TO JEST WĄTEK DLA ZWIERZĄTEK

[madohora]

Retriever z Nowej Szkocji – jedna z ras psów, należąca do grupy psów aportujących, płochaczy i psów wodnych, zaklasyfikowana do sekcji psów aportujących. Podlega próbom pracy

[madohora]

Budowa
Retrievery z Nowej Szkocji mają kościec średni lub ciężki i zwartą budowę ciała. Silnie umięśnione, o głębokiej klatce piersiowej, przystosowane są do aportowania nawet z bardzo zimnej wody.

[madohora]

Tollery to psy wrażliwe i rodzinne. Inteligentne, czujne i radosne łatwo się uczą i są tolerancyjne wobec dzieci, także w stosunku do innych zwierząt. Żywiołowe, pewne siebie, nie są nadmiernie szczekliwe. Ze względu na dużą aktywność psy tej rasy, do prawidłowego funkcjonowania, wymagają możliwości codziennego zaspokojenia potrzeby ruchu i pracy.

[madohora]

Tollery cieszą się stosunkowo dobrym zdrowiem, jednak coraz większa popularność może przyczynić się do wzrostu chorób. Zdarzają się problemy z dysplazją stawów biodrowych i łokciowych, choroby autoimmunologiczne oraz schorzenia oczu. Przy zapewnieniu odpowiedniej dawki ruchu retriever z Nowej Szkocji, może być trzymany w mieszkaniu. Potrzebuje przynajmniej 1,5 godziny spaceru dziennie, wypełnionego różnorodnymi ćwiczeniami. Nie jest to pies stróżujący i potrzebuje ścisłego kontaktu z człowiekiem.

[madohora]

Retriever z Nowej Szkocji – jedna z ras psów, należąca do grupy psów aportujących, płochaczy i psów wodnych, zaklasyfikowana do sekcji psów aportujących. Podlega próbom pracy.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Labrador retriever – rasa psów, należąca do grupy psów aportujących, płochaczy i psów wodnych, zaklasyfikowana do sekcji psów aportujących. Typ wyżłowaty. Podlega próbom pracy.
Labrador o umaszczeniu biszkoptowym.
Nazwa rasy pochodzi od półwyspu Labrador w Kanadzie (pomimo tego, iż psy te w rzeczywistości pochodzą z Nowej Fundlandii) oraz od angielskiego czasownika "to retrieve" (przynosić), co wiąże się z zadaniami, jakie spełniają w myślistwie.

[madohora]

Wzorzec rasy
Labrador o umaszczeniu czarnym
Labrador o umaszczeniu czekoladowym

[madohora]

Tułów: Klatka piersiowa szeroka i głęboka, z dobrze wysklepionymi żebrami. Prosta górna linia. Szerokie, silne, mocne lędźwie.

[madohora]

Puli – jedna z ras psów, należąca do grupy psów pasterskich i zaganiających, zaklasyfikowana do sekcji psów pasterskich (owczarskich). Nie podlega próbom pracy

[madohora]

Wzorzec rasy wyróżnia następujące odmiany umaszczenia:

puli o maści białej, określonej jako perłowobiała bez żółtych nalotów,
puli o maści czarnej, lub czarnej z nalotem rdzawym bądź szarym,
oraz puli o maści płowej zwanej fako z wyraźną czarną maską, gdzie dopuszczalne jest niewielkie znaczenie białe na piersi (ok. 3 cm).

Sierść u tej rasy składa się z szorstkiego włosa okrywowego i delikatnego podszerstka. Długie i sznurowate włosy u puli muszą być rozdzielane ręcznie. Czesania grzebieniem i szczotkowania nie stosuje się, a splecione ze sobą włosy muszą być ze względów higienicznych regularnie myte. Szata jest sznurowata, podobnie jak u Komondora.

[madohora]

Owczarek podhalański – polska rasa psa, w typie psa pasterskiego, według wzorca FCI psy tej rasy nie podlegają próbom pracy. Owczarek podhalański jest jedną z pięciu ras polskich uznanych przez FCI.

[madohora]

W rozprawie swojej Wieland załącza także materiały zdjęciowe uzyskane od profesora Marchlewskiego, a które były podpisane jako "psy typu kuwasza z Tatr". Inny badacz, Ivan Stuchlý uważał, że w ogóle europejskie psy pasterskie są dalekimi potomkami dogów tybetańskich, natomiast pomocą w podtrzymaniu tej teorii miały być udokumentowane losy psów, które przebyły drogę ze wschodu na zachód takich jak: "owczarki południoworosyjskie oraz kaukaskie, karabasz w Turcji, carpatin w Rumunii, sarplaninac w Jugosławii, czy kuvash na Węgrzech, owczarek podhalański w Polsce i pomorski pies pilnujący"

[madohora]

Kontrolowana hodowla rozpoczęła się od około 1920 roku. Po I wojnie światowej w Polsce na fali euforii niepodległościowej, również podhalańczyki zostały włączone do afirmacji wszystkiego co narodowe. Podhalańczykami zainteresowało się Wojsko Polskie oraz Polski Związek Psów Rasowych oraz Towarzystwo Miłośników Psa Służbowego. Z początkiem lat trzydziestych ubiegłego wieku psy hodowano również poza obszarem ich naturalnego występowania, szczególnie w okolicach Warszawy i Lwowa. Pierwsza wystawa owczarków tatrzańskich odbyła się na Antałówce w dniach 3-5 września 1937 r. Psy oceniał prof. Maurycy Cyryl Trybulski, entuzjasta rasy, który opracował projekt wzorca rasy. Wówczas też daje się wyraźnie zauważyć rozgraniczenie pomiędzy owczarkiem liptowskim (słowacki czuwacz), a owczarkiem podhalańskim. Po II wojnie światowej, przerywającej wysiłek hodowlany podhalańczyków, a którą populacja przeżyła bez większych strat przynajmniej na Podhalu, kreowaniem rasy zajął się Związek Kynologiczny w Polsce. Sylwetkę owczarka podhalańskiego przedstawia opracowane na początku lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku godło polskiego związku kynologicznego. Ostatnie zmiany we wzorcu wprowadzono 8 października 1988

[madohora]

Owczarek podhalański jest psem pastersko - stróżującym, charakteryzującym się umiejętnością samodzielnej pracy. Podhalańczyki są czujne i dostatecznie sprowokowane potrafią być zdecydowane i gwałtowne. Łagodne i przyjazne wobec znanych im ludzi i zwierząt, nieufne są w stosunku do obcych, na swoim terytorium nieznane im osoby i zwierzęta traktują jako intruzów i zagrożenie, któremu potrafią stawić czoła. Dzięki szczególnym predyspozycjom psychicznym, wysokiej inteligencji i umiejętności nauki przez obserwację, owczarki podhalańskie daje się łatwo szkolić do zadań pastersko – stróżujących. Przymuszane do zachowań sprzecznych z ich naturalnymi zachowaniami, a szczególnie z użyciem krzyku czy przemocy fizycznej, wycofują się z pracy. Żywiołem tej rasy jest praca na otwartej przestrzeni, źle tolerują warunki miejskie. Podhalan jest psem dużym o obfitej sierści i potrafi być głośny. Suki są głośniejsze, bardziej ruchliwe i pobudliwe od psów. Rozdrażniony może stać się bardzo niebezpiecznym. Szkolenie owczarka podhalańskiego nie jest łatwe z uwagi na jego upór, siłę i późne dojrzewanie psychiczne około drugiego roku życia

[madohora]

Szata i umaszczenie
Szata u tej rasy jest obfita, gęsta, w dotyku twarda, gęsty podszerstek. Na szyi występuje bogata kryza, na udach obfite portki. Ogon jest mocno owłosiony i puszysty. Futro wymieniane jest co rok. Umaszczenie sierści jest czysto białe, wymagany tylko czarny nos i fafle, także muszą być ciemne obwódki oczu.

