artykuły p.Pietkiewicz

[pawlakjo]

Moi drodzy wiem,ze już ten temat był poruszany
tj."slynnych"artykułów p.Pietkiewicz w POLITYCE,ale chciałabym
zebyscie się wypowiedzieli m.in. rodzice już adopcyjni i potencjalni
rodzice- czy delikatnie mówiąc nie rozsierdził was ten artykuł i
sama jego autorka? Wiem,ze ktokolwiek to czytal a pragnął adoptowac
mógł się naprawde tej adopcji wystraszyc.Ja przez 2 dni po jego
przeczytaniu po prostu straciłam ochotę do życia,bo naprawde z meżem
pragniemy adopcji i zastanawiam się czy ta kobieta wogole wie co
robi m.in. obrażając porządne rodziny adopcyjne z których wyrastają
porządni i b.wartościowi ludzie?Co mogą czuć sami adoptusie czytając
takie pomyje?
www.misjanadziei.org.pl/artykuly/twarz.html

[kawka74]

Spokojnie.
Pani Pietkiewicz pisze te artykuły, jak sądzę, terapeutycznie, ponieważ z tego,
co wiem, wynika, że sama miała do czynienia z adopcją i chyba nie wyszło. W tej
sytuacji na adopcję jako taką nie potrafi patrzeć obiektywnie. Zwróć uwagę na
tezę postawioną w tych artykułach - że w zasadzie geny determinują wszystko i
dziecko adopcyjne, wywodzące się z rodziny patologicznej, ma niewielkie szanse
wyjścia na prostą. Rodzice przedstawieni w artykułach przedstawieni są jako ci,
którzy zrobili WSZYSTKO, a niewdzięczne bachory, co prawda zdeterminowane
genetycznie, więc nie do końca winne, tak im się odpłacają. Drugi artykuł, chyba
późniejszy, jest mniej radykalny, ale też w gruncie rzeczy sprowadza się do
tego, że w starciu z genami dziecka nie mamy prawie żadnych szans.
Zresztą na forum bociana wielokrotnie było to analizowane, przypuszczam, że
jeśli sobie te analizy poczytasz, zaczniesz patrzeć na artykuły pani P. trochę
inaczej, z większym dystansem.
www.nasz-bocian.pl/modules.php?name=Forums&file=viewtopic&p=6959#6959
na przykład tu
Nie chodzi o to, że nie ma nieudanych adopcji. Chodzi o to, żeby zastanawiając
się nad przyczyną wyjść poza te wszystkiemu winne geny.

[verdana]

Nie jestem rodzicem adopcyjnym, a dostaję piany na pysku. Już kiedys
byl cykl takich artykułów, z ktorych wynikało, ze dzieci z DD,
wiecej - wszystkie dzieci do adopcji to dzieci drugiego gatunku, z
ktorych i tak nic nie wyrośnie. Tymczasem, choćby w tym ostatnim
artykule winę za nieudane rodziny zastępcze nalezy złozyć na karb
błedu popełnionego przez urzednikow.
Pani Pietkiewicz adoptowała syna, adopcja się jakos dramatycznie nie
udała - i zamiast poszukać winy w sobie lub uznać, ze miała pecha
autorka poszła niezwykle prostą drogą. Uznała, że nie udało jej sie
wychowac dziecka, bo dziecko bylo z definicji złe i wobec tego ona
jest stuprocentowo niewinna. Obrzydliwe dosyć, niezaleznie od
okolicznosci towarzyszacych.
Mój wuj jest adoptowany, moi znajomi mają adoptowane dzieci.
rzeczywiscie, w jednym wypadku (nie mojego wuja, ktory jest super!)
adopcje mozna uznać za nieudana. Adoptująca kobieta kompletnie nie
nadawała się na matke, jestem pewna, ze zmarnowalaby także swoje
biologiczne dzieci.

[zofijkamyjka]

Może dobrze że Pani pietkiewicz wzieła sie za te mroczna stronę
adopcji bo taka niestety, istnieje. Ostatnio miałam okazje spotkac
się z trzema przypadkami tzw. nieudanych adopcji, to bardzo smutne.
Warto brac takze to pod uwagę zastanawiajac sie nad adopcją i
ewentualnie przygotowac sie że może byc ciężko.
Ludzie nie zniechęcą sie do adopcji po tych artykułach, jestem
pewna. A może podejdą do niej bardziej poważnie, z refleksją.
Ja tam w siłe genów wierzę, pewnych rzeczy sie nie przeskoczy,
trzeba przyjąć to z pokorą.

[pawlakjo]

Ale w końcu nie wszystkie dzieci do adopcji mają zle geny prawda? są
rózne, rozniste powody czemu ktos oddaje dziecko,są regiony gdzie
króluje bieda,wielodzietne rodziny,które nie wyrabiają po prostu i
rozsądnie mysląc chcą dziecku zapewnić lepszy start i lepsze
życie.Albo nieletnie zaliczające po prostu w szkole sredniej
wpadki,a rodzice kazący oddac,bo to przyszlosci zaszkodzi i
wszystkiemu,a nie tylko pijacy,bandyci,k... i co ino.Zreszta z tego
co zauwazam to coraz więcej patologii niestety wywodzi się z
tych "dobrych domów",gdzie pieniądze,wyksztalcenie i dzieci
samowychowujące się.O tym,ze takie przypadki jak w artykule mozna
spotkac czesciej w biologicznych rodzinach to się nie wspomina.Poza
tym,,,pani Pietkiewicz powinna/i to nie jest tylko moje
zdanie/poddac się koniecznie terapii psychologicznej,gdyz nie udalo
jej się rodzicielstwo/i nie dziwne przy takiej zgorzkniałej babie/a
takze 2 lub nawet 3 malzenstwa,,,i pytanie? czy w takiej rodzinie
gdzie co jakis czas zmieniają się tatusiowie i odchodzą -czy to jest
dom,w którym można zapewnić dziecku ciepło rodzinne? Acha i żaden
człowiek nie rodzi się zły,pamiętajmy o tym.

