Wątek Neosurrealistyczny

SSS (Sobotni surreal Szproty)

[szprota]

Lęk przed utratą struktury. Zanotowane godziny utwardzają się pod stopami. Już
zakaz lewitacji obejmuje
poczuciem bezpieczeństwa.
Lot wszakże jest zdradą, bezspornym uhybieniem regułom urągających tęsknocie za
wykroczeniem
[kartki tabelki memo! żółte karteczki] Marno
trawię słowa. Frymarczę sacrum zapisywania
bezpieczeństwa.

[neochuan]

nie czas żyłować ryż, gdy płyną lisy!

Smarować łeż czy rysować żer?

[szprota]

Czasu nie staje, to choć przestrzeni? Maleńko,
nie trzeba więcej. To znów udomowienie. Bezpiecznie i niezmiennie. Nawet ogień
pod jarzmem szkła.

Dużo Ognia znów

[szprota]

Słońce
skarbie. Widzisz?
Zamalowuje na żółto wszystkie miejsca na błękit.
Przykleja się na lodówkę; pamiętam.
A kuchenne linoleum najbardziej się łasi do stóp, najbardziej wytrąca spod nich
stałość: alchemiczny obszar obrządku. Bezbrzeżna tajemnica rygorów szczypt,
łyżeczek i dekagramów. Codzienny cud ognia pod jarzmem szkła, ujmowania wody w
karby kobieco zamkniętych
czajników. Wkraczam na miękkich kolanach, gotowa dostąpić wtajemniczenia, ale
skarbie… słońce, widzisz:
Jeszcze nie czas.
Najpierw nauka subordynacji gestów; potrzebna
jest dyscyplina.
Zacisnę zęby bólu na depilatorze wystających łokci. Wymagana jest gładkość. Potem
bezwzględnie higienicznie wstrzymam powszedni opad włosów. Wydech, pamiętam:
przecież patrzę na lodówkę
(z rachunku kalorycznego sumienia: dziś nie otworzę)

Szanuj czerwień! - tekst dydaktyczny

[maginiak]

A ja tylko chciałam przejść na drugą stronę. Nie, nie tę drugą stronę. Tę tamtą
właśnie.
Światło było czerwone. Jak każde dziecko wie (żeby nie powiedzieć każdy głupi)
oznacza ono: Don't walk! Bo jak ty walk to wiadomo co a może i jeszcze co
gorszego. Ja jednak prędziutko i sprytnie zorientowałam sytuację. W pobliżu nie
było ni tramwaju, ni autobusu ni nawet czego jeszcze gorszego, więc pędzona
wrodzoną przebiegłością rzuciłam się w kierunku krawężnika leżącego (po tamtej)
drugiej stronie. Mimo przebiegłości nie przebiegłam jednak – coś mnie ubiegło.
Wyhaczyło mnie jakby silne ramię - już gdzieś na wysokości drugiego paska
bezwstydnie rozwalonej na ulicy zebry. Nim się spostrzegłam stałam z powrotem
na krawężniku (po tej stronie). Coś mnie zatrzymało, a wręcz zawróciło z drogi.
Spojrzałam w lewo, potem w prawo, potem znowu w lewo. Nie zobaczyłam nic,
absolutnie nic, zero. Nic to, pomyślałam, ręka boska może, a jak nie, to tylko
diabeł jeden wie, co za czort jaki inny. Zmieniło się na zielone. Teraz nic już
mnie powstrzyma - pomyślałam - i ruszyłam z podniesioną głową przed siebie.
Ruszyłam - dobrze powiedziane! Kto tego nie przeżył ni razu nie zrozumie jak
bardzo chciałam ruszyć – po prostu przejść, od tak. Przejść kołysząco-dumnym
krokiem i pokazać co potrafię. Wszyscy już poszli. Ja jednak nadal stałam,
osłupiała bardziej niż Lotowa żona. No idź, przecież masz zielone! - krzyknął
mi do ucha przechodzący mimochodem przechodzień. Rzeczywiście nadal było
zielone. A ja nadal stałam jak ta lala i ani rusz nie mogłam się ruszyć. Po
drugiej stronie był już nawet ten gość z nogą w gipsie - odwrócił się i
spojrzał na mnie tryumfująco, a wręcz – rzekłabym - pogardliwie. Zaczęło mi się
robić gorąco ale postanowiłam do końca zachować zimną krew. Splotłam ramiona,
uśmiechnęłam się do siebie tak nonszalancko jak tylko umiałam i zaczęłam nawet
pogwizdywać patrząc w górę - przecież nic się nie dzieje, chcę sobie postać to
sobie stoję, takie to dziwne czy co? Jak na złość nagle się rozpadało (a dotąd
niebo było przecież od łzy nawet czystsze). Stać w deszczu to już doprawdy
żadna przyjemność. Zaczęło mnie to już dość mocno denerwować i definitywnie
postanowiłam zakończyć tę zabawę. Pochyliłam się i zaczęłam odklejać buty od
zbliżonej rozmiarami do grapefruita, kompletnie zżutej gumy marki firelli.

