"Krerlem" pisane?

[janbezziemi]

"Kremlem" pisane?

[janbezziemi]

Czat Poczta Onet.pl








onet.pl › Wiadomości › Forum Szukaj: Serwis Info Serwis Info
Strony WWW:
W polskim Internecie
Światowy Internet
Katalog stron
Wiadomości
Niusy
Pliki
Encyklopedia WIEM
Ogłoszenia:
Praca i rekrutacja
Motoryzacyjne
Nieruchomości






info.onet.pl Kraj Świat Gospodarka Nauka

Sport Rozrywka Internet i komputery Ciekawostki


Gorące Tematy
Raport specjalny: Kataklizm w Azji
Cimoszewicz marszałkiem Sejmu?
Zwycięstwo Juszczenki - co dalej z Ukrainą?
Szaleństwa sylwestrowej nocy


Forum »

Sonda
Czy Włodzimierz Cimoszewicz zechce kandydować na marszałka Sejmu?


wyniki

Dziękujemy, Twój głos w tej ankiecie został zapisany
Zobacz: "Jestem przekonany, że Cimoszewicz nie powie »nie«"




Załóż prywatne forum Zasady Forum | Twoje Forum



Szukaj: zaawansowane »




skąd się wziął Juszczenko?

Przewrót polityczny na Ukrainie był przygotowywany od wielu miesięcy. Zgodnie z
dawno już przyjętymi założeniami głównym motorem ukraińskiej "pomarańczowej
rewolucji" miała być młodzież. W tym celu młodzieżowi aktywiści, zwłaszcza
skupieni w organizacji Pora, już od miesięcy byli szkoleni przez zagranicznych
specjalistów z serbskiej organizacji Otpor (opór), która jesienią 2000 r.
doprowadziła do obalenia Slobodana Miloszevicia.

