SURDADAISCI LUBELSCY! ŁĄCZCIE SIĘ!!!

[ziedrzec]

"W moim pokoju myśli roje
Ja pośród roju myśli stoję
Myślę,że myśli ten rój myśli
Że moje myśli to on wyśnił"

Tą oto cytatą z Kedyma Bakera
rozpoczyna się wątek
SURDADA- i
styczny.

Malutki koszyk z wieloma słowy

małemi...?
DUŻEMI...?

[ziedrzec]

Kocham twe oczy wytrzeszczone
I stóp twych skórność żółto - burą
I pióra twoje wciąż całuję
kuro...

[Gość: SURDADAISTA 2]

Och!A mnie całkiem rozpromienia
mięsistość Twego cud- grzebienia
uwielbiam Twe rozko-ko-ko -szne chucie
kogucie...

[Gość: SURDADAISTA 2]

Raz, stojąc na progu starości
ujrzawszy strukrurę swych kości
wydała żałosny mek koza:
to jednak
osteoporoza!!!

[ziedrzec]

na początku był chaos
uranos i gaja
ja ja

[Gość: SURDADAISTA 2]

Biała myszka
wychyliwszy trzy kieliszki
z przerażeniem
zobaczyła...
białe myszki

[maria_maria]

Kogut z kurą białe myszki za nic mają
i bezwstydnie na ich oczach się bzykają

[Gość: Dociek]

Cztirzi myszki
w idnei dirze
jena druhou
w prtku liże

[ziedrzec]

drzewo zwierz
różowy ssak
nieopierzony jeszcze ptak
trzy kilo cukru i dwa banany

[Gość: Paul]

ziedrzec napisał:

> drzewo zwierz
> różowy ssak
> nieopierzony jeszcze ptak
> trzy kilo cukru i dwa banany
>
>
>

Paul witaj:)

[aric]

Dawno cię nie czytałem, a bardzo chciałem.
Przestrzeń mnie wciąga tylko nogi wiszą, a skoro wiszą, a w szafce ogórki się
kiszą, to chyba mamy wtorek.
Wita was znienawidzony przez łódzką władzę forumową surrealista aric.

[ziedrzec]

postanowił
buty wypastowane założył
i poszedł

a teraz

krawatem gałęzi uczepiony
na grzybiarzy czeka

[pepperoni78]

Łyk-końca

piątek...
...sobota...
...niedziela

[eor]

Nie przyjadę do Pasłęka,
Nie oczekuj mnie kochanie,
Wiem, że gorycz, wiem, że męka,
Ale w nocy niespodzianie,
Ach, wspomnienie samo boli,
Ktoś podpieprzył mi Syrenkę
I wziął wywiózł do Angoli.

[pepperoni78]

eor napisał:

> Nie przyjadę do Pasłęka,
> Nie oczekuj mnie kochanie,
> Wiem, że gorycz, wiem, że męka,
> Ale w nocy niespodzianie,
> Ach, wspomnienie samo boli,
> Ktoś podpieprzył mi Syrenkę
> I wziął wywiózł do Angoli.

Autor miał na myśli Angolę jako kraj czy Angoli jako mieszkańców Anglii??

[eor]

pepperoni78 napisał:


> Autor miał na myśli Angolę jako kraj czy Angoli jako mieszkańców Anglii??

Autor wie co mial na mysli, ale nie moze narzucac interpretacji czytelnikowi,
ktory sam osadzi do ktorego z krajow mozna by wwiezc syrenke...

Pobladność

[ziedrzec]

Dźwiękowie wygłaszcza myslozgłąb złotnika
A więzłe strugliwie zwiarnością przebrzmiało
W czasochłonności przestrzenie zastyga
Na gdzieś i kiedyś chwilowość zwieczniałą

Wycichły gmętleniem bulgliwie zmęczałe
Na skroni kwitności spadają
i ukojonowość zuspają ospałe
POBLADNOŚĆ

Nirvana apoplektyka

[pepperoni78]

Pogrążam się
w
odchłani niebytu
niebycie odchłani
niechłani odbytu
odbycie niechłani.
Znikam

[ziedrzec]

Pani Basia miała kocioł
Na krawędzi pieca
Wyrósł grzyb
Zupa grzybowa

[ziedrzec]

Przychodzi bąba do piekarza.
A lekarz na to
Masz bambo plecak

[ziedrzec]

Na drugim brzegu rzeki
Łoś wode pije
Nie strasz go kijem
Bo się zakrztusi
A napić się musi.

