Chce oddać medal na znak protestu

Chce oddać medal na znak protestu

[Gość: Tpmsasz]

Chce oddać medal na znak protestu

[Gość: asystent]

Wyrazy szacunku dla Pana Profesora. Moim zdaniem to bardzo cenny głos obnażający
radosną samowolę niekompetentnego dyktatora MEN. Życzę podobnej odwagi innym
przedstawicielom zastraszonego środowiska akademickiego.

Dac Urbanowi on was wychowal...

[Gość: pzpr]

Kwas wiedzial komu dawac..

[redaktor_wydania]

hahhaa

Chce oddać medal na znak protestu

[Gość: Gdanszczanin]

Szanowny Panie Profesorze.
Jako syn/wnuk ludzi prawych rozumiem Pana i popieram. Nic Panu po okraglym
krazku, ktory dzis ma byc przyznawany ludziom malym. Historia umiesci Pana (i
nie tylko Pana)w odpowiednim miejscu. W miejscu slusznym i naleznym - w
odroznieniu od ludzi malych, ktorzy dzis chca byc znacznymi. Chcialbym kiedys
stac sie choc w setnej czesci czlowiekiem godnym wyroznienia, jak Pan. Zycze
zdrowia, szczescia, pomyslnosci i sily.
Tomek z Gdanska

Chce oddać medal na znak protestu

[Gość: puchatek]

Całkowicie popieram postawę pana profesora.Oby więcej osób odznaczonych w naszym
kraju zachowało się w taki sposób.

Świecidełka i wykształciuchy...

[liberau]

Skoro wg Kaczyńskich nasze państwo było do czasu objęcia przez nich władzy
"skandalem" i gangreną, to właściwie należałoby walnąć im pod nogi wszystkie
odznaczenia przyznane przed datą objęcia rządów przez tę rodzinę.

No - ale wiadomo, wykształciuchy i łże-elity za bardzo lubią świecidełka, nie
zdobędą się na ten patriotyczny gest.

Ksiądz prałat nagrodzony

[mark.parker]

za krzewienie określonej wiedzy wśród ministrantów :))))))))))))

[klip-klap]

Nie wolno krytykowac UE ? Co za duren.

Chce oddać medal na znak protestu.... I co z tego?

[pies_na_lewizne]

Olchowik...a co on wie

[ivane11]

Ten olchowik to chyba raczej nie wie gdzie i kiedy żyje.Mówiąc o ks.Wyszyńskim
zapomniał chyba w jakich czasach Wyszyński żył,z kim walczył,dla kogo i po co
mówił to co mówił. Wyszyński był autorytetem i swoistym "guru" dla Polaków, był
niezależny i chciał,żeby Polska była traktowana w świecie jako normalny kraj.
Natomiast ten pan jankowski jest po prostu biznesmenem, który przekształcił się
z księdza. Nie dziwię się Panu Profesorowi,że chce oddać medal.Też bym nie
chciał być wymienianym przy różnych okazjach,albo w biuletynach,obok takiego
małego człowieka,jako posiadacz tego samego odznaczenia. Słaba ta IV RP....,bo
nie istnieje wcale.

Brawo Panie Profesorze

[Gość: jan]

Brawo! Polska potrzebuje wzorców... takich jak Pan!

Janek, ty jestes semita?

[Gość: goj]

Chce oddać medal na znak protestu

[Gość: swist]

co to? WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ nie wolno już krytykować?

Mozna EU krytykowac pod warunkiem: "Nie-goj" git

[Gość: Goj]

"goj" nie-git!

