Dni Gwarków Tarnogórskich I - W Szaradach

[madohora]

Od piątku wielka impreza trwała
Co się DNIAMI GWARKÓW TARNOGÓRSKICH zwała
Były przeróżne muzyczne imprezy
Szedł też historyczny korowód, pełen młodzieży.

[madohora]

Szarada Anagramowa

O to już ROK jak do WÓD się wybierałam
Tak jak ta jakaś sójka za morze
I chyba mnie już weźmie cholera
Tym razem on, zdecydować się nie może...


K _ _ _ _ _ _(7 liter)

[hardek1944]

KOROWÓD

[madohora]

Muszę powiedzieć to dość jasno
Od wielu lat przechodzi ulicami miasta
Ja też parę razy w nim udział brałam
Lecz teraz tylko się przyglądałam

[madohora]

[madohora]

I CZĘŚĆ HISTORYCZNA

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

REBUS

MAM NA IMIĘ ADAM!



R _ _ _ _ _(6 liter) A _ _ _ (4 litery)

[hardek1944]

RYCERZ ADAM

[madohora]

No cóż, niewiele gadam
To był RYCERZ ADAM

[madohora]

[madohora]

Kalambur

W Tarnowskich Górach i Reptach mieli swoje pola
Czy to była ich dola czy niedola?


C _ _ _ _ _ (6 liter) T _ _ _ _ _ _ _ _(9 liter)


i R _ _ _ _ _ _ _ _(8 liter)


Drugi wyraz bardziej pasuje do Tarnowa

[hardek1944]

CHŁOPI TARNOWSCY I REPTOWSCY

[madohora]

[madohora]

Chłopi z Rept i Tarnowskich Gór
Lecz czy razem tworzyli chór

[madohora]

O co tutaj chodzi?


- Antek a czymu ty sie tak po kątach kryjesz?
- A bo żech Skarbnika zoboczył
- Ty gupieloku, dyć jego żodyn niy widzioł...
- Ja, ale to był skarbnik z POP


S _ _ _ _ _ _ _ (8 liter)

[hardek1944]

SKARBNIK

[madohora]

Skarbnika ktoś zobaczył w tym korowodzie
Ja też go widziała. Szedł tam na przodzie

[madohora]

[madohora]

Szarada Anagramowa

Jakaś KOPKA się tu ruszała
No cóż, ja się jej bardzo bałam
Powiem CI że nieźle tu STRASZY
Muszę to chyba podać do jakiejś prasy...


S _ _ _ _ _ _ (8 liter) K _ _ _ _ _ _ (7 liter)

[hardek1944]

STARSZY KOPACKI

[madohora]

W korowodzie kroczył też Starszy Kopacki
I miał tam na pewno dość dużo pracy
Może na chwilę ja go tam zmienię
Bo trudne przecież samo chodzenie

[madohora]

Rebus z Szaradą Anagramową

Rebus




Szarada Anagramowa


GWAREK CIE przedrzeźnia stale
Jak wylewasz swoje żale
Jego mowa jest tak gładka
Że cię może spotkać wpadka



H _ _ _ _ _ _ (7 liter) G _ _ _ _ _ _ _ (8 liter)

[hardek1944]

HERBARZ GWARECKI

[madohora]

Nieśli w pochodzie HERBARZ GWARECKI
Znać go powinien każdy, kto śląskim był dzieckiem

[madohora]

Symbolu tegoż herbarza teraz szukałam
I...
Na te szarady przekierowanie dostałam
Sukces to dla tego forum dość wielki
Że w google nasze pojawiają się literki


Dowiedziałam się ostatnio, jakimi prawami to się rządzi, ale jednak wolałabym
znaleźć gdzieś w necie Herbarz Gwarecki a nie moje wypociny

[madohora]

[madohora]

Szarada Anagramowa

Z epoki brązu NARZĘDZIA widziałam
O wiecie jak się nimi zachwycałam
Co prawda mamy już dwudziesty WIEK
Powiedzcie MI ile PRACY włożył w to człowiek
Czy tam czasami jak dzisiaj w fabryce
GWAR głosów dało się słyszeć.


G _ _ _ _ _ _ _ _ (9 liter) Z N _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ (11 liter)


P _ _ _ _ (5 liter)

[hardek1944]

GWARKOWIE Z NARZĘDZIAMI PRACY

[madohora]

No cóż, to nie mogło być inaczej
To byli Gwarkowie z narzędziami pracy

[madohora]

[madohora]

Anty kalambur

To nie jest hrabia ani król i nie pochodzi z miasta gdzie są polskie festiwale
Jego imienin nigdy w żadnym kalendarzy nie ma, wcale...
I nie jest pierwszy ani też trzeci
A w dodatku zły jest moje drogie dzieci.