[madohora]

[madohora]

Pies wymaga konsekwentnego i doświadczonego podejścia. Ma silny instynkt przywódczy.

[madohora]

Pies wykorzystywany dawniej do polowań, głównie na ptactwo wodne, dziś pełni przeważnie funkcje reprezentacyjne. Pudel duży bardzo dobrze pływa i może brać udział w zawodach tropienia, posłuszeństwa, agility, flyball, frisbee oraz dogtrekkingu. Istnieją pudle, które dobrze nadają się do pracy z chorymi i niepełnosprawnymi ludźmi. Fakt ten pozwala je uznać za rasę nie tylko reprezentacyjną, lecz także pomocną w terapii chorych.

[madohora]

Inne źródła podają, że rasę tę wyodrębnił w XIX wieku lord Tweedmouth[6]. Istnieje także teoria, według której skrzyżowano żółtego retrievera gładkowłosego o imieniu Nous z suką tweed water spaniela i otrzymano cztery, żółte szczenięta. Następnie w celu uszlachetnienia rasy skojarzono je z czarnymi wavy coated retrieverami (obecnie znanymi jako flat coated retrievery), seterami irlandzkimi i prawdopodobnie z bloodhoundami. Nowa rasa tak przypadła do gustu angielskim hodowcom, że postanowili ją rozpowszechnić.

[madohora]

Psy tej rasy charakteryzują się inteligencją, posłuszeństwem oraz łagodnym charakterem. Golden retrievery są energiczne, wytrzymałe i aktywne. Szybko przywiązują się do właściciela. Przyjacielskie i towarzyskie, potrzebują bliskiego kontaktu z członkami rodziny, dobrze tolerują inne zwierzęta w domostwie. Ze względu na swój karny i łagodny charakter, sprawdzają się jako towarzysze osób starszych i dzieci, wyklucza to jednak ich zastosowanie jako psów stróżujących i obronnych. Nazwa psa nawiązuje do doskonałych umiejętności aportowania: golden retriever w wolnym tłumaczeniu oznacza „złoty aporter”. Są też przyjazne wobec dzieci.

[madohora]

Za oficjalną datę powstania rasy (według E. Harmsa) można przyjąć rok 1910, kiedy do hodowlanej księgi Klubu Sznaucera i Pinczera wpisano trzy suki i sześć psów.

[madohora]

Pies silny o żywym usposobieniu. Jego charakterystycznymi cechami są odwaga, której towarzyszy spokój i przezorność, wierność wobec swego pana. Narządy zmysłów bardzo dobrze rozwinięte. Inteligencja, niezależność, siła i wytrwałość, odporność na zmiany pogody i choroby sprawiają, iż jest to pies służbowy, przeznaczony do ciężkiej, wymagającej wytrzymałości pracy.

[madohora]

[madohora]

Chart angielski whippet został wyhodowany na terenach północnej Anglii oraz południowej Szkocji. Wizerunki tego psa można odnaleźć na obrazach Albrechta Dürera (Wizja św. Eustachego) i Gerarda Horenbouta (Miesiąc styczeń) pochodzących z XVI wieku, ale właściwa rasa powstała dopiero w wieku XIX. Chcąc uzyskać psa zwinnego, a przy tym rączego, ludzie krzyżowali ze sobą małe greyhoundy[5], charciki włoskie oraz wysokonożne teriery. W okresie międzywojennym prócz odmiany krótkowłosej występowała także odmiana szorstkowłosa, lecz wkrótce została wyeliminowana z hodowli.

[madohora]

Średniej wysokości pies o smukłej sylwetce, cienkiej i delikatnej skórze, która jest podatna na skaleczenia. Mimo pozornie delikatnej budowy pies jest silny, wytrzymały oraz ma mocne i elastyczne mięśnie.

[madohora]

Pierwotnie pies przeznaczony był do polowań na króliki oraz do zawodów wyścigowych – osiąga prędkość do 65 km/h[5]. Współcześnie jest również psem reprezentacyjnym oraz rodzinnym. Predestynowany do uprawiania coursingu (pogoni za sztucznym królikiem w terenie).

[madohora]

Whippet jest rasą stosunkowo często używaną w hodowli mieszańców różnych ras, jako że są to psy odpowiadające wielu współczesnym potrzebom, oraz względnie zdrowe. Hodowcy psów sportowych (szczególnie do takich sportów jak agility i flyball) tworzą mieszańce whippeta i border collie. Whippet brał udział w tworzeniu rasy windsprite (przez pewien czas uważano, że wśród samych whippetów występują także osobniki długowłose i szorstkowłose). W Szwecji pojawiły się mieszańce whippeta i owczarka szetlandzkiego, nazywane tam whippeltie (od połączenia słów „whippet” i „sheltie”). W Irlandii popularne są lurchery, czyli mieszańce chartów z innymi rasami (często collie). Z kolei rasa silken windhound(ang.) (wyglądem przypominająca małego borzoja) powstała z połączenia mniejszych psów rasy borzoj z whippetami.

[madohora]

[madohora]

Nowofundland to pies masywny i muskularny, o długiej i gęstej szacie, cechujący się dobrą kondycją ruchową, elastycznością i swobodnymi ruchami.
Zgodnie z obecnie obowiązującym w FCI wzorcem rasy, za istotne proporcje uważana jest sylwetka w obrysie prostokąta (wysokość psa jest niższa niż jego długość) – nieco dłuższego u suk, aniżeli u samców; tułów zwarty; głębokość klatki piersiowej jest nieco większa niż odległość od klatki piersiowej do podłoża.

[madohora]

Nowofundland bardzo lubi wodę, doskonale pływa. Początkowo pomagał rybakom przy wyciąganiu sieci na ląd oraz ciągnięciu łodzi. Obecnie jest to pies ratowniczy pracujący w ratownictwie morskim, jak również pies zaprzęgowy używany do transportu ciężkich ładunków (obecnie wyłącznie sportowo) oraz pies-towarzysz. Nowofundlandy i landsery uratowały wielu tonących ludzi

[madohora]

[madohora]

Bloodhound - inaczej pies Świętego Huberta – jedna z ras psów, należąca do grupy psów gończych, posokowców i ras pokrewnych, zaklasyfikowana do sekcji psów gończych. Znajduje się w podsekcji dużych psów gończych. Typ wyżłowaty

[madohora]

Po raz pierwszy na oficjalnej wystawie psów bloodhounda zaprezentowano w 1860 roku (Birmingham).