[ziedrzec]

Z cyklu
„Wesoła kuchnia”

Torcik metafizyczny nie zawsze należy podawać w formie bezpośrednio
przypominającej o konieczności przejścia z dań tzw. rozgrzewających na dania
główne.
Wystarczy przytoczyć rozpowszechnione twierdzenia, by wykazać zupełną
odmienność wspomnianego odwrócenia, czy też tym łacniej przystąpić z miejsca
umownie nazywanego „miejscem”, spoglądając niejako ponad, czy też jeszcze
lepiej o b o k naszego smakowitego deserowego kąska czekającego na
rozpłynięcie się po śliskiej powierzchni wilgotnych czeluści metafizycznej jak
ów torcik jamy ustnej astralu.

[ziedrzec]

Drobniutkie fale obijają się z nieledwie niesłyszalnym pluskaniem o nadgniłe
już belki mojej tratwy. Rzecz przedziwna wyłania się z czeluści czasu i
przemawia: „Oto jestem!”. Zasłuchany w niezrozumiałą mowę zanurzam się, coraz
dokładniej widząc nieład i rozrzucenie niknące w szeroko sennym kilwaterze.
Rozleniwiony długą, nużącą bezcelowością dryfu nie spostrzegam początkowo
zmiany, a gdy rzeczona pojawia się i związuje się ze mną na dobre, jest już
ciut za późno na ewentualną świadomą manipulację. Cóż... stało się.
Naraz patrzę i napatrzeć się nie mogę: coś jakby ze snu wyjęte, skurczone
między horyzontem bezkresnym a strzępkami skojarzeń zakrytych kurtyną deszczu.
Nadciąga mroczna burza. Pod pokładem trzecie pokolenie gnijących kartofli (obok
ryb moje jedyne pożywienie). Duży balast- wszystko trzeba znów wyrzucić do
diabła precz, zostawiwszy sześć, czy siedem dorodnych sztuk do dalszego
rozrodu. Siny kłąb formuje się w potworny porozgałęziany dziwotwór powietrznej
trąby.
To był początek, który za nic w świecie początkiem być nie chciał. A jednak,
wbrew wszystkiemu, ogromne monstrum zaczyna zbliżać się i oddalać. Już sam nie
wiem, co począć w tej niepewnej chwili. Postanawiam pogodzić się z nadchodzącym
losem. Z zamszowego cylindra, w który przybrana jest moja łysa czaszka, a który
odziedziczyłem po dziadku mojej jedynej ciotki Izabeli, kukułcze jajo
obwieściło five’o clock. Z niepewną miną przebieram się ceremonialnie w
prążkowany frak, praktyczne wełniane skarpetki koloru ecrú, ściągam z masztu
zamaszyste peruwiańskie pantalones i włączam czajnik. Woda bulgocząco dociera
do progu wrzenia i słyszę tradycyjny świst. Nie dobiega on jednak z czajnika.
Trąba rozbryzguje się na tysiące malutkich, białych strzępków morskiej piany...
ufff.... odetchnąłem.
Nagle widok nowy – oto niewinne strzępki piany bajecznie przeobrażają się w
świecące ogniki świętego Elma. Stają się coraz większe, aż wreszcie stanowią
jedyne zjawisko, jakie obejmuje swą projekcją ekrany moich superpowiększających
okularów noktowizyjnych zakładanych przeze mnie wyłącznie w tej wyjątkowej,
cyklicznie jednak powtarzającej się w ciągu mojego, swoją drogą spiralnie
realizowanego życia, chwili. I zawsze, zawsze w takich chwilach odzywa się moje
serce. Potworne kłucie promieniujące od mostka na całą klatkę piersiową.
Drętwieją ręce, nie mogę złapać oddechu. Czas staje w miejscu, sekundy
cierpienia rozwlekają się aż po horyzont rozświetlony zielonym światłem słońca,
które wyjrzało przed chwilą.
Zaraz, zaraz... Z i e l o n e s ł o ń c e ??? Co się dzieje??? Czuję, jak
macki obłędu zrywają mi kapelusz, a ukochane kukułcze jajo z panicznym „kiuwit!
kiuwit!” odlatuje, gdzie pieprz rośnie gęstymi kępami na czarniawym brzegu
pełnym różowych muszelek kauri. Ląd! Widzę ląd! Ludzi na lądzie! Jestem
zgubiony!!!
Groźba zgubienia samotnej egzystencji zagląda przez moje okulary. Zdejmuję je
czym prędzej, by upewnić się, czy to prawda. Niestety... jestem pośrodku
pomiędzy kolorową iluzją a słowopotokiem kuchennych tudzież zupełnie
niepotrzebnych urządzeń. Nie wiem, co gorsze.
Myślałem nad tym jeszcze chwilę, gdy niespodziewanie, niby znikąd przyplątuje
się do mnie już dawno zapomniany, a do końca niepoznawalny symbol. Nieokreślony
w swej złudnej tendencji do ubarwień.
Odłożyłem paletę do koszyka na palety misternie utkanego przez zaprzyjaźnionego
pajęczaka z rodziny o dziwnej łacińskiej nazwie nadanej przeze mnie w roku,
dajmy na to, dwudziestym trzecim, podczas siódmej ekspedycji do Tybetu via
Kuala Lumpur. Pędzel jednak przez nieuwagę wciąż dzierżyłem w wypielęgnowanej
dłoni wiedeńskiego arystokraty w pełnym rynsztunku, to znaczy: nieodłączna
laska ze złotą gałką (potężna broń we wprawnym ręku), cylinder ze srebrnej
gipiury, peleryna podbita purpurowym gronostajowym puchem oraz szpada. Teraz
mogłem odda się narastającej pasji uwiecznienia tego, czego byłem świadkiem.
Usiadłem wygodnie w fotelu, gdy kurtyna opadła z wielkim skowytem.
Publiczność zaczęła klaskać.