"Weterani" belgradzkich wydarzeń, uświadomiwszy sobie skuteczność swoich
działań i zastosowanych w nich metod, założyli firmę specjalizującą się w
doradzaniu, jak przeprowadzić bezkrwawą rewolucję.
Otporowcy założyli spółkę z o.o. "Przewrót" - bardziej znaną jako Centrum na
rzecz Oporu bez Przemocy. Uczą oni, jak dokonać rewolucji bez użycia siły, w
jaki sposób przeciągnąć na swoją stronę wojsko i policję, a przede wszystkim
jak w ogóle się do tego zabrać.
Pracując, jeszcze jako studenci, nad obaleniem Miloszevicia, otporowcy ustalili
7 podstawowych zasad postępowania:
- musi się znaleźć grupa ludzi (wystarczy kilkanaście osób) przeświadczonych,
że bezkrwawy przewrót jest możliwy;
- osoby te muszą założyć międzyuczelnianą organizację - studenci mają
praktycznie nieograniczony dostęp do internetu, a z reguły są świetnymi
organizatorami;
- organizacja musi opracować strategię protestów;
- nie należy tworzyć silnej scentralizowanej struktury dowodzenia, trzeba za to
przyjąć wyrazisty symbol i nazwę ruchu, dzięki czemu uczestnicy ruchu będą
zawsze i wszędzie rozpoznawalni;
- należy ustalić proste, konkretne cele, których domagać się będą uczestnicy
protestów i demonstracji (np. nowe wybory, ustąpienie prezydenta);
- nigdy nie należy stosować siły (nie reagować na prowokacje), a w razie ataku
uciekać; Pierwszym metodycznie zaplanowanym sprawdzianem skuteczności metod
działania Otporu była Gruzja. Członkowie Otporu przybyli do tego kraju w
czerwcu 2003 r. Zorganizowali tam letni obóz, na którym przeszkolono 1500
młodych ludzi z organizacji Chmara. Opracowali również odpowiednie spoty
telewizyjne, które miały być pokazywane przez niezależne od gruzińskich władz
stacje telewizyjne. Gdy w listopadzie 2003 r. doszło w Gruzji do sfałszowania
wyborów parlamentarnych, młodzi Gruzini wiedzieli już, co mają robić -
opozycyjne młodzieżówki zablokowały tory kolejowe, aby uniemożliwić
przerzucenie żołnierzy do stolicy, sparaliżowali działania policji i w końcu
przypuścili szturm na parlament. Bardzo ważnym czynnikiem wspomagającym
opozycję była zakulisowa ingerencja Zachodu - zwłaszcza Ameryki
- być konsekwentnym i nieustępliwym w działaniu.
Ostatnie wydarzenia na Ukrainie pod względem metod i taktyki bliźniaczo
przypominają te sprzed roku w Gruzji. Można powiedzieć bez żadnej przesady, że
ukraińska opozycja postępuje dokładnie według opracowanego przez otporowców
scenariusza. Analogię można też dostrzec w działalności stacji telewizyjnej 5.
Kanał, która odegrała na Ukrainie taką samą rolę jak w Serbii stacja B 92 czy w
Gruzji Rustawi 2. Przełomem w działalności opozycji ukraińskiej było pojawienie
się kilka miesięcy temu młodzieżowej organizacji Pora, bliźniaczo podobnej do
serbskiego Otporu, którą utworzyli studenci wyszkoleni przez
belgradzkich "biznesmenów".
Oczywiście, podobnie jak w Serbii w 2000 roku i w Gruzji w 2003
roku, "spontanicznym" wydarzeniom na ulicach ukraińskich miast towarzyszą
zakulisowe targi przywódców państw zachodnich i RosjiKto za tym stoi?
Wiadomo jest, że ugrupowania opozycyjne w państwach byłego ZSRS nie dysponują
żadnymi środkami finansowymi, aby przeprowadzić tak spektakularne działania,
jakie rok temu miały miejsce w Gruzji czy obecnie w Kijowie. Kto więc za to
płaci? Jak przyznał jeden z szefów belgradzkiej firmy Ivan Marović, za
szkolenia na Ukrainie płacą zachodnie fundacje, w których nazwach zawierają się
takie przymiotniki, jak: "europejska", "edukacyjna", "demokratyczna". Jednym
z "dobrych duchów" gruzińskiej rewolucji nazwał on, wywodzącego się z
węgierskich Żydów, amerykańskiego spekulanta George'a Sorosa, który poprzez
swoją fundację Open Society Institute (Instytut Otwartego Społeczeństwa)
finansuje prozachodnie ruchy opozycyjne w krajach, gdzie swobody obywatelskie -
w zachodnim, libertyńskim rozumieniu - nie są przestrzegane. Na przykład to
dzięki wydatnej pomocy Sorosa powstała niezależna od gruzińskich władz stacja
telewizyjna Rustawi 2, która jako pierwsza poinformowała o sfałszowaniu wyników
wyborów, a następnie koordynowała protesty opozycji. Z kolei szkolona przez
otporowców młodzieżowa organizacja Chmara, która była główną siłą napędową
gruzińskiej rewolucji, otrzymała od Sorosa co najmniej pół miliona dolarów.

