Gorzelnia zamiast cukrowni?

[krakow_biezanow_drozdzownia]

Jednym z przemawiających do mnie argumentów za likwidacją cukrowni jest
pozbycie się ze środka miasta uciążliwego (smród, ruch ciężarówek) zakładu
przemysłowego i odzyskanie terenu atrakcyjnego dla inwestycji (biura, lofty).
Tymczasem p. Tokarska ze spokojem proponuje w tym miejscu rafinerię. Tylko
pogratulować...

Gorzelnia zamiast cukrowni?

[Gość: g]

Taaa... Gorzelnia powiadacie? Smród bedzie taki, że jeszcze
zatęsknimy za wysłodkami....

Może coś jeszcze fajniejszego niż rafineria!

[Gość: mały]

Może z buraków dałoby się wyprodukować ekologiczną tarczę antyrakietową albo jakieś super bombowe materiały wybuchowe?!
Żal ściska jak pomyślę że w samym centrum Lublina zamiast Kombinatu albo Rafinerii powstanie jakieś tam Centrum Lublina!

[Gość: Ekonomista]

BEZRADNE PAŃSTWO!!!???

Nie jesteśmy w stanie tego zrozumieć, ani logicznie wytłumaczyć. Jak
to jest możliwe, że:

przy przeciwnym stanowisku Ministra Skarbu Państwa;
przy przeciwnym stanowisku Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi;
przy przeciwnym stanowisku Sejmowej Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi;
przy wykazaniu przez Komitet Obrony Cukrowni Lublin, bardzo wielu
istotnych nieprawidłowości w złożonym do ARR wniosku KSC S.A. o
przyznanie pomocy restrukturyzacyjnej,
Agencja Rynku Rolnego uznaje, że wniosek kwalifikuje się do
przyznania pomocy restrukturyzacyjnej i przesyła go do zatwierdzenia
do Komisji Europejskiej.

Ta sytuacja dowodzi o całkowitej bezradności Państwa i jego struktur
(Rząd, Sejm).

Nie akceptujemy takiej sytuacji. Jesteśmy przekonani do swoich
racji. Będziemy odwoływali się do Komisji Europejskiej. Nie
pozwolimy na demontaż budynków i urządzeń w Cukrowni Lublin.

Proponujemy, żeby obok już istniejącej komisji sejmowej „PRZYJAZNE
PAŃSTWO” powołać drugą komisję „BEZRADNE PAŃSTWO” i zbadać - jak
mogło dojść do tak absurdalnej i nie dającej się logicznie
wytłumaczyć sytuacji? Dlaczego, Cukrownia Lublin jej załoga i
plantatorzy, mają być ofiarami tej bezradności?

Na stronie internetowej Spółki znalezliśmy ciekawą informację.
Mianowicie Zarząd Spółki „szczyci się” tym, że w zakończonej
kampanii cukrowniczej średni przerób dobowy wszystkich
cukrowni „zbliża się” do 6 000 ton/dobę. Zgodnie ze stanem
faktycznym średni przerób dobowy poszczególnych cukrowni KSC S.A. w
zakończonej kampanii wyniósł: Krasnystaw - 7 306
Lublin - 7 150
Łapy - 6 879
Werbkowice - 6 872
Kruszwica - 5 793
Kluczewo - 5 624
Malbork - 5 010
Brześć Kujawski - 4 221
Nakło - 4 114
Dobrzelin - 4 032



Jeśli - co planuje Zarząd KSC S.A. - z produkcji cukru zostałyby
wyłączone cukrownie Lublin i Łapy, to Spółka nie miałaby już podstaw
do „szczycenia się” tym parametrem technologicznym, gdyż średni
przerób dobowy obniżyłby się do poziomu ok. 5 000 - 5 300 t/dobę, a
więc poniżej założeń do programu restrukturyzacji. Bylibyśmy
wdzięczni, gdyby Rzecznik Prasowy Spółki poinformował konsumentów
jakie cukrownie w KSC S.A. wyprodukowały w zakończonej kampanii
cukier najwyższej jakości.