(Becyw Łupalski, Kedym Baker, Wanaj P. Ziedrzec)

Kurtoza

[aard]

Chodź, zagramy w "Mafię", powiedziałem,
"A ja nie chcę" - i bawi spokojnie się działem.
Czemu nie chcesz? W "Mafii" wszak liczy się poza?
Argumenty "miasta" chronią mafiosa i to jest
Kurtoza.

Surrdadalny czat

[aard]

Właśnie mamy tu spotkanie
W Łodziśmy się umówili na nie
Czatujemy wszyscy wraz
To, że na żywo, to raz,
A po drugie bardzo ważne
Przyszła pora już na kaźnię.
Kończę pieprzyć już bez sensu
i umykam do kredensu.
Rym ograny, ale cóż -
- Z innych opcji mam tu nóz.

Co??? Szukając Porte a&# 8217;Côte de Quoi??!

[ziedrzec]

Co??? Szukając Porte a’Côte de Quoi??!


...wyciągając do niego bierze swój miecz-ten matematyczny przyrząd.
-Ma pan manię mówienia prawdy. Nieskończone są kondygnacje duszy ludzkiej.
-Nie śmiej się-pomyślał starając się uśmiechnąć-idea narodu jest konieczna...
Na zewnątrz dął orawski wicher. Powtarzał za nim to samo.
Zmiął w dłoni twardy drut kolcami upstrzony niczym te w koncentrobozach.
-Mój przyjacielu...-rzucił niby to mimochodem w moją stronę, oczy wciąż mając
skierowane na plecy uzbrojonego wartownika Jana. Ten, nieświadomy niczego,
odchylił głowę w tył, rzucając przy tym ostatnie spojrzenie żyjących jeszcze
oczu. I tylko chrobot miażdżonego kościaną włócznią mostka echem odbijał się po
puszczy nieprzebytej, a tam, gdzie źródło najruchliwszej w tej okolicy rzeki,
rozłogi jaszczeżycy znaczyły drogę ku przystani. Porte a’Côte de Quoi...
Anafred przerwał czytanie. Księgę lekko osunął na dolną szufladę wypełnioną
papierami grubymi tomami szeleszczącymi i pożółkle rozsypującymi się pod
dotknięciem dłoni.
Tego wieczoru nie zamierzał spędzać w nastroju ponurego milczenia możności
wywoływania zdarzeń. Zamknął więc oczy...

Ładnie to, Ziedrzcu tak?

[aard]

Zamieszczać ten sam post na dwóch wątkach - w Lublinie i Łodzi?
A jakby tak dla nas specjalnie coś spłodzić?