[madohora]

W roku 2001 wzorzec bloodhounda został zmodyfikowany: nacisk położono na użytkowe walory, współczesne psy są nieco lżejsze i sprawniejsze niż te hodowane u schyłku ubiegłego stulecia.

Za najbardziej typowe cechy rasy uważa się:

duże fafle, zwisające nawet 5 cm poniżej żuchwy
charakterystyczną wąską głowę z wyraźnym guzem potylicznym i z pofałdowaną obfitą skórą (głowa samców jest mocniejsza, a skóra bardziej pomarszczona niż u suk)
oryginalny, bardzo wydatny ruch, przypominający swingowanie. Obecny bloodhound nie jest już psem powolnym ani ociężałym, takie psy nie są pożądane w hodowli: stawia się na psa energicznego, szlachetnego, masywnego i kościstego, ale nie limfatycznego.

[madohora]

Pies o nadzwyczaj czułym węchu i pasji poszukiwawczej, sprawdza się przede wszystkim jako znakomity sojusznik policji i służb ratowniczych, podczas gdy nie używa się go już do polowań, choć z powodzeniem startuje w konkursach myśliwskich dla tropowców. Bloodhound jest pierwszą rasą, która została wykorzystana w służbach porządkowych – miało to miejsce w roku 1805 w Anglii. Dziś bloodhoundy i ich krzyżówki są chętnie używane przez służby śledcze w wielu krajach, przede wszystkim w Wielkiej Brytanii i USA. Najsłynniejszy przedstawiciel tej rasy wykorzystywany w pracy policji, Nick Carter, w latach 30. XX wieku wytropił kilkuset przestępców. Rasa sprawdza się także w programach terapii kontaktowej z udziałem zwierząt

[madohora]

W USA bloodhound zainspirował m.in. Walta Disneya – wygląd typowy dla tej rasy mają rysowani przez niego Pluto i Goofy – oraz autorów programu społecznego zapobiegającego przestępczości i adresowanego do młodzieży i dzieci. Postać bloodhounda McGruffa towarzyszy od dzieciństwa już kilku pokoleniom młodych Amerykanów. Bloodhound sprowadzony do Polski w średniowieczu jest przodkiem ras gończych : ogara i gończego polskiego.

[madohora]

Psy pierwotne – określenie zachowanych współcześnie ras psa, których materiał genetyczny w najmniejszym stopniu różni się od genów wilka. Uważa się, że psy te wywodzą się bezpośrednio od pierwszych psów domowych.

[madohora]

Chart afgański
(Afganistan)

[madohora]

Shar pei
(Chiny)

[madohora]

Chart perski
(Bliski Wschód)

[madohora]

Samojed
(Rosja)

[madohora]

[madohora]

Stara rasa psów pasterskich, wywodząca się z Kaukazu (Armenia, Azerbejdżan i Gruzja), przez długie lata hodowanych w izolacji. W końcu lat sześćdziesiątych trafiły do Niemiec Wschodnich, gdzie były wykorzystywane jako psy patrolujące do pilnowania granic, zwłaszcza Muru Berlińskiego. Po rozebraniu Muru kilka tysięcy psów tej rasy znalazło schronienie w Niemczech i w Polsce. Pierwszy wzorzec rasy zatwierdzono dopiero w roku 1984.

[madohora]

Budowa
Duży, silny pies – w zależności od odmiany – o krępej lub smukłej sylwetce. Dymorfizm płciowy jest uwidoczniony

[madohora]

Pierwotnie wykorzystywane jako psy stróżujące, strzegące stad owiec przed dzikimi zwierzętami i rabusiami. Obecnie wykorzystywane głównie jako psy stróżujące i obronne

[madohora]

[madohora]

Od XVIII wieku rozróżniamy dwie odmiany, tego wówczas bardzo modnego i cenionego psa — wielkiego i małego pudla

[madohora]

Oby ktoś od tego spazmów nie dostał

[madohora]

Niegdyś był używanym do polowań na ptactwo błotne, dzisiaj jest psem wybitnie towarzyskim i znakomitym stróżem. W Polsce widujemy rzadko prawdziwie rasowe okazy. Pieczo łowitą opieką otaczają go Niemcy i uważają go za rodzimego psa nie mieckiego. Krzyżówka pudla z owczarkiem lub wyżłem, daje dosko nałe psy użytkowe i chociażby z tych względów należałoby tą rasę utrzymać. Główny związek hodowców tej rasy ma siedzibę w Monachjum.

[madohora]

[madohora]

W polowaniach ceniono jego zaciętość i upór. Obecnie są to psy towarzyskie i energiczne. Pudel duży jest bardzo aktywny, inteligentny, wrażliwy, ma żywiołowe usposobienie i chętnie się uczy. Dorosłe samce mogą mieć trudności z zaakceptowaniem psów tej samej płci. Inne zwierzęta domowe pudle z reguły akceptują, są też łagodne wobec dzieci.

[madohora]

[madohora]

Na przełomie XVIII i XIX wieku zapoczątkowano sport kynologiczny, polegający na pokazie użytkowania, wystawie psów rasowych, podczas których oceniano zgodność z wzorcem i piękno pokroju rasy. W dodatku okres ten zainicjował zakładanie wielkich hodowli, systematyzacje ras. Od samego początku pudle występowały jako uformowana rasa w trzech odmianach wielkości. W 1886 r. w Anglii powstał Pierwszy Klub Pudli. Kolejne otwarto m.in. w Niemczech (1893 r.) i Francji (1922). Cesarsko-Galicyjskie Towarzystwo Gospodarcze zapoczątkowało sport wystawienniczy i tworzenie organizacji kynologicznych w Polsce dopiero po II połowie XIX w.

[madohora]

Przypuszcza się, że przodkami pudli były psy wywodzące się z psów pasterskich i myśliwskich.

Najstarsze wizerunki pudli pochodzą z XV wieku, z terenów dzisiejszych Niemiec i Hiszpanii. Pudle zostały rozpowszechnione na dworze Ludwika XV, gdzie były oznaką splendoru. Ówczesne zamieszanie wojenne, a także kontakty handlowe i dyplomatyczne, przyczyniły się do rozpowszechnienia i popularyzacji pudli w Europie zachodniej. Pudle od początku występowały jako uformowana rasa w trzech odmianach wielkości.

