Kogo się boi Gazeta Wyborcza albo równi i równiejs

Drzewko
Od najstarszego
Od najnowszego

elodia Re: 1 01.09.03, 01:07

1 - czyli urywek z blogu Jandy na temat artykułu dotyczącego teatru autorstwa
Szczepkowskiej

Wczoraj przeczytałam dokładnie artykuł zamieszczony w sobotniej Gazecie
Wyborczej, napisany przez moją koleżankę Joasię Szczepkowską, a dotyczący
Teatru Telewizji. Jej niepokój związany z jakością, poziomem i znaczeniem
Teatru Telewizji, jest niepokojem słusznym i dzielimy go wszyscy. Martwimy się
ograniczaniem i regułami emisyjnymi, finansami nań przeznaczanymi i zmuszaniem
nas do podporządkowywania się absurdalnym w tym wypadku kryteriom oglądalności,
ale wszystkie jej diagnozy i recepty, wnioski w tym artykule, w moim pojęciu są
z gruntu błędne. Idea, żeby z urzędu i nakazu, znów wtłoczyć teatr telewizji do
martwych studiów telewizyjnych, odebrać mu możliwość korzystania z najnowszych
technologii, jakie daje nowa lekka kamera telewizyjna w połączeniu z plenerem i
naturalnym światłem, pozbawienie się wszystkiego, co przy takiej produkcji
telewizyjnej jest atutem, jest szaleństwem i anachronizmem. Przez ostatnie lata
powstało wiele wspaniałych dzieł robionych i w dekoracjach naturalnych, i w
plenerach, i w studiach, a nowi ludzie, reżyserzy filmowi wnieśli do tego
gatunku skarby, odważniej myśląc o języku opowiadania, o kamerze, plenerze i
trikach telewizyjnych, wyprowadzając teksty literackie, klasyczne, adaptacje,
swoje opowieści, z papierowych dekoracji i sztucznego światła, dali Teatrowi
Telewizji nowe życie. Powrotu do przeszłości nie ma i tęsknota za nim jest
absurdalna. A potrzeba dwóch miesięcy prób, samoloty latające nad głowami
artystów, pretensje za eksperymenty do operatorów i niemożność skupienia się są
narzekaniami starszej pani. (Mogę tak napisać, bo jesteśmy równolatkami i mam
podobne "histerie", które trzymam w sobie i zresztą uważam je za naturalne).
Problemem jest czas, jaki mają twórcy na realizację, pieniądze przeznaczane
na Teatr Telewizji, a przede wszystkim, przy głośnych deklaracjach rozumienia
jego znaczenia, cichy, lekceważący stosunek do tej dziedziny telewizyjnej
twórczości, tylko dlatego, że ma ona oglądalność nie przynoszącą wpływów z
reklam. Od dawna błagamy, zaklinamy, tłumaczymy, że poziom, ranga, znaczenie, i
misyjność teatru telewizji de facto Teatru Narodowego powinna zwalniać go ze
wszelkich "konkurencji" i dawać mu status absolutnie wyjątkowy, rozumiejąc to
także jako zostawienie mu najlepszych godzin emisyjnych. Nie mogąc się dogadać
z telewizją, po ograniczeniach premier, które nastąpiło rok temu, z czterech
miesięcznie do dwóch, i zaostrzeniu kondycji produkcyjnej, przesunięciu godziny
emisyjnej na mniej korzystną i nakazowi realizowania ich przy pomocy droższych
i "nieruchawych" produkcji wewnętrznych a nie zewnętrznych, które dają większe
możliwości realizacyjne, my, twórcy zaczęliśmy namawiać wielkie firmy,
reklamodawców, żeby nam pomogli i zaznaczali, żeby emitować ich reklamy "koło
nas", ale i to nie pomogło, kierują się i oni tylko i wyłącznie kryterium
oglądalności a nie jakości programu, który "opakowuje" ich reklama. Chcieli
natomiast pomagać w realizacji, ale na to z kolei telewizja nie pozwala, bo
jest to w jakiś sposób ograniczone przepisami. Wracając do rzeczy... Lęk
uzasadniony i podzielany przez całe środowisko, ale recepty - sprzed co
najmniej dwudziestu lat.
I tak a propos, gdyby każda artystka z nazwiskiem chciała mieć wgląd w
montaż, to można by zwariować, nic by nie można było skleić, bo jeśli w
obsadzie byłoby kilka, każda miałaby pretensje o wygląd w innym momencie. Od
dziesięciu lat jestem też reżyserem, zrobiłam tych teatrów dziesięć, i kiedy
angażuje mnie reżyser jako aktorkę, na wszelki wypadek nie oglądam nawet
kolejnych ujęć, żeby mu nie przeszkadzać uwagami, ani swoim ewentualnym
wyglądem, a poza tym przy wymogu produkcyjnym, żeby kręcić 10 minut ekranowych
dziennie, często bardzo skomplikowanej i wykreowanej rzeczy, nie ma na to
czasu. Tak więc nie chodzi o samoloty przeszkadzające w skupieniu, dwa
podbródki i dwa miesiące prób do momentu rejestracji, a o uświadomienie władzom
telewizji raz na zawsze, że są pozycje programowe, które wymagają absolutnie
innego traktowania, opieki, czułości i szacunku, a artyści dadzą sobie z resztą
radę sami.
Dobrego dnia. Przepraszam, że się zdenerwowałam.
- elodia Re: 2 01.09.03, 01:11
  