[pawlakjo]

I jeszcze jedno-artykuł ten przeczytala znajoma mojej mamy,która
jest psychologiem-psychoterapeutą i naprawdę adopcja nie jest jej
obca -i po prostu b.nieciekawie skomentowała ten artykuł i przede
wszytkim jej autorkę,po prostu żałosny i niekompetentny
artykuł,który już od pierwszego zdania zniechęca do jego
przeczytania,a przede wszystkim nie wierzy w to,ze ci ludzie tam
przestawieni mieli jakiekolwiek przygotowanie adopcyjne,tak jak się
robi to teraz i że są niewinni.Pani P.w kolejnym artykule za dwa
lata to nawet usprawiedliwia osoby,które oddały dziecko z powrotem
do adopcji,gdyż nie pojawiły się uczcia macierzyńskie...Czy takich
ludzi nie nalezy nazwac dysfunkcyjnymi????

[zofijkamyjka]

No cóz kiedys ludzie nie byli tak przygotowywani do adopcji jak
teraz. Zreszta nie łudźmy się, to przygotowanie jest takie sobie
nawet teraz. Za mało mówi sie ludziom własnie o trudnościach tego
rodzicielstwa.
Ja wcale nie twierdze że te geny musza być złe, one przewaznie sa
poprostu zupełnie rózne od genów rodziców adopcyjnych. To sytuacja
dośc nienaturalna. Natura tak "wymyśliła" funkcjonowanie rodziny,
aby dziecię było podobne albo do taty albo do mamy, ewentualnie do
cioci, babci itd. Nawet w tych uciąliwych cechach małego człowieka
idzie sie doszukać podobieństwa do kogos z rodziny i to w jakiś
sposób pozwala wytłumaczyc te gorsze cechy.
W przypadku adopcji np do pary spokojnych domatorów może trafic
egzemplarz szukający wciąz mocnych bodźców, uwielbiajacy jak wiele
sie dzieje, pasjami kochający towarzystwo. Tu nastepuje starcie.
Gdyby dziecko było ze swymi biologicznymi rodzicami to
prawdopodobnie oni prowadziliby tryb życia odpowiadajacy dziecku.
W przypadku adopcji także nie bez znaczenie jest postawa rodziców
adopcyjnych, czesto są mniej pewni swej roli niz biologiczni,
oceniami przez innych bardziej krytycznie niz biologiczni, bardziej
nadopiekuńczy niż biologiczni. itd, itp
Pamietajmy tez o silnej potrzebie dorastajacego adoptowanego dziecka
do poszukiwania swych korzeni, odnajdywania siebie, swej tożsamości,
stawania w silnej opozycji do rodziców adopcyjnych, bunty silniejsze
niz w przypadku dzieci biologicznych.
Ja myslę że to bardzo skomplikowana sytuacja dla wszystkich, a
rodzice adopcyjnie powinni być z jednej strony bardzo tolerancyjni z
drugiej bardzo wymagajacy i konsekwentni. Sa w dużo trudniejszej
sytuacji niz biologiczni. Sama miłość nie wystarczy niestety. A po
euforii zwiazanej z małym adoptowanym bobaskiem przychodza trudy
dojrzewajacego dziecka zmagajacego sie z nienaturalną dla siebie
sytuacją, w jaką wepchnęło go życie.

[hanna26]

Nie chcę dyskutować o artykule pani Pietkiewicz, ani w ogóle o pani Pietkiewicz. Nie znam kobiety, nic o niej nie wiem.
Natomiast prawdą jest, że adopcja jest po prostu rodzicielstwem trudniejszym. I trzeba się z tym liczyć.
Prawdą jest też, że dziedziczymy po rodzicach pewne cechy - zarówno fizyczne, jak i psychiczne. Dziecko rodzi się z podobnymi do rodziców rysami twarzy, ale także i temperamentem, uzdolnieniami, skłonnościami. Z tym chyba żaden normalny człowiek nie będzie dyskutował, bo to jest prawda. Zaden z nas nie rodzi się jako czysta kartka i naprawdę nie wiem, w jakim celu niektóre osoby starają się taką tezę sobie i innym wmówić.

To wcale nie znaczy to, że człowiek adoptowany nie może wyrosnąć na porządnego człowieka. Przeważnie właśnie, dzięki mądremu, świadomemu rodzicielstwu wyrastają na porządnych, dobrych ludzi. Jednak takie rodzicielstwo jest trochę bardziej wymagające i kwestionowanie tego nie ma sensu.

[kawka74]

> Nie chcę dyskutować o artykule pani Pietkiewicz, ani w ogóle o pani Pietkiewicz

I to jest błąd, bo o tym właśnie jest dyskusja, nie o genach jako takich.
Gdybyś jednak przeczytała dyskutowany artykuł, wiedziałabyś, że chodzi o to, że
wedle pani P. jedyną, zasadniczą winę za nieudaną adopcję ponoszą geny
adoptowanych dzieci, które to dzieci i ich geny zamieniają życie swoich rodziców
w piekło. Że starania rodziców zwykle nie mają sensu, bo i tak z dzieciaka
wyrośnie, jak to pani P. była uprzejma określić, ku..wa i złodziej. A to - chyba
się zgodzisz - nie jest prawdą.