życie, wszechświat i cała reszta

[ziedrzec]

swiadomość istnienia jednoczesnego w dwóch odrębnych wistościach rzeczy
skłoniła głównego bohatyra naszej naprędce kleconej dykteryjki do zadania sobie
zasadniczego pytania poruszającego do głębi.
zadał więc pytanie
odpowiedź brzmiała, jak zwykle, 42.

[aard]

ziedrzec napisał:

> zadał więc pytanie
> odpowiedź brzmiała, jak zwykle, 42.

Czyżby Bagadyr Stopowiczem był?
A jak brzmiało pytanie...?

POCZ-TA. Przestrzeń - czyli droga do szaleństwa

[ziedrzec]

Scena I
na ławce

X:
Przestrzeń. Jedyna dana nam możność znalezienia samego siebie w bezkresie
tajemniczej i absurdalnej zagadki dzieła stworzenia. Zagadki absurdalnej, gdyż
nikt nie potrafi znaleźć odpowiedzi na najprostsze pod słońcem pytanie: kim
jestem, dlaczego jestem, jaki jest cel mojego istnienia.
Ileż to razy pragnienie dojścia do metafizycznego sedna człowieczeństwa w jego
przestrzennych konotacjach spędzało sen z powiek ludziom myślącym? Iluż
artystów spaliło w chwilach wściekłości na własną niemoc dzieło swego życia-
siebie samych?
Czymże więc jest tworzenie? Kreacją zupełnie nowych obiektywnych wartości, czy
też jakąś subiektywną autokreacją?
Jak powiedział pewien średniowieczny filozof- ”Prawda o sobie i prawda o
rzeczywistości nawzajem wykluczając się dopełniają przeciwności swoje”.
Więc dzięki aktom kreacji w wielowymiarowych przestrzeniach tworzona jest nowa
metafizyczna wartość mająca walory prawdy obiektywnej z uwagi na nieistnienie
wartości jej zaprzeczającej.
Co jednak, gdy kolejny akt twórczy wyzwoli z niebytu niezależne istnienie
przeczące pozornej już w tym momencie prawdzie obiektywnej?

PRZECHODZIEŃ:
Przepraszam, czy ma pan zegarek, bo nie wiem, ile się spóźnię do pracy. Ech,
ten cholerny pośpiech-kierat-praca-dom-praca-dom-praca-dom...wyrwałby się
człowiek z tej pułapki i pomknął gdzieś hen, hen, daleko. Tam, gdzie spokój,
panie, tam, gdzie cisza. A tu, panie ten ciągły brak czasu...

X:
wyciąga z worka budzik bez wskazówek
Zegarek mam, proszę.

PRZECHODZIEŃ:
Pro pana, ale ten budzik nie ma wskazówek!

X:
He, he, he, pozbyłem się ich już dawno temu, może wczoraj...? Nie, na pewno
wczoraj. Dzisiaj tego nie zrobiłem, a jutro..któż wie, co będzie jutro? Chyba
tylko ta pani z IMGW-u.
Bo wiesz, dla mnie to czas nie istnieje.

Przechodzień milczy w osłupieniu

X:
W związku z tym, że czas nie jest obiektywny, jest względny. Wywaliłem
wskazówki, bo czy to one biegną wokół budzika, czy budzik wokół nich, to i tak
chodzi o jedno-czasu nie ma! Czas to wytwór chorych umysłów sfrustrowanych
ludzi chcących odnaleźć siebie w bezkresnych przestrzeniach własnej bezsilności
i małości w stosunku do potwornego i groteskowego dzieła stworzenia!
Ja jestem ponad!

PRZECHODZIEŃ:
Z pana to jest kawał świra...

X:
Wwiesz...nieważne, jak to nazwiesz- ja i tak jestem ponad, a ty musisz biec
szaleńczo, wkręcony w tryby machiny ludzkiego samozniszczenia!
Precz, trybie!!! Ha ha ha ha ha...

