Witam córka ma 5 lat i niechce sie ubierac sama rano zazwyczaj jest płacz przy ubieraniu że on nieche tego ubrac dodam że dziecko samo wybiera ubranka że ona nie ma tyle sił Ja poprostu niewiem juz jak ja zmotywowac do tego żeby w koncu zaczeła byc samodzielna. prosze poradzcie mi cos....
Może po prostu pomagaj jej w tym ubieraniu? -- ------------------------------------------------------------- "a przecież można pozostać człowiekiem nawet jeśli jest się nauczycielem" by Grave_digger
Córka skończyła 2 lata,nigdy nie miałam żadnego problemu z ubieraniem aż do teraz. Córka nie daje sobie zmienic bluzki czy spodenek a jak juz uda się ubrac płacze i próbuje je zdjąc. Jak mamy gdzies isc to nie da sobie ubrac spodni strasznie płacze panikuje i kopie.
corka skonczyła rok, jest żywa i wszystko ją interesuje, problem pojawia sie z przebieraniem pieluszki czy ubieraniem rannym - wyjściem na spacer itd. poprostu wygina sie, przekreca, chce akurat gdzies isc itd. zaczyna sie denerwowac i płakac a mi robi sie miekko na sercu i sama zaczynam płakac ... owszem próbuje ją czyms na ten czas zainteresowac np. daje jej cos interesujacego do raczki, pokazuje i mowie do niej o czyms np. piesek szczeka itd. ale sa przy tm jej nerwy i moje tez...jak uniknac niepotrzebnych nerwow?
Przejdzie, choć troszkę potrwa. Dziecku nie podoba się "więzienie" na przewijaku i chce się wyswobodzić. Ale swoje zrobić przecież trzeba. Ja stosowałam unieruchomienie, przykładając cżoło lub przedramię do klatki piersiowej małego i szybko robiłam, co należało (po roku to przecież ma się już wprawę, prawda ;)???? -- Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko... - Słownik języka dziecięcego
Niemal z każdą rzeczą jest duuzy problem, zapomniałam już o rajstopach, spódniczkach, sweterkach i wielu wielu innych rzeczach. Moje dziecko jest bardzo samodzielne, samo się ubiera od dawna, ale od jakiegoś miesiąca pojawił się ten problem.
jeżeli jej przeszkadza ubranie drapie, gniecie to może problem jest w nadmiernym czuciu? A lubi dotykać nowe faktury, brudzić ręce? Ja chyba sprawdziłabym to Integracja sensoryczna. Mój akurat ma niedobory czuciowe i obijał sie o wszystkie meble by zapewnić sobie bodźce, po rozpoczęciu terapii jest lepiej. -- Julia,Maksiu i Tatianka:)
Ale jakiś czas temu z moją 5letnią córką po prostu przestałam dawać sobie radę. Może ktoś z Was też miał taki problem ze swoim dzieckiem. Problem polega na tym że moja 5letnia córka nie chce się ubierać w ubrania które jej daje. Ma swoje ulubione, poplamione albo podarte, jednym słowem "niewyjściowe". Kiedy postawię na swoim i każę ubrać jej się w jakiś ładny ciuszek którego nie lubi (a nie lubi 95% ubrań) to zaczyna się istny cyrk: płacz, awantury, tupanie, wrzaski...
Radze odpuscic. Szkoda nerwow, Twoich i corki. -- Charty Ola i Wiktor
Dla niej to jest bardzo ważne, jest ona bowiem silna osóbka i często za wszelką cene próbuje forsować swoje pomysły, taki trochę mały uparciuch. Ale wracając do ubierania, z czasem zaczęło sie to wymykać spod kontroli. Nie me juz tak, że kiedy wstała rano, przychodziła do nas w piżamce i dopiero za jakiś czas szłyśmy do pokoju i ubierała się (w zimie był znów problem, żeby w ogóle zdjęła piżamę).
Ocena pogody -daj jej zmarznąć, daj jej się zgrzać Poza tym-dzieci często odczuwają pogodę inaczej niż dorośli, zwłaszcza że są w ciągłym ruchu. Tobie siedzącej na ławce może być chłodno ale dzieciom biegającym po placu zabaw -ciepło. Nie narzucaj swej subiketywnej oceny -- Zmieniamy świat niepełnosprawnych
Mam mały problem z moją trzylatką. Chodzi o poranne mycie, ubieranie, czesanie. Córka robi wszystko, żeby tego nie robić albo przeciągnąć w czasie. Ucieka, chowa się, rozbiera, ściąga już założone ubrania. Ma w tym chyba frajdę.
