Warszawska Jesień

[apfelbaum]

Kto się wybiera? Ja zamierzam być na koncertach od 21 do 23 września, z przyjemnością zobaczyłbym się z bracią forumową :-)
W niedzielę O 10.00 mam prowadzić spotkanie z Perem Norgaardem, ale nie pamiętam gdzie :-)
Swoją drogą jak na jubileuszowy festiwal to jakoś mało wystrzałowy ten program...
apf

[zamek]

No to się zapewne niestety rozminiemy, bo ja zamierzam się wybrać na końcowe
koncerty festiwalu (mamy spotkanie w ramach Centrum Muzyki Pendereckiego) i w
tym tygodniu chyba nie dam rady. Za to jestem jutro na Sacrum Profanum - będziesz?

[kanarek2]

Jeszcze nie wiem, jeśli to raczej na początku, i dam znać.
(Bardzo mi się spodobała ta 'forumowa brać' Apfa, panie Arana i Schatz docenią z
pewnością leksykalane relikty z okresu patriarchatu:-)).
Pozdrawiam,
k.

[arana]

Kanarek:
(Bardzo mi się spodobała ta 'forumowa brać' Apfa, panie Arana i
Schatz docenią z
pewnością leksykalane relikty z okresu patriarchatu:-)).



Panie są świadome, że już przed wiekami zaznaczyły terytorium
narzucając formie zbiorowej "bracia (brać)" żeńskość, która i dziś
obowiązuje - wszak obaj panowie napisali: forumowA, czyli tA brać.

A więc, jak rzekłam, panie są świadome i usatysfakcjonowane. Prawda
Schaetz? :)))

[schaetzchen]

Prawda, prawda (tym bardziej, że to relikty ;))

[kanarek2]

> Panie są świadome, że już przed wiekami zaznaczyły terytorium
> narzucając formie zbiorowej "bracia (brać)" żeńskość.

Co wyjaśnia męskość "feminizmu". Ot, terytorialny relikt patriarchatu;)

[arana]

Touche, Kanarku! I wywieszam białą płachtę :)

[apfelbaum]

Kurcze, za późno odczytałem tę wiadomość, czy ktoś z naszego grona ma namiar "mobilny" na Zamka?

[schaetzchen]

Pewnie za późno, ale wysłałam Ci smsa.

[schaetzchen]

Będę dzisiaj o 22:30 w FN.
Do zobaczenia?

[apfelbaum]

Ojoj, przepraszam, byłem poza netem, już niestety wróciłem. Ale com zobaczył i usłyszał to moje. Na razie czekam na koniec festiwalu, potem z chęcią włącze się do dyskusji.
apf

50WJ - dwupak czyli trójpak czyli czwórpak

[zamek]

Dzięki temu, że mieliśmy spotkanie w
Radziejowicach, udało mi się być na dwóch, a nawet trzech koncertach. Czemu tak
piszę, wyjaśnione zostanie poniżej. Na razie po kolei.

