Czy damy rade

[Gość: Skrawek]

Ja mam 51 lat zona 47 lat, mamy marzenie maly domek na starosc czy jeszcze
warto realizowac takie marzenia

[Gość: jolka]

witam
zawsze warto
moja ciocia w podobnym wieku dzieci poza domem
miala działke i wybudowała dom a mieszkanie w bloku sprzedała
i jest najszczesliwsza osoba pod słoncem
ba teraz to nawet jakby odmlodniała
zycze powodzenia i wytrwałosci

[Gość: Skrawek]

Dziekuje wam wszystkim za slowa otuchy , jak Bozia da zdrowie to chyba niedlugo
rozpoczniemy malenki projekt naszych marzen, jeszcze raz dzieki wszystkim

[miacasa]

Na mojej ulicy pobudowało się małżeństwo (gdy zaczynali byli od Was tak na oko z
10 lat starsi), w tygodniu pielęgnują przepiękny już ogród a w dni wolne goszczą
u siebie dzieci z wnukami. Oni bardzo sobie chwalą decyzję o budowie domu i
założeniu ogrodu na jesień życia. Wybrali nieduży funkcjonalny domek parterowy z
użytkowym poddaszem. Sami mieszkają na parterze, poddasze pełni funkcje
gościnne, wybrali ogrzewanie gazowe i postawili na trwałe materiały
wykończeniowe by ograniczyć do minimum ewentualne remonty elewacji, dachu, okładzin.

[Gość: sky]

Jezuuu. Oczywiście, że tak. Mój ojciec - 20 lat starszy !!!! od Ciebie
stwierdził, że gdyby miał za co (gotówka a nie kredyt) to jeszcze teraz by się
budował. Rodzice mają dosyć duże mieszkanie ale ...to tylko mieszkanie nie dom,
za to mają spory ogródek działkowy i tam Tato się realizuje
(przyrodniczo-budowlano-hodowlano) Ja zaczynam z budową już niedługo :-)) i
wiem, że pomoc Ojca będzie nieoceniona. Poza tym wszystko zależy od charakteru i
natury człowieka. No i pamiętaj że masz dopiero 51 lat. Pozdrawiam

[aleksyz]

Tak. Ogladajac domy zrealizowane przez naszego wykonawce trafilismy do pewnej
Pani w wieku ok. 70-ciu paru lat, ktora wlasnie sie pobudowala...

[Gość: Martika]

Ja 46, mąż 52, trochę baliśmy się budować więc postanowiliśmy, a
właściwie ja postanowiłam ;) że kupimy dom. Mąż się złościł, gdzie
za co, jaki kredyt, po co na kilka lat itp. Mąż powiedział, że
mieszkania nie da sprzedać więc wynajeliśmy i kredyt sam się spłaca.
Po pół roku dla żartu pytam się go czyby nie sprzedać dom i dużo
zarobić i wrócić do mieszkania w mieście to mnie mąż z córką
wyśmiali. A kiedyś wieczorem oglądając zachód słońca w naszym
ogrodzie mówi szkoda żeśmy tego wcześniej nie zrobili. Znajomi
stwierdzili, że przeprowadzka uratowała nam życie. Dwoje skrajnych
pracoholików, zestresowanych, którzy utracili radość życia nagle
znalazło się w raju. Ciężko jest, roboty masa ale jaka radość. Nowa
sąsiadka, mówi do mnie, że od razu mnie polubiła bo taka wesoła
jestem i stale uśmiechnięta. JA!!! zrzędząca, smutna, zmęczona i
nieszczęśliwa, jeszcze tak niedawno zamknięta w betonowym bloku bez
skrawka nieba za oknem.

[lyliaaa44]

oj, tylko zazdrościć :P