Sylwester;)

[madohora]

Sylwester Kossów (ur. w Żerobyczach koło Witebska, zm. 13 kwietnia 1657 w Kijowie) – ukrainski duchowny prawosławny, metropolita kijowski, pisarz religijny. Był prefektem i wykładowcą retoryki w kijowskiej Ławrze Peczerskiej, w 1632 objął profesurę w kolegium w Kijowie, powstałym z połączenia dwóch szkół: szkoły brackiej oraz szkoły przy Ławrze Kijowsko-Peczerskiej. W 1635 został biskupem mohylowskim (po śmierci Józefa Bobrykowicza), a w 1647 zastąpił zmarłego Piotra Mohyłę na stanowisku metropolity Kijowa i całej Rusi. Kontynuował działalność Mohyły na rzecz rozwoju metropolii kijowskiej oraz podniesienia jej do rangi autokefalicznego patriarchatu. W 1654 roku złożył oficjalny protest przeciwko postanowieniom Ugody perejesławskiej, ponieważ nie chciał uznać nadrzędności patriarchatu moskiewskiego, uważając się za podporządkowanemu bezpośrednio patriarsze Konstantynopola oraz, w przeciwieństwie do Bohdana Chmielnickiego, odmówił złożenia przysięgi poddańczej carowi Rosji.

[madohora]

Sylwester Andrzej Kwiecień (ur. 25 grudnia 1961 w Godowie) – polski samorządowiec, były prezydent Starachowic. Ukończył studia administracyjnej w Wyższej Szkole Handlowej w Kielcach. Pracował w Fabryce Samochodów Ciężarowych "Star". W latach 1995–2002 przewodniczył ZZ "Metalowcy" w tym zakładzie. W latach 1994–2002 zasiadał w starachowickiej radzie miasta. Został przewodniczącym struktur SLD w powiecie starachowickim. W wyborach samorządowych w 2002 z ramienia Sojuszu Lewicy Demokratycznej został wybrany na urząd prezydenta Starachowic. Cztery lata później bez powodzenia ubiegał się o reelekcję, przegrywając w drugiej turze z kandydatem PiS. W tych samych wyborach uzyskał ponownie mandat radnego, który utrzymał również w 2010.

[madohora]

Sylwester Latkowski (ur. 13 lipca 1966 w Elblągu), polski reżyser filmów dokumentalnych, teledysków i autor programów telewizyjnych. Członek Akademii Fonograficznej ZPAV. Przez wiele lat nie miał nic wspólnego ze środowiskiem filmowym - imał się różnych zajęć i zawodów, prowadził własne firmy. Spędził kilkanaście miesięcy w więzieniu (za wymuszenie rozbójnicze), po wyjściu na wolność zrealizował swój pierwszy film - To my, rugbiści (2000), o drużynie Arki Gdynia w rugby. Film wywołał wiele kontrowersji, Latkowskiego oskarżono o gloryfikowanie przemocy, czy wręcz zwykłego bandytyzmu. Kolejny jego film, Blokersi był pierwszym od lat dokumentem wyświetlanym na dużym ekranie i pierwszym polskim filmem o środowisku hip-hopowym. Latkowski w Blokersach zdiagnozował fenomen tej kultury, tworzonej zazwyczaj w obskurnych blokowiskach. Film, który miał być swoistą obroną młodych ludzi w nich mieszkających, a jednym z jego tematów była komercjalizacja ich muzyki, paradoksalnie stał się trampoliną promocyjną dla tego środowiska. Późniejsze jego filmy, mimo iż podejmowały równie ważne społecznie (lub medialnie) tematy, nie odniosły już takiego sukcesu. Nakręcił dokument o Michale Wiśniewskim (Gwiazdor), a także o Leszku Możdżerze (PUB 700). Po obrazach o meandrach show biznesu przyszła kolej na drastyczniejsze tematy, co zaowocowało filmami Śledczak (o sytuacji aresztów śledczych) oraz Pedofile (ukazującym niemoc organów ścigania przy tego rodzaju przestępstwach oraz mechanizmy, które nie dopuszczają do ujawnienia prawdy o nich na przykładzie siatki pedofilskiej z Dworca Centralnego w Warszawie). Współtworzy programy na potrzeby Telewizji Polskiej. Był reżyserem i autorem pomysłu programu popkulturalno-muzycznego TVP2 pt. Nakręcona noc oraz autorskiego, cyklicznego programu telewizyjnego pt. Konfrontacja, o bulwersujących bieżących wydarzeniach społeczno-politycznych w Polsce. Był także autorem serii reportaży dla Polsatu. 30 sierpnia 2007 w mieszkaniu reżysera został zatrzymany Janusz Kaczmarek. Latkowski nagrał zatrzymanie telefonem komórkowym.