(wariacki śmiech odbija się echem, Przechodzień odchodzi)

X:
Poszedł sobie-nieszczęsny ślepiec. Prawda wykłuła mu oczy zanim zdążył ją
ujrzeć...(zapala papierosa)
Przestrzeń...Każdej nocy budzę się gdzieś poza nią...widzę ją zwykle z wielkiej
oddali. Jawi się wtedy jako mrówka schytana w pułapkę wstęgi Möbiusa, a obok
ja. Mogę iść zgodnie, mogę przeciwnie, lecz zawsze w z g l ę d e m niej.
Koszmar pozornej wolności wyboru drogi, złośliwy wybryk przewrotnego Demiurga
zżeranego przez raka Zła. Potworny ból istnienia w ustalonym z góry porządku
wszechrzeczy, a w nim ja-bezręki Burzyciel Babelowej Wieży, zapomniany brat
Kaina i Abla odrzucony nawet przez Szatana, ja-ten trzeci z Trzech Wielkich,
Samotny Wędrowiec w Nicości, zdmuchnięta gwiazda prawszechświatów, niemy
obserwator Początku, sędzia Sędziów Końca...
A rankiem budzi mnie na ławce w parku potworny ból mózgu.
Czy to ja śnię, czy to sen mnie wyśnił?




Scena II
na schodach


GOON ŁACEWI:
Kiedyś każdy, a teraz ja. Jeszcze raz.
Wchodzę w dół, czuję, jak coraz bardziej się pogrążam...myśli puste, blade i ja
sam z nimi.
Jak strasznie pusto...Coraz bardziej boli, tracę siebie gdzieś w niczym, po
prostu rozpływam się, przestaję istnieć.
Dlaczego?
Opływam zmęczeniem. Znienawidzone gadanie słychać w każdym przejawie rozmyślnej
uczuciowości. Pogłębione nieznacznym dopływem możliwości refleksji i pozornie
tylko-treściwego rozeznania.

tykanie zegara coraz głośniejsze i uporczywsze

Niedługo rozpocznie się ostateczne odliczanie. Nie każdy może myśleć w ten
sposób...
Noc jest cudowna-jakże rzeczywista...a choć w niej zanurzony, daleki jestem od
rzeczywistości.
Wszystko to gówno.

GŁOS:
A czego się spodziewasz?




Scena III
przy muszli klozetowej

Goon Łacewi i N., mocno cmokając, jedzą makaron z kibla.

N:
A czego się spodziewasz? Istnieje filozofia, w której doskonale funkcjonuje
twierdzenie, że jesteś tym, co jesz.

GOON:
Rozumiem, jeżozwierz.

N:
Nie, nie chodzi o to, ja naprawdę mam coś do powiedzenia. Wprawdzie
twierdzenie to doskonale istnieje w obrębie tej filozofii, jednak całościowo
filozofia ta mnie osobiście nie porusza.
Ale nie o tym chciałem mówić...

N:
Do rzeczy więc.










Scena IV
przy oknie

N:
Znów pada.
Wieczorem spacerowałem w deszczu. Spacerowałem sam. Bo lubię. I piwo piłem. Z
Vitkacym. A swoją drogą nie pamiętam kiedy on zagnieździł się we mnie. Taki mój
Vitkacy. Bo przecież nie znam go zupełnie. zastanawia mnie czasem, ilu to
takich Vitkacych się we mnie zagnieździło? Wielu, a ja to wypadkowa. Nic
nowego. Przecież nie pierwszy jestem na świecie i nie ja to wszystko tak
obmyśliłem. Człowiek rodzi się, żyje, umiera, a wszystko wśród pozostałości po
innych. I to jest zabawne, że inni przyjdą po nim. Wszyscy mają bardzo
konkretne, specyficzne życie, jakże różne jedno od drugiego...i gdy tak patrzę
na to teraz, uwagę moją zwraca ta niezliczona wielość form, przy jednoczesnym
zachowaniu tej najgłębszej treści.
Mówię tu o człowieku-obrazie Boga. Lecz tylko-obrazie.
...
oko rozżarza się na moment



Scena V
przy pianinie

Człowiek gra C-dur w swojej dominancie. Dźwięk ten powtarza w równych,
siedmiosekundowych odstępach czasu (?). Gra do momentu zupełnego znudzenia
publiczności (ok. 3 minut).

CZŁOWIEK:
pełen zachwytu i uniesienia
To jest to!
Jeszcze dwa razy ten dźwięk!

gaśnie światło


Scena VI
wolna przestrzeń


T. porusza się szybko tańcząc skomplikowany taniec nie odrywając stóp od
podłogi. Zwalnia ruchy

T:
Wolno, powoli, jeszcze spokojniej, faluję łagodnie jak morze w księżycowej
pełni. Czuję swoje ciało, każdy szczegół odczuwam. Otwieram oczy.
Ach! Wczoraj jadłem śledzie solone z cebulą i świeży chleb, a woda podobno nie
ma smaku.