Mój syn nie ma czasu na takie zabawy. Wstaję pierwsza i robię się na bóstwo. Następnie szykuje synowi ciuchy i go budzę po 10 min jest wymyty, ubrany i je śniadanie (czasami nie wymyty, zapłakany i bez śniadania - ale to raz na 100 wstań), które tato mu zrobił, następnie zaraz po ma założone buty, bluzę, w łapie trzyma zabawkę i następuje wymiana ja dostaje psa po spacerze a mąż syna do samochodu ;). I tak od 2 lat.
Moje dziecko prawie 4 lata,nie pozwala mi sie ubrac tzn.zalozyc czapke,szalik,nie ma mowy o podkoszulce itd. Wiadomo taka pogoda,ze nie moge tak mu pozwolic wyjsc.Dlatego zawsze szybko pakuje go do auta i jedziemy do przedszkola,znowu pod same drzwi....Nie ma mowy o spacerach,dziecko nie chce sie ubrac,woli zrezygnowac.Jak zakladamy juz podkoszulke,czapke itd.to musimy z mezem niezle sie nagimnastykowac a dziecko i tak to wszystko zrzuca...Nie wiem co poczac,wiem,ze ma nadwrazliwosc dotykowa,wiem,ze moze przez to jest tak a nie inaczej.Ktos inny kazal mi go twardo wyprowadzac na dwor,bo jak zmarznie to da sie ubrac -przeziebil sie tylko juz probowalam... Czy ktos moze mi pomoc,bo wyglada,ze najblizszych kilka miesiecy bede musiala spedzic w domu....albo (jak czasem reszta sil zartujemy z mezem) -wyprowadzamy sie do cieplych krajow...
Macie terapie SI? Jesli nie, to poszukaj kogos, niech cie nauczy szczotkowania, bo przy nadwrazliwosci daje spore rezultaty. Zrezygnowalabym z czapki i szalika, jak ni chce. Po co robic dramaty o takie drobiazgi? Ja np nie lubie rekawic, mlody jak bym mniejszy to sciagal, albo zapominal, a ze mial duza podwrazliwosc, to juz poodmrazal rece. Kupowalam rozmiar wieksza kurtke zasuwana wysoko (ze stojka), z kapturem i za dlugimi rekawami. Na zime sproboj poszukac miekkiego podkoszulka i zakladac na lewa strone, bo szwy moga bolesnie uwierac. Jak na to zalozysz cienka bluzke, bezrekawnik czy chocby koszulke z krotkim rekawem, to widac nie bedzie, gdyby ci to mialo przeszkadzac. Sprobowalabym tez przekupstwa albo pozostawiania wyboru dziecku. Wybierz 2 zestawy ubran i niech wybierze, ktory chce ubrac i nawet jak na lewa strone, to bym z tego tragedii nie robila, bo naprawde nie warto, tyle, ze ma zalozyc pelny zestaw. Przy okazji zwracaj uwage, ktore rzeczy lubi i chetniej zaklada. Problem moze byc w materiale, modelu (moj np nie lubi slipek, nosi tylko bokserki), albo kolorze. -- autystyczne-tygryskowo.blogspot.com/
Mam ogromny problem rano z moja córką. Nie chce się ubierać, muszę ją prosić i błagać żeby się ubierała. Skutkiem jest awantura i spóźnianie się moje do pracy a jej do szkoły. Rano jest złośliwa i strasznie pyskuje, trzaska drzwiami i nie słucha co się do niej mówi.
Mam rano podobne problemy, tylko że z dwójką dzieci. Jest mi źle z tym, że każdy poranek to nerwówka. Wolałabym inną atmosferę w domu każdego dnia. Próbuję różnych rzeczy. Nawet paseczki kinder czekolady rozdaję za szybkie ubranie się. Aha, i przesunęłam sobie godziny pracy z 8 na 8.15.
Mam taki problem, może mi podsuniecie jakieś pomysły. Otóż moja 3,5 latka ma ostatnio straszne fanaberie dotyczące ubierania się, a konkretnie chce cały czas chodzić w tych samych skarpetkach, spodniach od dresu(które juz sie prawie rozpadają) i bluzie....cały czas w tym samym.
noje dzieci tez tak mialy..ja-za chiny- nie poszlabym bo inna kurtke, zreszta,nie kazdy ja tez ma ) ubralabym na sile i ciao- wyszlabym z wrzeszczaca z przedszkola...