[madohora]

Silvestro Lega (ur. 8 grudnia 1826 w Modigliana, zm. 21 września 1895 we Florencji), włoski malarz.

[madohora]

Sylwester Marek (ur. 8 grudnia 1927 w Liège) – polski geolog, specjalista geologii stratygraficznej i tektoniki, zwłaszcza utworów mezozoiku, oraz geologii złóż ropy naftowej i gazu ziemnego.Urodził się w Liège, w Belgii, w rodzinie polskich emigrantów z połowy lat 1920., jako syn górnika. Po tragicznej śmierci ojca, ciężko poszkodowanego w katastrofie kopalnianej, wraz z matką wrócił w 1935 do rodzinnej wioski Winiary Dolne, Wiślickie, położonej niedaleko ujścia rzeki Nidy do Wisły, przy trasie historycznych marszów, bojów i działań Tadeusza Kościuszki i Józefa Piłsudskiego, na dwuhektarowe gospodarstwo rolne. Siedmioklasową Szkołę Powszechną ukończył w 1941 w Senisławicach w powiecie pińczowskim, a w latach 1941-1944 ukończył Dwuletnią Szkołę Handlową w Opatowie oraz dwie klasy gimnazjalne na tajnych kompletach w Kazimierzy Wielkiej. Z powodu bardzo trudnych warunków materialnych i w obawie przed wywiezieniem na roboty do Niemiec, w styczniu 1942, jako 14-letni chłopiec podjął pracę zarobkową przy Nadzorze Wodnym w Nowym Korczynie, gdzie był zatrudniony do 1944.
W styczniu 1945 opuścił wioskę i jako 17-letni chłopiec rozpoczął samodzielne życie wstępując do 3. klasy gimnazjum A. Mickiewicza w Tarnowie. Po roku nauki przeniósł się do XI Państwowego Liceum im. Józefy Joteyko w Krakowie, gdzie 25 lutego 1947 uzyskał świadectwo dojrzałości w klasie dla dorosłych. Jednocześnie w roku akademickim 1946/1947 studiował matematykę na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Jagiellońskiego jako wolny słuchacz.
W 1947 podjął studia geologiczne w Akademii Górniczo-Hutniczej, na Wydziale Geologiczno-Poszukiwawczym. W zakresie podstawowych dziedzin geologii i geofizyki nauczycielami byli wybitni znawcy przedmiotu, profesorowie: Andrzej Bolewski, Edward Janczewski, Stanisław Jaskólski, Roman Krajewski, Marian Książkiewicz, Józef Poborski, Henryk Świdziński i Julian Tokarski. Studia w Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie ukończył w 1952 uzyskując dyplom inżyniera geologa i magistra nauk technicznych na podstawie pracy dyplomowej Kartowanie poziomów kopalnianych w kopalni soli w Inowrocławiu i próba stratygrafii cechsztyńskiej serii solnej, którą wykonał pod kierunkiem prof. Józefa Poborskiego.W połowie 1951 rozpoczął pracę w Państwowym Instytucie Geologicznym w Warszawie, w Zakładzie Złóż Soli, skąd w styczniu 1954 roku został przeniesiony do Wydziału Podłoża Niżu przy Zakładzie Zdjęć Geologicznych, w którym w latach 1962-1967 pełnił funkcję kierownika Pracowni Geologii Polski Zachodniej. W 1967, w nowo powstałym Zakładzie Geologii Struktur Wgłębnych