Scena VII
na tarasie


GOON:
A mówił, że ma coś do powiedzenia. Jak dotąd niewiele zaciąłem. Dla mnie to
wszystko enigma, puste słowa, no scenki może jakieś nawet, ale wątpliwej
wartości, rozbieżność treści i nic więcej. Chaos po prostu, zwykła plątanina
bez ładu i składu: postaci, miejsc, czasu i myśli. To tak, jak zabawa “w
półautomatyczną pralkę” do prania mózgu.
Patrząc tak z zewnątrz widać zupełnie tę głuchą mowę lamentu nad sobą, nad
swoim światem, to tak, jak mowa z lustrem przy wódce.
Wszystko to gówno!


refleks światła na zegar




Scena VIII
przy muszli klozetowej

N. skupiony nadyma się, zagląda do kibla

N:
Zatwardzenie.
Sram już...(patrzy na zegarek) och! (olśniony) dobre dwie godziny i wysrać się
jakoś nie mogę, a przecież przyjdą jutro, tak, jak zwykle. Czym ja ich
poczęstuję? Wczoraj makaron był w oleju, tak to przynajmniej zręcznie nazwali.
A dzisiaj-gówno, nic nie wychodzi.
Wody naleję, ha! Tak właśnie zrobię. Popatrzę, jak oni ją nazwą. Już teraz
wiem, dziwne-powiedzą-niesamowite, to coś nowego, to jest w porządku. Ale
ciekawe, i tego się nie dowiem, czy szczerze mówią, czy tak-ot, po prostu, by
nie urazić, nie wyjść na głupa, nie dać się poznać w tej grze pozorów, czy
jeszcze innych mdłych miraży imitujących rzeczywistość, symulujących sytuacje,
uzurpując sobie prawo do określenia prawdy.

Światła stopniowo gasną, dłuższa chwila ciemności, po czym krąg światła pada na
blaszany kosz, z kttórego wyłazi Mag w szpiczastej czarno-gwieździstej z
Księżycem czapce i takiejże pelerynie. W prawej dłoni dzierży różdżkę rzuc

POCZ-TA. Przestrzeń.... - cz. 2

[ziedrzec]

Scena VIII
przy muszli klozetowej

N. skupiony nadyma się, zagląda do kibla

N:
Zatwardzenie.
Sram już...(patrzy na zegarek) och! (olśniony) dobre dwie godziny i wysrać się
jakoś nie mogę, a przecież przyjdą jutro, tak, jak zwykle. Czym ja ich
poczęstuję? Wczoraj makaron był w oleju, tak to przynajmniej zręcznie nazwali.
A dzisiaj-gówno, nic nie wychodzi.
Wody naleję, ha! Tak właśnie zrobię. Popatrzę, jak oni ją nazwą. Już teraz
wiem, dziwne-powiedzą-niesamowite, to coś nowego, to jest w porządku. Ale
ciekawe, i tego się nie dowiem, czy szczerze mówią, czy tak-ot, po prostu, by
nie urazić, nie wyjść na głupa, nie dać się poznać w tej grze pozorów, czy
jeszcze innych mdłych miraży imitujących rzeczywistość, symulujących sytuacje,
uzurpując sobie prawo do określenia prawdy.

Światła stopniowo gasną, dłuższa chwila ciemności, po czym krąg światła pada na
blaszany kosz, z kttórego wyłazi Mag w szpiczastej czarno-gwieździstej z
Księżycem czapce i takiejże pelerynie. W prawej dłoni dzierży różdżkę rzucającą
iskry, jak sztuczne ognie.
Bierze leżącą na ławce gazetę, oddaje mocz do kibla, podchodzi do okna,
zatrzymuje zegar, gra, (och,jak gra!) na pianinie, kilka ruchów tanecznych, po
czym kładzie się na murku.

MAG:
Czasem, gdy człowiek się nudzi, to we własnych czterech ścianach przychodzą mu
do głowy różne dziwne myśli.
A wy? Cóż-zmarnowaliście te kilkadziesiąt minut i 5 zł za bilety.

kurtyna

[pepperoni78]

Krótki esej z przesłaniem bez przesłania - Wołowinka i ja.

