Zapowiada się weekend podwyższonego ryzyka

Pewnie sądziłeś, że ludzkość od momentu wyjścia z jaskiń zmieniła się mentalnie. Niestety, muszę Cię rozczarować. Nic takiego nie miało miejsca.

Co jest skandalem? czy to, że grupa ludzi chce wyrazić swoje poglądy

prokurator , jezeli nie zakaze tej manifestacji powinien zostac
odwolany i postawiony przed sadem za lamanie konstytucji !

przed sadem nalezy postawic rowniez urzednikow miejskich za wydanie
zgody na te manifestacje

determinizm rasowy ze względu na konstytutywne dla
rasizmu politycznego wezwanie indywiduów do podporządkowania się organiza-
cjom politycznym, których przywódcy przedstawiają się jako ucieleśnienie ducha
i istoty określonej rasy (a tym samym zamanifestowania czynem swojego miejsca
w hierarchii ras). Analogicznie idea nieuchronnego zwycięstwa socjalizmu nie
likwidowała „interpelacyjnego” i aktywistycznego wymiaru polityki i ideologii
organizacji socjalistycznych.
Idea zagrożenia własnej rasy, powiązana z odniesieniem do innych ras,
jest konstytutywna dla rasizmu, a równocześnie może zostać «przełożona» na
kategorie kulturowe. Pisał o tym w końcu lat 80. XX wieku Étienne Balibar
w swoim szkicu o „rasizmie kulturowym” jako dominującej formie współczesne-
go rasizmu w Europie (E. B a l i b a r, I. W a l l e r s t e i n, Rasse, Klasse,
Nation,
Hamburg 1990, s. 23-39). Tak więc w przypadku klasycznego rasizmu biologi-
stycznego immanentne napięcie pojawia się na innym poziomie niż ten, który
(w charakterze sprzeczności) wskazuje Pankowski. Polega ono na tym, że rasizm
w okresie przed Holokaustem przynależał do kultury politycznej prawicy, ta zaś
jeżeli podejmowała argumentację rasistowską, to prawie zawsze w związku z ide-
ami nacjonalistycznymi. Tymczasem idea zagrożenia własnej rasy, jej częściowej
degeneracji i jej udoskonalenia w walce z innymi rasami (a częstokroć także stwo-
rzenia nowej rasowej elity) była podszyta problematyzacją kluczowego momentu
nacjonalistycznej idei narodu, zawierającej w sobie założenie o równości wszyst-
kich jego członków jako przynależących do tej samej wspólnoty pochodzenia
i kultury (o tym zagadnieniu pisał również m.in. Balibar we wspomnianej powy-
żej pracy, s. 87-107). Przy czym trzeba pamiętać, że skrajna prawica przyjmowa-
ła ideę rasy jako podstawę biologiczno-kulturową bytu narodowego, bynajmniej
nie utożsamiając narodów i ras jako identycznych typów grup.
Tak więc w analizie rasizmu należy odróżnić poziom ideologicznych struk-
tur (o zmiennych historycznie postaciach) od różnych przekazów kulturowych,
w których te ideologie bądź ich elementy były reprodukowane i przekształcane,
oraz form funkcjonowania rasizmu w życiu codziennym na poziomie świadomo-
ści potocznej. Tymczasem Pankowski żongluje pojęciem ideologii i (Gramsciań-
skiej) hegemonii w taki sposób, że mogą one odnosić się do wszelkich obszarów
społecznej komunikacji, a właściwie świata społecznego w ogóle, pozostając
przy tym niezwykle ogólnikowe: „Jak zaznaczaliśmy, zasadniczym składnikiem
hegemonii jest «przełożenie teoretycznej ideologii na popularny idiom». Tak ro-
zumiana hegemoniczna ideologia wykracza znacznie poza wąską formułę najsze-
rzej nawet pojętego dyskursu politycznego, rozlewając się na całokształt życia
społecznego. Nośnikami ideologii stają się relacje międzyludzkie na poziomie
codzienności, podporządkowane obiektywizującemu się w niej określonemu pa-
radygmatowi”. W rezultacie „paradygmat ten wyznacza granice realnego świata
dostępnego w codziennym doświadczeniu” (s. 138).
Cała ta rozbudowana aparatura pojęciowa, zaczerpnięta od różnych autorów
zachodnich, w rezultacie służy tylko uzasadnieniu swobodnego powiązania przez
Pankowskiego zagadnienia historii i współczesności skrajnie prawicowych sub-
kultur muzycznych, projektów politycznych ideologów neofaszystowskich (którzy
chcieliby za pomocą muzyki szerzej rozpowszechniać swoje idee), kształtu współ-
czesnej masowej kultury popularnej oraz zjawisk dyskryminacji rasowej (związa-
nej m.in. z postkolonialnym podziałem rynku światowego na centra i peryferie).
A przy tym galimatiasie autor całkowicie abstrahuje od funkcjonowanie pojęcia
rasizmu jako elementu sporów polityczno-ideologicznych w obrębie sfery publicz-
nej współczesnych społeczeństw. Otóż zmagania te bynajmniej nie ograniczają się
do prostej dychotomii pomiędzy sprzeciwem wobec różnych form dyskryminacji