Niżu, powierzono mu funkcję zastępcy Kierownika Zakładu i Kierownika Pracowni Regionu Kujawskiego. W wyniku kolejnych reorganizacji Instytutu, z początkiem 1977 objął funkcję zastępcy Kierownika Zakładu Geologii Obszarów Platformowych i Kierownika Pracowni Geologii Platformy Paleozoicznej, a następnie Kierownika Pracowni Geologii Polski Centralnej w Zakładzie Geologii Wgłębnej Niżu; wreszcie w latach 1992-1997 sprawował funkcję Kierownika Pracowni Mezozoiku w nowo utworzonym Zakładzie Geologii i Ropo-gazonośności Niżu. Po przejściu na emeryturę, w okresie od 1 stycznia 1998 do 30 czerwca 1999, był zatrudniony na stanowisku głównego specjalisty.
Tytuł adiunkta uzyskał 26 lutego 1957, a samodzielnego pracownika naukowo-badawczego (zmienionego ustawą na docenta) 1 listopada 1970. Doktoryzował się w zakresie nauk przyrodniczych 15 czerwca 1965 na podstawie pracy Infrawalanżyn Kujaw, a promotorem był prof. dr Stefan Zbigniew Różycki. Stopień naukowy doktora habilitowanego nauk przyrodniczych w zakresie geologii regionalnej otrzymał 1 grudnia 1975 na podstawie rozprawy Stratygrafia i paleogeografia utworów kredy dolnej na Niżu Polskim. Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego nadano mu w 1985. na podstawie opinii profesorów Józefa Poborskiego, Stefana Zbigniewa Różyckiego i Jerzego Znoski. W pierwszym okresie pracy zawodowej, w latach 1951-1957, pełnił funkcję geologa kopalnianego w kopalni soli w Inowrocławiu, następnie w kopalni soli w Kłodawie, gdzie sprawował nadzór nad głębionymi szybami górniczymi. Równocześnie prowadził wiercenia kartujące podłoże kenozoiku i wiercenia strukturalno-poszukiwawcze Przemysłu Chemicznego i Naftowego w obrębie struktur solnych Izbica–Kłodawa–Łęczyca-Ozorków i Rogoźno. Prace te prowadził pod kierunkiem prof. Józefa Poborskiego, a następnie doc. Stanisława Tyskiego oraz prof. S. Z. Różyckiego, ówczesnego Dyrektora Państwowego Instytutu Geologicznego. W latach 1957-1962 kartował osady mezozoiku na całym obszarze Kujaw i rozpoczął kontynuowane do połowy lat 1990. prace w zakresie projektowania geologicznego, nadzoru i opracowywania badań geologiczno-wiertniczych i geofizycznych, mających na celu rozpoznanie wgłębnej budowy geologicznej Niżu Polskiego w aspekcie ogólno-geologicznym i złożowym.

[madohora]

Sylwester Pajzderski (ur. 28 grudnia 1876 w Łęgu, zm. 19 sierpnia 1953 w Poznaniu), polski architekt, architekt miejski Kalisza w latach jego odbudowy po zburzeniu miasta w 1914; brat Nikodema.
Ważniejsze realizacje:
* Kościół św. Stanisława Biskupa w Ostrowie Wielkopolskim (1904–1905)
* Dom Społeczny Towarzystwa Spółdzielczego "Błaszkowianka" w Błaszkach (1916–1917)
* Ratusz w Kaliszu (1920–1924)
* Osiedle Warszawskie w Poznaniu (1927)