Linczek ku uciesze

[szprota]

Pogadałabym z kimś inteligentnym...

Wolę gotowane

[szprota]

Więc dziś odpuszczę sobie smażenie dwóch żyraf i tak, proszę państwa, to jeże
zrobiły kabaret, a Harry nie jest już kochankiem więźnia Azkabanu.
Pamiętajmy też o owieczkach we współczesnym, otaczającym nas świecie.
Podpisano: 29 dzień, dzień powrotu!

Ballada o lekkim przebarwieniu neurotycznym

[neochuan]

sufit
ściana
podłoga ścina:
sufit.
sino, sino to widzę.

to jeszcze raz:
sufit, gzyms, parapet, ryms.
ulica: moja krwawica.
tego
to już nie przewidzę
[kurtyna, ciemność, etc.]

Mamy z Maginiac problemy z dochodzeniem!

[aard]

Poważnie - jak jej dochodzi, to mój juz nie i odwrotnie tak samo. Po prostu
wolna amerykanka - kto pierwszy ten lepszy, bo pozniej już po ptakach.
Na szczęście przed chwilą przynajmniej napisała mi maila, że jednak dostała.
Uff...
aA
Rd














PS. Widze, ze namieszalem, chodzilo mi oczywiscie o SMSy.

Niestety muszę potwierdzić...

[maginiak]

A najgorzej jest wtedy, gdy pierwszy aardowy dochodzi przed moim drugim, albo
na odwrót. Wtedy to jest dopiero zamieszanie...

Ale za to

[aard]

Wspólnie w usta lamy alpaka wpychamy.
I chuj!

czy to po chińsku?

[neochuan]

aard napisał:


> I chuj!

liczba mnoga:
pęk schuji?

To akurat po chuańsku!

[maginiak]

Po chińsku byłoby: juch i, z wyrzutem nogi w tył - bo oni od tyłu piszą jak i
czytają a przy tym ćwiczą fung! ku! rwa! (jeśli są akurat w Japonii).

[Gość: gosc]

SAME DZIWKI i kułwy

[neochuan]

są takie linki, na których niejeden komp się powiesił

Na powrót

[szprota]

Na powrót wszystko jest bardziej intensywne. Na powrót wieje
Dzikim Gonem z południa. Zapuchnięte od łez oczy widzą o wiele wyraźniej, o ile
nie płaczesz
ze szczęścia.
Słuchaj! Czy ty…?
Nie. Jest
szansa, że się nie uda. Odwiecznie
rozdrapywanie znaczeń … Bełkot
niedopitej dziewuszki, która nie była
w stanie dać niczego, z czym można
by stanąć nad przepaścią.
Może nie znowu, a ostatni raz?
Słyszysz? Już świta.
Wystarczy spytać, bym usłyszała
ten oddech. Gdybym jeszcze umiała
ustalić, kto obudził w moich oczach
anioła, a kto demona.
Zabliźniam znaczenia i mylę
adresatów. Błądzę im po snach i życzę dobrej nocy.
Rano budzę się wiosną; może
wyspaceruję skowyczącą we mnie tęsknotę?
(nie wyspaceruję. to nieuleczalna, śmiertelna choroba).
Czujesz?
Na powrót mam twój zapach we włosach.
Nareszcie.