[hanna26]

kawka74 napisała:

> I to jest błąd, bo o tym właśnie jest dyskusja, nie o genach jako takich.
> Gdybyś jednak przeczytała dyskutowany artykuł,

Dyskusja zeszła z artykułu pani Pietkiewicz, na temat plotek dotyczących prywatnego życia pani Pietkiewicz. A mnie raczej nie interesują tego typu "informacje". Artykułów p. Pietkiewicz nie czytałam, natomiast nie zamykam oczu na to, że ciemniejsza strona adopcji istnieje. I dobrze byłoby zdawać sobie z tego sprawę.

[kawka74]

A mnie raczej nie interesują tego typu "informacje
> ". Artykułów p. Pietkiewicz nie czytałam,

Myślę, że akurat w przypadku tego artykułu prywatne życie pani P ma bardzo
istotne znaczenie.

nie zamykam oczu na to, że
> ciemniejsza strona adopcji istnieje. I dobrze byłoby zdawać sobie z tego sprawę

Fantastycznie. Kto sobie nie zdaje z tego sprawy, ręka do góry.

Przeginanie w którąkolwiek stronę jest nonsensem, tak wiara we wszechwładzę
rodziców, którzy mogą przerobić dziecko wedle własnych wyobrażeń i życzeń, jak i
przekonanie, że geny determinują rozwój dziecka na tyle, że rodzice nie mogą
NIC. Zwróć jednak uwagę, że to dotyczy także rodziców biologicznych, a
przekonanie, że oto stworzyliśmy sobie dziecko na swój obraz i podobieństwo,
bywa złudne.

[zofijkamyjka]

kawka74 napisała:

> Myślę, że akurat w przypadku tego artykułu prywatne życie pani P
ma bardzo
> istotne znaczenie.

Owszem może mieć znaczenie niestety, jest ona własnie przykładem
matki, której sie nie udała adopcja. Współczuję jej, szczerze,
podobnie jak jej synowi. Oto przykład, gdy spotkało sie dwoje
ludzi /ona i jej dziecko/ których drogi życiowe niezbyt dobrze do
siebie pasowały, po drodze zaliczyła jakies niepowodzenia
małżeńskie /może tez przez problemy z adopcją, nie wiem/

> Fantastycznie. Kto sobie nie zdaje z tego sprawy, ręka do góry.

Oj wielu ludzi nie dopuszcza takiej mozliwosci do siebie i stąd może
oburzenie opisanymi przypadkami nieudanych adopcji zamiast
pochylenia z pokorą nad ludzkimi nieszczęściami.

[kawka74]

Ależ tu nie chodzi o oburzenie i udawanie, że nie ma nieudanych adopcji. I nawet
nie o pochylanie się nad nieszczęściem. Chodzi o szukanie przyczyny tego,
dlaczego adopcja się nie udała. Poglądy pani Pietkiewicz są szkodliwe o tyle, że
tworzą wizję adopcji jako syzyfowej pracy ze względu na prawie całkowitą
niemożność wychowania dziecka, którego nie da się zmienić.

[zofijkamyjka]

kawka74 napisała:

> Chodzi o szukanie przyczyny tego,
> dlaczego adopcja się nie udała.

No i dlaczego Twoim zdaniem adopcja może sie nie udać?

[kawka74]

na przykład dlatego, że rodzice wymagają za mało albo za dużo, że są niewydolni
wychowawczo
albo dlatego, że nie potrafią, mimo wszystko, zaakceptować dziecka, mają
poczucie obcości (a dziecko doskonale to wyczuwa) - i jakość genów nie ma tu
kompletnie nic do rzeczy. Czyli de facto byli do adopcji nieprzygotowani.
Pani P. dość wyraźnie składa ciężar winy za nieudaną adopcję na barki dziecka,
marginalnie wspominając o tym, że rodzice też mogą nawalić.

[zofijkamyjka]

kawka74 napisała:

> na przykład dlatego, że rodzice wymagają za mało albo za dużo, że
są niewydolni
> wychowawczo
Albo sa zbyt pobłazliwi, zbyt surowi, zbyt wymagajacy, zbyt
tolerancyjni itd. To są typowe błedy wychowawcze, które popełnia
wielu rodziców /tez biologicznych/i mało które rodziny z ich powodu
staja na takich rozstajach jak rodziny adopcyjne. Dlaczego?

> albo dlatego, że nie potrafią, mimo wszystko, zaakceptować
dziecka, mają
> poczucie obcości (a dziecko doskonale to wyczuwa) - i jakość genów
nie ma tu
> kompletnie nic do rzeczy.

To dlaczego bywa, że nie potrafia ich zaakceptować bezwarunkowo?
Rozumiem że z możliwoscią istnienienia obcości /nie pojawiajacym sie
w przypadku biologicznych dzieci/ sie zgadzamy.
Ostatnio czytałam tez o zespole zaburzenie więzi, pojawiajacym dość
często się w przypadku dzieci adoptowanych.