Krajowa Spółka Cukrowa SA na swojej stronie internetowej w dniu 24
stycznia 2008 r. zamieściła informację o tym, że w dniu 22 stycznia
2008 r. złożyła wniosek do Agencji Rynku Rolnego o przyznanie pomocy
restrukturyzacyjnej.



Wniosek zawierał Program Restrukturyzacji stwierdzający, że na
terenie Cukrowni „Lublin” pozostać ma Centrum Logistyczne, w skład
którego wchodzi silos cukru, pakownia cukru, magazyn cukru i
terminal wysyłkowy. Wniosek w takiej wersji był opiniowany przez
Radę Nadzorczą i poddany konsultacjom społecznym.

Tymczasem Zarząd Spółki, zgodnie z naszą wiedzą, w ostatnich dniach
stycznia 2008 r. w sposób bardzo istotny zmienił treść Programu
Restrukturyzacji. Postanowił, że niezależnie od likwidacji
Cukrowni „Lublin”, wyburzenia budynków, budowli oraz demontażu
urządzeń stanowiących linię technologiczną, wyburzy „dodatkowo”
silos cukru i zlikwiduje pakownię cukru.



Wyburzenie i demontaż silosu oraz likwidacja pakowni spowoduje
istotne zwiększenie kosztów funkcjonowania Spółki. Spółka bowiem
posiada niewystarczające powierzchnie magazynowe. Znaczną część
wyprodukowanego cukru przechowuje w magazynach obcych. Zburzenie i
demontaż silosu o pojemności 24 000 ton spowoduje konieczność
wynajmowania magazynów obcych o tej powierzchni. Jest to koszt ponad
2 mln zł rocznie za samo przechowanie cukru. Całościowe roczne
koszty uwzględniające załadunek, transport, rozładunek i
przechowanie cukru podwajają tę kwotę.

Koszt wybudowania takiego silosu wynosi ok. 15-20 mln zł. Likwidacja
i demontaż pakowni cukru oznacza konieczność zlecania usługi
pakowania cukru firmom zewnętrznym. Będzie to koszt kolejnych kilku
milionów złotych rocznie.

Już obecnie Spółka zleca firmom zewnętrznym usługowe pakowanie cukru
z Cukrowni „Krasnystaw”. W wyniku decyzji o wyburzeniu silosu i
likwidacji pakowni cukru Spółka poniesie dodatkowe koszty demontażu
oraz będzie musiała dodatkowo zwolnić kilkudziesięciu pracowników.
Likwidacja tych obiektów będzie skutkowała również tym, że
wybudowany w ostatnich latach za kwotę ok. 5 mln zł nowoczesny
terminal wysyłkowy cukru straci swoje pierwotne przeznaczenie.



Warto dodać, że Spółka prowadzi inwestycję ? budowa silosu w
Cukrowni „Kruszwica” - za kwotę 32 mln zł, uzasadniając, że potrzeba
budowy tego silosu wynika m.in. z powodu niewystarczających
powierzchni magazynowych na składowanie cukru.

Planuje również wielomilionową inwestycję budowy pakowni cukru w tej
cukrowni.
W tych okolicznościach decyzji o wyburzeniu silosu cukru i demontażu
pakowni w Cukrowni „Lublin” nie można nazwać inaczej jak sabotażem
gospodarczym.

Należy zauważyć, że tak istotna zmiana Planu Restrukturyzacji
dokonana we wniosku złożonym do ARR w ostatnich dniach stycznia 2008
r., podjęta przez Zarząd bez wiedzy i akceptacji Rady Nadzorczej,
Ministerstwa Skarbu Państwa i uczestników konsultacji społecznych,
narusza wymogi formalne złożonego wniosku o przyznanie pomocy
restrukturyzacyjnej.

