karku dwójkę dzieci. Po czym hajtnęła się z pięć lat młodszym bezdzietnym facetem - między jej drugim mężem a synem było 14 lat różnicy. Po ślubie błyskawicznie rzuciła robotę, bo chciałeś panią to rób na nią i jej stadko. Jak dzieciaki dorosły to temu też wystawiła walizki. I już potem była sama, bo
społeczeństwa przed sprawcą. I to zresztą podniósł sędzia Mitera w swoim ustnym uzasadnieniu wyroku. Jestem przekonana, że przed takim psychopatą trzeba chronić społeczeństwo do końca jego dni. On się nie zresocjalizuje, nie zmieni, to absolutnie pewne. Ta bestia przed trzydziestką wyjdzie po 15 latach i
Jak to po co - prawdy życiowe to są! Ty pełnymi garściami czerpiesz z opowieści tatusia. A moja babcia była harpią barwną i nietuzinkową, zdecydowanie wyprzedzającą swoje czasy. Była jak archetyp z manosfery - w wieku 18 lat poślubiła przystojnego badboya, który za nią latał bo go olewała. Jak go
Tylko że takie sytuacje rodzinne po prostu zasze są zaskoczeniem, znam rodzinę z 5 dzieci gdzie rodzice nagle zgineli w wypadku, rodzeństwo od 12 lat w dół, w rodzinie żałoba i panika, kto weźmie 5 dzieci, nie oddasz obcym bo też nie będą razem - podzielili się dziecmi między rodzenstwem rodziców
Nie widzę tu cyrku. Siada z kobietami, facetów raczej unika. Nie lubi rywalizacji. O życiu prywatnym nie mówi. Dużo po trzydziestce więc sporo kobiet się interesuje. Wbrew opiniom z tego forum cieżko takiego złowić. Kandydatek jest sporo.
Piszę z ciekawości, bo w pracy mamy zagadkową sytuację, która mocno nurtuje moją koleżankę (chyba zaczyna coś do tego faceta czuć).Mamy w biurze kolegę po trzydziestce. Typ bardzo spokojny, wręcz tajemniczy, ale jednocześnie mega towarzyski w stosunku do dziewczyn – w pracy wiecznie otacza go
matki. Brat konkubiny ma trzy domy. W jednym mieszka z żoną i synem mocno po trzydziestce, który nie pracuje choć jest po architekturze. Drugi służy jako siedziba jego firmy. Trzeci czteromieszkaniowy jest dla wynajmujących. I jeszcze ma bardzo dużą działkę pod zabudowę w Balicach. No ale zawsze
Miałam w rodzinie osobę podobnie Wilno czującą, całe długie życie Wilniankę, mimo że wyjechała stamtąd mając coś koło trzydziestki. Co ciekawe, jej siostra (a moja babcia), też w Wilnie urodzona i do "po wojnie" w nim mieszkająca, nie miała aż takich sentymentów.
okazuje się, że często (z pewnością nie zawsze) jest do przeskoczenia. Bo człowiek widocznie jest tak skonstruowany, że potrafi się szybko dostosować, gdy jest taka konieczność. A może po prostu ta niedojrzałość w wieku 18 czy 19 lat wynika właśnie z faktu, że nie trzeba szybko dojrzewać. Dziś gdy
wszyscy marzą o nadmuchanych ustach i kilometrowych sztucznych rzęsach. A to że trendy mijają i najpóźniej po trzydziestce ludzie przestają się określać za pomocą stroju, to przecież żadna nowość.
mamuka_z_boru napisała: > Swoją drogą, tak mnie zastanawia ta przyjaźń między Aurelią i Jackiem. Ona - wc > zesna nastolatka, on dobiegający trzydziestki. Zetknęli się ze sobą dziesięć la > t wcześniej, ale na jakiej zasadzie miało się to rozwijać? Skąd tu relacja na t > yle