Jest środa. Jak zwykle w tym dniu odbyłem swój cotygodniowy pochód - wszyscy
mówili nie-wiem-czemu, że ostatni.
Środa: dzień - rytuałów.
Wstałem o dziewiątej rano. Na śniadanie wypiłem pół litra mleka zagęszczonego
żelatyną.
O jedenastej zjadłem dwa duże jogurty - oczywiście plus bułka z mączki kostnej.
Godzina trzynasta - swoje kroki skierowałem do mięsnego; kupiłem dwa kilogramy
wołowiny - oczywiście z kością, którą przerobie na mączkę (na czymś trzeba w
końcu zaoszczędzić). - Z wołowinki zrobimy kolacyjkę.
O piętnastej odwiedziłem mój ulubiony fast - food, gdzie, w każdą środę
spożywam przepyszny, dwudaniowy obiad: na pierwsze - trzy soczyste hamburgery
wołowe; na drugie - cztery buły z przepysznym burgerem cielęcym. Na deser parę
kostek rozpuszczalnej gumy „M”.
Wieczorem, po kolacyjce - krótka drzemka przed wieczornym seansem.

I właśnie...
Wstaję...
Mamuuuuuuuuuuuuuusiuuuuuuuuuuu...
O muuuuuuuuuuuuuuuuj Boże...
Coś muuuuuuuuuuuuuuusiało się stać...
Nie muuuuuuuuuuuuuuogę (m)uuuuuuuuuuuustać na dwuuuuuuuuuuuuch nogach...
NIE!!! To nie muuuuuuuuuuuuuuożliwe!!!
Jak ja MUUUUUUUUUUUUU wyglądam!!!
Czy ja to ja???

Cholera, muszę spadać. Czas na dojenie.

Dowcip metafizyczny z puentą przyziemną

[ziedrzec]

Dowcip metafizyczny z puentą przyziemną

Przychodzi baba do doktóra ze złamanym ołówkiem w ręku.
-Dzień dobry pani- rzucił uprzejmie zdawkowe hasło uczony jej gospodarz
-Co pani dolega- dodał z nadzieją w głosie.
Ona, nieco tajemniczo zarzuciwszy burzę blond włosów, cichutkim drżącym szeptem
rzekła:
-Wewnętrzne rozdarcie, chęć całkowitego wyobcowania się z otoczenia, zatopienia
się całkowitego w moim własnym jestestwie w starciu z życiową koniecznością
bycia jedną z cegiełek składających się na kosmiczny porządek wszechrzeczy
doprowadziły mię do stanu całkowitego zatomizowania w postaci rozdwojenia,
któremu towarzyszyło pęknięcie osi łączącej te dwie tendencje.
(grafitowy pył rozprzestrzenił się, stając się symptomem końca jedności i
początku wiecznego rozdwojenia)
-Urocza pacjentko- rzekł doktór naukowo po dłuższej chwili zadumy
przejawiającej się kontemplacją potęgi absolutu sprowadzonego do postaci
skromnego szarego słupka otoczonego twardą i martwą tkanką, która do niedawna
żyła w postaci drzewa, rozrastała się, jestestwem swym podkreślając istnienie
życia we wszechświecie.
-Kuracja, którą pani zalecę, nie jest nadto kosztowna nawet w bardzo skromnych
warunkach finansowych, aczkolwiek... – tu doktór wzniósł uroczyście
wypielęgnowaną dłoń zawodowca, wskazującym palcem wycelowaną gdzieś wysoko,
ponad ich głowami, po chwili opuszczając ją ku ustom.
-...aczkolwiek będzie wymagała od pani pewnych zdolności wrodzonych, o ile
takowe pani posiadasz.
-Ach, panie doktórze!- poderwała się uwznioślona, jakże piękna w tej chwili, z
niewidzącymi przejściowo oczyma utkwionymi w biel powały- Zrobię wszystko, aby
móc odkryć wespół z panem sposób na idealną syntezę bytu rozdartego wewnętrznym
konfliktem spowodowanym dwoistością dążeń człowieka! Chcę poznać tę głębię
tajemnych idei łączących pierwotne instynkty stadne z indywidualistycznym
poczuciem wolności – najwyższej wartości własnego istnienia!!!
Opadła na krzesło cierpliwie podane przez czujnego doktóra, wyczerpana do
granic możliwości, z błagalnym spojrzeniem i rozbieganymi rękami, kurczowo
zaciskającymi się na poręczach wygodnego pluszowego fotela o nogach na kształt
marabucich nóg.
Doktór pokiwał głową i obserwował ją z żywym zainteresowaniem oraz skrą w oku.
-Cóż mam robić, doktórze???- rzuciła gorączkowe zdanie pytajne po chwili,
błagalnie, z uwielbieniem patrząc w jego głębokie jak noc źrenice.
Doktór milczał chwilę, ważąc głęboko wszelkie za i przeciw. W końcu powstał
uroczyście, podszedł powoli i ująwszy delikatnie, acz profesjonalnie jej małą
rączkę szepnął:
-Odrobinę plastra i trochę zdolności manualnych.