[madohora]

Sylwester Porowski (7 kwietnia 1938 w Bierzynie) — polski profesor fizyki prowadzący badania nad fizyką ciała stałego, profesor i dyrektor Instytutu Wysokich Ciśnień PAN (wcześniej Centrum Badań Wysokociśnieniowych PAN). Porowski jest absolwentem wydziału fizyki Uniwersytetu Warszawskiego, którego dyplom otrzymał w roku 1960, doktoryzował się w roku 1965, a tytuł profesora otrzymał w roku 1978. Zespół pod kierownictwem Porowskiego 12 grudnia 2001 r. publicznie przedstawił niebieski laser półprzewodnikowy. Podstawą do stworzenia nowego źródła światła stały się monokryształy azotku galu (GaN). Za swoje prace otrzymał w roku 2002 nagrodę prezydenta RP za najlepszy wynalazek. Sylwester Porowski jest członkiem Stowarzyszenia Promowania Myślenia Obywatelskiego.

[madohora]

Sylwester Przedwojewski (ur. 1 stycznia 1920 r. w Długosiodle) - polski aktor teatralny i filmowy. Walczył w powstaniu warszawskim pod pseudonimem „Irek” w stopniu kaprala w batalionie „Kiliński”. Od dawna nie występuje.

[madohora]

Michael Sylvester Enzio Stallone (ur. 6 lipca 1946 w Nowym Jorku w stanie Nowy Jork) – amerykański aktor, reżyser i scenarzysta. Jeden z największych międzynarodowych gwiazdorów, światowa ikona machismo i Hollywood; odegrał dwa symboliczne wcielenia, które stały się częścią amerykańskiej kultury – legendę boksu Rocky'ego Balboa, który pokonał wszystkie kursy do walki o miłość i chwałę, oraz Johna Rambo, odważnego żołnierza, który specjalizuje się w gwałtownych i pełnych zemsty misjach ratunkowych

[madohora]

Sylwester Szpilowski (ur. ok. 1790, zm. 1832) – polski architekt i teoretyk architektury, reprezentant klasycyzmu, urbanista, budowniczy departamentu kaliskiego Księstwa Warszawskiego, województwa kaliskiego i podlaskiego[1] Królestwa Polskiego; syn Hilarego.
Był synem sławnego architekta Hilarego Szpilowskiego i tak jak ojciec reprezentował styl klasycyzmu. Od mn.w. roku 1820 był wojewódzkim architektem w Kaliszu, gdzie wzniósł istniejące do dziś budowle użyteczności publicznej: gmach Szkoły Wojewódzkiej w Kaliszu, Pałac Trybunalski w Kaliszu, Rogatki Wrocławskiej. Przebudował także dawne barokowe Kolegium Jezuitów na potrzeby kaliskiej Szkoły Kadetów (obecnie Centrum Kultury i Sztuki).
plac św. Józefa w Kaliszu (1818)
Pałac Trybunalski w Kaliszu (1819–1821)

[madohora]

Sylwester Szmyd (ur. 2 marca 1978 w Bydgoszczy) – polski kolarz szosowy z licencją UCI ProTour. Aktualnie zawodnik drużyny Liquigas-Cannondale, zamieszkały w Montignoso di Massa (Toskania). Rozpoczął karierę zawodową w 2001, trenuje kolarstwo od 1988. Startował na igrzyskach olimpijskich w Atenach (2004), ale nie ukończył wyścigu ze startu wspólnego. Swoje pierwsze zwycięstwo etapowe w zawodowej karierze odniósł 11 czerwca 2009 roku na Mont Ventoux (Critérium du Dauphiné Libéré). Szósty kolarz Tour de Pologne w 2010 roku. Rok wcześniej zajął w tym wyścigu siódme miejsce.

