W mieszkaniu moich rodziców mieszkali (odpukać) na razie normalni ludzie, córka znajomej rodziców była na bakier z higieną ale jej mama przyjechała ją spakować i doczyścić mieszkanie więc moja mama nie padła na zawał (choć mówiła, że mimo sprzątania nie było brudno ale wiem, że trudno jednym
NO ja akurat wziełam nianie z polecenia. Tak mogłam panią 70+..jakoś miałam opory aby takiej zostawić roczniaka. Poza tym szukałam studentki na zaocznych...zeby mi nie zwiała do kogoś kto zatrudni na 8 godzin. I rozumiem, ze ludzie mają mniej kasy...ale uwazanie, ze mozna dziecko zostawić z byle
No właśnie ten okres raczkowania i początków chodzenia, kiedy dziecko jest już samodzielnie mobilne, a jednocześnie jeszcze niezbyt rozumie polecenia/strzeżenia, wspominam jako najgorszy. Trzeba mieć oczy dookoła głowy 24h/dobę, dopiero gdzieś tak od ukończenia 2go roku życia zaczyna być z górki
ławce . Autystyczny roczniak nie pobawi sie z 6 latka ani nawet z matka. Idzie w nieznanym kierunku i nie reaguje na polecenia słowa. Niebyło z nim żadnego kontaktu do 3 roku życia. Nie wypowiedział ani słowa i nie mozna było puścić jego ręki nawet na sekundę, bo biegł w nieznanym kierunku i nie
czy ta pani psycholog jest świeżo po studiach? była ona kiedyś w sklepie z zabawkami? gdzie wszystko gra i buczy, miga i się kręci? widziała współczesne dziecko NIE zainteresowane telefonem/tabletem/itp.? heloł.... dziecko nie sygnalizuje potrzeb? roczniak? jest różnica między: nie rozumie
> Problem w tym,ze moj mlodszy nie rozumie NIC-zadnego polecenia typu: daj, wez, > podaj, gdzie jest tata? Nie mowi zupelnie nic-nawet mama czy tata, nie ma tez z > adnych okreslen typu-kot to mial. jeszcze nie trac nadziei. Jesli bedzie to nadal mialo miejsce w wieku 4 lat to
Problem w tym,ze moj mlodszy nie rozumie NIC-zadnego polecenia typu: daj, wez, podaj, gdzie jest tata? Nie mowi zupelnie nic-nawet mama czy tata, nie ma tez zadnych okreslen typu-kot to mial. Mlodszy sie tez niespecjalnie uczy-nadal nie radzi sobie nawet z najprostszym sorterem, puzzlami czy
widzę samochód i jeśli trochę się postaracie, by to zrozumieć. Nie lubię, gdy mi się wydaje polecenia i bardzo dobrze rozumiem, co oznacza "nie". Rozumiem proste pytania w stylu "gdzie jest książeczka/skarpetka", "usiądź", "wstań", "chodź". Odczuwam zazdrość i przywiązanie, złość i wściekłość, radość
się czasem niemiłosiernie - fakt. Poza tym jednak syn: - rozumie i wykonuje polecenia - wyrzuca pieluchę, sprząta zabawki, przynosi talerzyk (no chyba, że polecenie nie po jego myśli jest to wtedy np. ucieka) - ma dobry kontakt wzrokowy (nawet z obcymi dorosłymi - potrafi zaczepiać na spacerze
, nasladuje zwierzeta, rozumie polecenia, komunikuje sie gestami adekwatnie do sytuacji.
( prawie jak w zegarku budzi się o 3 rano i ląduje u nas w łóżku). Zabieram go do nas i czekam aż przejdzie. - w dzień spi dwa razy, łącznie ok 3h. - ze zrozumieniam umie poweidzieć mama i tata ale robi to bardzo rzadko. Często mówi NIE i DAJ. Na samochód mówi brrr.... - rozumie polecenia: nie wolno