Chce oddać medal na znak protestu

[Gość: wine]

Nadac mu lepiej medal za krzewienie kultury winiarskiej ... i alkoholizmu w
Polsce

po co mówi niech odda medal do skupu metali kolor

[Gość: psychol]

jak ten gość chce medale przydzielać to niech sie zapisze prosektorium
będzie miał robote na medal.szkoda żeby tak wybitny medyk marnował się na
emeryturze w prosektorium może sobie dorobić do renty.
ks.Jankowski niech w zdrowiu długo zyje bo to dobry Polak i patriota.

klechy i Edukacja Narodowa

[Gość: asystent]

Stwozmy Ministerstwo Ciemnoty Narodowej i wtedy wszystko bedzie pasowac.
Przyznawanie klechom medali ze Edukacje Narodowa to wklesle dno ciemnogrodzia!
Pomijajac watpliwej wartosci kazania ksiezula Jankowskiego, to wlascie czym on
sie zasluzyl polskiej edukacji? Bibami o ktorych bylo glosno w calym kraju czy
tez zyciem ponad stan, nie wspomne o stanie duchownym. Zobaczylem wyniki z
badani opini i mnie doprawdy zatkalo. Mamy taki kraj na jaki sami zaslugujemy.

Na ministra "Ministerstwa Ciemnoty Narodowej"

[Gość: goj]

proponuje volksdeutcha tuska

czy nazwanie "Michnika" "szechter" to antysemityzm

[Gość: goj]

[naserio]

W takim samym stopniu co nazwanie ciebie Aronem Blumsztajnem,
gdy sam podajesz się za Jana Kowalskiego.

Jednak media demolują nawet głowy profesorów ?

[Gość: Janusz K.]

A co ks.Jankowski takiego złego powiedział ? Czy pan profesor wie , czy tylko
powtarza opinię zasłyszaną lub przeczytaną w mediach ?

Kolejny uczelniany bałwan bawi sie w politykę

[Gość: bhi]

Chce oddać medal na znak protestu

[Gość: Newjersejczyk]

Andrzej Szczypiorski

Największy klejnot w diademie?
( przedruk z Polityki)

Pod redakcją A.J.Dąbrowskiego
N.Dz. July 14, 1995.

Ksiądz H.Jankowski wygłosił w kościele św. Brigidy w Gdańsku kazanie, w którym
ujawnił poglądy typowe dla ciemnej i zacofanej formacji umysłowej, nie od
wczoraj dość powszechnej w Polsce.

(….) Duchownych katolickich, którzy podzielają poglądy prałata, można
spotkać w całej Polsce. Uważam jednak, że w ogóle nie ma sprawy księdza
Jankowskiego. Jest natomiast sprawa Polski i Polaków.
Od bardzo dawnych czasów nasze warstwy oświecone uważały, zapewne nie bez
racji, że najważniejszym obowiązkiem Polaków jest przeciwstawianie się złej,
wrogiej i nie chcianej przez naród władzy. Chyba nigdzie na świecie elity
umysłowe nie zdobyły takich umiejętności w walce z władzą, jak właśnie w
Polsce. Cała energia duchowa elit koncentrowała się na tym wielkim i
szlachetnym zadaniu, które z biegiem czasu stało się sui generis powinnością,
przekazywaną z pokolenia na pokolenie.
Jest oczywiste, że walka z władzą w obronie polskości i polskiego ludu szła w
parze z idealizacją polskości i polskiego ludu. Dla wykształconego Polaka,
całkiem inaczej niż na zachodzie Europy, przedmiotem krytycznej analizy nie był
naród, lecz tylko ci, co narodem rządzili.
Tak oto
naród pozostawał często ideałem bez skazy