Moje życie

[aard]

Mam swoją klatkę z prętami z prawdziwej stali.
Mam swoje jedzenie z prawdziwymi warzywami i ryżem z prawdziwych chińskich pól
zalanych wodą z prawdziwej Jang-cy.
Mam do picia swoje soki z prawdziwymi aromatami egzotycznych owoców i
prawdziwym smakiem swiezych pomarańczy.
Mam swoją toaletę z kafelkami z prawdziwej ceramiki z Opoczna.
Mam swoją prawdziwą, kochaną i prawdziwie kochającą rodzinę.

Mam swoje marzenia. Identyczne z naturalnymi.

Nobody's Home Szprota's version (August 2003)

[szprota]

Też mam wiersze w czarnym zeszycie
Kilka potrzebnych drobiazgów w torbie
Bezustanny w swym sumieniu szmerek
drobne drżące dłonie, bo lubiłam picie
Nie umiem śpiewać, ale to robię
Pokłute małe uszy, w nich kolczyków szereg

Ale nie, donikąd nie dzwonię
Nikt mi nie odpowie
Jedyny przyjciel to ten w mojej głowie

Naga przy telefonie jednak ciągle siedzę
Choć słuchawka jak lód
Mgła cuchnąca na oczach, na które nie chcę patrzeć
Mam smutne chłodne ciało i niezłą o nim wiedzę
Ciągle jeszcze kulawy chód\
Olbrzymią dobrą wolą, by pijany sen zatrzeć

Ale nie, donikąd nie dzwonię
NIkt przecież nie odpowie
Jedyny przyjaciel to ten w mojej głowie

Mam niezachwianą wiarę i aprioryczne zaufanie
Żenująco puste ręce i bierność bez granic...

(b. swobodne tłumaczenie "Nobody's Home" Pink Floyd)

De Vratislavia a cantans

[aard]

Kiero, Miki robi wspólny wpis na WNa. Mercedario 6770. 3434 (start??).
Przepraszam, a ja? Top znaczy, kto?
Jak to, kto?
Czyli ja. Na ja, przecież mówię (po niemiecq)
Przecież Ty nie mówisz, Ty piszesz!!
Pisze, nie pisze, ale jestem (jopkiem)
Z rodziny de Surble. Panie?
Panie, przy któreych srał dziadek, oczywizda!
Na Jowisza (via Bajkonur).
Ale kolacja była dobra (sami robiłem!)

Bosch, ale to bez sensu! (All right now!)

Był to kolejny dziwny wpis. 1700

[aard]

W tym wpisie yyyy nie ma zawartej żadnej treści. Więc ze względów
pozaformalnych jest to zupełnie normalny wpis. Z innych zresztą też. To pisałem
ja, Neochułłan drugiej klasy palcami.

1701

[dark.of.the.matinee]

Fiu fiu.. Początek nowej strony jako pierwszy bonusik po powrocie z Charkiwa.
Ponad tygodniowa wirtu(substytut alko)-abstynencja i od razu taki zaszczyt? Aż
stydno...

A ja nie lubię osiemnastego wieku

[szprota]

Pomyziam,że fajny txt miałam wam zapodać, mam na dysletce, ale komp
bezpyskietkowy, więc zostawię.
I nie, nie jestem Piotrkowianką, za to mogę pracować w szkodliwych warunkach,
pod warunkiem, że w okularach.

Drobna wspominka. Wiekiem 33 (by Christas)

[zsazsa]

w wieku 17 ja się śmiertelnie obraziłem na cały świat, a jak się odbraziłem, to
odbrazowiony był też dzierżyński i system, i szast, i prast, i dzieci, i kapcie
i łapcie, nie puszczajcie (dzieciska a bo to pobłondzom,by christa) a w wieku
18 też nic ciekawego, bo że dwa powstania jakobickie z angolami, to dobrze, ale
że angolandia wygrała, to niedobrze, toteż mój ulubiony jest wiek emetyktury,
kiedy wreszcie będę mógł nie myśleć o robocie (też nie jestem Piotrkowianinem,
mogę pracować w okularach, pod warunkiem że sobie kupię) i robocie i robocie i
robocie (by czapek) i wreszcie wejść w te przygotowane dziesiąt lat wcześniej
kapcie i bawić się w łapcie samiczkę łapcie no tyle że z dziećmi to już furda
bo lata nie będą te bo wiek dwadziesty dragi

