30 srebrnikow

[Gość: stan]

Nie wszyscy pracownicy Huty Szkła "Biaglass" wierzą, że wejście syndyka do
zakładu jest szansą na uratowanie miejsc pracy. Boją się myśleć, jaki los
spotka ich rodziny. Huta zalega im z wypłatą poborów za prawie cztery
miesiące.

- To moja pierwsza praca - mówi z rezygnacją w głosie pani Ania z produkcji. -
Mój mąż też tu pracuje. Takich małżeństw, które się w hucie poznały,
pożeniły, jest naprawdę dużo. Co teraz z nami będzie? Nie mamy innych
dochodów. Czy ktoś uwierzy, że od trzech miesięcy próbuję zebrać pieniądze na
buty dla swojego dziecka i jeszcze mi się to nie udało? Czynsz już od dawna
opłacamy z emerytury teścia. Wstydzę się tego, ale jakie mam wyjście? Dobrze,
że mamy teściów, bo co by się z nami stało? My z mężem nie popieraliśmy
strajku, uważamy, że był tylko przyczyną dużych strat, które pogrążyły
zakład. Syndyk nas już nie uratuje. Naprawdę nie wiem, co się z nami stanie.

W jeszcze gorszej sytuacji są ci, którzy nie mają własnych mieszkań i są
zakwaterowani w hotelu pracowniczym. - Pracuję tu od 13 lat, jestem po
rozwodzie, mam dwoje dzieci, a cały mój majątek mieści się w furgonetce -
mówi mieszkanka pokoju na drugim piętrze. - Do niedawna wynajmowałam
mieszkanie, ale jak zaczęłam zalegać z płaceniem, to mnie z niego wyrzucili.
Nie wierzę, że ktokolwiek mógłby nam pomóc. Z życia wiem, że tylko biedni,
zwykli ludzie troszczą się o siebie nawzajem i trzymają razem... Załoga
bardzo mi pomaga, podtrzymuje na duchu. Gdy pod hotel przyjechał samochód z
moimi rzeczami - uśmiecha się - to nawet się nie obejrzałam, a już wszystko
było wniesione do pokoju. Codziennie patrzę przez okno, a mam widok na
śmietnik, i widzę ludzi, którzy tam szperają. Jak pomyślę, że i ja mogę tak
skończyć, zupełnie niedługo... Płakać już nawet nie mogę. Nie sądzę, żebym
znalazła pracę gdzie indziej.

Tak samo swoje szanse na zatrudnienie ocenia pan Stanisław: - Pracuję w hucie
35 lat, zaczynałem jeszcze w starym zakładzie, na Ryskiej. Serce mi się
ściska, jak obserwuję, co się dzieje. Widziałem narodziny, a przyjdzie mi
patrzeć na śmierć zakładu... Myślę, że to w ogóle moje ostatnie dni w
jakiejkolwiek pracy. Mam ponad 50 lat, w Białymstoku nikt mnie już nie
zatrudni. Może gdybym pojechał gdzieś w Polskę, w jakiejś hucie po znajomości
coś by się dla mnie znalazło. Ale nie umiałbym zostawić dzieci, domu,
wyjechać w nieznane... Nie wierzę w żadnego inwestora. Nikt nam już nie
pomoże.

Wszyscy, którzy chcą pomóc pracownikom huty, mogą przynosić dary do zakładu.
Kontakt pod nr. tel. [phone] lub 601 88 23 78

...doczekaliscie sie...a gdzie jest walesa i papierz...przecierz to ci
judasze sprzedali prl ktory ich wychowal za 30 srebrnikow.