[kawka74]

> staja na takich rozstajach jak rodziny adopcyjne. Dlaczego?
>
Dlatego:
dlatego, że nie potrafią, mimo wszystko, zaakceptować
> dziecka, mają
> > poczucie obcości (a dziecko doskonale to wyczuwa)

[pawlakjo]

>nie czytałam, natomiast nie zamykam oczu na to, że
> ciemniejsza strona adopcji istnieje. I dobrze byłoby zdawać sobie
z tego sprawę

Tak samo jak zdawać sobie trzeba sprawę z ciemnej strony
rodzicielstwa równiez biologicznego.
Mój mąz a mój szwagier to niebo a piekło.I jakbym miala
analizować "rodzinkę" męża m.in.teściową i szwagra to czytając
artykuł p.Pietkiewicz powinnam od razu rozwieść się ze swoim
mężem,gdyż stanie się pozniej takim samym wariatem i zlosliwcem jak
moja teściowa itd.Wedle jednej podobnie mądrej do pani P. psycholog
stwierdziła,ze mój mąz na pewno musi być agresywny,bo syn takiej
matki podobno MUSI być agresywny i innej mozliwosci nie ma,,,a co
jest oczywiscie wierutną bzdurą.Mój mąz jest ciepłym i dobrym
człowiekiem w niczym nie przypominającym swoją zlośliwą matkę.Mąz
zawsze kierowal sie swoim rozumem w życiu i dlatego doszedl do tego
czego doszedl, tylko teraz pytanie: po głupiej matce to ma?

[zofijkamyjka]

pawlakjo napisała:

>
> Tak samo jak zdawać sobie trzeba sprawę z ciemnej strony
> rodzicielstwa równiez biologicznego.


I tu właśnie jeden z podstawowych błedów rodziców adopcyjnych. To
jednak inne rodzicielstwo, ludzie powinni byc do niego bardzo dobrze
przygotowani, lepiej niż biologiczni. A ciemna strona rodzicielstwa
adopcyjnego jest jednak dużo ciemniejsza niz rodzicielstwa
biologicznego bo dodatkowo dochodzi dużo obciążeń z czego wiele jest
w samych rodzicach.

[zofijkamyjka]

pawlakjo napisała:

> Mój mąz a mój szwagier to niebo a piekło.I jakbym miala
> analizować "rodzinkę" męża m.in.teściową i szwagra to czytając
> artykuł p.Pietkiewicz powinnam od razu rozwieść się ze swoim
> mężem,gdyż stanie się pozniej takim samym wariatem i zlosliwcem
jak
> moja teściowa itd.

Pewnie jest podobny bardziej do ojca /lub babci / Nie w tym
rzecz, ważne że jego charakter i psychika Tobie przypasowała a
Twoja - jemu.

do hanny26

[pawlakjo]

Ciekawa jestem skąd z ciebie kolezanko taki ekspert od adopcji skoro
z tego co przypadkowo trafilam to nie masz z tym nic wspólnego?Masz
dwoje dzieci bez problemu i jeszcze trzecie w drodze.Więc ciesz się
swoim szczęściem i nie próbuj pouczać i dołować innych i nie znając
zupełnie artykułu jaki komentujemy.Zresztą te twoje posty to są
typowe teraz dla znanego przysłowia,że SYTY GŁODNEGO NIGDY NIE
ZROZUMIE.Poza tym dla mnie adopcja to nie jest tak jak pewnie dla
wielu "ostatnią deską ratunku",bo zawsze z meżem najpierw chcieliśmy
miec swoje biologiczne a potem krótko zaraz adoptowane.

[hanna26]

Pawlakjo
Widzę, że z braku rzeczowych argumentów zaczęłaś zastanawiać się nad prywatnym życiem współdyskutantek. Cóż, jeżeli Cię to rzeczywiście interesuję, to pragnę Cię poinformować, że dla mnie dwa lata leczenia niepłodności, a do tego dwie ciąże obumarłe są jednak pewnym problemem.
Z adopcją też oczywiście się zetknęłam - jak chyba większość ludzi, która leczyła się na niepłodność. Dla mnie adopcja to po prostu inna droga do rodzicielstwa - trudniejsza, bardziej wymagająca, nie dla wszystkich - ale też droga. Z tego okresu pozostało mi grono przyjaciół, którzy adoptowali swoje dzieci. Mam też brata ciotecznego, który w dzieciństwie został adoptowany, i mogę powiedzieć parę słów także od tej drugiej strony - już dorosłego, adoptowanego człowieka. Pisałam o tym kilkakrotnie na Bocianie, więc nie będę się już powtarzać.

Nie mam zamiaru adoptować dzieci, mogąc, dzięki wspaniałej lekarce samemu zajść w ciążę. Natomiast mam zamiar na ten temat dyskutować, bo mnie to po prostu interesuje. Tyle że mnie akurat interesuje rzeczowa dyskusja na ten temat. Natomiast argumenty typu: "A co Ty tam możesz wiedzieć, nie odzywaj się"itd. nie stanowią podstawy do rzeczowej dyskusji. Sa to raczej argumenty człowieka, który nie ma juz nic więcej do powiedzenia.

Ps. Ja nie dyskutuję o artykule, bo go nie czytałam - zaznaczyłam to na wstępie. Dyskutuję o adopcji. A jeżeli moja wypowiedź o tym, że adopcja jest bardziej wymagającym rodzicielstwem zdołowała Cię - to może zostałaś niedostatecznie przygotowana do tej roli.

[pawlakjo]

Dwa lata leczenia to kompletnie NIC w stosunku do 5-6lat
bezskutecznego leczenia jakie m.in. np występuje u pary moich
przyjaciół/oczywiscie po drodze in-vitro nieudane itd/.Zresztą wg
wielu lekarzy jest to optymalny czas starań u wielu zdrowych par.
A wracając do adopcji masz swoje zdanie oparte na jakims jednym
przykładzie w rodzinie,które wypowiadasz tu na forum- masz do tego
prawo,ale nikt nie musi się z tobą wogóle zgadzać,tym bardziej ci
klaskać.
I naprawdę ciesz się swoim cudownym uzdrowieniem i ze nie będziesz
musiala przechodzić tak jak twoi przyjaciele
tej "trudnej,cięzkiej,ciernistej,wyboistej drogi" jaką wg ciebie
jest adopcja.I życzę ci z całym szacunkiem tego czego faktycznie
oczekujesz od zycia -zero problemów z którymkolwiek ze swoich dzieci
w wieku dojrzewania i oby sprostały twoim wszystkim oczekiwaniom.