[madohora]

Szata i umaszczenie

W nomenklaturze FCI dopuszczone są tylko kolory jednolite: biały, czarny, srebrny, morelowy ("apricot"różne odcienie), brązowy, czerwony ("red"). W USA dopuszczalne są wszystkie jednolite kolory, takie jak kremowy czy niebieski. W niektórych krajach uznawane są także umaszczenia dwukolorowe: czarno-biały oraz czarny podpalany. Szata jest w charakterystyczny sposób skręcona lub sznurowata. Obfita, wełnista, elastyczna, sierść tworzy po rozczesaniu jednolite runo na całym ciele. Ze względu na sposoby układania i strzyżenia pudli wyróżnia się fryzury takie jak:

lew amerykański – sylwetka psa wpisana w kwadrat., długa szyja podkreślona odpowiednim wymodelowaniem partii grzbietowej. Kufa w kształcie wydłużonego prostokąta. Na przednich i tylnych kończynach oraz w partii lędźwiowej i na ogonie ufryzurowane pompony. Do gołe skóry ostrzyżone są brzuch, kończyny przednie z wyjątkiem nadgarstków, kończyny tylne z wyjątkiem śródstopia, łapy, nasada ogona, zad, kufa, policzki, podgardle. Partie ciała pokryte długim włosem to głowa, uszy, kark i część grzbietu.
lew kontynentalny – fryzura klasyczna jest to najstarsza, użytkowa fryzura pudla. Wygląd fryzury taki jak przy strzyżeniu na lwa amerykańskiego, tylko bez pomponów w części lędźwiowej i na ogonie
puppy clip – sylwetka psa wpisana w kwadrat. Długa szyja podkreślona odpowiednim strzyżeniem partii grzbietowej. Kufa w kształcie wydłużonego prostokąta. Na przednich i tylnych kończynach zostawiamy długi włos. Partie ciała ostrzyżone prawie do gołej skóry to brzuch, łapy, nasada ogona, kufa, policzki, podgardle. Partie ciała pokryte długim włosem: głowa, uszy, kark i część grzbietu; partie ciała pokryte odpowiednio modelowanym włosem: szyja, tylna część grzbietu, łapy; włos strzyżony w formie pomponów: ogon.
federał – sylwetka psa jest wpisana w kwadrat. Sierść długa na łapach, głowie i ogonie, krótsza na korpusie. Partie ciała ostrzyżone prawie do gołej skóry: brzuch, stopy, nasada ogona, kufa, policzki, podgardle; partie ciała pokryte długim włosem: łapy, głowa, uszy; partie ciała pokryte odpowiednio modelowanym włosem o długości 1-4 cm: szyja, korpus; włos strzyżony w formie pomponów: ogon.

[madohora]

Pierwszym polskim pudlem był Bielik królewicza Zygmunta, późniejszego Zygmunta Starego.

[madohora]

Sierść: Cecha charakterystyczna; krótka, gęsta, przylegająca, niefalista, twarda w dotyku. Nieprzepuszczający wilgoci podszerstek.

[madohora]

Ogon: Cecha charakterystyczna; bardzo gruby u nasady, zwężający się ku końcowi, średniej długości, bez "pióra", pokryty krótkim, grubym, gęstym włosem.

[madohora]

Wrażenie ogólne: Mocnej budowy, zwarty, bardzo aktywny; szeroka czaszka, klatka piersiowa dobrze rozwinięta, żebra dobrze wysklepione, lędźwie i kończyny tylne mocne i szerokie.

[madohora]

Trzeba zapewnić mu odpowiednią do jego potrzeb dawkę codziennego ruchu. Niespełnienie tego warunku prowadzi do otyłości powodującej choroby stawów, a także nadpobudliwości oraz przyczynia się do wielu niepożądanych zachowań. Psy tej rasy przejawiają średnie ryzyko do wystąpienia skrętu żołądka.

[madohora]

Ze względu na umiejętność współpracy z człowiekiem, labradory są współcześnie wykorzystywane w różnych dziedzinach, niezwiązanych z łowiectwem, takich jak:

psy ratownicze (gruzowiskowe, lawinowe, poszukiwawcze i do ratownictwa wodnego),
psy – przewodnicy ociemniałych,
psy rodzinne, sprawdzające się także w sportach kynologicznych,
psy wykorzystywane w terapii chorych,
psy wykorzystywane do wykrywania narkotyków i wyrobów tytoniowych (w służbach celnych i w policji).

[madohora]

Golden retriever – rasa psa, należąca do grupy psów aportujących, płochaczy i psów wodnych, zaklasyfikowana do sekcji psów aportujących. Typ wyżłowaty. Podlega próbom pracy

[madohora]

Inne źródła podają, że rasę tę wyodrębnił w XIX wieku lord Tweedmouth. Istnieje także teoria, według której skrzyżowano żółtego retriwera gładkowłosego o imieniu Nous z suką tweed water spaniela i otrzymano cztery, żółte szczenięta. Następnie w celu uszlachetnienia rasy skojarzono je z czarnymi wavy coated retrieverami (obecnie znanymi jako flat coated retrievery), seterami irlandzkimi i prawdopodobnie z bloodhoundami. Nowa rasa tak przypadła do gustu angielskim hodowcom, że postanowili ją rozpowszechnić.

[madohora]

Golden retriever występuje w dwóch liniach hodowlanych, które różnią się od siebie pod względem wyglądu. Linia angielska (europejska): psy z tej linii mają jasne kremowe umaszczenie lub jasnozłote. Sierść ich jest prosta bądź falowana.

[madohora]

Psy tej rasy charakteryzują się inteligencją, posłuszeństwem oraz łagodnym charakterem. Golden retrievery są energiczne, wytrzymałe i aktywne. Szybko przywiązują się do właściciela. Przyjacielskie i towarzyskie, potrzebują bliskiego kontaktu z członkami rodziny, dobrze tolerują inne zwierzęta w domostwie. Ze względu na swój karny i łagodny charakter, sprawdzają się jako towarzysze osób starszych i dzieci, wyklucza to jednak ich zastosowanie jako psów stróżujących i obronnych. Nazwa psa nawiązuje do doskonałych umiejętności aportowania: golden retriever w wolnym tłumaczeniu oznacza „złoty aporter”. Są też przyjazne wobec dzieci.

[madohora]

Tak aktywny pies jak golden potrzebuje sporej dziennej dawki ruchu (co najmniej 2-godzinnej)[8]. Wymaga regularnego wyczesywania - przynajmniej raz w tygodniu, a w okresie linienia codziennie. Wymaga także specjalnej uwagi w pielęgnacji uszu ze względu na ich podatność na infekcje

[madohora]

[madohora]

Wyżeł niemiecki krótkowłosy to popularna zarówno w Niemczech, jak i w innych krajach rasa psa myśliwskiego, wykorzystywanego głównie do wystawiania, wypłaszania i aportowania ptactwa. Wyżeł niemiecki krótkowłosy jest jednym z niewielu ras wyżłów nadających się do pracy także jako wyżeł wszechstronny. W przeciwieństwie do większości ras wyżłów, po właściwej tresurze jest z powodzeniem wykorzystywany do polowań w terenie leśnym jako płochacz, tropowiec i posokowiec. Jego przodkami są wyżły włoskie oraz pointery.

[madohora]

Chociaż pudle znane są w Europie już od kilkuset lat, ich pochodzenie nie jest do końca wyjaśnione. Za ich rodzinny kraj oficjalnie uważa się Francję, ale istnieją dowody, że rasa mogła powstać także w Niemczech lub w Danii. Do przodków rasy zalicza się między innymi francuskie psy wodne (rasa obecnie niemal już nieistniejąca) oraz węgierskie psy myśliwskie. Nazwa pudel pierwotnie oznaczała prawdopodobnie „psa bawiącego się w wodzie”, czyli po prostu psa polującego na ptactwo wodne. Pudle golono na tułowiu, by umożliwić im pływanie, a gęste futro na nogach zostawiano, by uchronić kończyny przed ostrymi krzewami i trzcinami. W późniejszych czasach Francuzi odkryli inteligencję i talent aktorski tych psów i zrobili z nich zwierzęta cyrkowe, co nie wpłynęło korzystnie na ich reputację. W XVIII wieku pudle stały się ulubieńcami na królewskich dworach, a wówczas mało kto już pamiętał, że rasa świetnie sprawdzała się na polowaniach. Pudel stał się typowym „francuskim pieskiem”, czyli kanapowym pieszczoszkiem z kokardkami. Wówczas też wyhodowano dwie małe odmiany dużego pudla – miniaturową oraz najmniejszą – Toy. Dzisiaj pudle uważane są za psy wyłącznie do towarzystwa, choć w rzeczywistości są to zwierzęta wybitnie inteligentne i wszechstronne.