[madohora]

Silvestre Varela (ur. 2 lutego 1985 roku) - portugalski piłkarz, grający pd 2009 roku w FC Porto na pozycji skrzydłowego. Występował w młodzieżowej reprezentacji Portugalii U-21, a w seniorskiej kadrze zadebiutował 3 marca 2010 roku w zwycięskim 2:0 meczu z Chinami.

[madohora]

Silvestre Vélez de Escalante (ur. około roku 1745 w Hiszpanii, zm. w 1780 w dzisiejszym Nowym Meksyku) – franciszkański misjonarz i badacz północnozachodnich obszarów dzisiejszych Stanów Zjednoczonych pod koniec XVIII wieku. Władze zakonne wysłały go w roku 1769 do prowincji Sonora w Meksyku, a następnie do Nowego Meksyku celem nawracania Indian Zuni. Pozostawił po sobie dziennik podróży, w którym opisał swoje losy, w tym także zakończoną niepowodzeniem ekspedycję z roku 1776 do Kalifornii.

[madohora]

Pierre Charles Jean Baptiste Silvestre de Villeneuve (ur. 31 grudnia 1765 w Valensole, zm. 22 kwietnia 1806 w Rennes) – francuski wiceadmirał, dowódca francusko-hiszpańskiej floty w bitwie pod Trafalgarem. W wieku 15 lat wstąpił do królewskiej marynarki. W 1790 poparł rewolucjonistów. Wówczas ze swojego nazwiska usunął przedimek de świadczący o szlacheckim pochodzeniu, unikając w ten sposób zwolnienia z wojska. W 1796 został awansowany do stopnia kontradmirała. W 1798 podczas przegranej bitwy morskiej pod Abukirem dowodził tylną strażą okrętów francuskich. W 1804 cesarz Napoleon Bonaparte mianował go wiceadmirałem i powierzył mu stanowisko dowódcy floty w Tulonie. Okręty Villeneuve'a miały przełamać brytyjską blokadę i popłynąć na Karaiby, aby zmylić Anglików. Następnie Francuzi mieli wrócić do Kadyksu, połączyć się z liniowcami hiszpańskimi i wyruszyć na kanał La Manche, aby osłaniać desant sił Napoleona na Wielką Brytanię. Mimo brytyjskiego pościgu kierowanego przez admirała Horatio Nelsona udało się Villeneuve'owi dopłynąć do Martyniki, po czym zawrócił i zawinął do Kadyksu. 18 października 1805 wyruszył na wschód wraz z 34 statkami francuskimi i hiszpańskimi. Stoczona trzy dni później bitwa pod Trafalgarem zakończyła się klęską sił francusko-hiszpańskich. Villeneuve, który w jej trakcie popełnił wiele błędów, dostał się do niewoli.
Po kilkumiesięcznym pobycie w brytyjskiej niewoli Villeneuve powrócił do Francji. 22 kwietnia został znaleziony martwy w swym domu w Rennes z kilkoma ranami kłutymi w klatce piersiowej. Pojawiły się plotki, że został zamordowany przez agentów Napoleona, który nie mógł znieść indolencji militarnej swojego wiceadmirała, jednak tamtejsza policja stwierdziła samobójstwo Villeneuve'a.

[madohora]

[madohora]

Sylwester Wilczek (ur.10 grudnia 1936 w Katowicach) - polski hokeista, olimpijczyk.
Środkowy napastnik Gwardii Katowice i Górnika Katowice. Zdobywca jedenastu medali mistrzostw Polski - sześciu złotych i pięciu srebrnych. W reprezentacji Polski w latach 1956-1967 wystąpił 94 razy zdobywając 17 bramek. Uczestnik Igrzysk Olimpijskich w Innsbrucku w 1964 oraz siedmiu turniejów o mistrzostwo świata.

