moim dzieciom. Rozumiem go i tak długo wytrzymał, ale to bardzo boli jak go nie ma. Postanowiłam -że teraz albo nigdy, bo stracę także dzieci i na końcu skończe ze sobą. Czuję sie beznadziejnie ale sytuacja otworzyła mi oczy. Co ja robie? Ile jeszcze i za jaką jeszcze cenę? Jestem bardzo
nie wiem co jest przyczyną mojej bulimii, nie doświadczylam przemocy w rodzinie , rodziców mam wporządku, nie raz sie zastanawiałam co ale nie wiem, wiem ze to musi byc brak akceptacji samej siebie któryś zresztą skądś sie wziął, myśliśz ze docinki dzieci w podstawówce mogą tak działać , ja
Moja mam jest w wieku, kiedy jedynym zajęciem zdaje się być dom i wnuki. Jest już na emeryturze i ma 63 lata. Kiedy urodziłam pierwsze dziecko, zdecydowaliśmy, że sprzedajemy mieszkania i kupujemy wspólnie dom. Mieszkamy w domu z ogrodem w 6 osób (2 dzieci). Nie licząc małego zwierzyńca
Aha, jeszcze jedno, nie wiem, czy to jest ważne. Moja mama po urodzeniu drugiego dziecka (czyli mnie) przytyła i tak jej zostało. Kilka lat temu zachorowała na tarczycę i bardzo schudła. Jest szczuplejsza niż w młodości. Może podświadomie nie chce przytyć i dlatego odrzuca jedzenie? A przez
wiem ,że to ciężka sytuacja . myślę ,ze twoja mama też nie czuję się z tym dobrze ,że to córka musi się nią w pewnym stopniu opiekować . wiem , to ,bo moja mama też miała kiedyś problemy ze sobą i to ja niejako czułam sie zobligowana do wykonywania wszystkich codzxiennych czynności
bulimii i może przez to wydawało mi sie ze towarzyszy też mojej mamie. Ale nawet jeśli okazałoby się ze moja mama jest chora to bardzo ale to bardzo ciężko byłoby mi o tym z nią porozmawiać. Wiem jak wrażliwi są ludzie chorujący na b. (sama choruje i wiem jak maxymalne mam wahania nastroju, jak łatwo
Naprawdę nie wiem jak jej pomóc. Na forum tutaj wchodziłam wiele razy i czytałam wypowiedzi wszystkich chorych dziewczyn. Jeśli któraś z was ma bulimię niech odpisze !Moja przyjaciołka to wspaniała dziewczyna,ale miała trudne dzieciństwo. Najpierw jej rodzice-alkoholicy-oddali ją do domu dziecka
,alew nie umiem ! A w moim komputerze nie mam internetu i nawet teraz korzystam z biblioteki publicznej(to bardzo fajne miejsce !). Z moją przyjaciólką już wiele razy próbowałam rozmawiać na temat bulimii,ale ona uważa to za normalne i w ogóle nie dociera do niej,co się z nią dzieje. Zauważają to
powinniście się spotkać z psychologiem, który wam opracuje strategię walki z tą chorobą. Szkoda, że w Polsce nie ma ośrodków leczenia anoreksji i bulimii, te dzieci leża w szpitalach pediatrycznych.
A tak w ogole to macie kontakt OK? Rozmawiacie ze soba o "zyciu"? Chodzicie gdzies razem - do kina, na mecze, na jakies wycieczki, na zakupy? Bo to z takich gadek-szmatek przy okazji czlowiek sie najwiecej dowiaduje co w jego dziecku "siedzi". Bulimia, jesli jest, to to jest tylko jakis tam piece
ślepa.... Ale od początku. Moja mama która ma hopla na punkcie sprzątania kiedyś już dawno zwróciła mi uwagę, że w łazience coś dziwnego jest koło ubikacji, i czemu to jest nie posprzątane. Ja mówie że ja nie wymiotowałam i nie wiem co to i kogo to. Oczywiście to były jakieś resztki
Rzeczywiscie to problem, ale bulimia moze dopasc kazdego, jak widac mezczyzn rowniesz... Droga Nancy, nie mozesz tak tego zostawic, z bulimia to jest tak, ze czas gra tylko na niekorzysc. Czym dluzej bedzie to robil tym bardzij sie zacznie izolowac od ciebie i dziecka, zacznie zyc we wlasnym
jakos nigdy nie udalo mi sie zajsc w ciaze a ty bach okazalo sie ze jestem w ciazy. mysle ze to zasluga tej diety takze gdyz podbudowalam sobie organizm tymi wszystkimi bialkami ktore musialam jesc po tylu latach wyniszczania organizmu.taka jest moja historia, indywidualna. moze komus pomoze moze nie
dziecko! Tak snuję myśl za myślą, nawlekam takie paciorki na sznurek, by zbudować logiczną całość opartą na mym własnym doświadczeniu. Przemyśl moje, czyli osoby po anoreksji, bulimii i kompulsywnym obżarstwie, przemyślenia. Pozdrawiam
nigdy mu nie zapomne: ze kocha mnie taka jaka jestem, ze poradzimy sobie, tylko musze dbac o siebie, bo chce zebysmy kiedys mogli miec zdrowe dzieci i byc szczesliwa rodzina... ulzylo mi niesamowicie.. wiem,ze mam w nim oparcie oraz ze mnie kocha.. planujemy zamieszkac razem za rok :) miedzy innymi
..zabolalo.. cholera dlaczego to wszytsko musi byc takie trudne..? powiedzial tez, zebym przygotowala sie, bo teraz juz nie bedzie tak jak kiedys,ze teraz bedzie patrzyl i uwazal na to co robie.. ze teraz bedzie obserwowal moje sytuacje stresowe i niepowodzenia , by od razu zawalczyc z tym by choroba nie wrocila.. nie
Diękuję za wszystkie wpisy. Bardzo dziwi mnie, jak wiele emocji wzbudziła u "Anki" kwestia mojego mieszkania z ojcem. Różnie układają się losy, nie zawsze jest wybór. Niepisaną umową rodzinną zostałam "oddelegowana" do opieki nad ojcem, starym i schorowanym. Fakt, że i tak nie miałabym się