Slobodan Miloszević i Eduard Szewardnadze wprost oskarżyli otporowców, że są na
usługach Waszyngtonu. I nie są to oskarżenia bezpodstawne, jeśli się weźmie pod
uwagę, że to właśnie Amerykanie wyszkolili pierwszych aktywistów Otporu jeszcze
w końcu lat 90. ubiegłego wieku. Warto też wiedzieć, że organizacji patronował
ówczesny szef amerykańskiej misji w Belgradzie Richard Miles. Zastanawiające,
że ten sam Miles był ambasadorem USA w Gruzji, w czasie gdy wyszkolona przez
otporowców Chmara obaliła Eduarda Szewardnadzego. W opinii niektórych
ekspertów, to on właśnie sprowadził otporowców do Gruzji. Zauważmy, że wśród
uczestników ukraińskiego okrągłego stołu jest Aleksander Kwaśniewski, którego
nazwisko prezydent George W. Bush wymienia niemal w każdym swoim przemówieniu.
Można z dużym prawdopodobieństwem zaryzykować stwierdzenie, że Biały Dom
powierzył Kwaśniewskiemu taką samą rolę, jaką Miles odegrał w Belgradzie i w
Tbilisi.
Okazuje się, że wśród organizacji, które współpracują z belgradzkim Centrum na
rzecz Oporu bez Przemocy, jest Fundacja Edukacji Europejskiej im. Stefana
Okrzei (członek ekstremistycznego skrzydła PPS), która ma swoją siedzibę w
Poznaniu. Ta kierowana przez lewicową ekstremę instytucja (zarząd i radę
fundacji, z nielicznymi wyjątkami, stanowią aktywiści Federacji Młodych Unii
Pracy) realizuje w Europie Środkowo-Wschodniej interesy ponadnarodowej
libertyńskiej lewicy. Dość powiedzieć, że wśród "partnerów" poznańskiej
fundacji są m.in. francuska Fundacja im. Jeana Jauresa (francuskiego
komunisty), holenderska fundacja im. A. Mozera czy niemiecka fundacja im. Róży
Luksemburg (niemiecko-żydowska komunistka, która wraz z F. Dzierżyńskim i J.
Marchlewskim założyła skrajnie lewicową partię Socjaldemokracja Królestwa
Polskiego i Litwy, programowo zwalczającą ideę niepodległej Polski).
Warto mieć świadomość, że propagowane przez Fundację Edukacji Europejskiej
inicjatywy, jak tzw. aborcja, homoseksualizm i powszechna demoralizacja,
dokładnie pokrywają się z inicjatywami propagowanymi przez działający we
wszystkich krajach Europy Środkowo-Wschodniej sorosow

[Gość: ciekawski]

ciekawe ciekawe

Dla odmiany macie i to.

[janbezzebow]

Ukraińska geopoetyka






Jurij Andruchowycz
Fot. Tadeusz Rolke / AG




Jurij Andruchowycz* 17-12-2004, ostatnia aktualizacja 17-12-2004 21:17

Europa powiększyła się o te regiony Ukrainy, w których zwyciężył Juszczenko. Po
26 grudnia - bardzo w to wierzę - powiększy się o całą Ukrainę - mówił podczas
posiedzenia Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy w Strasburgu ukraiński
pisarz



Szanowni Państwo, pozwolę sobie przedstawić Państwu całkiem osobistą wizję.
Bohater jednej z moich powieści, Stanisław Perfecki, zwracając się do nie mniej
szacownego grona, mówił mniej więcej tak: "Moje zadanie nie należy do łatwych,
mam więc uzasadnione powody do obaw, czy uda mi się należycie je wykonać. I nie
w tym rzecz, że nie mam o czym mówić. Wręcz przeciwnie - mam do powiedzenia tak
wiele, że nie wystarczyłoby nam nie tylko reszty czasu przeznaczonego na to
posiedzenie, ale i - mogę państwa o tym śmiało zapewnić - pozostałych dni i
nocy, którymi Opatrzność obdarzyła rodzaj ludzki".

W ślad za swym bohaterem pomimo wszystko spróbuję tu przynajmniej nazwać pewne
problemy.

Toczący się dziś na Ukrainie dramat zupełnie nie mieści się w żadnym z modeli
przygotowanych dla niej zawczasu przez technologów politycznych. Nie jest to
wystąpienie Ukraińców ukraińskojęzycznych przeciwko Ukraińcom
rosyjskojęzycznym. Nie jest to tym bardziej konflikt "proeuropejskiego" zachodu
naszego kraju z "prorosyjskim" wschodem. Nie są to też porachunki klanów czy
grup finansowych. Gwoli sprawiedliwości powinienem dodać, że na wszystkich tych
konfliktach "gra się", ale to nie one stanowią o tym, co się w istocie dzieje.
Bo to przede wszystkim uniwersalny dramat historyczny: konflikt między
społeczeństwem (a przynajmniej znaczną jego częścią, tą najbardziej aktywną,
świadomą i wykształconą), które chce demokracji, dobrobytu i państwa prawa a
władzą, która ze wszystkich sił próbuje zachować autorytarno-neototalitarną
formę sprawowania rządów, z takim powodzeniem i cynizmem wcielaną w życie przez
wszystkich dziedziców sowieckiego reżymu komunistycznego na całym
postradzieckim terytorium (z wyłączeniem państw bałtyckich).