walecznym i gotowym do wielkich poświęceń, niezłomnie katolickim i pełnym
uzasadnionej dumy ze swej historii; ideałem godnym zazdrości ze strony
cudzoziemców, w pewnych okresach nawet Chrystusem Narodów zwanym, natchnieniem
wolności dla Europy, a w ostatnich dziesięcioleciach siłą przewodnią w walce o
obalenie świtowego komunizmu. Tak więc Polacy wychwalali Polaków i gromili
wszystkich, którzy nie mieli ochoty Polaków wychwalać.
I jakoś mało kto ośmielał się powiedzieć publicznie, że to jest także, w
niemałej części, społeczeństwo zacofane, zdemoralizowane, żle wykształcone,
gnuśne, zawistne, obskuranckie, które nie szanuje własnej pracy ani jej owoców,
w dużej części zaślepione zaściankową pychą i wydane na łup przesądów.
Nie było w Polsce w modzie krytykowanie Polaków. Było to również zajęcie
niebezpieczne, ponieważ komuniści przez wiele lat całkiem świadomie i cynicznie
podsycali najciemniejsze polskie urojenia narodowe i każdego, kto się ośmielał
głos podnieść w sprawie naszych powinności obywatelskich albo niezależnego
myślenia o problemach narodu – obwiniali o zdradę polskich interesów. Warstwy
oświecone, tak jak nakazywała tradycja, zajęte były walką o wolność. Ale kto
miał w gruncie rzeczy z tej wolności korzystać, nie zaprzątało uwagi
podniosłych umysłów elit. A społeczeństwo rozwijało się po swojemu.
Prałat Jankowski jest księdzem w kraju, gdzie niespełna siedem procent
obywateli ma wyższe wykształcenie. Od niepamiętnych czasów tak zwany prosty
człowiek jest u nas świętą krową i dla polityków i dla intelektualistów. Trudno
się dziwić, że ów „prosty człowiek” zamiast odczuwać niewygodę z przyczyny
swego umysłowego statusu i podejmować wysiłki, by intelektualnie awansować,
uwierzył w swoją wyjątkowość i wartość w życiu zbiorowym.
Trudno się dziwić, że dla wielu ludzi w Polsce tytuł profesorski jest czymś
niemal obelżywym, a u większości wywołuje odruch wzgardliwego lekceważenia.
Diagnoza jest prosta i w ostatniej dekadzie stulecia brzmi ona niemal banalnie.
Duża część społeczeństwa polskiego jest nieoświecona i żyje
w duchowym zaścianku.

Kiedy profesor Bartoszewski powiedział w Izraelu, że antysemityzm jest cechą
prowincjonalnej ciemnoty, podniósł się krzyk, że minister obraża prowincje. I
oto jeden z najbardziej światłych ludzi w Polsce skwapliwie przeprasza za
metaforę, tłumacząc, że miał na myśli wyłącznie prowincję umysłową. Ale nie
należało przepraszać, ponieważ ci, którzy poczuli się dotknięci – dowiedli tym
samym, że należą do najciemniejszej duchowej prowincji. Ktoś Bartoszewskiego
podał do sądu za obrazę narodu, koś inny wołał na warszawskiej
ulicy „Bartoszewski i Oleksy do gazu”…
Niemal nikt nie zareagował, bo wszelki protest byłby sprzeczny z paradygmatem
nieomylności naszego ludu.
Po pierwsze jednak, żaden lud nie jest nieomylny, jeśli w ogóle tak
abstrakcyjne pojęcie jak „lud” cokolwiek znaczy na progu XXI stulecia. A po
drugie – „lud”, który wznosi takie okrzyki, jest wyjątkowo ciemny i głupi.
Na czym polega ludzka ciemnota? To sprawa od dawana oczywista.
Ciemnota wynika z niewiedzy.
Niewiedza sprawia, że człowiek bał się burzy i piorunów, ale potem wynaleziono
piorunochron i dzisiaj nawet w ciemnościach polskiej prowincji niemal nikt
burzy się nie lęka.(…)
Niewiedza, którą człowiek uważa za powód do dumy, świadczy o głębokiej
demoralizacji. W tym sensie obskurantyzm jest niewątpliwie kategorią moralną.
Kto z niego czyni cnotę, kto go wspiera, kto mu schlebia – jest nieprzyjacielem
Polski i Polaków (…)
W ciemnej głowie owładniętej pychą z przyczyn własnych ciemności –
panują złe moce, które czyhają na ludzki los. Bo człowiek ciemny czuje się
nieustannie zagrożony. Jest nieufny, przestraszony i skłonny do agresywnych
zachowań.