[hanna26]

Widze że nadal, z braku rzeczowych argumentów, zamiast dyskutować na temat adopcji, wolisz zastanawiać się nad prywatnym życiem współdyskutantów, nad tym, co przeżyli, a czego nie, czego oni Twoim zdaniem oczekują od życia itd. Dla mnie nie jest to temat do dyskusji, a skoro na temat adopcji nie masz już nic więcej do powiedzenia, to taka rozmowa nie ma sensu.
Ponieważ widzę, że masz kłopoty ze zrozumieniem tego co czytasz, powtórzę tylko raz jeszcze to, co już napisałam dwa razy: adopcja moim zdaniem jest trudniejszym i wymagającym większej mądrości rodzicielstwem. Jeżeli Ty tego nie dostrzegasz - to już wyłącznie Twój problem.

[zofijkamyjka]

pawlakjo napisała:

> Ciekawa jestem skąd z ciebie kolezanko taki ekspert od adopcji
skoro
> z tego co przypadkowo trafilam to nie masz z tym nic wspólnego?

A czy to forum dla ekspertów? Kazdy może sie chyba wypowiedzieć.

do zofijkamyjka

[pawlakjo]

Z tego co wiem to masz adoptowaną córeczkę.I czy takie obawy o
jakich napisalas towarzyszą ci dzień w dzień? Czy załujesz w pewien
sposób adopcji albo drażnią cię róznice braku podobieństwa córeczki
do siebie?? Czy caly czas zastanawiasz sie jakie ona ma geny itd?

[zofijkamyjka]

pawlakjo napisała:

> Z tego co wiem to masz adoptowaną córeczkę.I czy takie obawy o
> jakich napisalas towarzyszą ci dzień w dzień?

Owszem obawy towarzyszą mi chociaz nie dzień w dzień
Czy załujesz w pewien
> sposób adopcji albo drażnią cię róznice braku podobieństwa
córeczki
> do siebie??
Adopcji nigdy nie żałowałam ani ja ani mój mąż. Bardzo kocham córkę
chociaż charakter ma zupełnie inny niż ja i mój mąż i owszem to
czasem drażni.

>Czy caly czas zastanawiasz sie jakie ona ma geny itd?
Tak, bardzo często - jak narazie jest to dla mnie fascynujace
wyzwanie ale ona ma dopiero 5 lat - później może wyjśc szydło z
worka Staram sie juz do tego przygotować.
Nie zamykam się na czarne strony wychowywania dziecka adoptowanego
dla naszego wspólnego dobra

[kawka74]

> W przypadku adopcji np do pary spokojnych domatorów może trafic
> egzemplarz szukający wciąz mocnych bodźców, uwielbiajacy jak wiele
> sie dzieje, pasjami kochający towarzystwo. Tu nastepuje starcie.
> Gdyby dziecko było ze swymi biologicznymi rodzicami to
> prawdopodobnie oni prowadziliby tryb życia odpowiadajacy dziecku.

Tego typu problemy to przecież nie tylko domena rodzin adopcyjnych.
Zresztą doszukiwanie się podobieństw, często tam, gdzie ich nie ma, jest
pułapką, w którą wpadają rodzice, szufladkując swoje dziecko i postrzegając je
raczej jako komplet puzzli z cech wujka, mamy, taty, babci, cioci i dziadziusia,
niż jako odrębne istnienie, którego trzeba się nauczyć i przy którym nie można
zakładać, że się je zna, bo ma nos taki, jak ciocia Niusia. Bezpieczeństwo,
które daje rzekome lub prawdziwe podobieństwo do poszczególnych członków
rodziny, bywa złudne.
Pozwolę sobie zacytować jeszcze fragment przedmowy psychologa do książki
"Bociany przylatują zimą":
"Matka, która dopiero urodziła dziecko, nie wie jeszcze, że jest ono zagadką.
Może błędnie sądzić, że ta 'krew z krwi, kość z kości' będzie podobna do niej i
do męża. Będzie miała podobne pragnienia, marzenia, cechy. Tak nie musi być.
Matka, która adoptowała dziecko, jest mądrzejsza, bo wie, że będzie musiała
dokładnie je poznać".

> Pamietajmy tez o silnej potrzebie dorastajacego adoptowanego dziecka
> do poszukiwania swych korzeni, odnajdywania siebie, swej tożsamości,

Oczywiście. I nie widzę powodu, żeby dziecku tego zabraniać. Sama potrzeba nie
jest moim zdaniem gwarantem komplikacji, do nich potrzeba jeszcze paru innych
czynników.

> stawania w silnej opozycji do rodziców adopcyjnych, bunty silniejsze
> niz w przypadku dzieci biologicznych.

Niekoniecznie. Mam sporo do czynienia z dziećmi w różnym wieku od kilku lat i
widzę, że biologiczne potomstwo potrafi wycinać takie numery, że oko w słup staje.

Jeszcze raz podkreślę - nie neguję ani istnienia trudów adopcji, ani faktu, że
zdarzają się adopcje nieudane. Sądzę jednak, że szukanie przyczyn komplikacji
należy przeprowadzić dogłębnie, uczciwie, trzeba zrobić rachunek sumienia jak
należy, i rozpatrywać każdy przypadek indywidualnie. Bez generalizacji i
osobistych uprzedzeń, jak to była uprzejma uczynić pani Pietkiewicz.