Silos cukru oraz pakownia cukru w Programie Restrukturyzacji
opiniowanym przez Radę Nadzorczą oraz konsultowanym przez
organizacje plantatorskie miały bowiem pozostać na terenie
Cukrowni „Lublin”. W związku z powyższym jest bardzo prawdopodobne,
że Zarząd Spółki świadomie wprowadził w błąd organy Spółki oraz
uczestników konsultacji społecznych.

[Gość: J-k]

Zgadzam się z tym emocjonalnym, ale sensownym głosem. Ja nie rozumiem na czym ma
polegać rozwój tego kraju. W regionie o najlepszych ziemiach do uprawy buraków
cukrowych, gdzie istnieje wieloletnia tradycja uprawy tej rośliny. Gdzie
działają najlepsze polskie cukrownie,(a niegdyś producenci cukru i plantatorzy
buraków wybudowali nawet kolej wąskotorową) likwiduje się uprawę tej rośliny
okopowej i wygasza produkcję cukru i przenosi do regionu gdzie są gorsze warunki
glebowe, brakuje dobrych cukrowni i nie ma takich tradycji. Czy interes kilku
polityków z panem Mojzesowiczem i Jurgielem na czele może być wystarczającym ku
temu argumentem? A może zaczniemy na Lubelszczyźnie produkować statki morskie
lub uprawiać winogrona? A ekspertom od środków geograficznych i centrów miast
chcę zadać pytanie po co w mieście gdzie tak mało przemysłu, usług, które jest
tak mało atrakcyjne dla inwestorów potrzebne jest tak duże centrum - od
Podzamcza do Krochmalnej - od Zana do Spółdzielczości Pracy? Przecież nie możemy
sobie dać rady z tym co mamy!

Nie, to niemoc naszych władz !!!

[Gość: mieszkaniec LU]

Przedwojenne tradycje przemysłowe mamy za sobą. Za ten stan należy
obwinić wyłącznie nieudolność władz miejskich.
Przykład zlikwidowanej odlewni żeliwa postawionej w terenie
przemyłowym to wzór niegospodarności. Duża w tym zasługa leniwych
urzędników. A tak radzą sobie w Kielcach.
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=60&w=75867342&v=2&s=0

Cukier nas zabija bardziej niż tytoń

[Gość: jacek]

zlikwidować wszystkie cukrownie i kazać im płacić za naprawę zębów i zawały serca

[Gość: Jajek]

zlikwidować zakłady tytoniowe i zakłady spirytusowe

Gorzelnia zamiast cukrowni?

[Gość: lubelak czubowy]

I tak oto prawdziwą pozostanie maksyma Lublin - miasto buraków

[Gość: aron]

debilizm do sześcianu

[robertw18]

Raczej - Lublin miastem "buraków u władzy".
P. Jackowi bym doradzał picie słodyczy przez słomkę. A że cukier szkodzi na serce to chyba nie jest zasada ogólna? Wydaje się, że niekiedy potrzebujemy "kalorii" - dużo i szybko, a wtedy cukier pomaga.
Zapachy z cukrowni? Na pewno nie tak trujące jak spaliny wozów.

Dość zakłamana jest uciecha ze zamykania "smrodzącej" cukrowni na uboczu z jednej strony, a z drugiej mnożenie w środku Lublina "parkingów" z "marketami".

Pozdr.

[Gość: Beret]

Ciekawe co jeszcze wymyślą bardziej smrodliwego? Może wysypisko
śmieci? Składowisko odpadów chemicznych?

litości nie zostawiajcie tego w środku miasta!

[Gość: ech]

!!!

Kupie kilo dla wnukow ...

[Gość: Marcin]

Zeby pokazywac jak cukier powinien wygladac.
Jak zlikwiduja cukrownie w Lublinie to pozostanie
nam tylko kupic miał "drugiej kategorii UE" ...

Kup wnukom słoik.....

