ŚwiatowY Dzień Kota

[madohora]

Długość ciała wynosi blisko 18 cm. Skrzydła i grzbiet mają barwę smoliście czarną, jedynie ciemię, boki głowy i szyi są jaśniejsze. Broda i gardło płowobiałe. Spód ciała i kuper rdzawobrązowe. Rdzawobrązowa jest również okolica oka i początkowa część brwi, ta jednak bieleje w okolicy pokryw usznych. Na pokrywach skrzydłowych mniejszych dostrzec można białą plamę o kształcie półksiężyca. Środkowe sterówki mają barwę smoliście brązową, ich końcówki są rdzawe, natomiast zewnętrzne sterówki wyróżniają się szerszymi rdzawym końcówkami i pasami o tej barwie kierującymi się ku zewnętrznej stronie piór. W zachowanym okazie brakuje części ogona i tym samym niektórych informacji. Górna szczęka nieco ciemniejsza od żuchwy. Nogi barwy słomianej, o nieco zielonkawym odcieniu

[madohora]

IUCN uznaje brodźczyka białoskrzydłego za gatunek wymarły (EX, Extinct). Przyczyny wymarcia tych ptaków są niejasne. Wiadomym jest, że na wyspie wypuszczano niszczące rdzenną roślinność świnie i kozy. Według Greenwaya to jednak szczury odpowiadały za wymarcie brodźczyków białoskrzydłych.

[madohora]

Po raz pierwszy gatunek opisał Richard Bowdler Sharpe w 1906 na łamach „Bulletin of the British Ornithologists’ Club”. Nowemu gatunkowi nadał nazwę Prosobonia ellisi. Jest ona obecnie (2021) podtrzymywana przez Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny. Holotyp pochodził z wyspy Moorea (ówcześnie zwanej Eimeo; Wyspy Towarzystwa, Polinezja Francuska). Opisu dokonano jednak na podstawie tablicy barwnej, która ukazywała ten okaz. Pozyskany został w 1777, w trakcie trzeciej podróży Jamesa Cooka. Sam holotyp zaginął[4]. Dawni autorzy uznawali P. ellisi za synonim brodźczyka białoskrzydłego (P. leucoptera) z Tahiti, istnieją jednak wystarczające przesłanki do uznania brodźczyka rudobrewego za odrębny gatunek. Mają one podłoże biogeograficzne oraz morfologiczne. Jednak badania przeprowadzone przez Jansena i współpracowników w 2021 roku sugerują, że różnice między ptakami z wysp Moorea i Tahiti (które są oddalone od siebie jedynie o 18 km) reprezentują raczej zmienność związaną z wiekiem, płcią, sezonowością lub zwykłą zmienność międzywyspową, a nie stanowią dowodów na istnienie oddzielnego taksonu i dlatego do czasu badań genetycznych ewentualnych szczątków z wyspy Moorea Prosobonia ellisi powinien być traktowany jako młodszy synonim P. leucoptera.

[madohora]

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody uznaje gatunek za wymarły (EX, Extinct). Prawdopodobnie za wymarcie odpowiadały szczury zawleczone na wyspy pod koniec XVIII wieku. Obydwie tablice barwne przedstawiające ten gatunek są współcześnie przechowywane w zbiorach w Londynie. Autorem jednej z nich jest William Ellis, natomiast autorstwo kolejnej z nich przypisuje się Johnowi Webberowi. Znane w XVIII wieku metody konserwacji eksponatów zoologicznych były mało skuteczne, stąd ogółem zachowało się bardzo niewiele spreparowanych przez załogę Cooka ptaków.

[madohora]

[madohora]

Bekas jarzębaty (Coenocorypha huegeli; w maoryskim tutukiwi) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny bekasowatych (Scolopacidae), podrodziny słonek (Scolopacinae). Dwa z trzech podgatunków uważane są wymarłe, ptaki trzeciego podgatunku zasiedlają naturalnie Wyspy Snares i uznane są za bliskie zagrożenia.

[madohora]

Występowanie w zależności od podgatunku:
† bekas plamisty (C. h. barrierensis) – jeden okaz odłowiono na Little Barrier Island, znane są szczątki subfosylne z Wyspy Północnej
† bekas rdzawy (C. h. iredalei) – występował na Wyspie Stewart, przetrwał do XX wieku na okolicznych wysepkach (Big South Cape Island, Jacky Lee Island. Na Wyspie Południowej odnaleziono szczątki subfosylne wskazujące na niegdysiejsze szerokie rozprzestrzenienie tych ptaków na wyspie[6]
bekas jarzębaty (C. h. huegeli) – pierwotnie występowały tylko na Wyspach Snares. W 2005 celem utworzenia nowej subpopulacji ptaki przetransportowano na Putauhinu Island (na południe od Wyspy Stewart), a w styczniu 2013 – na Wyspę Codfish(na północny zachód od Wyspy Stewart)

[madohora]