Ćwiczenie plastyczne, czyli - namaluj obrazek

[ziedrzec]

Namaluj taki obrazek:

W asfalcie zwinięty autobus kłębuszkiem chmur czarniawych, promienistym
szlakiem blasku błękitu oprószonych bawi się i skacze jak chyża żabka kalarepkę
kęs po kęsie gryząca wśród łączki małej i zapomnianiej...

[vanilja]

Idzie niedzwiedz przez las i widzi na drodze jeza, który cos sobie
zajada: - Co jesz? - pyta niedzwiedz.
- Co niedzwiedz? - odpowiada jez. Niedzwiedziowi zrobilo się troche glupio,
wiec postanowil zapytac inaczej:
- Co jesz jezyku?
- Co niedzwiedziu misiu?

[lodbrok]

tenis w porcie, penis w torcie

To, że dwa ostatnie posty nie 3mają poziomu...

[aard]

to nie powód, by się poddawać. Po prostu bądźmy sobami (wszystkimi), lecz nie
sobakami, ani sobkami, co wyją do książek. Lica licznych leśnych ludzi letnich
liczyły liczmany liżąc od czasu do kina zbielałe wargi i kły Londona. Który
jesteś i Króujesz na weki weków. Światak z Tobą.

SURDADAISCI LUBELSCY! Nie załamujcie się!!!

[aard]

Bądźcie twardzi jak Roman Bratny. Zajrzyjcie tu i czerpcie od Pijawa inspirację:
www2.gazeta.pl/forum/794674,30353,794652.html?f=10322&w=3923271&a=3933192

Bal u hipnotyzera - cz. 1

[ziedrzec]

Bal u hipnotyzera trwał i trwał, a gospodarz był wciąż nieobecny.
Początkowe, zdawkowe rozmowy wyczerpały wszelkie możliwe kombinacje opisu
pogody za oknami,
zapytano także o zdrowie i przekazano pozdrowienia wszystkim bliższym i dalszym
krewnym, znajomym,
a nawet sąsiadom znanym tylko z nazwiska lub jakichś specyficznych cech, czy
właściwości.
Zaraz po tym, jak zgasło światło, zapadła cisza, przerywana tylko świszczącymi
oddechami palaczy i szeptami pań.
Ciężkie zasłony zapaliły się przesianym, rozproszonym purpurowym światłem,
rozsunęły się na jakieś trzy łokcie, ukazując przygarbioną już mocno,
lecz wciąż budzącą nieokreślony lęk i respekt sylwetę Hipnotyzera.
Sala przestała w jednej chwili być salą –

stała się widownia i stała się scena.

I nie aktor już na niej, a Mistrz Ceremonii jakiś, ani egzotyczny, ani swojski.
Buczenia nie wiadomo skąd płynące sprawiało wrażenie narastania, głośnienia
i coraz większej, modulowanej intensywności,
nim urwało się wraz z nagłym opadnięciem kurtyn.
Sala szalała.
Stuletnie wdowy nobliwe z zadartymi do góry,
cuchnącymi naftaliną i starym, nie mytym ciałem krynolinami
czołgały się poszukiwaniu modnych czterdzieści lat temu torebek
przypadkowo upuszczonych... na próżno ...
(c.d.n.)

Chyba zahipnotyzowałeś surdadaistów na dobre

[aard]

Zierzcu. Ja też piszę automatycznie i nie mam pojęcia co. To zabawne, że w
ogóle piszę, bo nie mam klawiatury, interfejsu, ani nawet fejsu w ogóle. Noszę
gogle i soczewki kontaktowe z króliczkiem playboya na wyświetlaczu. Mam ultra
krótkie spodenki i FC Wątrobowy Basenik z utopionym dudkiem Upupa Epops. Kaszlę
odrażająco ale z gracją.
Sam bym nie dał rady.
aA
Rd