Umysł nieoświecony

jest jak twierdza oblężona przez wrogi, tajemniczy i podstępny świat.To są
wszystko truizmy z zakresu współczesnej, dość elementarnej wiedzy o człowieku i
jego reakcjach. Ale takich oblężonych, ciemnych bastionów strachu i niewiedzy
jest w naszym kraju bardzo wiele. Prałat Jankowski nie stanowi szczególnego
wyjątku. Kiedy prałat woła, by Polacy się przebudzili, to wyraża tęsknote za
sprzysiężeniem, zjednoczeniem, wspólnotą ciemnoty zagrożonej przez świat, który
jest wrogi – bo nie znany, zły – bo inny, grzeszny – bo tajemniczy,
zdradziecki – bo zagadkowy, antypolski – bo trudny. Prałat Jankowski woła ze
swoich ciemności do ciemności setek tysięcy innych Polaków, którzy tak jak on
czują się osaczeni przez zagadkę współczesnego świata.
Jest to tęsknota do leniwej idylli, ucieleśnionej u nas od pokoleń
przez mityczny, prosty „lud”, który jak dotąd nie zhańbił się myśleniem na
własny rachunek.
Jest to, pośrednio, krzyk rozpaczy za utraconym tak niedawno temu światem
nieodpowiedzialności i uprzedmiotowienia osoby ludzkiej, co w ustach
chrześcijanina brzmi w gruncie rzeczy jak bluźnierstwo. Bo w chrześcijańskim
poglądzie na człowieka osoba ludzka jest osią wszechświata, jako dziecko Boga i
korona wszelkiego stworzenia.
Polska powojenna była zniewolona, a to znaczy, że Polacy nie byli
odpowiedzialni za swoje wybory polityczne, moralne i obyczajowe. Bo wolność to
jest nade wszystko odpowiedzialność za indywidualne rozstrzygnięcia i decyzje.
Wybór odpowiedzialny zawsze jest następstwem myślenia, rezultatem
rozważnych refleksji, do których trzeba po prostu wiedzy. Umysł nieoświecony
tęskni do nieodpowiedzialności, ponieważ niej jest zdolny podjąć ciężarów,
jakie niesie z sobą wolność.(…)

Niewiedza jest matką lęku, agresji i nienawiści

do wszystkiego, co człowiekowi wydaje się obce, inne, a tym samym groźne i
wrogie.
Prałat Jankowski mówi o Żydach, ale myśli o wszystkim, co inne i nie takie, jak
on sam. Jutro Jankowski będzie wyklinał chorych na AIDS i wysyłał ich na
Madagaskar, razem z Żydami oczywiście, i na dodatek z każdym, kto mu się nie
spodoba z przyczyny swej odmienności. Działacz związkowy Wrzodak kroczy na
czele manifestacji, która wznosi okrzyki „do gazu” – i nie ma pojęcia, w czym
uczestniczy, bo w jego umyśle nie powstało dotychczas pragnienie poznania
świata, jaki został mu dany do przeżycia.
Lecz nie to jest najbardziej zdumiewające, ale przyzwolenie ze strony
umysłów wykształconych. A tak się właśnie w Polsce dzieje. Niektórzy nasi
inteligenci

Ach, Szczypiorski...

[Gość: Ktoś]

Tak się zaś składało, że Szczepan Mirek, Literat, zajmował pozycję (i strzegł
jej zazdrośnie) czołowego autorytetu moralnego w, jak mawiał, tym kraju. Nie
było łatwo taką pozycję zdobyć, szczególnie gdy się miało drewniane pióro i
potrafiło strugać jedynie toporne opowieści z łopatologicznie wyłożonym morałem,
choć na szczęście już mało kto czytał cokolwiek, a krytycy najmniej, polegając
raczej na wyrokach zapadających w ich gronie nie wiedzieć jak i kiedy. Tymczasem
u schyłku swego w większości nieszczególnego życia Szczepan Mirek, Literat,
dostąpił wreszcie wyniesienia na same szczyty. Uwielbiały go starsze panie,
zapraszano go, jako autorytet od wszystkiego, do dyskusji w radiu i telewizji,
wydawano jego książki w twardych oprawach, w kredowych obwolutach zdobionych
reprodukcjami klasyków, recenzowano je bez końca i zawsze na kolanach,
adaptowano dla telewizji i teatru, robiono z nim wywiady rzeki, wydano nawet
osobną książkę o nim, pełną wspomnień jego znajomych z dzieciństwa i zdjęć -na
Mazurach w kajaku, na rowerze, na Giewoncie, na tarasie Domu Pracy Twórczej w
Zakopanem, z włosami na głowie, z Orderem Odrodzenia Polski w klapie (nie, to
akurat zostało wycofane) - jednym słowem, jego wielkość stała się tak oczywista,
że nikt przy zdrowych zmysłach nie mógłby jej kwestionować. Zresztą musiałby
najpierw w tym celu zmęczyć któreś z jego dzieł, co nie było ani łatwe, ani
przyjemne.

