ratatatam
22.03.07, 13:02
"Człowiek drogą Europy" – to hasło kolejnego, siódmego już Zjazdu
Gnieźnieńskiego. Odbędzie się on między 15 a 17 czerwca 2007 r. w Gnieźnie,
kolebce chrześcijaństwa w Polsce, mieście św. Wojciecha – świętego, o którym
Jan Paweł II mówił jako o patronie jedności europejskiej.
/.../
Zjazd „Człowiek drogą Europy” nakierowany jest na liderów ponad 250
organizacji chrześcijańskich z Polski i innych krajów Europy (z uwzględnieniem
Europy środkowej i wschodniej, a w szczególności krajów Grupy Wyszehradzkiej).
Zapraszamy Austriaków, Belgów, Białorusinów, Brytyjczyków, Czechów,
Estończyków, Francuzów, Holendrów, Hiszpanów, Litwinów, Łotyszy, Niemców,
Polaków, Rosjan, Rumunów, Słowaków, Ukraińców, Węgrów, Włochów. Przewidujemy w
sumie około tysiąc uczestników, w tym ponad 100 osób z terenów byłego ZSRR.
Większość uczestników zjazdu stanowić będą obywatele państw Grupy Wyszehradzkiej.
Organizatorom zjazdu zależy, aby nie był on zamknięty wyłącznie w obrębie
krajów obecnej Unii Europejskiej, lecz aby był też ważnym pomostem na Wschód,
ułatwiającym dialog z chrześcijańskimi elitami tych krajów... "
Jednym ze znamienitszych prelegentów będzie Zygmunt Bauman - jeden z
najbardziej cenionych i znanych w świecie socjologów i filozofów. Jego
nazwisko jest wymieniane zawsze wśród najważniejszych twórców koncepcji
"ponowoczesności". Jest przede wszystkim autorem prac o kulturze współczesnej,
jej charakterystycznych cechach i procesach w niej zachodzących. Pan Bauman
jest prelegentem w debacie: "Spór i pola współpracy: humanizm laicki -
humanizm chrześcijański".
Zygmunt Bauman urodził się w Poznaniu w rodzinie żydowskiej. We wrześniu 1939
wraz z rodzicami uszedł do Związku Radzieckiego. Po wstąpieniu do LWP w 1944
pełnił funkcje oficera polityczno-wychowawczego. Brał udział w bitwie o
Kołobrzeg i zdobywaniu Berlina.
Według informacji podanych w tygodniku Ozon przez Piotra Gontarczyka,
historyka Instytutu Pamięci Narodowej, Bauman w roku 1944 służył w
moskiewskiej milicji, natomiast w latach 1945–1953 był oficerem
komunistycznych organów bezpieczeństwa. Służbę rozpoczął w czerwcu 1945 w
Korpusie Bezpieczeństwa Wewnętrznego zajmującym się likwidacją członków
podziemia antykomunistycznego. Zdaniem Gontarczyka, będąc szefem Wydziału
Polityczno - Wychowawczego KBW, brał jako dowódca grupy bezpośredni udział w
20-dniowej akcji zbrojnej, wyróżniając się schwytaniem wielkiej liczby
członków polskiego podziemia. Został za to odznaczony Krzyżem Walecznych w
1950. Pełnił też m.in. funkcję instruktora w zarządzie polityczno-wychowawczym
KBW. Dokumenty znajdujące się w archiwum IPN zdaniem niektórych
interpretatorów świadczą, że w marcu 1953 odszedł z organów bezpieczeństwa,
gdzie pracował jako szef oddziału II Zarządu Politycznego KBW w stopniu majora.