[verdana]

Dla mnie problem jest w tym, ze część (część!!!!) rodziców
adopcyjnych jest sklonna poszukiwać genezy wad dziecka w genach, a
nie w metodach wychowawczych. I czesto to, na co przymyka się oko w
przypadku "rodzonych" (lenistwo, upór, klamstwa) - "bo dzieci takie
są", albo stara się naprawić, w przypadku adopcji zwala się na
pochodzenie. "Bo jak mam wychować, skoro mi sie zły egzemplarz
trafił."
Ja, dobra uczennica w podstawowce, miam troje dzieci, z ktorych -
zaręczam - zadne nie przychodziło w latach podstawowkowych ze
świadectwem z paskiem. Nie, to nie. A gdyby to były adoptowane?
Przecież wtedy to by na 100% nie była wina moich metod
wychowawczych, ani domu, ani szkoły, ze się źle uczą. Po prostu nie
sa za inteligentne, bo przeciez to z patologicznych rodzin.
No i dysortografi na pewno nie odziedziczyłyby po ojcu redaktorze,
babci-pisarce, matce-docencie i dziadku -profesorze. Bo to przecież
niemożliwe...

[zofijkamyjka]

verdana napisała:

> Dla mnie problem jest w tym, ze część (część!!!!) rodziców
> adopcyjnych jest sklonna poszukiwać genezy wad dziecka w genach, a
> nie w metodach wychowawczych. I czesto to, na co przymyka się oko
w
> przypadku "rodzonych" (lenistwo, upór, klamstwa) - "bo dzieci
takie
> są", albo stara się naprawić, w przypadku adopcji zwala się na
> pochodzenie. "Bo jak mam wychować, skoro mi sie zły egzemplarz
> trafił."

I odwrotnie, rodzice adopcyjni często wpadaja w pułapkę wiary w to,
że wychowaniem mozna wszytko. Niestety nie jest tak i to powoduje
straszną frustrację rodzica, któremu trafił sie trudniejszy i
bardziej odmienny "egzemplarz" do wychowania. A starcia poglebiaja
problem.

[verdana]

W tą pułapkę to i rodzeni wpadają (np. ja...). Bo jak to - nie mozna
zmusić do nauki???

[zofijkamyjka]

verdana napisała:

> W tą pułapkę to i rodzeni wpadają (np. ja...). Bo jak to - nie
mozna
> zmusić do nauki???

Tak, tylko że z rodzinach adopcyjnych rozdźwiek między dzieckiem a
rodzicem bywa wiekszy i o porozumienie ciężej a i pogodzenie się z
tym że głowa muru nie przebijesz znacznie trudniejsze.

do zofijkamyjka

[pawlakjo]

Wiesz życzę ci naprawde wszystkiego dobrego,ale widząc po twoich
postach to naprawde cięzko uwierzyć z twoim podejściem,ze
zdecydowalas się na adopcję,ze wogóle wychowujesz takie dziecko,i
cięzko jest stwierdzić jakie byly twoje motywy,ale podejrzewam ze z
tzw."braku laku" i "ostatniej deski ratunku",a to b.zle niestety.Ja
życzę wszystkim wszystkiego najlepszego,szczególnie rodzicom
adopcyjnym,ale jakoś instynkt mi mówi,ze kawka74 jednak jest o wiele
lepiej przygotowana do bycia matką i przede wszystkim kocha swoje
dziecko traktując jak swoje a nie jako inne,zupełnie inne.Dziecko
jest dzieckiem.Nie wiem w jakim ty wieku adoptowalas córkę,ale
podejrzewam ze nie w niemowlęcym i tu jest twój problem.Dziwne jest
to,ze drażni cię innosć dziecka,ja całkowicie córka biologiczna
wogóle nie jestem podobna do mamy,mam zupełnie inny charakter,i
ciekawe czy moją mame to drażni?Bo kazdy jej to powtarzał,ze córka
taka niepodobna jakby nie twoja,bo tak jest- JA DO NIKOGO Z RODZICÓW
NIE JESTEM TAK DO KONCA PODOBNA.Może stwierdzisz zaraz,ze jestem
adoptowana jednak??

[pawlakjo]

Powiem ci jeszcze jedno czytal ten artykuł pani P. pewien autorytet
dr psychologii,któremu ani problemy z niepłodnością ani adopcja nie
są obce,jest z nimi zupełnie na biężąco.I wiesz co?Ta osoba pomimo
ze była zdystansowana bardziej ode mnie,od kawki74,gdyz jej ten
problem nie dotyczył -a była tym artykułem oburzona i to od
pierwszego momentu czytania.PO prostu wg dr psychologii to czysty
chłam,zacietrzewienie bardziej bije z tego artykułu,przede wszystkim
artykuł grozy napisany dla pieniędzy a te przykłady- to były główne
skutki złego przygotowania do adopcji i m.in.ci ludzie nie powinni
byli po prostu adoptowac ot to.A kiedys tez dowiedzialam się na
jakiej podstawie przyznawano dzieci; nie było wtedy niemowląt,a
dzieci powierzano pierwszym lepszym ludziom,którzy się
nawinęli.Nawet zdarzyli się rodzice adopcyjni niezrównowazeni
psychicznie i tu był skandal totalny.I zauważ ze w artykule
naszej "slynnej" pani P.nie ma ani grama o tym,jacy ci rodzice
byli,wogóle i kompletnie nie zna ich historii i ich fragmenty
czarnych scenariuszy.Trzeba sobie po prostu zdawac sprawde ze
zarówno rodzicielstwo biologiczne i adopcyjne to po prostu życie
szare, a nie czarne albo białe,bo jak widać wg ciebie białe jest
biologiczne,a czarne adopcyjne...Psycholog Eichelberger tez się
odpowiednio kiedys wypowiedział na takie ataki typu pani P.,ale już
nawet nie będę cytować,,,napewno to ze tacy ludzie jak pani P.sami
są zaburzeni bardzo zarówno osobowościowo jak i emocjonalnie i
psychicznie.Nie czarujmy się ale jesli osoba rozwodzi się 2 lub 3
razy a do tego jest jeszcze osobą czysto wyrachowaną to nie jest to
całkiem normalna nadająca się do życia i do wychowywania dziecka
osoba.U takiej osoby adopcja nigdy nie ma prawa się udac...