[Gość: mały]

Kup słoik włóż do niego gazę i nałap wnukom aromatu jaki wydziela Cukrownia w czasie kampanii buraczanej . Na słoiku naklej kartkę:
"Zapach Centrum Lublina w początku XXI wieku"

Na spacerek wzdłuż Rafinerii.........

[Gość: mały]

bank.muratordom.pl/images_prezentacje/orlen_2d.jpeg

[tajnos.agentos]

Ty się nie śmiej, turystyka przemysłowa ostatnio staje się modna!
www.ithink.pl/artykuly/polska/wydarzenia/krewkie-rekordy-polakow/
www.routard.com/mag_dossiers/id_dm/53/le_tourisme_industriel.htm
www.dw-world.de/dw/article/0,2144,1081956,00.htmlidd...

[tajnos.agentos]

Ostatni link się rozleciał:
www.dw-world.de/dw/article/0,2144,1081956,00.html
Zresztą, wystarczy odpalić google'a...

[tajnos.agentos]

...A ten pierwszy jest nie na temat.:-DDD Miał być ten:
turystyka.wp.pl/katn,3,wid,9183386,artykul.html?ticaid=1564b
I nie tylko zabytki ludzi interesują. Wielu chętnie zwiedza czynne,
także te duże obiekty przemysłowe.

[Gość: mały]

Może wreszcie jacyś turyści przyjadą?!Jestem za! o czym już pisałem:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=62&w=74652086&a=74905649

[tajnos.agentos]

Ba! Do tego jednak potrzeba paru drobiazgów: przede wszystkim w
miarę dobrej infrastruktury (przede wszystkim dobrego skomunikowania
regionu z resztą kraju - drogi, kolej, ew. lotnisko) i ludzi, którzy
we łbach mają coś więcej jak tylko pryncypia i przepychanki...
Francuzi, Hiszpanie, Portugalczycy, Niemcy, Grecy, Włosi, Turcy,
także Arabowie już dawno zauważyli że z każdego rodzaju turystyki
można całkiem nieźle żyć ale przecież my som mundrzejsze...

Na spacerek wzdłuż Rafinerii .........

[Gość: mieszkaniec LU]

Tak jest, w ubiegłym roku zwiedziłem muzeum masła, fabrykę whiskey i
nieczynne więzienie. Wszystko to było w Cork lub w pobliżu. Nie
wspomnę już o polskich atrakcjach jak lokomotywownia w Wolsztynie
czy stacja kolejowa w Wenecji. My jak dotąd mamy to co mamy, ze
względów jak w powyższym poście.

[robertw18]

Nie przesadzajmy. Lublinianie rzadko chodzą w okolicach cukrowni, to raczej gości z PKP może to skłaniać do złośliwych żartów z Lublina. Ale jeśli uwzględnić to, że ubywa kolejny znaczący zakład przemysłowy z nielicznych pozostałych, to nie ma co przejmować się.
Gdybyśmy mieli tu zakłady Sony czy Mercedesa, to moglibyśmy pożegnać cukrownię bez żalu...
Sprawa ograniczeń narzuconych Polsce przez UE to osobne zagadnienie.

Pozdr.

[Gość: mały]

> Gdybyśmy mieli tu zakłady Sony czy Mercedesa, to moglibyśmy pożegnać cukrownię
> bez żalu..

Sami do nas nie przyjdą, to chyba jasne dla wszystkich, a kto ruszy tyłek zza biurka żeby sie pofatygować do nich? Tymczasem nie ruszając tyłka można snuć zza biurka mżonki o rafinerii i bioaliwach. A czas płynie i już wkrótce będą tylko ruiny po cukrowni,jak te po Ursusie.
Same to przyjdą hipermarkety i wtedy nastąpi ożywienie....
przy biurkach

[Gość: lubliniak]

no wlasnie

[Gość: aron]

nikt z wielbicieli cukrowni nie bierze pod uwagę, jakie straty
spowodowała ona obniżając ceny okolicznych nieruchomości. No ale to
normalne u ekonomów typu wrocławskiego.