K _ _ _ _ _ (6 liter) O _ _ _ _ _ _ (7 liter) J _ _ (3 litery)


_ _(cyfry) D _ _ _ _ (5 liter)

[hardek1944]

KSIĄŻĘ OPOLSKI JAN II DOBRY

[madohora]

Czy był dobry, czy był zły
Kto to teraz o nim wie?

[madohora]

[madohora]

Szarada Anagramowa

Patrzę z GÓRY na RYNEK prosto
Pod ręką mam dziś "Cichy DON
Krzyki, hałasy, ktoś biega boso
Jak się nie skończy to cisnę ten tom


O _ _ _ _ _ _ (7 liter) G _ _ _ _ (5 liter)


Szukając rozwiązania należy zmienić jedną literę

[hardek1944]

ORDUNEK GÓRNY

[madohora]

Aleś ty durny
Nie wiesz co to Ordunek Górny?

[madohora]

REBUS





H _ _ _ _ _ (6 liter)

[hardek1944]

HEROLD

[madohora]

O Heroldzie pamiętam taką anegdotkę jeszcze z czasów szkoły podstawowej. W pewnym mieście masowo ginęło bydło i burmistrz kazał ogłosić edykt, który HEROLD miał ogłaszać po miastach. Brzmiało ono tak:

Ludzie, bydło zdycha, burmistrz zakazuje jeść z niego mięso

Natomiast herold miał gdzieś zasady tzw. interpunkcji i szedł od miasta do miasta przekazując ludziom następujący komunikat:

Ludzie bydło, zdycha burmistrz. Zakazuję jeść z niego mięso

[madohora]

Herold - średniowieczny urzędnik dworski, wywołujący nazwiska rycerzy biorących
udział w turniejach, mistrz ceremonii, sędzia turniejów rycerskich, strażnik
poprawności herbów.

W starożytnej Grecji urzędnikiem o podobnym charakterze lecz z większym zakresem
zadań był keryks. Słowo "herold" wywodzi się od starogermańskiego słowa
hariowaldus, tj. ten, który zna się, rozpoznaje opiekuńcze bóstwa rodowe,
plemienne oraz zna ich rodowody.

Heroldowie pojawili się pod koniec XII wieku. Na turniejach występowali w
specjalnych barwnych strojach, roznosili zaproszenia, występowali w roli straży
porządkowej oraz wywoływali rycerzy na plac boju. Od XIV wieku nazywa się ich
tylko heroldami, gdyż zajmują się jedynie sprawdzaniem poprawności znaków
noszonych przez rycerzy, sporządzają tzw. role herbowe lub księgi turniejowe, do
których wnosili barwne wizerunki znanych sobie herbów (dziś jedno z
najważniejszych źródeł dla badań heraldycznych).

Urząd ten zanikł wraz z turniejami w XVI i XVII wieku, zostawiając swą nazwę
urzędnikom heraldycznym i orderowym. W Polsce, mimo zabiegów Władysława
Jagiełły, urząd nie przyjął się i był raczej nieznany.

Obecnie urząd herolda istnieje we wszystkich monarchiach europejskich. W Szkocji
naczelnicy wielkich klanów mieli na swoich dworach własnych heroldów. W
niektórych nielicznych klanach ten urząd jest kultywowany do dziś. Urząd
prywatnego klanowego herolda MacDonaldów został reaktywowany w 2005 r. po 400
latach, i oficjalnie uznany przez Lorda Herolda Szkocji jako Finlaggan
Pursuivant of Arms. Własnych heroldów mają m.in klany Hay (Slains Pursuivant),
Mar (Garioch Pursuivant) i Lindsay (Endure Pursuivant).

W Polsce funkcję heroldii, ograniczoną jedynie do herbów ziemskich i miejskich
(jako że herby rodzinne utraciły prawną ochronę ze strony państwa i chronione są
poprzez rejestrację jako znaki zastrzeżone w Urzędzie Patentowym) pełni dziś
Komisja Heraldyczna przy Ministerstwie Spraw Wewnętrznych.

Źródło: WIKIPEDIA

[madohora]

HEROLDOWIE SZKOCKIEGO KLANU MC DONALDS

[madohora]

Kalambur Szufladkowy

Określenie czarnych chmur
Karpow i Kasparow, to dla nas wzór



B _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _(13 liter)

Liczba mnoga

[hardek1944]

BURMISTRZOWIE

[madohora]

Dzisiaj słowo Burmistrz inne ma znaczenie
Lecz wierzcie, że przed wiekami pojawił się na scenie

[madohora]

[madohora]

REBUS SYTUACYJNY*

BUNT!!!BUNT!!!BUNT!!!