[madohora]

Sylwester Wyłupski (ur. 18 lutego 1975 w Sztumie) – polski piłkarz, bramkarz.Ukończył Szkołę Podstawową im. Franciszka Jujki w Starym Targu w 1990 oraz I Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego w Elblągu w 1994. Wychowanek klubu Pionier Stary Targ, w latach 1990–1995 grał w elbląskiej Olimpii (od 1992 występującej pod nazwą Polonia Elbląg). Od jesieni 1995 do rundy jesiennej w sezonie 1996/1997 występował w drugoligowej Pomezanii Malbork; w przerwie zimowej przeszedł do grającego w ekstraklasie Stomilu Olsztyn. 9 kwietnia 1997 debiutował w meczu I ligi. Ze Stomilem pozostał związany do 2002. Zajmował pozycję pierwszego bramkarza, jednak z powodu licznych kontuzji często w bramce zastępowali go były reprezentant Polski Jarosław Bako oraz Zbigniew Małkowski. W sezonie 2001/2002 występował w ekstraklasie regularnie, jednak jego zespół spadł do II ligi. Po spadku Stomilu przeszedł do płockiej Wisły, w barwach której osiągnął finał Pucharu Polski i tym samym awans do europejskich rozgrywek pucharowych. W Pucharze UEFA już jednak nie zagrał – ponownie zmienił klub, przechodząc do Arki Gdynia. Na jesieni 2004 pozostawał bez przynależności klubowej; w czasie przerwy zimowej 2004/2005 dołączył, wraz z kilkoma innymi byłymi piłkarzami Stomilu, do mającego kontynuować tradycje stomilowskie klubu OKS 1945 Olsztyn. Zajął się również pracą z młodzieżą, m.in. jako nauczyciel wychowania fizycznego.
W 1996 znajdował się w orbicie zainteresowań trenerów kadry narodowej. Wystąpił w kadrze Andrzeja Zamilskiego do lat 21 w meczu z Grecją (Korynt, 27 marca 1996).
Od wiosny 2007 do jesieni 2009 pełnił funkcję trenera drużyny KS Łęgajny, a w styczniu 2010 został trenerem bramkarzy w OKS 1945 Olsztyn.

[madohora]