[Gość: aron]

cukier jest szkodliwy dla zdrowia i likwidacja produkcji cukru w
Lublinie jest krokiem w dobrą stronę. Podobny los powinien spotkać
zakłady spirytusowe i tytoniowe.

[Gość: opolak]

A kto ci każe żreć cukier, chlać gorzałkę i palić?
No chyba, że musisz.

[Gość: Socjolog]

Dlaczego zamyka się Cukrownie Lublin ?
Bo jest najlepszą i najnowocześniejszą w kraju .
Ma najlepszą ekonomię procesu produkcji .
Ma najwyższej jakości cukier .
Ma najlepszych fachowców w dziedzinie produkcji cukru .
Ma najlepszą obsadę techniczną posługującą się nowoczesnymi
technologiami .
Jest źródłem nowinek technicznych z dziedziny wdrożeń dla innych
cukrowni .
Ma żyzne plantacje buraka cukrowego .
Dlatego trzeba zamknąć Cukrownię Lublin.
Bo Komisja Restrukturyzacji Rolnictwa jest ważniejsza od Ministra
Rolnictwa
Bo Minister Skarbu nie ma wpływu na zarząd KSC .
Gdzie tu sens i logika ?
Pozdrawiam :
Socjolog
Podaje stronę internetową
www.cukrownialublin.republika.pl/

[Gość: Reporter]

Kilka dni temu napisaliśmy na naszej stronie, że „bylibyśmy
wdzięczni, gdyby Rzecznik Prasowy Spółki poinformował konsumentów
jakie cukrownie w KSC S.A. wyprodukowały w zakończonej kampanii
cukier o najwyższej jakości”. Jakoś nie możemy doczekać się tej
informacji. W związku z naszą dewizą, że będziemy mówili tylko o
faktach - nadrabiamy ewidentne zaniedbanie Rzecznika Prasowego
Spółki.

Jakość cukru podlega ocenie punktowej (tzw. punkty UE). Im mniej
punktów - tym cukier jest wyższej jakości. Najwyższej jakości cukier
wyprodukowała w zakończonej kampanii Cukrownia „Lublin”. Cukier z
Cukrowni „Lublin” jest najlepszy nie tylko w Krajowej Spółce
Cukrowej S.A. lecz w całej Polsce.

Aż 99% cukru wyprodukowanego w Cukrowni „Lublin” zakwalifikowana
została
do I kategorii Unii Europejskiej.

A jak na jej tle wyglądają inne cukrownie KSC S.A.:

do 6 pkt. C. Lublin
6 - 9 pkt. C. Werbkowice, C. Kluczewo
9 - 12 pkt. C. Łapy, C. Brześć Kujawski, C. Dobrzelin, C. Nakło,
C. Kruszwica
ponad 12 pkt. C. Krasnystaw, C. Malbork.

Tak więc informacja o planie wyłączenia z produkcji
Cukrowni „Lublin” jest bardzo złą wiadomością dla wszystkich
konsumentów i wymagających odbiorców.

W kalendarzu naszej Spółki na 2008 r. znajduje się zapis - o
wysokiej jakości wyrobów KSC 'Polski Cukier' S.A. świadczą nagrody
przyznawane na targach i konkursach oraz długa lista klientów
obejmująca m. in. renomowane koncerny międzynarodowe, poszukujące
cukru o najwyższych światowych parametrach”.

Bardzo się martwimy o to, co Spółka wpisze w kalendarzu na 2009 r.
jeśli chodzi o standardy jakościowe i czy w związku z planem
likwidacji Cukrowni „Lublin” tak długa lista wymagających klientów
poważnie się nie skróci. Lepiej niech zostanie w KSC S.A.
Cukrownia „Lublin” oraz jej wieloletni, sprawdzeni, wymagający, ale
również niezawodni Klienci.