[zofijkamyjka]

pawlakjo napisała:

> I wiesz co?Ta osoba pomimo
> ze była zdystansowana bardziej ode mnie,od kawki74,gdyz jej ten
> problem nie dotyczył -a była tym artykułem oburzona i to od
> pierwszego momentu czytania.

Wiem wiem, wiele osób te artykuły oburzają Moge miec inne zdanie?
Ja uważam że tego typu artykułów jest za mało. Rodzice adopcyjni
którzy maja problemy w wielu przypadkach boja sie do nich przyznac i
szukac pomocy - no bo jak to mogło sie cos nie udać ????

> Trzeba sobie po prostu zdawac sprawde ze
> zarówno rodzicielstwo biologiczne i adopcyjne to po prostu życie
> szare, a nie czarne albo białe,bo jak widać wg ciebie białe jest
> biologiczne,a czarne adopcyjne...

Zupełnie mnie nie rozumiesz, nie uważam że rodzicielstwo adopcyjne
jest czarne. Bynajmniej, tylko uważam że za mało sie uswiadamia
ludziom a szczególnie kandydatom na rodziców bilogicznych że adopcja
niesie za sobą duże trudnosci i mozliwe niepowodzenia i że
rodicielstwo adopcyjne jest inne niż biologiczne bo jest troche
wbrew naturze.
Co nie znaczy że uważam, że kazda adopcja jest skazana na
niepowodzenie. Przy sprzyjajacych warunkach, wzglednym dopasowaniu i
przedewszystkim tolerancji rodziców wzgledem siebie samych i swoich
niedoskonałosci i "dopasowaniu" swoich wzgledem dziecka aspiracji do
poziomu dziecka - może sie udać. Acha jeszcze ważne jest to aby nie
przejmowac sie zbytnio tym co mówią o nas inni.

[kawka74]

akoś instynkt mi mówi,ze kawka74 jednak jest o wiele
> lepiej przygotowana do bycia matką i przede wszystkim kocha swoje
> dziecko traktując jak swoje a nie jako inne,zupełnie inne

Dzięki za wiarę we mnie, ale ja dopiero czekam na kwalifikacje
Mam nadzieję, że uda mi się jednak wykorzystać to wszystko, czego mnie nauczono
na kursach i czego dowiedziałam się sama. I że uda mi się kierować sercem,
rozumem i intuicją, bez rozpatrywania dziedziczności genetycznej. A traktowanie
jak swoje? Jasne, przecież to będzie moje dziecko. Moje i męża. A że weszło do
rodziny inną drogą, cóż. Będziemy się wzajemnie siebie uczyć i zapewne nie raz i
nie dwa dostanę piany na pysku, względnie najdzie mnie ochota, żeby udusić
progeniturę. I tak będziemy sobie składać te drobinki dnia codziennego nie
zapominając o adopcji, ale też nie postrzegając wszystkiego przez jej pryzmat.
Jeszcze raz podkreślam - nieudane adopcje istnieją. Wychowanie dzieci w ogóle
jest trudne, natomiast składanie trudności wychowawczych na karb tego, że
dziecko jest adoptowane i ma inne geny, jest nie do końca trafne. Może w ogóle
nietrafne.

[zofijkamyjka]

pawlakjo napisała:


> cięzko jest stwierdzić jakie byly twoje motywy,ale podejrzewam ze
z
> tzw."braku laku" i "ostatniej deski ratunku",a to b.zle niestety

No jeśli decyzję o adopcji poprzedzoną kikuletnią walką z
niepłodnoscia nazywasz "ostatnią deska ratunku" czy "z braku laku"
to owszem tak było u mnie. I powiem Ci więcej tak jest u wielu
rodziców decydujacych sie na adopcję. I powiem Ci że wcale nie jest
to złe chociaz owszem może stanowic także dodatkowe obciązenie
takich ludzi.
A w góle to po co takie osobiste wycieczki do mojej osoby?

Widzisz rodzice adopcyjnie są pod pewną presją społeczną - dosyc
silną. O tym świadczy chociazby Twoja ocena mojej osoby. To że mówie
otwarcie o moich obawach i np. o tym że jednak pewne cechy mojej
córki mnie drażnią, że widze że jest bardzo odemnie różna Ty odrazu
krytykujesz i niby życzysz mi wszystkiego dobrego ale jednak juz
widzisz moja porażke wychowawczą.
Rozumiem, że gdybym pisała o adopcji w nastroju hurraoptymizmu to
wróżyłoby to w/g Ciebie sukces wychowczy.

>Nie wiem w jakim ty wieku adoptowalas córkę,ale
> podejrzewam ze nie w niemowlęcym i tu jest twój problem

Dlaczego Ty uważasz że ja mam problem? Nic mi o Tym nie wiadomo
A dziecko adoptowałam w wieku bardzo niemowlęcym. Nie wiem czy to
dobrze czy źle. Jak adoptujesz starsze dziecko bardziej napewno
bierzesz pod uwage możliwe trudnosci. Adopcja niemowlecia jest
wieksza niewiadomą i stanowi pułapkę tzw hurraoptymizmu i wiary w to
że oto dostaliśmy rozkoszną "biała kartę" i możemy ja sobie dowolnie
zapisać.