[madohora]

Pudel toy to piesek żywy, wesoły, pełen temperamentu. Jest bardzo wrażliwy i czuły, a przy tym niezwykle inteligentny. Doskonale nadaje się do szkolenia, choć niewielu opiekunów korzysta z jego talentu do uczenia się. Lubi towarzystwo ludzi, jest przyjazny, chętny do zabawy, bardzo przywiązuje się do opiekunów. W stosunku do obcych zachowuje rezerwę. Nieszkolone osobniki mogą być zbyt szczekliwe, ale odpowiedni trening na pewno temu zaradzi.

[madohora]

PIES DALMATYNSKI (MAŁY, ARLEKIN, MAŁY DUŃCZYK)

Odmiana ta jest w Polsce zupełnie nieznana. Podaję krótki opis tego psa ze względu na bardzo charakterystyczne jego exteriere i ory ginalną centkowaną maść. Pies dalmatyński (nazwa nie wskazuje na pochodzenie) był zna ny już w XVIII wieku w całej południowej Europie i opisany został mylnie przez Buffona jako mały dog duński (petit danoisl. Pochodze nie jego jest niewiadome. We Włoszech i południowych Niemczech robiono próby użycia go do celów myśliwskich. Doświadczenia te jed nak dały słabe wyniki. Jest to pies luksusowy modny jeszcze w Anglji, Niemczech i we Włoszech. Z wyglądu dalmatyńczyk przypomina nieco małego po in tera — charakterystyczną jego cechą jest śnieżno biała maść nakra- piana regularnemi centkami wielkości dwu złotówki. Rys. 87. Pies Dalmatyński. Pies ten Występuje w dwuch odmianach: czarno i bronzowo na- krapianej. Czarno nakrapiane psy posiadają czarny nos i takież pa zury; bronzowe centki koloru swej maści i takież pazury. Oczy zawsze czarne. Angielscy i niemieccy hodowcy przyjęli następującą skalę oceny: ogólny wygląd 1 20, maść i centki 20, głowa 9, nakrapiane uszy 4, kark i piersi 10, nogi 15, przednia część 8, zad 8, nakrapiany ogon 6. Razem: 100.

[madohora]

Umaszczenie jest czysto białe z ostro odgraniczonymi, okrągłymi czarnego lub wątrobianobrązowego koloru cętkami. Pojawiają się one już u około dwutygodniowych szczeniąt, które rodzą się białe. Średnica plam wynosi 20–30 mm. Plamki na głowie, pysku, uszach, nogach, ogonie i skrajnych partiach tułowia powinny być mniejsze niż na pozostałych częściach ciała. Nos psów w czarne cętki powinien być czarny, w brązowe łatki zawsze czekoladowy. Oczy psów białych w czarne cętki mogą być czarne, niebieskie lub brązowe, a psów cętkowanych brązowożółte lub brązowe; mogą występować też niebieskie. Sierść jest krótka, twarda, zbita i zwarta.

[madohora]

Dalmatyńczyki gubią dużo włosów, w czasie linienia (na wiosnę i jesienią) istnieje konieczność wyczesywania włosa raz na dzień przez ok. 10 min. Dalmatyńczyk jest mało odporny na niskie temperatury. Spotykane problemy zdrowotne u tej rasy to kamica moczanowa, głuchota, młodzieńcza nefropatia, cisawica, skręt żołądka. Zdarzają się też alergie i choroby skórne. Średnia długość życia psów tej rasy to ok. 14–17 lat.

[madohora]

[madohora]

Ptak z gatunku kusotymalek czarno-brewy został odnaleziony w Indonezji po 170 latach. W latach 40. XIX w. został złapa-ny przez przyrodnika Carla. A.L.M. Schwa-nera. Ten opisał go i wypuścił. Od tamte-go momentu nie było żadnych doniesień o jego istnieniu. Uznano go za największą zagadkę indonezyjskiej ornitologii. W końcu przyjęto, że wyginął. Jednak para badaczy – Muhammad Rizky Fauzan i Muhammad Suranto – natrafiła na niego w Kalimantan w pobliżu centrum wyspy Borneo. Nie wie-dzieli, z jakim zwierzęciem mają do czynie-nia, więc zrobili mu zdjęcie i rozesłali je do znajomych specjalistów. Okazało się, że jest to stworzenie, którego opis przechowywany był w Holandii. Specjaliści doszli do wniosku, że przez dziesięciolecia szukano go w nie-właściwym rejonie. Na razie nie wiadomo, ile osobników liczy Malacocincla perspicillata ani czy gatunek ten jest zagrożony

[madohora]

Ogromna ćma nadrzewna jest przed-stawicielem gatunku Endoxyla cinereus. Rozpiętość skrzydeł tego niezwykłego owada zamieszkującego Australię i Nową Zelandię wynosi 23 centymetry. Waży on około 30 gramów. Zwierzę to żyje bardzo krótko i nie ma otworu gębowego, zatem nie może przyjmować pokarmu, ale gro-madzi zapasy w czasie życia larwalnego

[madohora]

Dwa ostatnie żyjące na świecie noso-rożce białe mają swych ochroniarzy. Kenijscy żołnierze pilnują, by nic złe-go im się nie stało. Starszą samicę Najin i jej córkę Fatu dogląda dwóch Kenijczy-ków. Mimo że mieszkają z dala od swych domów, są bardzo dumni z powierzonej im misji. Niezwykle zżyli się ze zwierzęta-mi i przykro im, że samice nigdy nie będą miały w naturalny sposób młodych. Jed-nak naukowcy wierzą, że uda im się oca-lić gatunek w inny sposób. Zebrali komór-ki jajowe od Najin oraz Fatu i przewieźli je do Włoch. Tam rozpoczną proces zapłod-nienia, korzystając z badań dotyczących metody in vitro u nosorożców. Zwierzęta te przetrzebili zabijający je kłusownicy.

[madohora]

[madohora]

Kolibry to najmniejsze migrujące ptaki. Przemieszczają się dniem i nocą. W zależności od gatunku, a jest ich 340, mogą machać skrzydłami średnio około 50 razy na sekundę. Nie mogą skakać ani chodzić, ale kiedy siedzą, przemieszczają się na łapkach na boki. Odwiedzają około 1000 kwiatów dziennie. Gdy są w stanie letargu, wyglądają jak martwe.