źródło
www.cukrownialublin.republika.pl/

cukier to trucizna

[Gość: aron]

cukier to trucizna szkodzi zdrowiu

Gorzała zamiast cukru! Fajne hasło wyborcze!

[Gość: mały]

nie naśmiwaj się z chemii!!!!!!!!!

[Gość: mieszkaniec LU]

A w Brazylii to gorzałę do samochodów zalewają już od 30 lat.

[sothink]

i wylęgarnie głuptactwa przede wszystkim

[Gość: mały]

I dlatego to taki wesoły naród :-)

[Gość: tato]

Trzeba uważać ,żeby torunioki znów nie podp...li, bo oni mają u
siebie "Polmos".Za chwilę okaże sie że w Lublinie trzeba zamknąć.

[Gość: lady]

miasta.gazeta.pl/torun/1,35576,4591372.html
P-oseł Mężydło z Torunia żre się o wszystko.

Gorzelnia zamiast cukrowni?

[Gość: NIK]

utor: kurier_lubelski | Data: 13.09.07, 09:23:11
Janusz Palikot - pionek w rękach polityków?
Wiemy wszyscy, że najuczciwszą, najmniej umoczoną i najbardziej niedoceniona
przez "Miliony Polaków" partia w Polsce jest Platforma Obywatelska. jej czołowi
przedstawiciele nie mogą zrozumieć dlaczego wbrew sondażom wciąż nie mogą
przebić się na szczyt politycznej drabiny w Polsce. Może dlatego, że w
samorządach pokazują prawdziwe, zdeprawowane oblicze? (Osławiony układ
warszawski, opisywany przeze mnie układ Kraśnicki). a może dlatego, ze otaczają
się niewłaściwymi ludźmi, głęboko tkwiącymi w układach III RP, nierzadko
sięgającymi korzeniami do PRLu? Jednym z czołowych polityków PO, a napewno
jednym z najbogatszym jest dziś Janusz Palikot, którego karierze
biznesowo-politycznej wielokrotnie obiecywałem się przyjrzeć. Dziś stało się to
łatwiejsze dzięki temu, ze wpadł mi w ręce tekst przygotowany przez Przemysława
Ćwiklińskiego.
Jak to z Polmosem było
28 stycznia 2004 r. Polmos Lublin podpisał umowę ze spółką Market Consulting
(Europe) Limited z siedzibą w Londynie, zlecając jej wykonanie usług
zmierzających do nabycia przez Polmos akcji jakiegoś angielskiego producenta
alkoholu. Tytułem zaliczki Market Consulting dostał 2 mln euro. Siedziba firmy
zarządzającej spółką Market Consulting mieści się na Wyspach Dziewiczych – co to
oznacza, wie każdy, kto ma pojęcie o przepływie kapitału do rajów podatkowych.
Na nasz rozum z Polmosu najzwyczajniej wyprowadzono 2 mln euro.
Aby pojąć sens transakcji z Market Consulting, należy powrócić na moment do
umowy prywatyzacyjnej, która zobowiązywała nabywcę Polmosu, czyli należącą do
Janusza Palikota Jabłonnę S.A., do zapłaty skarbowi państwa należności za
gorzelnię w pięciu równych ratach. Pierwsza została wpłacona 21 września 2001
r., ostatnia powinna być wpłacona 21 września 2005 r. Istnieją podstawy
przypuszczać, że Palikot nie miał dość pieniędzy, aby kupić Polmos Lublin.
Wpłatę drugiej raty np. spóźniono o siedem miesięcy, za co skarb państwa ukarał
Jabłonnę S.A. karą w wysokości blisko 1,5 mln zł. Pod koniec 2003 r. macherzy
finansowi doradzający Palikotowi wpadli na genialny pomysł. Jeżeli brakuje
pieniędzy, należy je wyjąć z... Polmosu.
Przyjrzyjmy się następującemu łańcuchowi zdarzeń:
28 stycznia 2004 r. – Polmos podpisuje umowę z Market Consulting.
