Pomóżcie zrozumieć

[julkow88]

Pisałam tutaj wczoraj w innym wątku nieśmiało, spłycając swoją historię. Dzisiaj zajrzałam tutaj ponownie, bo zupełnie nie radzę sobie z tym co się teraz ze mną dzieje. Jak jeszcze byłam w ciąży wydawało mi się, że to jedyne wyjście w mojej sytuacji. Nawet nie będę opisywać powodów mojej decyzji, bo choć minęło niewiele czasu już wydają mi się głupie, bezsensowne i na pewno wiem, że nie usprawiedliwiają tego co zrobiłam. Dlaczego "po" zmieniłam całkowicie swoje myślenie, dlaczego płaczę bez przerwy, dlaczego nie mam siły na to żeby wstać z łóżka, dlaczego już tęsknię za swoim dzieckiem chociaż przecież Go nie chciałam, dlaczego jako dorosła kobieta popełniłam taki fatalny błąd? Próbuję sobie przypomnieć o czym myślałam przed zabiegiem, miałam masę wątpliwości jednak wydawało mi się, że inaczej nie mogę postąpić, mam już dziecko, drugie byłoby katastrofą finansową itp. Teraz myślę, że nie ma sytuacji bez wyjścia, że dałabym radę, że nie wolno mi było, tęsknie... Dlaczego? Jestem egoistką? Jestem nienormalna chyba, wiem, że to co teraz napiszę jest okropne ale jednocześnie maleńkie ukojenie przynosi mi myśl, żeby natychmiast jak to będzie możliwe zajść w ciążę i koniecznie mieć drugie dziecko. Jednak zdaję sobie sprawę, jak bardzo jest to niedojrzałe myślenie i w jakim świetle stawia to mnie samą. I przecież to już nie będzie to samo dzieciątko, wobec którego dopiero teraz mam tak ogromne wyrzuty sumienia. Czuję do siebie wstręt, nie ogarniam tego, żałuję bardzo, jak ja mam z tym żyć?

[batka.makatka00]

Jak masz teraz żyć? Czytając tyle smutku nie ośmielę się odpowiedzieć jak, raczej postaram się Tobą potrząsnąć i poddać pod Twoją ocenę fakt czy teraz żyjesz.

Mało piszesz o swojej sytuacji, nie wiem czy masz przy sobie mężczyznę, czy możesz się na nim wesprzeć, przyjaciółkę, matkę? Czy to Twoja tajemnica, której nie potrafisz udźwignąć?

To co zrobiłaś (nie toleruję określenia stało się bo to tak jakby się wydarzyło przypadkiem) nie jest dobre. Niestety Ty, ja, ogólnie ludzie mają tendencje do czynienia zła, nie wszyscy czują wyrzuty sumienia. Czytając Ciebie sądzę, że będziesz je odczuwała bardzo długo. Takie odczucia to nasza pokuta, nauczka żeby nas upewnić - takie rozwiązania to błąd, to boli dotkliwie i nigdy więcej!
Cierpisz i jesteś nieszczęśliwa jednak pamiętaj - to był Twój wybór, Twoja wola, nie potrafiłaś tylko określić ceny jaką Ci przyszło zapłacić. Płacisz. Tylko na litość dlaczego skazujesz na płacenie Twoich rachunków, swoje dziecko? Ono jest przy Tobie! Wymaga czułości, miłości, uwagi. Rozpamiętując jeden błąd popełniasz kolejny. Sądzisz, że Twój maluch nie cierpi razem z Tobą widząc nieszczęśliwą mamę? Dłubiesz palcem w otwartej ranie i posypujesz solą choć wiesz, że nikt nie usprawiedliwi Twoich czynów. To nie jest życie, to zaledwie użalanie się nad sobą.
Spożytkuj swoje uczucia pozytywnie kierunkując je na osoby Ci bliskie, szczególnie te w pełni od Ciebie zależne. Sama się przekonasz, że za jakiś czas zaczniesz znów siebie lubić.
Trzymaj się.

[julkow88]

Wiem... moja córka patrzy na to wszystko i nie rozumie. Wiem, że ją krzywdzę mimo, że bardzo staram się udawać normalność. To wszystko jest takie świeże, dopiero dotarło do mnie co zrobiłam. Skupiam się na swoim cierpieniu, katuję się ciągłym rozpamiętywaniem tego ponieważ cierpienie jest dla mnie rodzajem kary, nie pozwalam sobie na odwrócenie uwagi nawet na chwilę, ponieważ uważam, że nie zasłużyłam. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że powody dla których to zrobiłam wydają mi się zupełnie nie adekwatne do sytuacji, błahe, tym bardziej czuję się podle.
Mam męża, to było nasze wspólne dziecko i wspólna decyzja. On uważa, że teraz należy wrócić do życia "przed". Stara się, widzi co się ze mną dzieje, zajmuje się córką, jest przy mnie. To dużo, jednak ja wiem, że on mnie mimo najszczerszych chęci nie rozumie. Ja sama nie rozumiem, kiedyś mówiłam, że mnie to nigdy nie spotka, że jestem odpowiedzialna. Ironia losu... okazało się, że jestem skrajnie nieodpowiedzialna. Żałuję, że nie trafiłam tutaj wcześniej, ponieważ zupełnie nie zastanawiałam się jak będzie "po". Wydawało mi się, że dam radę, a tutaj dowiedziałabym się, że jest to ból nieopisany. Wiem, że się użalam nad sobą. Wiem, że muszę się pozbierać dla córki, żeby wyrządzona krzywda nie dotknęła jeszcze jej. Ale to tak boli, tak mocno tkwi we mnie. Nie potrafię zrozumieć własnej głupoty.