> JA DO NIKOGO Z RODZICÓW
> NIE JESTEM TAK DO KONCA PODOBNA.Może stwierdzisz zaraz,ze jestem
> adoptowana jednak??

Napewno jesteś podobna do któregos z rodziców albo jestes ich
mieszanką. Takie jest prawo dziedziczenia.

[pawlakjo]

> Widzisz rodzice adopcyjnie są pod pewną presją społeczną - dosyc
> silną. O tym świadczy chociazby Twoja ocena mojej osoby. To że
mówie
> otwarcie o moich obawach i np. o tym że jednak pewne cechy mojej
> córki mnie drażnią, że widze że jest bardzo odemnie różna Ty
odrazu
> krytykujesz i niby życzysz mi wszystkiego dobrego ale jednak juz
> widzisz moja porażke wychowawczą.

Wiesz to nie jest to,ze ja ciebie teraz krytykuje,nie...Chodzi mi
głównie o to,ze martwi mnie fakt,ze tak do końca widać nie
zaakceptowalas bezwarunkowo swojego dziecka tym bardziej jak piszesz
ze cię drażni to ze nie jest w czyms do ciebie podobna i tak jak to
sobie wymarzyłas.A ciekawe jest to,ze w USA to nagminnie kwitną
adopcje gdzie biali ludzie adoptują murzynki,dzieci azjatyckie i
ciekawe czemu tam nikogo to nie drażni?W tych dzieciach widać
szczęście i milosc do tych rodziców,a wiadomo,ze każdy od razu z
ulicy widzi,ze to napewno nie ich prawdziwi rodzice?No ale w takim
normalnym kraju to nikgogo nie dziwi,tam jednak jest inna mentalność
i inni ludzie/nie to co u nas epoka kamienia łupanego/.A wiem to
wszystko,bo mam siostre cioteczną w USA i ja wrecz uwiera jakie jest
u nas średniowiecze i to nie tylko pod względem adopcji oczywiście.

[hanna26]

pawlakjo napisała:

A ciekawe jest to,ze w USA to nagminnie kwitną
> adopcje gdzie biali ludzie adoptują murzynki,dzieci azjatyckie i
> ciekawe czemu tam nikogo to nie drażni?

Mam nadzieje, że żartujesz, porównując kolor skóry z pewnymi negatywnymi skłonnościami. Co ma jedno do drugiego? Przecież w adopcji nie to jest trudne, że dziecko nie jest do nas fizycznie podobne, ale to, że przychodzi do nas z pewnymi skłonnościami, których nie znamy, które są nam obce, a z którymi przyjdzie nam w przyszłości się zmierzyć. Dlatego po prostu wymaga o wiele więcej rodzicielskiej mądrości i zrozumienia. A fizyczne podobieństwo bądź niepodobieństwo ma tu akurat najmniejsze znaczenie.

[zofijkamyjka]

pawlakjo napisała:


> Wiesz to nie jest to,ze ja ciebie teraz krytykuje,nie...Chodzi mi
> głównie o to,ze martwi mnie fakt,ze tak do końca widać nie
> zaakceptowalas bezwarunkowo swojego dziecka tym bardziej jak
piszesz
> ze cię drażni to ze nie jest w czyms do ciebie podobna i tak jak
to
> sobie wymarzyłas.

Niepotrzebnie sie martwiszJa akurat nie miałam marzeń odnośnie
tego jakie bedzie moje dziecko.

> A ciekawe jest to,ze w USA to nagminnie kwitną
> adopcje gdzie biali ludzie adoptują murzynki,dzieci azjatyckie i
> ciekawe czemu tam nikogo to nie drażni?

Przeciez wygląd dziecka to chyba ostatnia rzecz jaka może drażnic
rodzica czy być trudna do zaakceptowania. Absolutnie nie o wygląd
chodzi. Zreszta moja córka akurat podobna jest z wyglądu do mojego
męża ??????
A jesli chodzi o USA to myślę, że tam raczej adoptuje sie dzieci
innej narodowosci bo tylko takie dzieci sa do adopcji. Ale to tak
obok tematu.

> W tych dzieciach widać
> szczęście i milosc do tych rodziców,a wiadomo,ze każdy od razu z
> ulicy widzi,ze to napewno nie ich prawdziwi rodzice?

Jasne, sama idylla jak w ckliwym amerykańskim filmie. Tam sie
wszyscy dookoła kochają
Ponadto, to czy widać że to ich biologiczni rodzice czy nie widac to
zupełnie inna bajkam, bez zwiazku z trescia artykułów pani
Pietkiewicz.

[lutyk]

Przepraszam, ze się wtrącam, ale chciałabym wiedziec, skąd pochodzą
takie informacje jak ta, że p. Pietkiewicz sama adoptowałą dziecko i
była to adopcja nieudana??? pani Pietkiewicz jest matką dziennikarza
Piotra Kraski i zakochana jest w nim po uszy. Zresztą, z
wzajemnościa. A wiem to niemalże pierwszej ręki.

Boze, kto i po co rozpuszcza takie plotki?

[kawka74]

Matką niejakiego Piotra Kraśki jest Barbara Pietkiewicz - scenarzystka. Tu zaś
rozmowa się toczy na temat Barbary Pietkiewicz - dziennikarki 'Polityki'. Czy to
ta sama osoba?