) oraz według własnych scenariuszy: Umarła klasa (1975), Wielopole, Wielopole (1980), Niech szczezną artyści (1985), Nigdy tu już nie powrócę (1988), Dzisiaj są moje urodziny (1991 — premiera po śmierci Kantora); manifesty teatralne: Informel (1960), Teatr zerowy (1963), Teatr wydarzeń (1968), Teatr śmierci (1975); założył Grupę Młodych Plastyków (1945), był współzałożycielem II Grupy Krakowskiej i Galerii Krzysztofory (1957); bezpośrednio po II wojnie światowej tworzył obrazy nawiązujące do drugiej fazy surrealizmu; projekty dekoracji dla teatrów dramatycznych; od 1955 wystawiał obrazy w stylu informel, w których spontaniczny zapis gestu przerodził się szybko w malarstwo materii; od 1964 w jego obrazach pojawiły się przedmioty, „opakowania” ludzkie (ubrania, parasole), ambalaże; organizował również happeningi (m.in.
Sytuacja osobista na pewno miała wpływ i mnie nastroiła, ale nie ukrywam, że inspirowałem się w sensie rozważania losów ludzkich "Nieznośną lekkością bytu" Kundery. I w ogóle Kunderą. Z racji wykształcenia na ASP myślę obrazami. A fajne obrazy można zobaczyć na niebie. Lubię patrzeć w niebo i wyłapywać, przy pomocy odrobiny wyobraźni, czasem filmowe sytuacje. Najlepiej w górach albo nad morzem. Tekst nawiązuje do sytuacji znad morza- na Helu w Juracie.
Taka Ikea, tyle że na płótnie - chyba wolałabym Ikeę, bo nie udaje, że mamy do czynienia z jednostkowym/unikatowym dziełem. Ja jednak zachęcam do kontaktu ze studentami ASP - kupiłam kiedyś kilka obrazów od dwóch studentek, za dużo mniejsze pieniądze, choć akurat nie cena była przesądzająca. Do dziś bardzo je lubię, a jedna z artystek to nawet jakąś tam karierę w świecie robi, jeżeli komuś zależy na zwrocie z "inwestycji". -- Nie omieszkaj dać Świadectwa polskości Bądź Patriotą zmyślnie produkując Miód (by Kury)
Popytać na ASP.
Wreszcie Tübke wspomagany przez 15 malarzy „czeladników" namalował ponad 3 tys. postaci w kilku scenach mniej lub bardziej związanych z bitwą pod Frankenhausen. Gotowe dzieło przypominało raczej obraz Hieronima Boscha niż moskiewską panoramę bitwy pod Borodino, jakiej oczekiwało enerdowskie ministerstwo kultury. Obok postaci historycznych — Thomasa Müntzera, Marcina Lutra czy Mikołaja Kopernika, na obrazie umieścił mnóstwo elementów symbolicznych, w tym ogromną latającą rybę.