Ja chyba lubię siedemnasty wiek

[maginiak]

A szczególnie wtedy:
Po jednej stronie polska husaria (siedemnastowieczna oczywiście) - zbroje
lśniące w słońcu, piórka skrzące się. Po drugiej stronie legion Etrusków -
którzy dziwnym trafem wyglądają jak horda Orków (trafem dziwnym na tyle, że nie
potrafię go w żaden sposób wyjaśnić). Ja jestem po stronie właściwej, czyli
rzecz jasna husarskiej. Rozgrywa się wspaniała bitwa, naprawdę pyszna. Na
nieszczęście ja nie mogę w niej brać czynnego udziału, gdyż poszukuję właśnie
sauny. Odnajduję ją w końcu. Sauna wygląda wprawdzie jak batyskaf, ale komu to
szkodzi.
Uwielbiam takie sny.

...

[maginiak]

Codziennie o zmierzchu pielęgnuję w sobie dziecko. Głaszczę je delikatnie po
jasnych włosach, przytulam je i mówię do niego. Mówię cicho a ono uśmiecha się
wtedy, patrząc na mnie czarnymi oczkami, czasem otwierając ze zdziwienia małe
usteczka, jakby nie rozumiało. Uczę je chodzić. Cierpliwie się nad nim
pochylając trzymam jego cienkie paluszki a ono kroczy dumnie przed siebie,
prawie się nie przewraca i jest niebywale wytrwałe. Przed wieczorem szykuję mu
kąpiel (to jedno z najprzyjemniejszych wydarzeń dnia, bo ono uwielbia wodę).
Po kąpieli smaruję jego pulchniutkie ciałko oliwką pachnącą niemowlęciem. Kładę
je do łóżeczka dość wcześnie a ono zasypia chętnie - śnią mu się pluszowe
niebieskie słonie i czekoladowe drzewa. Ja budzę się chwilę później, a razem ze
mną wstaje kolejny dzień świstaka.
---
Lubię gdy jest wilgotno – pada deszcz a ja stoję na balkonie i mam dużo czasu.
Lubię gdy kot wtula się w moją szyję nie dlatego, że on tak lubi ale dlatego,
że wie jak ja to uwielbiam.
Lubię ładnie pachnieć i lubię ładne rzeczy.
Lubię mieć ptaszka w głowie. Lubię znajdować monety i wierzyć, że przynoszą
szczęście.
Lubię mieć wybór mimo braku potrzeby.
Lubię gotować dobre rzeczy dla innych. Lubię siedzieć w kinie w ostatnim
rzędzie.
Lubię się śmiać nie dlatego, że śmiech to zdrowie.
Lubię gdy woda w wannie jest idealnie ciepła.
Lubię marzyć o moim życiu w dalekim kraju, które się nigdy nie zdarzy.
Lubię, że muszę tylko tyle, ile chcę.
Lubię to, że proza życia najprostsza nie jest prostsza niż myślę.

Lubię czytać co Maginiak lubi

[zsazsa]

...nawet się wzruszam a nawet nie trochę ale bardzo ale to w sobie zgniatam
jak pryszcza pod paznokciem bo za dużo kobiecości w sobie to bym odkryć nie
chciał(a) a tyle stwierdzę że real niszczy takie samo lubstwo moje, bowóż:

- Nie tyle lubiłem, co kochałem! Deszcz: wychodziłem (jak) wariat na każdy o
każdej porze i z każdej lokacji i stałem i mokłem gregoraszkowo i czekałem aż
zacznie pachnieć od ulic i krzaków. A ludzie zachowani po piekarniach czy pod
wiatami patrzyli na mnie (jak) na wariata a ja czekałem aż się skończy a
wróżyłem sobie z bąbli odpryskowych w kałuże słabnących a po wszystkim lekce z
uśmiechem słuchałem jak babcia mówi, że mokre włosy to reumatyzmem pachną a nie
deszczem a potem zostałem w zakonie Meteo opatem, i teraz co idzie deszcz, co
zmienia się ciśnienie, boli mnie szczena, albo piszczelina, albo łeb rozrywa że
syczę na ludzi i wrzask toczę i czerwia karmię i sam się mnie poznaję, własnej
głowy mnie poznaję, ciemny ścieg za to poznaję, przeklinam i wielbię: pyralgin,
remedium byle jakie, byle cztery, nie więcej, żeby nie odfijołnąć i straszne że
deszcz mi został: odebrany
- Lubiłem zwierzęta, ale musiałem się dość szybko tego oduczyć no bo jak tu
cokolwiek w azbeton-klitce, a brat po latach się ośmielił papużki, samczyk
śliczny niebieski, młody: a zaczął chorować, zaś samiczka, stara i niezdarta i
zielona, dodziobała go na śmierć bo jak się kiwał chory, uznała, że trzeba
dobić, a potem i zielona starucha uciekła przez okno ze skrzekotem i znalazła
śmierć skrzekocią zapewne, a potem siostra miała chomika, który spadł z balkonu
i przeżył, ale już nie był sobą, i dobrze go, jak myślę, rozumiałem, i osowiał
aż zanikł w ogóle, a jeszcze pies, budny, potem bidny, w 95 biegał, merdał, po
latach karlal i niszczał mu wzrok i smutniał i znac było że tez boli go na
deszcz, i leży pod grudami, i nic na nim nie rośnie.
- Lubię ładnie pachnieć, ale jak rury wywala w okolicy i woda zamiast w kranie
leje na pole, i nie ma się czym, a gmina biedna a biegać trzeba do nadtłoczonej
lokomotywacji gt, a po dziesiątej, kieyd sąsiedzi idą spać, oglądac tiwi albo
własne ciała, ciśnienie mocniejsze po rurkach i tubkach, a ostatnio się tyleż
poprawiło że woda płynie o porze każdej a tyleż pogorszyło że bywa się śmierdzi
gorzej po niż przed, a miewa się alergie na różne chemiczne kompundia i cóż
począć
- Lubię mieć ptaszka. (Proszę mnie zrozumieć: Stoi taki gliniany, niebieski,
cepeliowski, na wodę, na półce. Przypomina mi auld lang syne kiedy była woda,
była glina, była cepelia, chęć marmurowa, wola żelazowa.)
- Lubię monety. Wyciągałem halerze, stotinki, fillery, kopiejki spod lad i
butów bo w sklepach i parkach ludzie najczęściej gubili i te monety mam zamiast
wspomnień czy zdjęć, bo pamiętam, że toto z kijowskiego metra a tamtoto z
drewutni kolonijnej pod czeskimi budejovicami poczta strzeczin potok w lesie na
lewo.
- Lubię dobre rzeczy do jedzenia, a parę niedobrych, a nawet ze dwie bardzo
niedobre (bo nie ma niejadalnych straw, "tylko wina czasem brak"). Lubię
siedzieć w kinie w ostatnim rzędzie, i lubię kiedy na napisy nie zlatuje
kurtyna a pani sprzataczka nie patrzy na mnie spode ondulłba, wypoganiając
wzrokiem a ja sobie słucham muzyki końcowej, albo i nie: kurtyna spada, pani
patrzy, muzykę pan operator wycisza, tak czy siak: dyskomfortowo jest, więc
chodzę mniej, a i kin coraz (oraz coraz) mniej.
- Śmiać się nie potrafię (idzie o prawdziwy śmiech wewnętrzny, nie przelotny na
dowcip ładowany z magazynka). Ale cieszę się, że bliscy potrafią. Wywoływanie
chichotu, brechotu czy niewinnego sourrienne ukochanej to jedna z nielicznych
rzeczy, w których jestem dobry.
- Co się nie zmieniło? Błękit lubię. Czerń lubię. Zimno, śnieg, lód, chłód.
Słuchac a czytać co i jak popadnie. Nie tańczyć niczego od traumatycznego
wydarzenia kiedy to (nieważne). Zasię marzeniom (temu o Szkocji: żeby tam choć
jedno życie, temu o Japonii: żeby tam choć dekadę, temu o Nowym Jorku: żeby tam
choć rok, temu o Breslau: żeby kiedykolwiek), marzeniom tym mym wiecznie chce
się spać. Więc daję.