[madohora]

Doberman – rasa psa zaliczana do grupy pinczerów. Krajem pochodzenia tej rasy są Niemcy. W klasyfikacji FCI zaliczona została do grupy 2 (pinczery i sznaucery, molosy, szwajcarskie psy górskie i do bydła, pozostałe rasy), sekcji 1 (pinczery i sznaucery). Psy tej rasy celem uzyskania kwalifikacji hodowlanych muszą być poddane próbom pracy[2]. Typ wilkowaty

[madohora]

Sylwetka dobermana powinna być zbliżona do kwadratu (zwłaszcza u samca), szyja smukła i dobrze umięśniona. Dymorfizm płciowy powinien być wyraźnie zaznaczony, a wygląd jak u płci przeciwnej jest wadą dyskwalifikującą. Głowa dobermana powinna być sucha, (brak luźnej skóry), oczy o kształcie migdała, ciemnych tęczówkach i żywym wyrazie, barwa nosa zgodna z umaszczeniem. Mocne szczęki i dobrze wypełniona kufa. Uszy oklapłe, dosyć wysoko osadzone, często cięte na typ tzw. "wiewiórki". Tam, gdzie cięcie uszu jest niedozwolone – pożądane są średniej wielkości, przednimi krawędziami dobrze przylegające do policzków.

[madohora]

Brak podszerstka i delikatna skóra sprawiają, że pies ten w zimniejszym klimacie stosunkowo łatwo marznie. Jego krótki, twardy i ściśle przylegający do skóry włos nie wymaga wiele pielęgnacji, aczkolwiek pomocne może być okresowe wyczesywanie sierści. Dobermany, jako rasę gładkowłosą, charakteryzuje długi okres linienia.

[madohora]

I tak winni są ludzie, którzy być może dokarmiali niedźwiedzie. A co na to obrońcy przyrody czy ekolodzy. Odstrzelono samicę z młodymi!!!

[madohora]

[madohora]

Panda mała dużo czasu spędza, jedząc pędy bambusa i małe liście. Pobie-ra w ten sposób ¼ składników odżyw-czych. Dietę uzupełnia między innymi jagodami, porostami oraz jajami ptaków i owadami. Żeruje na ziemi nocą. W dzień śpi. Woli przebywać na drzewach. Jej gęsta sierść, nawet na podeszwach łapek, zapewnia jej ciepło. Samica ma ruję przez 24 godziny raz w roku. Samiec, kiedy widzi wybrankę, szybko schodzi z drzewa i podąża za nią. Ponieważ potra-fi obracać łapy o 180 stopni, zatem może, nie tracąc czasu, schodzić z drzewa gło-wą w dół.

[madohora]

Żbiki osiągają wagę 7 kilogramów. Podobne są do kotów domowych. Dorod-ne samce atakują większość zwierząt z ziemi. Ssaki te polują na terenach otwar-tych, a żeby przetrwać, muszą złapać od 15 do 25 gryzoni dziennie

[madohora]

ŚMIERTELNY WYPADEK NA A1. ŁOŚ WTARGNĄŁ NA JEZDNIĘ - Interia - 27.05.2021

[madohora]

Co to za dziwny ptaszek
O tak potężnym dziobie,
Kto z czytelników odgadnie?
Kto z czytelników mi powie?
Abu-Markub-em nazwany Bocian,
z nad Nilu Białego,
O, jak się bardzo on różni,
Od boćka naszego, * zgrabnego

[madohora]

Pierwsze szczątki Rhinoceros tichorhinus, znalezione w An glii w r. 1668 (wieś Cbarthem 8 mile od Canterbury w hr. Kent), opisane zostY w 1669 roku '). Następnie wynajdowano kości i zęby tego gatunku w wielu miej scowościach Anglii, Francyi, Niemiec, Włoch, Szwajcaryi, Rossyi Europejskiej i Syberyi. Wielką liczbę kości, głów, zębów a nawet rogów Rh. tiehorhinus dostarczyła Syberyja; opisał te szczątki Pallas w 1768 r. (Nov. Comment. Acad. Petropolit. T. XIII, 1768 r. p.448). W roku 1771. w Grudniu Jakuci znaleźli całkowitego z mięsem i ze skórą nosorożca włochatego Rh. t i c h o r h i n u s, na piasku nad brzegami rzeki Wilui, wpadającej do Leny, poniżój Jakucka pod 64° szer. północ. Zwierzę było nawpół w piasku zagrzebane i o tyle rozłożone, że jakkolwiek zachowało kształty, to jednak przy poruszeniu rozpadło się, tak, iż tylko głowę i dwie nogi, przednią i tylną przywieziono do Irkucka 1772 r., a na stępnie przesłano do zbiorów Akademii Petersburskiej.

[madohora]

Rhinoceros tichorhinus G. Fischer. Nosorożec włochaty. Rhinoceros tichorhinus G. Fischer. Zoognos. Yol. III. Moscoviael814, 8, p. 304. „ ,, G. Cu v i e r. Recli. sur 1. ossem.foss. Paris 1834, tom III. „ H. v. M e y e r. Palaeontographica XI. Bd. 5, Lief.p. 243, 1864. „ ,, J. F. Brandt. De Rhinocerotis antiquitatis seu tichorhini etc. 1849. Móm. d. 1’Acad. de St. Petersbourg, YI. s. tom. V. „ antiquitatis Blumenbach. Naturgeschielite. 1807. „ „ B r o n n. Lethaea 3. Aufl. Bd, III. p. 850. „ 1 e n e n s i s Pall. Novi Comment. Acad. Pe- tropolit. T. XVII, p. 585. T. 15—10. 1772. „ P a 11 a s i i Desmarest. Mammal, p. 402. Atelodus tichorhinus Pomel Catal. 1854, p. 76. Tichorki n u s J. F. Brand t. Versuch einer Monographie d. Ti- ckorkinen Nashiirner. 1877, p.

[madohora]