Sylwester Zych (ur. 19 maja 1950 w Ostrówku, zm. 11 lipca 1989) – polski duchowny rzymskokatolicki, uczestnik ruchu opozycyjnego w PRL.Urodził się we wsi Ostrówek. Mieszkał w Lipinkach, chodził do szkół w Duczkach i Zielonce. W wieku 20 lat wstąpił do warszawskiego Seminarium Duchownego. Ukończył je w 1977. W działalności duszpasterskiej zajmował się głównie młodzieżą.Po raz pierwszy naraził się reżimowi komunistycznemu, gdy w drugiej połowie lat 70. zainicjował akcję wieszania krzyży w szkołach i przedszkolach w Tłuszczu. W działalności opozycyjnej występował także jako kurier w poufnych sprawach KPN. W 1982 został oskarżony o próbę obalenia siłą ustroju PRL i przynależność do organizacji zbrojnej. Miało to związek ze śmiercią sierżanta MO, Zdzisława Karosa. Ksiądz Zych przechowywał – na plebanii kościoła św. Anny w Grodzisku Mazowieckim – broń (pistolet), która została wcześniej odebrana funkcjonariuszowi przez młodych konspiratorów. Po pokazowym procesie został skazany na karę 6 lat pozbawienia wolności. W mediach generał Czesław Kiszczak oskarżył go o pomoc w zabójstwie. Przetrzymywany był w ciężkich warunkach. W areszcie był poniżany i upokarzany, wielokrotnie grożono mu pewną śmiercią po wyjściu na wolność. W wyniku pobytu w areszcie bardzo pogorszył się jego stan zdrowia. Został zwolniony z więzienia w 1986. Po zwolnieniu z aresztu był nadal prześladowany przez bezpiekę. Był śledzony przez służbę bezpieczeństwa. Często otrzymywał anonimy z groźbami śmierci oraz telefony z wyzwiskami. Kilka razy został pobity przez nieznanych sprawców. W marcu 1989 został napadnięty przez trzech mężczyzn, którzy trzymając go usiłowali wlać mu do gardła wódkę. Napastników spłoszył nadjeżdżający samochód.W nocy 11 lipca 1989 jego zwłoki zostały znalezione przy dworcu PKS w Krynicy Morskiej[2]. Zwłoki były ubrane inaczej niż ksiądz przed zaginięciem. W trakcie autopsji na ciele zostały zidentyfikowane liczne obrażenia, w tym pręgi z tyłu głowy, być może spowodowane uderzeniami pałki. Po rozpoznaniu zwłok, pracownik TVP w Gdańsku, Witold Gołębiowski, dostał osobiste polecenie Jerzego Urbana, aby udać się do Krynicy Morskiej i nakręcić reportaż o księdzu, który się zapił na śmierć oraz nagrać wypowiedzi świadków. Komunistyczna propaganda przedstawia księdza w jak najgorszym świetle. W reportażu jako rzekomi świadkowie wypowiadają się pracownicy klubu "Riviera". Twierdzą, że w nocy zabójstwa podali księdzu, wraz z jakimś współtowarzyszem, po 10 stugramowych drinków na osobę. Według wersji przedstawionej przez władze PRL, ksiądz po wypiciu litra wódki opuścił lokal i zmarł kilkaset metrów dalej. W klubie oprócz trójki pracowników wypowiadającej się w reportażu nikt nie zauważył obecności księdza Zycha. Mężczyzny, który rzekomo towarzyszył księdzu w klubie, nigdy nie przesłuchano. 15 września 1989 prokuratura prowadząca śledztwo w sprawie śmierci zwróciła się do ministra spraw wewnętrznych o dostarczenie założonej księdzu teczki. Trzy dni później ministerstwo powołało komisję do zniszczenia owej teczki, a prokuraturze odpowiedziało, że ksiądz nigdy nie był obiektem inwigilacji służb. Śledztwo prokuratorskie zostaje umorzone w 1993 roku. Sprawę zgonów księży: Stefana Niedzielaka, Stanisława Suchowolca i Sylwestra Zycha omówiła Senacka Komisja Praw Człowieka i Praworządności. Stwierdzono, że złożone wyjaśnienia potwierdzają fakt stosowania przez funkcjonariuszy IV Departamentu MSW bezprawnych, a nawet przestępczych działań przeciwko duchownym. Sugerowano związek Służby Bezpieczeństwa ze śmiercią Zycha. Śmierć księdza Zycha pozostała niewyjaśniona. Dziennikarze, którzy próbowali wyjaśniać okoliczności śmierci są zastraszani. Ksiądz Sylwester Zych został pochowany na cmentarzu w Kobyłce.

[madohora]

Stanisław Sylwester Szarzyński (XVII/ XVIII wiek) – polski kompozytor epoki baroku, ksiądz katolicki. Informacje o jego życiu są ułamkowe, nieznane są nawet daty urodzin i śmierci. Wiadomo, że należał do zakonu cystersów. Prawdopodobnie był dalekim krewnym poety Mikołaja Sępa Szarzyńskiego i urodził się na terenie dawnej Rusi Czerwonej, gdzie leżały dobra Szarzyńskich. Zachowane utwory Szarzyńskiego noszą daty 1692-1713. Zapewne autor był związany z kapelą prymasowską w Łowiczu, gdzie zachowały się rękopisy jego utworów. Mógł też długo przebywać za granicą, gdyż w polskich rejestrach klasztornych brak o nim informacji.
Pozostawił 10 zachowanych do dziś utworów. Są to głównie kompozycje wokalno-instrumentalne do łacińskich tekstów religijnych, m.in. koncerty na głos solowy, dwoje skrzypiec i organy (Jesu, spes mea, Pariendo non gravaris, Ave Regina, Veni Sancte Spiritus) oraz utwory na chór z towarzyszeniem instrumentów (Litania Cursoria, Completorium, motet Ad hymnos, ad cantus). Szarzyński jest także autorem najstarszej znanej w Polsce pastorałki, napisanej jeszcze do tekstu łacińskiego pt. Motetto de Nativitate. Jedynym zachowanym utworem instrumentalnym Szarzyńskiego jest Sonata na 2 skrzypiec i basso continuo (realizowane tu zwykle przez organy), napisana w formie sonaty da chiesa, ale jeszcze z cechami dawnej canzony. Sonata ta należy do najwybitniejszych utworów instrumentalnych polskiego baroku, zachowała się w rękopiśmiennej kopii z roku 1706.