Za to dzieci moje...Starszego nie lubię, bo rośnie tak szybko, że przypomina że
i młodsze zaraz dwa będzie starsze. Młodszego nie lubię bo rośnie tak szybko że
zaraz dwa jest starsze. Czyli kocham je okrutno :) TO jest nowość na libście.

[Gość: dawna]

>Lubię gdy jest wilgotno – pada deszcz a ja stoję na balkonie i mam dużo czasu.

Łoj i ja lubię kiedy wilgotno! i tak mnie to teraz (nagle w ten śnieg za oknem
uderzyło- nagle co jak wiecie się zdarza ) że już po prostu ściana płaczu i
napić się trzeba. Trawę-stu-jąc i rzucając projekcję wspomnień na tę trawę
świeżą ( mgnienia wspomnień – bo to wiosna była i tylko okruchy w zwodniczej
pamięci instynktu pozostały - albo igły to były ?)przypominam - dobrze kiedy
wilgotna (trawa też) bo jeśli las sosnowy też suchy to płacz i poruta (jeśli to
kto lubi to proszę bardzo jeszcze ćwieków podrzucę i pejczyk)
Co do balkonu to chyba że ściółka z grzyba wyrośnięta i konewka pod ręką.
Co do stania – wiadomo, ale czasu dużo nie potrzebuję. Parasol dla sąsiadów.

>Lubię gdy kot wtula się w moją szyję nie dlatego, że on tak lubi ale dlatego,
że wie jak ja to uwielbiam.

Z nie jednym zwierzem i igły łatwiej znieść i od razu wiadomo że swoimi
drogami -choć taki kot -no może i wie że to uwielbiam ale się nie wtrąca bo i
czym?(Trzymając się metafor z natury wilgotnej wziętych - rżysko nie język .

>Lubię ładnie pachnieć i lubię ładne rzeczy.

No to lubię – wilgoći wszelkie zmieszane -ale tyle o wąchaniu.

>Lubię mieć ptaszka w głowie. Lubię znajdować monety i wierzyć, że przynoszą
szczęście.

Tu metafora nie wydaje się zbyt wyszukana i może zmilczę bo i dyżurny
zwilgotnieje na szczęśliwe wspomnienia - ale jedno co wiadomo , to że
zapłacić musi - i to nie monetami.

>Lubię mieć wybór mimo braku potrzeby.

Z wiekiem niestety wybór słabnie ale na brak potrzeb nie narzekam.

>Lubię gotować dobre rzeczy dla innych. Lubię siedzieć w kinie w ostatnim
rzędzie.

A i to zaczęłam jakieś dziewięć i pół tygodnia temu i się sprawdza ,
szczególnie wszystkie (żeby nie za bardzo zboczać z tematu) wilgotne budynie i
sosy lub soki(wszelkie jak zaznaczyłam). Kino oczywiście i w ostatnim rzędzie
koniecznie .

>Lubię się śmiać nie dlatego, że śmiech to zdrowie.

Trzeba jednak (jeśli mogę coś radzić) ze śmiechem uważać bo niektóre ptaszki w
głowach mają jakieś wygórowane wyobrażenia i łatwo się obrażają ( w lampę można
dostać albo innego uszczerbku na zdrowiu doznać).

>Lubię gdy woda w wannie jest idealnie ciepła. Lubię marzyć o moim życiu w
dalekim kraju, które się nigdy nie zdarzy.

No to już nudne – lubię czasami o tym pogadać ale tak ze szczegółami (patrz
ptaszek w głowie) gdzie i w jakiej temperaturze – przesada.

>Lubię, że muszę tylko tyle, ile chcę.

Czasami muszę kiedy nawet nie chcę ale rzadko nie chcę i też kiedyś ceniłam
sobie wybór (teraz przestałam)

>Lubię to, że proza życia najprostsza nie jest prostsza niż myślę.

Oj lubię ja sobie w przerwach też filozofów zamieszchłych poczytać (a i
nowsze derridymały)ale tu może przecinka tylko brakuje?(nie czepiać się
przecinków) Tajemnica jakaś jednak jest ,choć nie najprostsza coś jakby -bycie
Heideggera w oddzieleniu od Bytu ale i radosne bycie otwarte , nieskryte dla
dawnych mędrców że choćby wymienię Analsagorasa ,Heraklita czy Permanętnego
Permanidesa któremu jak plotka antyczna niesie na wiosnę
Bycie zmieniało się w Od . Ale cóż- jak widać wszystkim wilgotność jak widać
do głów uderza co znakiem niezawodnym wiosnę zapowiada.Czego wszystkim życzę.