W istocie Szczepan Mirek, Literat, zasłużył sobie na te triumfy szczególnego
rodzaju talentem. Był to talent przeczucia, z której strony wiatr zawieje. W
początkach kariery nie na wiele mu się to wprawdzie przydało. Przewidzieć
kierunek wiatru nie było wtedy trudno i wśród szmacących się na potęgę twórców
kultury Szczepan Mirek, Literat, był tylko jednym z wielu, w ostatnim szeregu,
ot, takim od wypisywania włazidupskich biografii czerwonych świętych. Wydawało
się, że zostanie takim na zawsze, bo szmacili się wówczas pisarze i poeci całą
gębą, wielcy artyści, którzy mogli rzucić komunie pod nogi sławne nazwiska i
międzynarodowe koneksje, gdy on miał do zaoferowania tylko swe drewniane pióro,
psią wierność i gotowość kapowania Firmie, co który z kolegów literatów mówił
podczas zagranicznych wojaży. Ale oprócz swego talentu Szczepan Mirek, Literat,
miał także cierpliwość. Więc strugał swoje tendencyjne opowiastki z
łopatologicznymi morałami, rutynowe donosy na kolegów literatów i włazidupskie
biografie czerwonych świętych, aż ci lepsi pozapijali się na śmierć, aż ich
pozagryzały sumienia lub po prostu powysiadały im bebechy, a komuna zmarniała i
wyczucie wiatru kazało raczej dołączyć do zbuntowanych tatusiowych synalków i
robić za opozycjonistę, przy okazji zresztą nadal kapując Firmie.
Wtedy Szczepan Mirek, Literat, dokonał swego epokowego odkrycia, jakim była
współodpowiedzialność Polaków za okropności drugiej wojny światowej, z
holocaustem na czele. Nie przeceniał poziomu Polaków na tyle, aby to odkrycie
objawiać im samym, ale załatwiwszy sobie druk w Niemczech Zachodnich objeżdżał
je, miasteczko po miasteczku, ze swą książką w ręku, zaglądał do każdej
redakcji, do każdego uniwersytetu i chociaż rzecz czytała się marnie, to sama
teza, że Niemcy nie byli jedynymi winnymi, a co więcej, Niemcy już się ze swej
winy rozliczyli, a Polacy jeszcze nie - tak, ta teza znalazła w Niemczech
zrozumienie, tym bardziej, że wystąpił z nią Polak.