W ostatecznym rozrachunku jest to pytanie, postawione po raz nie wiem który:
czy demokracja jest możliwa? Czy też - jeśli pytanie podzielić na jego części
składowe - czy można przerwać błędne koło? Czy można uratować "przeklęty kraj"?
Czy możliwe jest urzeczywistnienie ludzkich marzeń? Czy możliwe jest zwycięstwo
dobra nad złem? Cała reszta - to, co widać na powierzchni, ale co jest mniej
istotne - to technologie polityczne, gra na różnicach językowych, religijnych,
na różnicach mentalności społeczeństwa ukraińskiego, "ręka Moskwy", rosyjski
projekt geopolityczny "Janukowycz", którego istotą jest alternatywa
sformułowana wprost przez najwyższych urzędników naszego wielkiego północno-
wschodniego sąsiada: "albo rozpad, albo wojna domowa". Pomimo elegancji tego
sformułowania wierzę, że nie damy autorom tego projektu satysfakcji ani z
pierwszego, ani z drugiego powodu.

Tyle dezinformacji (nazwijmy ją mniej parlamentarnie - kłamstwa), tyle
zastraszania, przemocy fizycznej, tortur moralnych i innych dioksyn, ile
zwaliło się na społeczeństwo ukraińskie przed tą kampanią wyborczą i podczas
niej - złożyło się na bezprecedensowe dramatyczne doświadczenie, zasługujące na
osobną księgę pamięci, liczącą dziesiątki tysięcy stron, w której zapisany
będzie każdy uczynek obywatelski, każdy niewidzialny dla świata gest
niezliczonych "zwykłych" Ukraińców, którzy - podobnie jak "zwykli" Węgrzy w
1956, "zwykli" Czesi w 1968, "zwykli" Polacy w 1980 - powstali w obronie
własnej godności.

W roku 2004 na Ukrainie stał się cud: społeczeństwo, które w ciągu całego
dziesięciolecia wydawało się obojętne, bierne i rozczłonkowane, nagle zdobyło
się na skonsolidowany, pokojowy i wspaniały protest. "Zwykli" Ukraińcy okazali
się znacznie bardziej niezwykli niż mogły sądzić ich - i nie tylko ich -
władze. Banalnej geopolityce przeciwstawili kreatywną geopoetykę.

Pomarańczowa poetyka jest nadzwyczaj skutecznym argumentem przeciwko
tej "strefie szarości", w którą od ponad dziesięciu lat usiłowali wciągnąć
Ukrainę jej niezbyt kompetentni i niezbyt sympatyczni przywódcy. Chodziło im o
nieciekawy, pozbawiony własnego oblicza, niedostrzegany przez świat
kraj. "Konstruowali" go na swój szkaradny obraz i podobieństwo oraz stosownie
do swych tajemnych potrzeb.

W swych estetycznych wyznaniach pan Kuczma nieprzypadkowo twierdzi, że nie lubi
koloru pomarańczowego, bo jest jakoby "nieukraiński". W
rzeczywistości "nieukraiński" okazał się raczej pan Kuczma. Pomarańczowy stał
się kolorem, który zerwał wszelkie możliwe tamy. Kolorem wybuchu ludzkich
uczuć. W ciągu 16 dni aktywnego protestu plac Niepodległości był zwycięstwem
tego, co ludzkie, nad technologią władz. To także zwycięstwo Europy jako
wartości moralnych. Mój polski przyjaciel Andrzej Stasiuk pisze o tym w
znakomitym eseju: "Wielkie rzeczy dzieją się na Wschodzie. Ukraina wstała z
kolan. W tych ostatnich, zimnych i śnieżnych dniach listopada serce Europy bije
właśnie tam, w Kijowie, na placu - nomen omen - Niepodległości. To właśnie w
Kijowie toczy się walka o podstawowe wartości europejskie, które na Zachodzie
przyjmuje się jako coś oczywistego, coś danego raz na zawsze". Andrzej Stasiuk
zatytułował swój esej "Europo, jesteś większa".

