Na przykład taka Edzia ze swoim panem się rozstała na rzecz młodszego, po czterech latach. Smuteczek. Ja też mam zaliczone rozstanie ze spodniami, które zalegały w szafie bo przecież jeszcze nałożę i tak zakładałam 2 lata. Oraz ze starym mieszkaniem jeszcze. A wy, zaliczyłyście jakieś rozstania?
Waginosceptyk, cóż za poprawność polityczna. ;D
Jako że czasowo ortopeda mnie uziemił i kuśtykam po chałupie jeno to mie wzięło na różne rozważania. I tak sobie myślę: czy w Jeżycjadzie/Borejczadzie są "normalne" rozstania? Nie dramatyczne porzucenia, nie rozwody na ćwierć wieku traumy, nie zgony do zapomnienia, a takie po prostu "coś nie wyszło
dzieciaki mają małe osobiste dramaty, że mimo podjęcia się opieki ma w chudym zadku problemy szkolne zarówno Beaty jak i Konrada - sprawiło że straciłam dla niej nawet ten cień sympatii jaki miałam do dobrze napisanej w Kłamczusze. "rozstanie Natalii i Filipa?" Mam wrażenie, że związek Nutrii i Filipa
wspólne zakupy... tak sobie patrzę na tą nasza sytuację i sam się zastanwiam "o co tu chodzi". Z jednej strony ze wszystkimi swoimi byłymi mam bardzo bliskie i przyjacielskie układy, niemniej w tym przypadku przejście było niemal płynne - rozstanie, 3-4 dni ciężkiego doła, a potem telefon, rozmowa
Bardzo fajnie, że stało się tak jak stało. Myślę, że nic stracionego, że to co teraz jest mioędzy wami, tego brakowało na poczatku wazego związku. Być może wasz zwiazek nie zaczał się od przyjaźni tylko od razu...i okazało się że czegos brakowało. Być może teraz kolej losu będzie dobra i wszys
Nie zostawił mnie, bo mimo 7 m-cy znajomości nie deklarował uczuć ani nie robił planów na przyszłość. Trudno zerwać, skoro teoretycznie się z kimś nie było. Ale spotykaliśmy się. Oddalił się, bo od miesięcy miałam pretensje. A to, że nic o sobie nie mówi, a to, że podrywa inne, a to, że nie zwrac
Przeczytaj uważnie .... "od miesięcy miałam do niego pretensje" !!! Ta laska nie zaczęła wymagać po 7 miesiącach tylko o wiele wiele wcześniej !!!! A po 7 miesiącach to gość po prostu miał już dość jej kilkumiesięcznych wymagań!!!
Natchniona wydarzeniami z autobiografii zastanawiam się nad swoją naiwnością. Nie mam dużego doświadczenia w byciu porzucaną, ale życie jak to życie-zdarza się. Zostałam porzucona, właściwie jedynym powodem była odległość (obcokrajowiec), wytłumaczył, że nie spodziewał się, że będzie tak ciężko b
Twierdzi, że jestem wspaniała, że myśli, że już nigdy nie spotka nikogo tak dobrego dla niego (!), że jest niedojrzały by być ze mną (21 lat), że na pewno za 2 lata, jak skonczy studia, byłabym idealna, teraz jednak mając dużo obowiązków,pracy jestem spychana w jego głowie na dalszy plan
wszystko dobrze, i za kolejne 2-3 miesiące od nowa spazmy "mieliśmy poważną rozmowę, chyba się rozstaniemy! ratunku" , ...po kilku dniach miłe bara bara i znowu wszystko dobrze, a ze kilka tygodni "on chyba chce mnie zostawić! jak ja to przeżyję!!umieram tak mnie boli! strasznie cierpię
Ja mam podobną sytuację z koleżanką, która jest dziewczyna mojego kolegi. On zrywa z nią 5razy do roku, po czym wraca bo w koncu tyle czasu razem byli, bo mu się jej zal robi, bo tak go prosi zeby jednak naprawili i sprobowli od poczatku. W tym roku w koncu za jej prosba zdecydowali sie na slub, sa
Jesteśmy 12 lat razem, 2 lata po ślubie. Stworzyliśmy związek 'tolerancyjny'idący w kierunku kompletnego oddalenia się od siebie, nie wychodzimy razem, nie mamy prawie wspólnych znajomych, rzadko siadamy wieczorem razem, żeby po prostu pogadać ( o romantycznych wieczorach słuch zaginął:)). Z
Nie niszcz pozwu. Pokaż mu.... Do tej pory bylo spoko, zona-kumpela. I on musi uwierzyć, że ten etap już minął. Tzn. jego ściemniania i Twojej "wyrozumiałości", bo oczywiście mi nie chodzi o trzymani slunego na smyczy i permanentnej kontroli. A jesli sie powtórzy to o co się umawialiście,
Oddzielmy rozstania bezsensowne (które następują tylko dlatego, że a może by tak jeszcze raz, z powodu braku innych opcji, zobaczymy jak to będzie itd.) od rozstań konstruktywnych, czyli takich, w których obie strony miały czas na przemyślenie wszystkiego i mogły zajść w nich jakieś
do elamodela: ale skąd wiedzieć jaki to powrót? doświadczony jakoś przez życie człowiek, który jest świadom swych wyborów... raczej będzie wracał z nadzieją, że to powrót, jak pisałaś- "konstruktywny"- nie dajemy sobie w życiu rady bez siebie, szukamy kogoś w zastępstwo- bezskutecznie, tęsknim
Mój syn ma roczek, zostawiam go z bardzo dobrą nianią, ale kiedy odchodzę a on widzi to rozpaczliwie płacze 3-5 min. potem jest OK. Kiedy zaś się wymykam i on nie widzi wcale nie płacze. Niby wszędzie czytam, żeby się pożegnać i mimo płaczu odejść, ale serce mi krwawi jak słyszę ten płacz. Czy jedna
Też czytałam różne mądre rady, jak to należy pożegnać się z dzieckiem, a nie wymykać chyłkiem, ale życie mnie nauczyło, że w przypadku mojego dziecka pożegnanie się nie zdaje egzaminu, bo wywołuje płacz. Wychodzę, kiedy synek jest czymś zajęty i nie zwraca na mnie uwagi, wtedy oszczędzam mu płaczu i
Nie będę się rozpisywać bo historia jakich wiele, powiem tylko, że dawno nie było mi tak ciężko. Także z tego powodu, że nie mogę zadawać pytań ani oczekiwać wyjaśnienia, bo sama nie jestem uczciwa.
> Niedawno usłyszałam, że ludzie nie chcą prawdy bo i po co ona komu Niektórzy kłamią jak z nut i czuja się z tym świetnie ,inni czy kłamią czy mówią prawdę zawsze dostają po łbie i nie widza różnicy ,dla innych potrzeba wyjawienia tajemnicy i wahanie czy tak zrobić zamęcza i udręcza.