I tak człowiek, który dotąd dorabiał sobie przyrządzaniem dla gazet notek, że
sto trzynaście lat temu urodził się albo czterysta siedemnaście lat temu umarł,
odnalazł wreszcie swą drogę do sławy, a co więcej: odnalazł swe życiowe
powołanie. A tym jego powołaniem było właśnie walczyć z tą Polską, która nigdy
niczego dobrego mu nie dała, bo nawet pisarskie laury uznała dopiero, gdy
przywiózł je z Zachodu, i jeszcze musiał je potwierdzać psią wiernością wobec
każdej kolejnej przewodniej siły narodu. Z tą Polską, ciemną, czarnosecinną,
szowinistyczną, tępą, antysemicką, zapyziałą, dewocką, kołtuńską, zaściankową,
archaiczną, fanatyczną, zacofaną, obskurancką, zapijaczoną, obłudną, kułacką,
klerykalną, głupią, ksenofobiczną, złodziejską, och, mógłby tak godzinami; im
był starszy, tym łatwiej porywało go to uniesienie, starczyło, żeby tylko
pomyślał o tych szabelkach, o tej nieudaczności, bohaterszczyźnie, a tych
małowankach-wycinankach, kolorowych pasiakach i brudzie, o tym ciemnogrodzie, i
aż się unosił, aż się zaperzał z zapału, żeby tak ten ciemnogród raz jeszcze
wziąć pod fleki i dokopać, zadeptać, zniszczyć, urwać łeb i wdeptać w glebę i
jeszcze obszczać na odchodne, a gdy już to zrobił, to czuł się naprawdę jak
prawdziwy wielki wojownik, jak godny następca Norwidów i Gombrowiczów, i wtedy
właśnie najlepiej mu się udzielało wywiadów.
Tego wieczora, był pewien, też nie obejdzie się bez wywiadów, bo kiedy wygłosi
swą miażdżącą i bezlitosną krytykę polskich narodowych wad, które dzięki pomocy
świata przechodzą na szczęście z wolna do niechlubnej przeszłości, więc kiedy ją
wygłosi, na pewno każdy dziennikarz będzie chciał mieć w relacji jeszcze to
jedno-dwa zdania autorytetu moralnego specjalnie dla jego gazety czy rozgłośni.
Więc w szlafroczku, przy porannej kawusi Szczepan Mirek, Literat, obmyślał owe
jedno-dwuzdaniowe komentarze, pociągając papierosa i napawając się tekstem swej
przemowy, którą wygłosić zamierzał przed ambasadorami, panią prezydent i całą
elitą władzy. I przy tym wszystkim, wbrew pozorom, wcale nie był syty swej sławy
ani wielkości, nie, wciąż jeszcze było mu mało wywiadów, recenzji, występów w
telewizji, rzucał się wręcz na każdą okazję, by raz jeszcze zachłysnąć się
kadzidłem, by nasłuchać się peanów na swoją cześć, jakby w głębi duszy czuł ich
czczość i fałszywość, albo wybierał się już opuścić ten świat - zresztą jedna
cholera wiedziała dlaczego.
Cholera, gdyby można ją o to zapytać, wyjaśniłaby tę sprawę bardzo prosto:
spróbujcie przez czterdzieści lat patrzeć, jak inni zabierają wam sprzed nosa
wszystko, ale to wszystko, zagraniczne wyjazdy, panienki, nagrody, wspólne
fotografie z sartrami, a potem dorwijcie się do tego, gdy już czysto biologiczne
względy nie pozwalają się nacieszyć sukcesem tak jak niegdyś - a nie będziecie
zadawać głupich pytań.

Rafał Ziemkiewicz, "Pieprzony los kataryniarza"

Chce oddać medal na znak protestu

[Gość: m60]

Podziwiam odwaznego czlowieka. W takiej Polsce - to akt odwagi jest ogromny

To nagroda za "pracem z mlodzieza"?

[Gość: Montero]

Ciekawe co na to "Maly Slawek" i jego matka?

[Gość: andre9999]

Tak, tak i minister edukacji powinien jeszcze wprowadzić obowiązkowe szkolenia
seksualne dla chłopców w wieku 15 - 17 lat w przewielebnego ksiedza, a niech
trochę przyjemności klecha zazna. :)

Chce oddać medal na znak protestu

[Gość: bilder]

Kassa kassa kasa to motto Pralata.......dobry walesiaz....

Chce oddać medal na znak protestu

[Gość: Mikuś]

Okazuje się, że ostoją komunizmu jest " środowisko naukowe" RP :((((((

Chce oddać medal na znak protestu

[karo762]

Odznaczając "ks."Jankowskiego dbają o elektorat (były i przyszły).Takie
posunięcia pozytywnie wpływają na dewotów (główny elektorat pis-iu).Tylko
czekać jak Atomek odznaczy o."dyr".za krzewienie "nauki"w
mediach.
Głębokie wyrazy współczucia(prawdopodobnie)IV Rzeczpospolito.

Chce oddać medal na znak protestu

[Gość: BEATA]

BRAWO!!! PROFESORZE ZGADZAM SIę W ZUPEłNOśCI MEDALE POWINNO SIę PRZYZNAWAć
OSOBOM ,KTóRZY COś ZROBILI I KTóRZY ZASłUGUJą NA TO WYRóżNIENIE ...A NIE JESTEM
PRZEKONANA CZY PRAłAY JANKOWSKI Aż TYLE ZROBIł DLA NARODU BY GO WYRóżNIć