Europa powiększyła się o te regiony Ukrainy, w których zwyciężył Juszczenko. Po
26 grudnia - bardzo w to wierzę - powiększy się o całą Ukrainę.

Ukraińcy, którzy głosują na Juszczenkę, w istocie opowiadają się za wolnością,
państwem prawa i tolerancji, ani przez chwilę nie zastanawiając się nad tym,
czy są to wartości europejskie. Wystarczy im to, że to ich wartości i że dla
nich gotowi są stać dzień i noc w grudniowym chłodzie czy iść z kwiatami w ręku
na uzbrojony po zęby specnaz. W tych właśnie ludziach widzę to, co można by
nazwać europejską przyszłością Ukrainy. A ta przyszłość już się zaczyna.

Skoro jednak padło ważne słowo "przyszłość", to czego w takim razie oczekujemy
już teraz? Prościej rzecz ujmując - czego "my", Ukraińcy, oczekujemy od "was"?
Przede wszystkim, szanowni Państwo, wyraźnego sprostowania tego, co od
dziesięciu lat wkładała nam do głowy propagandowa machina pana Kuczmy - że
jakoby w Europie nikt na nas nie czeka. Tego, na czym pan Janukowycz zbudował
całą swoją kampanię: w Europie nie tylko nas nie kochają, ale wręcz gardzą
nami, bo jesteśmy dla niej obcy. Szanowni Państwo, jestem przekonany, że Kuczma
i Janukowycz mówili nam nieprawdę.

Jestem tylko pisarzem, więc mam swe dziwaczne życzenia. Chciałbym, żeby Europa
wyraźnie powiedziała, że Kuczma, Janukowycz oraz ich poplecznicy nie mają
racji, że Europa czeka na nas, że Europa bez Ukrainy nie będzie w pełni Europą.
Moje fantazje, szanowni Deputowani, nie znają granic. Mam tysiąc projektów
współpracy kulturalnej i tysiąc przyjaciół w całej Europie, z którymi projekty
te można by wcielać w życie. Zrobimy - mam nadzieję, że z waszą pomocą - wiele
kroków do wzajemnego zbliżenia, by znieść ten "kordon sanitarny" dzielący dziś
tę Europę od innej.

"Moja Europa" to tytuł mojej wspólnej z Andrzejem Stasiukiem poetograficznej
książki. Na zakończenie pozwolą Państwo, że użyję jeszcze jednej
poetograficznej metafory, wyrastającej bezpośrednio z wpatrywania się w mapy.
Widać na nich jedno: na Ukrainie nie ma ani kropli wody, która by nie należała
do basenu Atlantyckiego. To znaczy, że wszystkimi arteriami i kapilarami
związana jest ona właśnie z Europą.

tłum. Ola Hnatiuk

* Jurij Andruchowycz - ur. w 1960 r. w Iwano-Frankowsku, ukraiński prozaik,
poeta i eseista. Debiutował w 1985 r. tomem wierszy "Nebo i płoszczi". W 1992
r. ukazała się jego pierwsza powieść "Rekreacje", rok później "Moskoviada.
Powieść grozy", a w 19

Nie "Kremlem" tylko "Naszym Dziennikiem"

[jan.mataczynski]

Drogi Janku, ty "stary wyga" dałeś się wpuścić w maliny?
Zapomniałeś już na czym zęby zjadłeś?
Stosowny link:
www.myslpolska.icenter.pl/index.php?menu=swiat&nr=20041219192412
kłaniam się
j.m.

A kto steruje "ND"?

[janbezziemi]

jan.mataczynski napisał:

> Drogi Janku, ty "stary wyga" dałeś się wpuścić w maliny?
> Zapomniałeś już na czym zęby zjadłeś?
> Stosowny link:
> www.myslpolska.icenter.pl/index.php?menu=swiat&nr=20041219192412
> kłaniam się
> j.m.
"Stary wyga" to Ty chyba,ale dziękuję za to! Nie dałem sie wpuscić w maliny,bo
wychodzi mi,że w duzej mierze i "Naszym Dziennikiem" i Radiem Maryja steruje
właśnie to,co zwyklismy nazywać "Kremlem"! Poniał? Ciepło pozdrawiam. j.b.z.