Dzieci z ADHD

[Gość: Ilona Lelito]

Zapraszm do kontaktu z Polskim Towarzystwem ADHD, tel. [phone],
[e-mail]

[Gość: mama]

jeżeli w klasie I szkoły podstawowej nadal będzie po 30 dzieci to nie ma sans
na prawidłową terapię dla dzieci z ADHD. Ale w bydgoskiej oświacie nie liczy
się dobro dziecka tylko kasa.

[Gość: zaniepokojony]

A co mają myśleć i robić rodzice dzieci "narażonych" na codzienne kontakty z
dzieckiem dotkniętym ADHD? Przecież ich zachowanie stwarza realne zagrożenie
zdrowia, a nawet życia. Czy zawsze musi być tak, że dopiero nieszczęście zmusza
do konkretnych działań? Z artykułu wynika, że nawet niezwykłe zaangażowanie
rodziców dzieci chorych na ADHD niespecjalnie zmniejsza ryzyko niekorzystnych
skutków dla innych, a cóż dopiero, gdy niektórzy rodzice nie bardzo mają
świadomość, siłę lub ochotę do terapii swojego dziecka.

[Gość: cammm]

W artykule jest napisane, że dziecka z ADHD nie należy w klasie sadzać samotnie, "bo czuje się ono
wyobcowane". Ale kogo wyznaczyć za ofiarę takiego dziecka? Za popychanego, bitego, takiego któremu
się przeszkadza, wyrywa zeszyty i ołówki, zrzuca ze stołu piórniki i kogo dziecko z ADHD zawsze może
kopnąć i uszczypnąć? Zgadzam się, że tę chorobę należy leczyć, ale terapia kosztem tych zdrowych jest
nieco ...niehumanitarna?

tata córki, która kilka miesięcy siedziała w ławce z dziewczynką z ADHD

[emeryt21]

Jako mlody chlopak siedzialem w lawce z takim kolega,ktory mial widoczne objawy
ADHD.Wowczas,ponad 50 lat temu,nikt nie wiedzial co to jest.Na podstawie swoich
doswiadczen zyciowych wiem,ze najlepszym sposobem leczniczym jest wlasnie
posadzenie razem z takim jak ja.Bylem znacznie silniejszy od niego i za
kazdy "wyskok" obrywal w dwojnasob.Po jakims,krotkim czasie odczuwal hamulec
przed kazdym wyskokiem.Na przerwach probowal odgrywac sie na innych,daleko ode
mnie.W klasie wiekszosc stanowily dziewczeta,ktore skarzyly sie do mnie.Ja
jako "dzentelmen" zawsze nie omieszkalem mu przylozyc co nieco.On byl
uparty,nie skarzyl sie.Powoli jednak zmienial sie i uspokajal.Razem
siedzielismy przez cztery lata,zaprzyjaznilismy sie.Razem poszlismy na
studia.Jego ADHD zniklo jak reka odjal.Oni musza miec pod reka
takiego "oprycha" jak ja,musza sie go bac.To jest jedyne najlepsze
lekarstwo.Jego matka straszyla go,ze zawola mnie do domu.Mieszkalismy blisko.To
tez pomagalo.Fakt,ze musiala mu przypominac co mial zrobic,ale z wiekiem coraz
mniej.Przestancie glaskac swoje "dzieciny".Im trzeba przylac
profilaktycznie,tak jak w tym starym dowcipie o cyganie,ktory zloil skore
synowi zanim poslal go po mleko do sklepu,zeby nie rozlal po drodze.