2 lutego – 2 mln euro trafia na konto Market Consulting.
5 lutego – w Luksemburgu powstaje spółka Grund Corporate Finance Partners;
jej jedynym udziałowcem jest JP Family Foundation z siedzibą na Antylach
Holenderskich (JP to inicjały imienia i nazwiska Janusza Palikota).
5 lutego – 2 mln euro (minus prowizja) z konta Market Consulting w Anglii trafia
na konto Grund Corporate Finance Partners w Luksemburgu.
6 lutego – Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy Jabłonnej S.A. podejmuje uchwałę,
której skutkiem jest podniesienie kapitału poprzez emisję nowych akcji na kwotę
9,4 mln zł.
Akcje te zobowiązuje się nabyć Grund Corporate Finance Partners.
Teraz już bez żadnych przeszkód pieniądze z Luksemburga mogą wrócić do Polski –
do Jabłonnej S.A., a ta może spłacić skarbowi państwa kolejne raty, a nawet karę
za spóźnienie. No i co w tym złego? – można zapytać. Czy Januszowi Palikotowi
nie wolno obracać własnymi pieniędzmi tak jak chce? Otoż nie wolno!
Pomińmy moralny aspekt całej sprawy: Palikot kupił Polmos Lublin za pieniądze
nie swoje, tylko Polmosu... (podobnie było z prywatyzacją PZU S.A.).
Opisane wyżej losy 2 mln euro są jawnym złamaniem art. 345 § 1 kodeksu spółek
handlowych. Stanowi on, że spółka nie może udzielać pożyczek, zabezpieczeń,
zaliczkowych wypłat czy w jakikolwiek inny sposób pośrednio finansować nabycia
emitowanych przez nią akcji.
Specjaliści twierdzą, że takie pożyczki lub inne (nawet nie bezpośrednie) formy
finansowania mogą być unieważnione, co z kolei może spowodować spór ze skarbem
państwa. Państwo może teraz (powinno!) dochodzić swoich praw poprzez nałożenie
na Jabłonną S.A. kar podatkowych, a nawet próbować unieważnić prywatyzację
Polmosu Lublin. Wychodzi na to, że w Polsce każdy gołodupiec z odpowiednimi
dojściami do ludzi władzy może kupić państwową fabrykę za jej pieniądze. Nic
więc dziwnego, że większość Polaków uważa prywatyzację za nieuczciwą. Dowodów na
złodziejską prywatyzację jest coraz więcej. Przykład oddania lubelskiego Polmosu
w ręce Janusza Palikota opinię tę wzmacnia.
Warto pamiętać, że za prywatyzacją Polmosu Lublin stała ta sama ekipa
polityczna, która usiłowała sprywatyzować PZU SA. Umowa prywatyzacyjna zawarta
została bowiem we wrześniu 2001 r., krótko przed tym, jak urzędnicy z AWS mieli
się żegnać ze stołkami. Już wcześniej Palikot został Prezesem Zarządu Ambry i
pełnił tę funkcję w latach 1990-2001. akcjonariuszami Ambry byli wówczas hanna
Suchocka, Jacek Kuroń i Henryk Wujec. Można wiec powtórzyć pytanie za
Zybertowiczem, który w sprawie soloż pytał, czy nie skupiał on tylko i nie
pomnażał cudzego kapitału?
Janusz Palikot planował kandydować na prezydenta Miasta Lublina. Trwały
przygotowania gdy niejasną prywatyzacją Polmosu Lublin zainteresował się
prokurator. Nietrudno się domyślić, że immunitet poselski zdecydowanie bardziej
przyda się karierze Palikota (tak bliskiej zdawałoby się standardom Samoobrony),
niż niejeden fotel prezydencki w samorządzie.

[Gość: zuker]

miasta.gazeta.pl/torun/1,35576,5036102.html