W _ _(3 litery) Z _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _(7 liter)


G _ _ _ _ _ _ (7 liter)


*TRUDNE

[hardek1944]

WÓZ ZBUNTOWANYCH GWARKÓW

[madohora]

Zbuntowanych chłopów wiele
Przyjechało tam w niedzielę

[madohora]

Madohora
--
Nikiszowiec

[madohora]

Skrótka

Czy możliwe jest już ogłoszeń _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _?

Ciągle nas o to pytali _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _


Z _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _(13 liter) //


M _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ (11 liter)

[hardek1944]

madohora napisała:

> Skrótka
>
> Czy możliwe jest już ogłoszeń zamieszczanie?
>
> Ciągle nas o to pytali mieszczanie
>
>
> ZAMIESZCZANIE(13 liter) //
>
>
> MIESZCZANIE (11 liter)
>

[madohora]

Z ogłoszeniami zamieszanie
Robili tam jacyś mieszczanie?

[madohora]

[madohora]

Cdn

[madohora]

Jan II Dobry (ur. ok. 1460 - zm. 27 marca 1532 w Raciborzu) – książę
opolsko-niemodlińsko-strzelecki, w wyniku podziału w 1476 książę na Opolu,
Strzelcach i Namysłowie, w Brzegu w latach 1476-1481, od 1494 Gliwice, od 1495
Toszek, od 1497 Niemodlin, od 1498 Bytom, od 1509 Koźle, od 1521 Racibórz.
an II Dobry był synem księcia opolskiego Mikołaja I i Magdaleny, córki Ludwika
II ks. legnicko-brzeskiego, był ostatnim przedstawicielem opolsko-raciborskiej
linii Piastów.

Życie i działalność polityczna [edytuj]

Rządy w księstwie opolskim objął po śmierci ojca i najstarszego brata Ludwika w
1476 r. Początkowo sprawował władzę wspólnie z młodszym bratem Mikołajem II.
Wkrótce jednak zapewne jeszcze w 1476 r. bracia podzielili się swoją władzą w
ten sposób że Jan objął rządy w Opolu, Strzelcach i zastawionym książętom
opolskim Brzegu, zaś Mikołaj w Niemodlinie. Podział ten był jednak tylko
formalnością gdyż obaj bracia w dalszym ciągu współdecydowali o losach całego
dziedzictwa Mikołaja I.

W ciągu swojego długiego ponad siedemdziesięcioletniego życia Jan II doprowadził
niewielkie księstwo opolskie do znacznego rozwoju gospodarczego. Nie bez
znaczenie były również zakupy coraz to nowych terytoriów na Górnym Śląsku, przez
co książę stał się władcą niezwykle potężnym.

Pierwsze lata rządów księcia opolskiego nie zapowiadały jednak tak dużego
sukcesu. W prawdzie już w 1477 r. razem z Mikołajem kupili od książąt
oleśnickich ziemię prudnicką, lecz cztery lata później w 1481 r. na skutek
nacisku książąt legnickich bracia musieli wyrazić zgodę na wykup zastawionego w
1450 r. ich ojcu Brzegu.

W 1497 r. zginął tragicznie – ścięty na rozkaz Kazimierza II cieszyńskiego,
Henryka Ziębickiego i biskupa wrocławskiego Jana Rotha brat Jana Mikołaj II
Niemodliński. Śmierć Mikołaja bardzo dotknęła Jana, który na wieść o
wydarzeniach w Nysie zaczął gromadzić wojska, by krwawo pomścić brata. Tylko na
skutek zabiegów dyplomatycznych Władysława Jagiellończyka i w związku z brakiem
poparcia wojny u sąsiadów księcia opolskiego, udało się zażegnać wybuch walk
zbrojnych.

Powiększanie księstwa [edytuj]

Kolejne lata Jan II Dobry poświęcił rozwojowi terytorialnemu swojego państewka.
Dobre, gospodarne rządy umożliwiły bowiem księciu opolskiemu wykup od
zadłużonych najczęściej książąt śląskich części ich dziedzictwa. W ten sposób w
ciągu zaledwie kilkudziesięciu lat Jan II stał się właścicielem niemal
większości Górnego Śląska. Poza jego władzą pozostał wyłącznie Cieszyn rządzony
przez miejscową linię Piastów, oraz przyłączony do Polski Oświęcim. Rozrost
księstwa następował niezwykle powoli, ale nieustannie, a zakupy przypadały w
większości już po zgonie Mikołaja: w 1494 r. kupił ziemię gliwicką, rok później
księstwo toszeckie, w 1497 r. po zgonie Mikołaja dołączył do księstwa Niemodlin,
w 1498 r. kupił Bytom oraz zamek Świerklaniec z przyległościami, wreszcie w 1509
ziemię kozielską.