Zachwyt... (nt)

[aard]

Ale ja mam urodziny dopiero w sierpniu:-) /nt

[maginiak]

Może to sierpień, ale drzew tu nie ma? /nt

[szprota]

W sierpniu - osiemdziesiąt? /nt

[aard]

Nie. W sierpniu dwadzieścia siedem.... /nt

[maginiak]

jak by zatytułować ten post?

[neochuan]

to nie w tym cierpniu co neochuan sierpniowy
---
sierp ciało, skoroś chciało

może: wielki post?

[maginiak]

Radiosłuchacz i radiomoderator tako rzeczą:
- Chciałbym napisać do radia list. Lepiej napisać anonim czy lepiej się
podpisać?
- Najprościej dwa w jednym: najpierw napisać anonim a potem go podpisać.

[neochuan]

a czy będzie słychać ten list na antenie piór skrzypienie, czy też bębny pod
nierównością palcy brajla?

może...

[maginiak]

neochuan napisał:
> a czy będzie słychać ten list na antenie piór skrzypienie, czy też bębny pod
> nierównością palcy brajla?

może i będzie...nie mówiąc o czytaniu w myślach i szemraniu interesów...

jedz pasztet

[neochuan]

będziesz drobny (napisał: Pazura Kurem)

jezd pasztet

[aard]

Bo nic nie rozumiem :-(
Podpisano: człowiek-mucha

Piątek trzynastego

[aard]

Teksty z radia:
" Ja nie jestem przesądny, bo to przynosi pecha."
"Życie jest formą istnienia białka, ale w kominie czasem coś załka."

trzynatek Piąstego

[neochuan]

aard napisał:

> Teksty z radia:
> " Ja nie jestem przesądny, bo to przynosi pecha."
> "Życie jest formą istnienia białka, ale w kominie czasem coś załka."

"Życie jest formą istnienia białka, bo to przynosi pecha."
" Ja nie jestem przesądny, ale w kominie czasem coś załka."

kto to powiedział?

[neochuan]

podpowiem: z cyklu: sporty zimowo-walentynkowe i nie tylko:
"To nie jest braterski stosunek, bo taki mam tylko dla swojej siostry."

no dobra:
sport.onet.pl/869641,wiadomosci.html

Bespo wodu

[aard]

Postanowiłęm się wpisać.
A może jednak z?

Gra skojarzeń (jak zawsze tutaj, wąt z tym!)
Więc: z czym się wam kojarzy "bespo"
A z czym "wodu"?

Podpowiedź: nie ma jednej poprawnej odpowiedzi, ale podając swoje skojarzenia
narażacie je na mój, często małpio złosliwy, komentarz.

Do dzieła!
aA
Rd

PS. Może powinienem załozyć na to inny wątek (i to pewnie na RU), ale coś WN
nisko spadł, więc...

[b00g13]

-Wodu! Wodu! bespo nam się oklęciło!
-spokojnie, ono ma topeje!

tylaw alternatyw

[neochuan]

uuu...
chlapaki
uuu
nie klapią
uuuuuuuu
lecz
tak bardzo chciałbym zostać fumflem (funflem?) twym
bo
chcę ci powiedzieć:
aluwiumaluwiumaluwiumje-ach!

niuniek

Dużo Ognia

[szprota]

Zachwyt niezaprzeczalnie żywą cielesnością drugiego stworzenia (nie mogę
nacieszyć się wilgotnością twoich oczu), precz
z rzewną słowiańszczyzną wyziębłej tęsknoty. Dość już trwania
rozmarzającą breją na marmurze, wdech, pamiętam. Ręka na klamce
lodówki, na ręce gorąca tarka.
Hojnie rozdajemy kolory: dla ciebie
zieleń, bo pachnie jaśminem. W mojej
herbacie odcisk Jego warg. Nie śmiem
go spić. Niech wystygnie. A z zimnem
tęsknota, a z tęsknotą miłość, więc dla Niego biel
niepustej skrzynki na listy (pachnie
potem na kocich łapkach, lub
jej kark
jem)

z cyklu myśl jak grom chuana z rana

[neochuan]

co bardziej dojrzałe feministki lubią, gdy im ustąpić miejsca w tramwaju ;-P

ależ mnie poniosło

[mis_toaletowy]

na nie ten wątek! Dzień Dobry (jak dla kogo) zadem, tfu, zatem.