Przedni brzeg otworów zewnętrznych nosa , ograniczony przez tylny koniec kości podniebiennych, jest zaokrąglony, równy bez wyrostków i przypada pośrodku dłu gości głowy pomiędzy przedostatnim i ostatnim zębem trzonowym. Szczęka dolna czyli żuchwa, składa się z połówek grubych, gładkich, o po wierzchni wypukłój, spojonych z przodu silnie bez śladu zrośnięcia. Koniec szczęki dolnój jest nieco rozszerzony, zaokrąglony i pośrodku słabo wycięty; powierzchnia górna słabo wygięta, dolna zaś wypukła, bez śladu zagłębienia. Wyrostki kątowe dość silne i u starych zwierząt liczne. Wogóle głowa R. M e r c k i i przy jednakowój długości z głową R h. t i- chorhinus jest daleko bardziój płaska i szeroka. Otwory nozdrzy ma dłuższe, przegroda nosowa zaledwo w przedniój połowie kostna. Powierzchnia pomiędzy dołami skroniowemi węższa, więcój wyciągnięta. Część potylicowa mniój ku tyłowi pochylona, węższa, ku górze przedstawia się jako trójkąt z tępym wierzchołkiem; guzy stawowe cofnięte poza krawędź ciemieniowo-potyliczną. Przyczepy rogów, u młodych osobników są rozdzielone. Przedni koniec pyska zaokrąglony i zakoń czony dwoma tępemi wyrostkami. Przedni kąt oczodołu przypada pomiędzy 1 i 6 zębem trzonowym. Szerokość krawędzi potylicowo-ciemieniowój ma się do naj większej szerokości głowy, jak 2 : 5, do długości zaś jak 2 : 10. Stosunek szerokości głowy do jój długości równa się stosunkowi 1 : 2. Określenie gatunków nosorożca z zębów, jak wspomnieliśmy wyżśj, przedsta wia znaczne trudności z powodu niedokładnie określonej granicy, jaką posiada zmienność zębów różnych osobników w różnym wieku, wreszcie zęby dwu stron u jednego osobnika. Dlatego też najlepiój rysować zęby w naturalnój wielkości, aby przez to szczegóły bardziej uwydatnić. Zęby Rh. M e r c k i i różnią się ogólnie - (Tab. 14, fig. 5.) od zębów R h. tichorhinus tern, że są stosunkowo większe i prostszój budowy; wyniosłości korony są grubsze, mniój posiadają wyrostków i są porozdzielane obszerniejszemi zagłębieniami, dla tego też korona starta przedstawia daleko prostszy rysunek i szczególniej mniój ma dołków otoczonych szkliwem. Zęby Rh. M e r c k i i są pozbawione powłoki korowój czyli cementu, warstwę szkliwa posiadają daleko cieńszą. Zęby trzonowe Rh. M e r c k i i zużyte, mają 1 lub 2 dołki obwiedzione szkliwem, pochodzi to stąd, że wyniosłości pagórkowate są porozdzielane szerokiemi zagłębieniami i przy starciu nie zamykają dołków. Dołki, zamknięte i otoczone szkliwem na zużytych odpowiednio zębach Rh. Me r- c k i i powstają jeden z zagłębienia tylnego, drugi z zatoki środkowej, oddzielonój od zagłębienia środkowego. Pierwszego zęba trzonowego niema śladu, zęby 2, 3 i 4 (na czaszce znalezionój pod Carlsruhe) są czworokątne i podobne do siebie, 5 i 6 posiada już wyraźne 3 wyniosłości rozdzielone zagłębieniami środkowemi i tylnemi, 7 ząb o trójkątnój podstawie, o dwu wyniosłościach, rozdzielonych szeroką i głęboką doliną czyli zagłębieniem. Przednie kąty zębów tego gatunku, nie posiadają krawędzi ostrych, lecz daleko tępsze niż u R h. tichorhinus. Zęby trzonowe szczęki dolnćj R h i n. Merckii składają się z dwu wy rostków półwalcowatych, których górny brzeg dość cienki, półksiężycowaty, po wierzchnia zewnętrzna wypukła, gładka, wewnętrzna zaś posiada wgłębienia dołki dosyć płytkie. Z boków, z przodu i z tyłu, znajdują się na tyek zębach dodat kowe krawędzi łukowato przebiegające i nierówne. Wogóle zęby Rh. M e r c k ii są większe, przy stosunkowo krótszój czaszce, niż u Rh. tichorhinus iz ży jących nosorożców, najpodobniejsze są do R h. b i c o r n i s. W naszym kraju, w Szczęślewicach pod Warszawą, w roku 1880—82, znale ziono następujące zęby Rh. M e r c k i i. Ząb trzonowy górny 5 lewy (Tab. XIV, fig. 5). Podstawa zęba (szyjka) trapezowatego kształtu, o brzegu przednim naj dłuższym 70 mm.; tylny brzeg długi na 55 mm., zewnętrzny 50 mm., wewnętrzny zaś 40 mm. Korona zeszczupla się cokolwiek ku górnój powierzchni, posiada wynio słość pagórkowatą zewnętrzną 50 mm. długą, wyniosłość poprzeczna przednia 25 mm. na wewnątrz i nieco ku tyłowi zwrócona, wyniosłość tylna, rozdziela się w '/» swój długości na 2 odnogi, przednią 6 mm. czyli wyrostek ostrogowaty, tępo zakończony, któi‘y idzie prostopadle do wyniosłości przedniój i od. tylną 20 mm. zwróconą na wewnątrz i ku tyłowi, tak, że z odnogą przednią tworzy kąt rozwarty. Wynio słości rozdziela zagłębienie (czyli dolina) środkowe, bardzo obszerne, którego część górna oddzielona przez wyrostek ostrogowaty, zamienia się na zatokę środkową , opatrzoną krótkim wyrostkiem wyrastającym z brzegu ku środkowi. Oprócz tego na koronie znajduje się zagłębienie tylne bardzo obszerne. Przy brzegu przednim, z boku wyniosłości pagórkowatój przedniój, wystaje .dodatkowa krawędź mocno pofałdowana 45 mm. długa. Podobna krawędź dodatkowa przebiega i przy brzegu tylnym zęba, przy wyjściu do zagłębienia tylnego, 25 mm. długa. Kąt przedni tego zęba niezbyt ostry, tylny daleko ostrzejszy. Powierzchnia zewnętrzna korony sła bo pofałdowana. Ząb trzonowy górny 6 lewy (przedostatni) (Tab. XIII. fig. 6.) potężnych rozmia rów, o podstawie trapezowój, którśj brzeg przedni najdłuższy 70 mm., tylny 60 mm., zewnętrzny 50mm., wewnętrzny 50 mm. Obwód korony daleko większy od obwodu podstawy zęba. Wyniosłości, wznoszące się na podstawie, są szerokie, silne, wyra ziste. Wyniosłość zewnętrzna 65 mm. długa, pofałdowana na powierzchni zewnętrz- nój, szczególniój wydatna jest fałda obok kąta przedniego położona, od ktorego oddziela ją rowek. Wyniosłość przednia łukowata ku tyłowi zgięta i na końcu cokol wiek rozszerzona, 30 mm. Wyniosłość tylna rozszczepia się prawie przy podstawie na odnogi długie, rozchodzące się pod bardzo rozwartym kątem, z tych przednia czyli wyrostek ostrogowaty 10 mm. długi, idzie prostopadle do wyniosłości przedniej, kończy się tępo w dość znacznej odległości od niój, tylna zaś 15 mm. długa i dość szeroka. Zagłębienie środkowe bardzo obszerne, zatoka środkowa stosunkowo do po wierzchni korony mała i opatrzona tępym i krótkim wyrostkiem. Zagłębienie tylne rombowego kształtu, obszerne lecz dość płytkie. Brzeg przedni zęba opatrzony do datkową krawędzią bardzo nierówną, 40 mm. długą; przy tylnym brzegu, obok za głębienia tylnego, znajduje się także krawędź dodatkowa, dość wydatna. Ząb trzonowy górny 6 {przedostatni) prawy (Tab. XIII, fig. 7). Podstawa czwo rokątna o brzegu przednim najdłuższym 68 mm., tylnym 58 mm., zewnętrznym 50 mm. i wewnętrznym, najkrótszym 40 min. Obwód korony większy od obwodu podstawy zęba. Wyniosłości wyraźne i szerokie. Wyniosłość zewnętrzna 62 mm. długa, o powierzchni zewnętrznej słabo pofałdowanój. Wyniosłość przednia 25 mm. słabo łukowata, na końcu rozszerzona. Wyniosłość tylna przy podstawie raz dzieli się na odnogi , rozchodzące się pod bardzo rozwartym kątem. Odnoga przednia (wyrostek ostrogowaty) 13 mm. długa, na końcu zaostrzona, skierowana prostopadle do wyniosłości przedniój, do której się prawie dotyka. Odnoga tylna nieco łukowata i tępo zakończona. Zagłębienie środkowe bardzo znaczne, obszerne, szeroko rozdziela wyniosłości. Zatoka środkowa mała, prawie całkowicie odgro dzona wyrostkiem ostrogowatym od zagłębienia środkowego, opatrzona bardzo tę pym i niewyraźnym wyrostkiem. Zagłębienie tylne obszerne i trójkątne. Krawędź do datkowa, położona przy brzegu przednim, łukowata, bardzo wyrazista 40 mm. dłu ga, krawędź dodatkowa tylna 20 mm. długa, leży przy wejściu do zagłębienia tylnego. Ząb trzonowy górny 7 {ostatni) prawy, (Tab. XIV, fig. 8). Uszkodzony cokol wiek, a mianowicie, ma obłamany kąt przedni i koniec wyniosłości tylnój. Podsta wa zęba trójkątna, brzeg przedni 75 mm. długi, tylny 70 mm., wewnętrzny 60 mm. Obwód korony mniejszy, czyli ząb ku górze stopniowo zeszczuplony. Posiada tylko dwie wyniosłości, przednią pojedyńczą, na końcu zaokrągloną i tylną opatrzoną 2 wyrostkami, jeden krótki, szeroki, ku przodowi zwrócony, drugi dłuższy, uszko dzony na końcu. Zagłębienie jedno środkowe, opatrzone 2 wyrostkami: górnym zwróconym ku wewnątrz