[madohora]

Kot Sylwester – postać fikcyjna, antropomorficzny kot, bohater ponad 90 odcinków Zwariowanych Melodii, kreskówek tworzonych w latach 1945-1966. Tematyką większości odcinków z jego udziałem były gonitwy za ptaszkiem Tweetym lub Speedy Gonzalesem. Imię "Sylwester" (ang. Sylvester) pochodzi od łacińskiej nazwy gatunkowej żbika (silvestris, łac. las). Sylwester zadebiutował w kreskówce Friza Frelenga Życie lekkie jak piórko (1945). W innym filmie Frelenga, Łakomy kąsek (1946), po raz pierwszy wystąpił razem z Tweetym, zaś w wyreżyserowanym przez Chucka Jonesa Przestraszyć kota (1948) z Prosiakiem Porkym.
Charakterystyczną cechą Sylwestra jest jego wada wymowy. Jego głos był wzorowany na głosie Kaczora Daffy’ego (który miał być z kolei zainspirowany przez głos producenta Leona Schlesingera). Dubbingujący kota Mel Blanc twierdził, iż głos Sylwestra jest podobny do jego własnego. Później dubbingował go Joe Alaskey, a w polskiej wersji dubbingowej głosu użycza mu Włodzimierz Press. Sylwester jest dumnym kotem i nigdy się nie poddaje. Mimo tego Sylwester znajduje się przeważnie po przegranej stronie w starciach z oponentami. Jego postać jest oparta na Kojocie Wilusiu, tyle że poluje na myszy lub drobne ptaki (obie postacie spotkały się w jednym odcinku, w którym wspólnie polowały na biorących udział w wyścigu Strusia Pędziwiatra i Speedy’ego Gonzalesa). Pokazywał się z innej strony, gdy wraz z Porkym przebywał w nawiedzonych miejscach (odgrywał wtedy rolę przerażonego kota). Najbardziej rozwinięte role miał w krótkometrażówkach Roberta McKimsona, w których próbował nauczyć łapania myszy swego synka, Sylwestra Juniora (wtedy "myszą" było potężne kangurzątko).

[madohora]

[madohora]

13658 Sylvester (1997 FB) – planetoida z pasa głównego asteroid okrążająca Słońce w ciągu 3,22 lat w średniej odległości 2,18 j.a. Odkryta 18 marca 1997 roku.

[madohora]

Saint-Sylvestre – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Limousin, w departamencie Haute-Vienne. Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 668 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 22 osoby/km² (wśród 747 gmin Limousin Saint-Sylvestre plasuje się na 197. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 166.).

[madohora]

Saint-Sylvestre – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Rodan-Alpy, w departamencie Ardèche. Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwały 334 osoby, a gęstość zaludnienia wynosiła 22 osób/km² (wśród 2880 gmin regionu Rodan-Alpy Saint-Sylvestre plasuje się na 1296. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 760.).

[madohora]

Saint-Sylvestre-Cappel – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Nord-Pas-de-Calais, w departamencie Nord. Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 1019 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 125 osób/km² (wśród 1549 gmin regionu Nord-Pas-de-Calais Saint-Sylvestre-Cappel plasuje się na 554. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 441.).