Zabiegi o Racibórz [edytuj]

W ten sposób cała południowa granica oparła się o rządzone przez książąt z
dynastii Przemyślidów księstwo raciborskie. Pierwsze umowy o ścisłej współpracy
z rządzącym w Raciborzu księciem Janem V zostały zawarte jeszcze w 1478 r. Do
ścisłej współpracy doszło jednak dopiero po śmierci Jana i jego synów Mikołaja
VI oraz Jana VI w 1506 r., kiedy władzę osiągnął najmłodszy Walentyn.
Najważniejszy układ został zawarty w 1511 r., kiedy bezdzietny Walentyn zgodził
się zawrzeć z również bezdzietnym Janem układ o przeżycie. Układ potwierdzony
przez króla czeskiego Władysława Jagiellończyka wszedł w życie po śmierci
Walentyna w 1521 r. Dzięki połączeniu księstwa raciborskiego z opolskim państwo
Jana II objęło swoim zasięgiem obszar od Ścinawy i Nysy Kłodzkiej na zachodzie,
Sudety i Wisłę na południu, i granicę z Polską na wschodzie i północy. Stanowiło
to terytorium wielkości 12 000 kilometrów kwadratowych.

Jan II od początku był on orędownikiem polskości i kultury polskiej, utrzymywał
stały kontakt z królami polskimi Janem Olbrachtem, Aleksandrem Jagiellończykiem
i Zygmuntem Starym. Istnieją nawet przypuszczenia, że książę opolski znał
wyłącznie język polski oraz urzędowy na Śląsku czeski.

Książę raczej nie lubił opuszczać terytorium księstwa. Znany jest tylko jeden
przypadek, ale za to dość niezwykły, wyjazdu Jana z kraju. Było to w 1476 r.,
kiedy Jan udał się do króla Apulii Ferdynanda po małżonkę dla króla węgierskiego
Macieja Korwina.

Pasją Jana było polowanie w górnośląskich lasach. Na ten cel wydawał zresztą
ogromne sumy pieniędzy.

Przywileje [edytuj]

Jan II dbając o gospodarczy rozwój swojego władztwa wydawał liczne przywileje, z
których największy rozgłos zyskał zawierający 72 artykuły Ordunek Górny z 16
listopada 1528 r. Wydany w Opolu dokument był przywilejem gwareckim mającym na
celu rozwój górnictwa kruszcowego, które wydatnie zasilało skarb książęcy. W
zamian za przywileje dla miast i gwarków, książę otrzymywał część zysków z
kopalni. Wtedy również powstały m.in. Tarnowskie Góry, które dzięki temu
przywilejowi stały się jednym z większych miast Górnego Śląska. Na rok przed
swoją śmiercią w 1531 r. Jan II wydał też przywilej ziemski, w którym brał m.in.
w obronę chłopów przed uciskiem ze strony szlachty (tzw. Przywilej Hanuszowy).

Zabiegi o spadek [edytuj]

Jan II nigdy się nie ożenił i nie miał następców. Powodem według wiarygodnych
źródeł była impotencja. W związku z tym dwór książęcy w Opolu na wiele lat przed
śmiercią Jana stał się miejscem rywalizacji różnych władców mających nadzieję na
intratny spadek. Każda choroba Jana z miejsca powodowała ożywioną korespondencję
między zainteresowanymi i ich nerwowe ruchy. Kandydatami do objęcia schedy po
bezdzietnym księciu byli królowie czescy (po 1526 r. byli to Habsburgowie),
burgrabia Pragi Zdenko Lew, Kazimierz II cieszyński i Fryderyk II legnicki.
Początkowo najmniejsze szanse dawano jeszcze jednemu kandydatowi – księciu
Jerzemu Hohenzollernowi. Potrafił on jednak uzyskać poparcie Ludwika
Jagiellończyka, a zwłaszcza wejść w łaski starzejącego się Jana. Sprawa
następstwa pogmatwała się wprawdzie po 1526 r. w związku ze śmiercią Ludwika i
objęciem tronu czeskiego przez Ferdynanda I Habsburga. Dopiero układ praski z 17
czerwca 1531 i 183 333 guldenów przekonały króla czeskiego na postawienie na
Jerzego Hohenzollerna. Habsburgom chodziło przede wszystkim, by cały olbrzymi
majątek ruchomy Jana dostał się w ich ręce, co też istotnie Ferdynand
zagwarantował sobie w układzie praskim.

Ostatni opolski Piast Jan II Dobry umarł bezpotomnie 27 marca 1532 w Raciborzu,
a został pochowany w kościele św. Krzyża w Opolu.

Po jego śmierci księstwo opolsko-raciborskie dostało się w całości w ręce
Jerzego Hohenzollerna. Majątek ruchomy zgodnie ze wcześniejszymi układami został
natomiast wywieziony do Wiednia.


Źródło; Wikipedia