  2- czyli Felieton Szczepkowskiej , którego próżno szukać w internetowej GW
  
  Koleżanka z pracy.
  WWW wygląda jak sznur mrówek. Od dłuższego czasu myślałam, czy wchodzić w
  to mrowisko. Wydawałoby się, prosta rzecz - internet. Niestety, wszystko muszę
  najpierw obejść, obwąchać, oswoić się, zrozumieć. Czy to jest wynalazek lepszy
  niż koło? Wreszcie zadzwoniłam gdzie trzeba, i wyszłam z domu na kilka godzin,
  żeby nie przeszkadzać w podłączaniu łącza. Pojechałam do lasu. Usiadłam obok
  ścieżki i wtedy ją zobaczyłam: refleksyjną mrówkę. Mrówkę-inteligenta. Nie szła
  w pochodzie innych WWW. Stała obok patyczka, źdźbła raczej, podchodziła do
  niego, odchodziła, oswajała się. Nagle podbiegła do niej inna mrówka, dźwignęła
  źdźbło i pognała w stronę mrowiska. Moja mrówka odeszła i stanęła przed innym
  patyczkiem. - Bierz ten patyczek! - szepnęłam - Szybko! Wiesz, ile patyczków mi
  w życiu zabrali? Gdybym napisała o tym książkę, podając fakty i nazwiska, byłby
  prawdziwy bestseller! Niedaleko mojej mrówki panował wielki ruch. Obejrzałam
  sobie dokładnie jej koleżanki z pracy. Pracowity sznur WWW chodził od ścieżki
  do mrowiska. Przyjrzałam się bliżej. Była tam jedna mrówka, która przyciągała
  uwagę. Biegała jak oparzona, szybciej niż inne. Zobaczyłam, że biegnie od
  mrówki do mrówki i zabiera im patyczki. Kiedy chwyciła jeden, zaraz widziała
  inną mrówkę z patyczkiem, rzucała tamten i zabierała nowy. Mrówki nie wracały
  do porzuconych patyków. Własny odkryty patyk to jest adrenalina, sukces,
  twórczość, a taki porzucony to już nie to samo. Mrówka z niesamowitą energią
  pozbawiła koleżanki tej radości. Ale czy można jej było coś zarzucić? Przecież
  zbudowała całe mrowisko! Ona sama! Wystarczyło spojrzeć na wielki kopiec, żeby
  zrozumieć, że krytykować to może tylko ktoś, kogo zżera zawiść! A przecież
  mrówka wybudowała tam nawet dziurki dla koleżanek! Nagle zobaczyłam, że jedna z
  mrówek dźwiga inną mrówkę. Może martwą, może chorą. Agresywna mrówka zabrała
  koleżance ranną i zaniosła do mrowiska na własnych plecach. Zrozumiałam.
  Budując mrowisko sama, z widocznym poświęceniem i oddaniem, tworzy nie tyle
  odwieczny gmach mrówek, ile swój własny pomnik. Zostawiłam żywy świat WWW i
  wróciłam do domu. Internet okazał się rozkosznie łatwy. Mimo wszystko nie
  bardzo wiedziałam, do czego może się przydać, więc postanowiłam zajrzeć na WWW
  koleżanki z pracy. I niestety, zajrzałam. Być może szybko skończyłabym
  podziwianie tej pracowitej samokreacji, gdybym nie natknęła się na swoje
  nazwisko. Moje publikacje obśmiane publicznie i bezkarnie, przeinaczone
  intencje tekstu sprowadzone do "histerii starszej pani", nawet mój biedny
  podbródek, który zawsze był moim kompleksem, wyciągnięto na światło dzienne. A
  wszystko w atmosferze miłości do ludzi, dzieci, biedaków, chrześcijan i
  wszystkich innych grzeszników. Radio Maryja niech się schowa. A więc stałe
  łącze może być czymś w rodzaju szybkiego, publicznego donosu, skarżypyctwa,
  dopieszczania i odreagowywania na każdy sygnał zagrożenia. Samobudowanie
  samopomnika ze wszystkich możliwych materiałów. Marmur, żelazo, cegła, własne
  dzieci, mąż, samopromowanie przyjaciół, samozniszczenie niewygodnych. Totalny,
  publiczny samogwałt. A więc tak tutaj jest. Fu. I po co wchodziłam w to
  mrowisko? Przecież tu można zrobić wszystko! Wymanipulować każdą wadę na
  zaletę! Doprowadzić ludzi do tego, że pocieszają za to, że ma się duże
  pieniądze! Tak im w głowie zabełtać, że piszą: "Nie martw się, że jesteś
  bogata, zasłużyłaś na to, a ja też nie mam pracy"! Czy nie istnieje już coś
  takiego jak zażenowanie? Może ja rzeczywiście jestem starszą panią, skoro nie
  wyobrażam sobie drukowania publicznie komplementów, których nam, aktorom,
  publiczność nie skąpi? Że hamowałaby mnie choćby nieskrępowana możliwość
  pisania samej do siebie? Po co mi to było? Może po prostu po to, żeby
  zrozumieć, że internet jest takim samym wynalazkiem jak koło. Można na nim
  jechać w cudowną podróż, ale można też łamać kości. Czy zrobię sobie WWW? Nie
  wiem. Muszę koło tego pochodzić, pomyśleć. Na razie poprzestanę na felietonach -
  to mój patyczek. Na razie, oczywiście.
  - elodia Re: 2 04.09.03, 04:00
    
    :(

Najnowsze z forum Bydgoszcz

Zaloguj się