Zwierzątka Borga: MIŚ_TOALETOWY /nt

[the_borg]

Brak nam sów.
- Zasymilować?
- Ciicho, głupku!

Z pamiętnika zdegradowanego labourzysty

[aard]

Rzaadna praca nie chańbi, a karzda menczy.
Wienc fszystko jedno.

neosurrealizm wg. lei cz.info-cwiczeniowa

[lea]

Mikołaje (święte) na drzwiach....

[neochuan]

ecie pecie, a cóż na tapecie?

Zwierzątka Borga: ZASIKANY_MISIO

[the_borg]

ZASIKANY_MISIO (moczum de Beerum) - podgatunek Dziada Borowego o wyjątkowo
dużej siśce, z futerkiem w kolorze słomkowym i o kwaśnym odczynie. Odczynia
uroki na urokliwych uroczyskach. Jak dotychczas nosił razy kilka.

eeeeeeeeeeeeee

[dziad_borowy]

Od takiego podgatunku to my sie odstosunkowujemy, jakemy Dziady Borowe. Nie
bruźdzcie nam gatunku, skad nasz ród!!!
Dzierż nie zasikany i dzierż nie misio. Ot co!!!

Z cyklu aarda: DROGIZM vs CELIZM

[aard]

Założenie: dążenie jest przyjemniejsze niż spełnienie.

Tezy: Droga do celu przynosi więcej satysfakcji niż samo jego osiągnięcie =>
cel okupiony wysiłkiem jest więcej wart niż ten, który łatwo przyszedł.

Dowód: skoro droga jest ważniejsza, to ona jest prawdziwym celem, a cel do
którego prowadzi jest tylko drogą, która prowadzi do osiągnięcia celu, którym
jest droga.

ogólna teoria bytu

[Gość: b00g13]

byt
bytu
bytem
bytam?
od bytu do bytu
odbyt?
bytanie zapaśne (to już heidegger)
polski byt czyli polbyt
może polski byt - polmozbyt
byt lamy ze szczytu góry śpiewającego magiczną sylabę OM - bytom
bytrurka - kroplówka do używania barbyturanów czyli bytów barowych
bytmajster to starszy bytowy, zajmuje się bytowaniem czyli jednym słowem bytnik

[imaginarygirl]

przybytek: tylko przy bycie i w dodatku używany tylko jako zdrobnienie, ale za
to ma właściwości uśmierzania bólu głowy
zbytek: wyciąg z bytu + zdrobnienie j.w.
dobytek: jak się ktoś zajmuje zbytkami, to w końcu do niego dojdzie

Z cyklu aarda: KULOUNOGIZM vs. WOLNYJAKPTAKIZM

[aard]

To będzie fundamentalna dyskusja filozoficzna. Furda mentalna!
Z żoną czy bez?
Z teściową czy różba bez kolców?
Z psem czy z pancernymi?

I kto mi odpowie? Ha! (c) by Keridwen.
aA
Rd

PS. Z ostatniej chwili: jedyna przyczyna wrzucenia niniejszego posta: chęć
zaistnienia w radiu.
PPS. Z tej chwili: druga jedyna przyczyna wrzucenia niniejszego posta: jest to
post nr 1800 na WNie.

Waardto zapisać (by Neochułłan)

[aard]

Niby klasyczny Szprotokół, więc nie powienien trafić tutaj, ale chciałem podbić
WNa :-p

- Ale ta laska ma podobne plecy!
- Do kogo?
- Ogólnie podobne.
- Zróbmy teletyrniej "Do czego to podobne?!"
- Scenariusz: siedzi dwóch w ogródku kawiarenki i patrzą, kto przechodzi, a to
przechodzi ludzkie pojęcie!