Opis dotyczy podgatunku nominatywnego. Przód głowy, pokrywy uszne, brew, boki czoła i gardło pokrywają brązowe pasy. Pasek policzkowy ograniczony jest do kropki lub kreski poniżej oka. Występuje pasek oczny kontrastujący z położonym tuż poniżej płowym obszarem. Podstawowy kolor na barkówkach waha się od płowobrązowego po (rzadko) rdzawobrązowy (u ptaków C. h. iredalei jest to jaskrawy rdzawy). Krawędzie piór nie wyróżniają się z wyjątkiem płowych krawędzi niżej położonych barkówek, tworzących dwie równoległe linie. Obszar od grzbietu po pokrywy nadogonowe matowy, opisywany jako brązowopłowy, jasnobrązowy lub rdzawobrązowy, pokrywy z nierzucającymi się w oczy czarnobrązowymi pasami. Spód ciała niemal całkowicie pokryty pasami. Górna część piersi niekiedy przypomina tę bekasa auklandzkiego. Niższa część piersi, brzuch, pokrywy podogonowe i nogawice są płowe, gęsto pokryte ciemnobrązowymi pasami. Zwykle pomiędzy nogami występuje niewielki, pozbawiony pasków obszar. Centralne sterówki ciemnobrązowe z płowobrązowymi krawędziami i układającymi się w V paskami, często tak szerokimi, jak przerwy pomiędzy nimi. Zewnętrzne sterówki mają płowe krawędzie i nieco płowych pasów. Pokrywy skrzydłowe są w większości pozbawione ciemnych wzorów. Pokrywy skrzydłowe mniejsze i średnie płowobrązowe z nieregularnymi plamami i prążkami barwy brązowej. Pokrywy skrzydłowe większe ciemnobrązowe z płowobrązowymi pasami. Pokrywy pierwszorzędowe i skrzydełko jak u bekasów auklandzkich. Zewnętrzne krawędzie lotek I rzędu mają nieregularne, płowe krawędzie; wewnętrzne lotki pierwszorzędowe wyróżniają się szerokimi płowymi krawędziami (wyraźniej zaznaczonymi u samic u ptaków młodocianych). Lotki II rzędu podobne jak u C. aucklandica. Lotki III rzędu czarnobrązowe, pokryte nieregularnie brązowym wzorami, mają również płowobrązowe krawędzie

[madohora]

Najliczniej bekasy jarzębate występują poniżej lasów Olearia i Brachyglottis. Preferują obszary z gęsto porośniętym podłożem. Żywią się różnorodnymi bezkręgowcami.

[madohora]

IUCN uznaje bekasa jarzębatego za gatunek bliski zagrożenia (NT, Near Threatened) od 2014 (stan w 2020). Żyją tylko przedstawiciele podgatunku nominatywnego, dwa pozostałe uznano za wymarłe. Podgatunek C. h. barrierensis znany jest jedynie z jednego okazu odłowionego na Little Barrier Island w okolicach 1870. Był to najprawdopodobniej jeden spośród dwóch obserwowanych ptaków. Okaz został zakupiony przez Auckland Museum w 1870, jednak informacje do niego dołączone pomylono z informacjami dotyczącymi pewnego okazu C. aucklandica; dopiero w 1955 W.R.B. Oliver przeanalizował okaz bekasa jarzębatego i wyróżnił nowy podgatunek C. h. barrierensis. C. h. iredalei wymarł po 1964 kiedy to dwa ptaki złapano w niewolę na Wyspie Stewart, ale dwa dni później umarły; później gatunku już nie odnotowano. Za przyczynę wymarcia BirdLife International uznaje zawleczenie na wyspę szczurów śniadych (Rattus rattus). Do uznania bekasa jarzębatego za gatunek bliski zagrożenia przyczyniły się wcześniejsze, lokalne wymarcia spowodowane przez wprowadzenie na wyspy szczurów śniadych, kotów, świń i wek (Gallirallus australis). W 2005 roku 30 osobników podgatunku nominatywnego odłowiono i przetransportowano śmigłowcem na Putauhinu Island. W 2011 populacja wynosiła już 320 osobników, a w 2013 – 500. W styczniu 2013 30 osobników przetransportowano na Wyspę Codfish

[madohora]

WIELKI POWRÓT FOK - Interia - 25.11.2024

[madohora]

LUBLIN. CAŁY POWIAT ZAGROŻONY WŚCIEKLIZNĄ - www.polsatnews.pl - 25.11.2024

[madohora]

Jak zabezpieczyć działkę przed dzikami?
Własny kawałek ziemi to marzenie wielu osób. Niezależnie czy jest to zadbany ogródek, czy większe pole uprawne, zniszczenia to ostatnie, co gospodarz chciałby znaleźć na swoim terenie. Niestety, w okolicach położonych nieopodal lasu może zdarzyć się wizyta nieproszonych gości, którzy nie przejmują się cudzą własnością i bez skrupułów niszczą wszystko, co stanie im na drodze. Zwierzyna leśna często pojawia się w okolicach ludzkich zabudowań. Jeśli chcesz uniknąć strat, dowiedz się, jak zabezpieczyć działkę przed dzikami?