rasowej a ich akceptacją, lecz obejmują kwestię określenia tego, co jest przejawem
tego typu dyskryminacji, a co nie. Przykładowo autor wspomina o islamofobii, któ-
ra nasiliła się po 11 września 2001 r. w świecie zachodnim. Jednak kwestia tego,
czy (i w jakim stopniu) polityczny islamizm może być zwalczany środkami pań-
stwowymi, a na ile podejmowanie tego tematu w debacie publicznej jest pretekstem
dla wyrażania antyimigranckich uprzedzeń i przyzwoleniem na niedopuszczalną
ingerencję państwa w obszar działania społeczeństwa obywatelskiego, nie daje się
rozstrzygnąć w ramach prostej dychotomii rasizm–antyrasizm.
Co więcej wielu znanych badaczy zajmujących się współczesnymi formami
antysemityzmu (m.in. przywoływany przez Pankowskiego P.-A. Taguieff, a także
K. Holz, T. Haury, M. Postone) wskazuje na to, że legitymizacja współczesnych
form „nowego antysemityzmu” w Europie w wielu przypadkach odwołuje się do
ideologii antysyjonizmu. Kluczowym elementem tej ideologii, łączącym nie tyl-
ko segmenty skrajnej prawicy, ale też część poststalinowskiej lewicy i tzw. nowej
lewicy oraz arabskich nacjonalistów, jest uznanie syjonizmu za nurt polityczny
o charakterze rasistowskim. W rezultacie negację prawa Państwa Izrael do istnie-
nia w jakiejkolwiek formie oraz demonizację syjonizmu (historycznie i współ-
cześnie) przedstawia się jako wyraz postawy antyrasistowskiej. Tymczasem au-
torzy zajmujący się antysemityzmem wskazują na to, że tak jak pojęcie kultury
może być wykorzystywane przez współczesną skrajną prawicę w celu legitymi-
zacji i powielania struktury znaczeń tradycyjnego rasizmu, tak też antysyjonizm
nierzadko służy powielaniu antyżydowskich stereotypów.
Skądinąd przywoływany kilkakrotnie przez Pankowskiego w charakterze
specjalisty od rasizmu lewicowy publicysta Z.M. Kowalewski jest właśnie żywą
ilustracją tego zjawiska na gruncie polskiej lewicy. Autor ten w swoich tekstach
rozwija krytykę strukturalnego rasizmu dotykającego m.in. Czarnych w Stanach
Zjednoczonych, a równocześnie deklaruje poparcie dla palestyńskich zamachów
samobójczych na izraelskich cywilów i głosi hasło „zakończenia żydowskiej oku-
pacji Palestyny”. Co ciekawe, szersze upublicznienie tych wypowiedzi (zamiesz-
czanych w prasie radykalnie lewicowej) przez żydowski miesięcznik „Midrasz”
(lipiec-sierpień 2006) spowodowało znaczącą reakcję wydawcy pism, w których
publikuje Kowalewski: Stefan Zgliczyński na łamach polskiej edycji jednego
z najbardziej znanych pism lewicowych „Le Monde Diplomatique” oświadczył,
że odmawia dyskusji z „proizraelskimi rasistami” z „Midrasza”, „podobnie jak
nie powinno się dyskutować z polskimi antysemitami” („Le Monde Diploma-
tique”, kwiecień 2007, s. 18). Niestety Rafał Pankowski w swej pracy wydaje
się przychylać do takiej postawy tabuizowania zagadnienia rasizmu wyrażanego
w języku lewicy.
Konkludując, analiza rasizmu wymaga stosowania precyzyjnych pojęć
i ich odniesienia do szerszych koncepcji ideologicznych, w których ramach po-
jęcia rasy i rasizmu funkcjonują jako instrument artykulacji różnych (nie tylko
prawicowych) politycznych oraz kulturowych celów i wartości. Tymczasem
w przypadku omawianej książki braki metodologiczne ujawniają się zarówno na
poziomie pojęciowym, jak też generalnej konstrukcji pracy (będącej skądinąd
pracą doktorską), w której najpierw przedstawiane są rozważania teoretyczne
o pojęciu rasizmu (z których nie wynika żaden spójny i nietrywialny model tego
zjawiska na różnych jego poziomach funkcjonowania), później przedstawione
zostały szkicowe ujęcia historii rasizmu związanego z subkulturami muzycznymi
w Polsce i na świecie, wreszcie na koniec sformułowana została wątpliwa i nie-
zwykle ogólna diagnoza roli rasizmu w obrębie „globalnej kultury popularnej”

Informuje o miejscu, godzinie i planie pochodu. Dlaczego
rozpowszechnia te informacje?
Odpowiedź:
Niewykluczone, że jest to prowokacja MOSADu.
Jesli tak zwani "nacjonaliści" bedą nieśli takie symbole
jak swastyka, lub portrety Adolfa, to nabiorę pewności
że akcja jest prowokacją.
Bo kto z Polaków uciekałby się do hitlerowskich symboli?
Napewno nie patriotyczna polska organizacja narodowa.

claw z wycieczka szkolna?
Chcialbym pokazac dzieciom miasto historii i kultury polskiej zeby
byly dumne ze swojego kraju.
Czy urzad miasta Wroclawia prowadzi kalendarz odstrzalu zwierzyny i
dni, w ktorych mozna spokojnie przejsc przez miasto?