27.09, 19.30, S1
Przede wszystkim oba zespoły (Orkiestra Muzyki Nowej i Ensemble Orchestral
Contemporain) w fantastycznej formie. Jednak nie ma to jak wykonanie przez
zespół wyspecjalizowany. Słuchasz i wiesz, że wszystko będzie w porządku. Możesz
się skupiać tylko na tym, czy ci się utwór podoba, czy też nie.
"Naturale" Beria właściwie nie wzbudziło we mnie żadnych nadmiernych emocji. Ot,
niezły utwór, przy tym dobrze zagrany (chociaż... czy w partyturze są
ćwierćtony, czy altowiolista miał partię w drugiej pozycji? - hehe ;) ).
Smakowitości zaczęły się przy Zielińskiej ("Siedem wysp Conrada"). Wprawdzie
niektórzy dulczyli, że taśma za głośna, ale ja nie odniosłem tego wrażenia i
wszystkie przyjemności barwowe (a było ich wiele!) docierały do mnie z właściwą
intensywnością. Państwo od Szymona Bywalca dali jednak prawdziwy koncert gry w
"Le Plein du Vide" pani Xu Yi. Miło jest zawsze posłuchać niebanalnego,
nowoczesnego utworu, w którym nie ma pustego (notabene tytuł ;) ) efekciarstwa.
Tyle jest kompozycji, gdzie żywa muzyka płynie "sobie", a taśma "sobie". Tu
jedno bez drugiego nie istniało, całość była integralna, a przy tym piękna. Po
przerwie Francuzi i francuska muzyka. Z "La Maison du Sourd" Huguesa Dufourta
mam kłopot. Od ok. 17. minuty robi się z tego naprawdę kawał dobrego utworu, ale
wcześniej mamy nota contra notam, niemal dyktando harmoniczne, tyle że w
dziewięciogłosie... Z drugiej strony jest to uzasadnione dramaturgicznie, bo
wpierw kompozytor opisuje freski Goyi szczęśliwego u boku kochanki, a potem
bierze się za to, co spowodowało, że dotychczasowe idylliczne obrazy Goya
zamalował niezwykle drastycznymi scenami. Ten dramatyczny odcinek jest za to
napisany na najwyższych obrotach, aż do nieznośności, ale - przyznajmy -
świetnie. Poza wszystkim Dufourt operuje kolorystyką w sposób, ha! - budzący
niekłamaną zazdrość. Kiedy odwiedził nas następnego dnia, było tyle kwestii do
omówienia, że nie starczyło czasu na pytania. A chętnie spytałbym go o koneksje
z Ravelem i czy zna muzykę Lutosławskiego. Jeden i drugi pan wydaje mi się w
kontekście Dufourta na rzeczy. Za to wreszcie ktoś mi udowodnił, że spektralizm
w muzyce jednak istnieje. Trudno, zwracam honor i choć Firefox mi to słowo
podkreśla, kapituluję przed faktami.

28.09, 19.30, FN (kameralna)
Grało AUKSO, więc niech każdy dopisze sobie superlatywy, które mu przyjdą na
myśl. Moja: marzenie młodego kompozytora - być przez nich zagranym :)
Haas i "Open Spaces" - nie mogę mu darować, że uprzedził mój przecie oryginalny
pomysł mikrotonowego rozstrojenia pustych strun w smykach i grania na nich. Toż
to tak ładnie brzmi. Do tego jeszcze sporo blaszanej perkusji i zrobił się
doprawdy przemiły aromat dźwiękowy. Za moment "Muzyka na 21 instrumentów
smyczkowych i perkusję" Kotońskiego. W obecności Pana Kompozytora, który całkiem
dziarsko się nam zaprezentował - i osobą własną, i utworem. Jakoś się ta polska
dodekafonia nie chce zestarzeć... oczywiście, że zalatuje nieco Webernem, ale
jednak przyprawienie zapowiadającą sonoryzm zabawą barwami utrwala tę twórczość
na długie rata. Można rzecz, że to takie webernowskie carpaccio w polskiej
peklówce. I co istotne - nikt nie ględzi. Z kolei utwór Benta Sørensena
"Ständchen". Ech, na taką muzykę to AUKSO trochę szkoda. Punktualizm, który
słyszeliśmy 1234 razy, efekty, które słyszeliśmy kolejnych 567 razy... miało być
wdzięcznie, a zrobiło się tak jakoś stęchło. Zabawny był jedynie moment, w
którym na dętych grano jak na perkusji, na perkusji jak na smykach, a te
wydzielały z siebie dęte brzmienia ;) Do przerwy jeszcze "Izvir" pana Uroša
Rojko ze Słowenii w roli skladatela i wykonawcy na Halbklarinette. Nim zdążyłem
się całkiem wyłączyć (dużo dźwięku i nie wiadomo, o czym, a do tego po co ten
wysoki pan z małym instrumentem w ręku?), pan w dwóch rolach szczęśliwie
przeszedł do kadencji, w której dał... popis poczucia humoru! Gadanie do
instrumenciku, zaczepki pod adresem dyrygenta i muzyków, całusy rozsyłane
półklarnetem - stwierdziliśmy, iż pan Rojko zrealizował instrumentalną wersję
Szkła Kontaktowego. I chwała mu za to, za dystans do siebie i muzyki, tym
bardziej, że na bis kadencję zagrał raz jeszcze. Po przerwie bardzo, bardzo,
bardzo dobry utwór Krzysztofa Wołka "Eppur si muove". Dużo akcji, bogactwo, ale
nie przesada, rozsądnie użyta wielokanałowość i live electronic. Agata Zubel jak
zwykle i piekna, i wysoko dysponowana. Przyjemność bez skazy.