[madohora]

Środowisko naturalne, w którym żyją dzikie zwierzęta, kurczy się, głównie ze względu na działalność człowieka. Za to tereny zamieszkiwane przez ludzi obfitują w łatwo dostępne pożywienie. Dziki odwiedzają śmietniki pełne resztek jedzenia, ogródki i działki oraz pola uprawne. Szukają żywności, a ponieważ nie są wybredne, jedzą prawie wszystko. Dużym problemem są osoby, które nieroztropnie dokarmiają zwierzynę. Oswaja się ona z obecnością człowieka, przez co trudniej zabezpieczyć problematyczne obszary przed jej odwiedzinami.

[madohora]

Tereny położone w okolicach zagrożonych odwiedzinami dzikich zwierząt warto dobrze zabezpieczyć, żeby uniknąć strat i nerwów. Pierwszą barierą dla dzików jest solidne ogrodzenie. Dzięki niemu świnie fizycznie nie będą w stanie dostać się na działkę. Zwykła siatka jest zbyt delikatna i zostanie szybko sforsowana. Należy także pilnować, by nie pozostawiać na swoim terenie niczego, co mogłoby stanowić pożywienie. Świniowate mają bardzo dobry węch, więc resztki jedzenia, odpadki czy opadłe owoce wyczują z daleka. Dzięki zamknięciu pojemników na nieczystości i utrzymywaniu porządku zwierzyna nie będzie miała powodu, żeby wdzierać się do ogródka.

[madohora]

✓przepocone ubrania lub ludzkie włosy – zwierzyna, która wyczuje zapach, powinna trzymać się z daleka;

[madohora]

✓metalowe puszki – będą obijały się o siebie i hałasowały, a głośne dźwięki także działają odstraszająco.

[madohora]

Jeśli domowe sposoby zawiodą, pozostają profesjonalne środki i metody, by zabezpieczyć działkę przed dzikami. Należą do nich:

[madohora]

✓środki chemiczne o nieprzyjemnym dla zwierząt zapachu,

[madohora]

Wybierając produkt, upewnij się, że nie uczyni on krzywdy zwierzynie, a jedynie ją zniechęci.

[madohora]

Jakie ogrodzenie zabezpieczy działkę przed dzikami?

Solidne, mocne i wysokie ogrodzenie z siatki lub z paneli ogrodzeniowych jest skutecznym sposobem na zabezpieczenie działki przed dzikami.

[madohora]

Czy płot z siatki zabezpieczy działkę przed dzikami?

Płot z siatki nie zawsze jest skutecznym sposobem na zabezpieczenie działki przed dzikami, ponieważ dziki potrafią go przeskoczyć.

[madohora]

W domowej hodowli spotyka się pięć głównych ras chomików. Najpopularniejszą są prawdopodobnie chomiki syryjskie (Mesocricetus auratus), stosunkowo duże i dożywające 3 lat. Mierzą nawet ponad 15 cm, przy czym samce są wyraźnie większe i cięższe od samiczek. Hodowcy cenią sobie rozmaite ubarwienie krótkiej sierści – poszczególne odmiany mogą być złote, kremowe, czarne, cynamonowe, popielate, a nawet biało-szare. Niektóre mają wręcz długą i satynową sierść. Chomik syryjski jest dobrym kompanem, gdyż jest z usposobienia pogodny i chętnie nawiązuje kontakt z człowiekiem.

[madohora]

Stosunkowo niewielkie są również chomiki chińskie (Cricetulus griseus), pod względem fizjologii podobne raczej chomikom syryjskim. Największe z karłowatych, dorastają do 10-11 cm, ale są też wyjątkowo smukłe. Na grzbiecie miewają często ciemną pręgę, a sierść za młodu bywa szarawa, po czym przechodzi w brązową. Ta rasa posiada najdłuższe ogony wśród domowych chomików, a w dobrych warunkach potrafi dożyć nawet 4 lat.

[madohora]

Choć trudno to sobie wyobrazić patrząc na delikatne stworzonka w klatce, chomiki z powodzeniem radzą sobie w naturalnych środowisku. Wyróżnia się ich nawet 300 gatunków, przy czym są typowe dla obszaru Eurazji. Jak się łatwo domyśleć, chomik syryjski pochodzi oczywiście z Syrii. W 1930 r. archeolog Israel Aharoni natknął się przypadkiem na gniazdo z 12 małymi gryzoniami i przetransportował je na Uniwersytet w Jerozolimie. Hodowla w laboratorium okazała się wielkim sukcesem i w przeciągu 10 lat chomiki syryjskie eksportowane były już na zachód Europy i do Stanów Zjednoczonych jako zwierzaki domowe. Co ciekawe, od tamtego czasu chomiki syryjskie widziano w stanie dzikim zaledwie kilka razy, więc możliwe jest, że gdyby nie wyprawa Aharoniego nie mielibyśmy dziś w domach tych sympatycznych gryzoni.