[batka.makatka00]

napisałaś: To dużo, jednak ja wiem, że on mnie mimo najszczerszych chęci nie rozumie. Ja sama nie rozumiem, kiedyś mówiłam, że mnie to nigdy nie spotka, że jestem odpowiedzialna. Ironia losu... okazało się, że jestem skrajnie nieodpowiedzialna.

Skąd wiesz, że mężowi mniej doskwiera ten stan? Bo Twoje cierpienie musi być większe. Otóż wcale nie musi!
Skrajnie nieodpowiedzialna możesz być teraz jeśli nie zrozumiesz jakie skutki dla związku i dziecka może mieć Twoje zachowanie. Nie sądzisz, że to zbyt egoistyczne? Piszesz: "skupiam się na swoim cierpieniu" i traktujesz to jak karę, tylko czy na pewno jest to kara dla Ciebie? Co z dwójką najbliższych? Dla nich to niby nagroda ma być? Mają się cieszyć, że żona/matka zasłużyła więc teraz ponosi karę?
Widzisz sama (bo piszesz) jakim wsparciem obdarza Cię mąż, a córka czy nie zagląda Ci w oczy szukając powodu Twojego zachowania? Przecież ona prawdopodobnie sądzi, że to przez nią mama jest smutna i Twoje udawanie szybko rozszyfruje.

Nie możesz sobie pozwolić na luksus rozpamiętywania i roztkliwiania nad sobą. To nie dzień świstaka nie cofniesz.
Nie masz lekko ale czuję, że jesteś mądrą dziewczyną. Teraz musisz w nowej sytuacji nauczyć się być mądrą żoną i matką. Masz dużo do stracenia!

[julkow88]

Dziękuję za trafną ocenę mojej sytuacji. Ja to o czym Pani pisze wiem. Przyznam, że wypowiedzenie się na tym forum jest dla mnie bardzo ważne. Mój mąż jest ok, nie chcę opisywać jednak jego podejścia do całej sytuacji, ponieważ wiem, że inaczej sobie z nią radzi, rozmawialiśmy o tym. Ja potrzebuję kontaktu z kimś, kto rozumie co ja czuję, niezależnie od tego jak bardzo i egoistycznie jestem skupiona na sobie. Ale faktycznie nie zwróciłam uwagi na to, że moja córeczka może myśleć, że to przez nią jestem taka. Wezmę się w garść, jakoś...

[batka.makatka00]

O! Zaczynasz iść w dobrą stronę!

Wiem jak ważne jest mówienie głośno o swoich myślach zwłaszcza trudnych. Śmiało. Lepiej żeby Ci się ulało na forum, nawet jak ktoś Ci dopiecze, niż masz się wyżywać w domu.

No to idź i uściskaj córeczkę tak prawdziwie!

[julkow88]

Tak zrobiłam, dziękuję.
Jeśli ktoś rozumie dlaczego gdy byłam w ciąży nie chciałam kolejnego dziecka, tydzień rozważałam swoją sytuację, panikowałam, płakałam i w końcu zdecydowałam się na zabieg, myśląc, że tak jest lepiej, a teraz płaczę jeszcze mocniej, żałuję, cierpię, cofnęłabym czas gdyby tylko się dało... to niech mi to wytłumaczy. Nikt mnie nie zmuszał, zrobiłam to mimo wątpliwości, a teraz jakbym była inną osobą. Dlaczego?

[mama.rozy]

mamy tu taki sprawdzoną przez inne dziewczyny sposób na przeżycie żałoby-bo to,co Ty teraz przeżywasz,to żałoba po dziecku,która jest normalna,w końcu straciłaś dziecko,swoje dziecko...
ból będzie wzmocniony tym,że zawsze będziesz miec w świadomości to,że można było inaczej...
znajdź na cmentarzu zaniedbany grób,którym sie nikt nie interesuje,najlepiej dziecięcy
zapal na nim znicz,pomódl sie chwilę soimi słowami,jak dasz radę...
i spróbuj sobie przebaczyc,chociaż to pewnie będzie wymagało czasu
spróbuj tez poczytac sobie tę stronę
www.dlaczego.org.pl/

[julkow88]

Tak, może za jakiś czas tak zrobię... teraz spróbuję wrócić do mojej rodziny. Opisanie swoich myśli troszeczkę mnie odblokowało, bo przecież przez kilka dni dusiłam się w środku, nie zwracałam uwagi na męża i córkę. Jeszcze raz dziękuję za uświadomienie mi tutaj tego. Muszę jednak z kimś o tym rozmawiać więc może się odważę i poszukam psychologa? Fatalnie pokierowałam swoim życiem...

[4urszula444]

Bardzo Ci współczuję i rozumiem też to przeżywam ale jest nadzieja, wejdź (tzn. zgłoś się ) na forum Blizna2,
bardzo pomaga w zrozumieniu, przebaczeniu, uzdrowieniu....

link:
forum.gazeta.pl/forum/f,26148,Blizna_2_zalujac_aborcji.html?t=1371496865976
do zobaczenia na Bliźnie
Ula

[julkow88]

Dziękuję, tak zrobię.

[twoj_aniol_stroz]

Masz dostęp do Blizny