29.09, 19.30, FN (koncertowa)
Schatz, Du bist ein echter Schatz!!!! Zostawszy przemyconymi do jaskini lwa (w
ten sposób dwupak stał się trójpakiem), zasiedliśmy w czeluściach balkonu i
wysłuchaliśmy ponad dwóch godzin muzyki o sumarycznym natężeniu kilku tysięcy
decybeli. W programie koncertu finałowego Siedem czar gniewu i Zmartwychwstanie
wg św. Jana Gubajdulinej oraz Jutrznia II Pendereckiego. No i cóż, pewne rzeczy
zauważyłem rok temu. Cała Pasja G. była
wykonywana zaś wtenczas i też już miałem
wątpliwości. Pamiętam z wykonań Symfonii Brucknera potworne uczucie napływające
zaraz po wykonaniu - kompletnej obojętności. Że oto przez 75 minut coś mnie
zajmowało, a teraz już mnie nie zajmuje, zaś czuję się tak, jakbym nic nie
robił. I podobnie było po Gubajdulinej. Cóż monumentalizm, cóż rozmodlenie, gdy
uparcie powracające środki kompozytorskie po kwadransie zaczynają nużyć, po pół
godzinie denerwować, a po kolejnych 15 minutach - znieczulać? Gubajdulina w
kolejnych utworach sakralnych zdaje się silić na odwzorowywanie zarówno
Ewangelii, jak i samej liturgii. Muzyka służy Słowu w sposób tak literalny, że
sens formalny dzieła zatraca się, przestaje istnieć, utwór zaś rozdyma się
zarówno czasowo, jak i pod względem wolumenu do wartości nieakceptowalnych. Aż
tak głębokie upostaciowanie religijności, choć zapewne wypływające z żarliwości
wiary, tłamsi i unicestwia to, co jest prawdziwym w moim pojęciu wyznaniem wiary
kompozytora - sam utwór, samą muzykę.
Po Gubajdulinie iście relatywnie miło było posłuchać Jutrzni. Tematyka ta sama,
ale napór decybeli już mniejszy, już jednak więcej muzyki niż wiary, więcej
twórczości niż poświęcenia się, bardziej utwór niż umuzyczniona (?) modlitwa. I,
co istotne, cenna wobec ubogiej w pomysły Gubajduliny różnorodność. Ale cóż ja
piszę o utworze znanym, już dość dawnym, choć z racji pełnienia roli pomostu
między "starym" a "nowym" Pendereckim ciekawym. Wykonawcom należy pogratulować
kondycji, publiczności też, choć animuszu przy brawach nie było.

Miał być jednakże czwórpak, prawda? Mojej 50. Jesieni odsłona czwarta to <a
href="http://tiny.pl/1d1l">płyta</a> wydana w dniu rozpoczęcia festiwalu,
wysłuchana przez mnie wczoraj dokumentnie i z całej opisywanej dziś przeze mnie
muzyki najpiękniejsza :)

Jeśli przebrnęliście, to dobrej nocki!