[madohora]

Odkrycia z 1907 wskazywały, że kopalnia w Staruni może być perspektywicznym obszarem dla pozyskania dobrze zachowanych zwierząt plejstocenu, a jednocześnie odkrycia te pozostawiły szereg niewyjaśnionych kwestii co do geologicznej pozycji znalezisk. Z obu powodów uznano, że należy przeprowadzić poszukiwania i badania na duża skalę. Projekt ten udało się urzeczywistnić dopiero w 1929, gdy krakowski oddział PAU zdobył pokaźne środki finansowe z Funduszu Kultury Narodowej na zorganizowanie prac wydobywczych, w ramach których reaktywowano opuszczony szyb z 1907 i zbudowano nowy szyb badawczy wraz ze sztolnią łączącą oba te szyby. Kierownikiem zespołu poszukiwawczego był Eugeniusz Panow. 23 października 1929 w sztolni napotkano na głębokości 12,5 m prawie nieuszkodzony okaz nosorożca włochatego, w pozycji odwróconej, tzn. zwierzę leżało na grzbiecie. Zwłoki miały nieliczne uszkodzenia, z których największym był otwór w brzuchu, przez który na zewnątrz ciała wydostały się wnętrzności, częściowo zachowane w osadzie otaczającym ciało. Później stwierdzono, że jest to młoda, trzyletnia samica[5]. Nie zachowała się jej okrywa włosowa (poza paroma kępkami), kopyta oraz rogi. W celu wydobycia okazu wydrążono specjalny szyb transportowy, co było możliwe dzięki pomocy Wojska Polskiego. Nosorożca wydobyto 17 grudnia 1929, a 22 grudnia przewieziono go do Krakowa, gdzie znajduje się do dziś i jest wystawiony w tamtejszym Muzeum Przyrodniczym. Ostatecznej preparacji i konserwacji dokonał rzeźbiarz z wykształcenia, a preparator z zawodu, Franciszek Kalkus[7]. Skórę zdjęto, a następnie założono na przygotowany model nosorożca, a szkielet oddzielono od mięśni i części miękkich, które zakonserwowano oddzielnie. Sporządzono także formę do wykonywania gipsowych odlewów nosorożca. Kierownikiem tych prac od strony naukowej był Jan Stach. Wypchany okaz z oryginalną skórą, słoje z częściami miękkimi, model gipsowy w pozycji znalezienia oraz skamieniałości towarzyszące zostały udostępnione do zwiedzania w Muzeum Fizjograficznym PAU w czerwcu 1930. Natomiast szkielet tego nosorożca został zaprezentowany w tamtejszym muzeum dopiero w 1948. Cały proces odkrywania, wydobycia i preparacji zwierzęcia był opisywany w licznych dziennikach krajowych i zagranicznych. W czasie okupacji władze niemieckie zarządziły sporządzenie odlewów nosorożca w pozycji przyżyciowej (tzn. stojącego na nogach) i tak sporządzony model trafił do muzeum Haus der Natur w Salzburgu w Austrii, gdzie wystawiany jest do dziś[6]. Kolejne odlewy wykonano w latach 80. XX wieku.

[madohora]

O ochronie przyrody 1928 rok

[madohora]

Widzimy więc, że już nawet względy czysto praktyczne, domagają się od nas ochrony naszej fauny. Aby te ochronę przeprowadzić, trzeba z jednej strony zapobiedz bezpośred niemu tępieniu, z drugiej zaś strony, dać zwierzętom możliwe warunki do życia i rozmnażania się. W pierwszym względzie, 0 ile chodzi o tak zwane zwierzęta łowne, to nowa ustawa ło wiecka, poczyniła tu pewne dodatnie kroki, zakazując tępić bezwarunkowo bobra, kozice, świstaka, czarnego bociana, jak również w stanie dzikim już nieistniejącego żubra. Co do innych gatunków ustawa wydała pewne ograniczenia, albo za kazujące strzelania samic, jak np. łosia, jelenia, daniela, sarny, oraz niedźwiedzicy przy młodych, dalej głuszcza i w nie których okolicach cietrzewia, lub też wyznaczając w pew nych porach roku dla pewnych gatunków, czas ochronny. Wyjęto jednak z pod prawa wilka, wydrę, kunę domową, tchórza, gronosta ja, łasice, królika, jastrzębia gołębiarza i kro gulca, a zdaje się i lisa. Natomiast ustawa przewiduje w ra zie potrzeby wprowadzenie czasu ochronnego dla niedźwiedzi, rysi, żbików, lisów, kun leśnych i orłów. W ustawie tej spo tykamy też wprowadzony częściowo czas ochronny dla pta ków krukowatych i drapieżnych, za wyjątkiem, krogulca, go łębiarza, wrony i sroki, którym to ptakom pozwala ustawa również niszczyć gniazda, podbierać jaja i pisklęta. Pomi nąwszy już to, że i te proskrybowane gatunki zasługują z wy żej przytoczonych względów również chociaż na częściową ochronę, to właśnie zrobienie tego wyjątku, przekreśla cały pożytek, któryby z tej ustawy w tym względzie wyniknął. Wprawdzie bowiem ptaki drapieżne za wyjątkiem gołębiarza 1 krogulca, mają sobie wyznaczony czas ochronny pomiędzy 1 lutym a 15 sierpnia, lecz niestety u nas na 100 ludzi noszą cych strzelby, lekko licząc, dziewiędziesięciu nie potrafi odró żnić zwłaszcza w locie, gołębiarza i krogulca od innych drapie żnych ptaków. Z pewnością też tak jak dotąd, tak i nadal zamiast ostrożnego gołębiarza i krogulca, będą padały pod strzałami niewinne myszołowy, pszczoło jady i sokoliki, je szcze mniej umieją ludzie odróżniać gniazda i jaja tych pta ków — i znowu po staremu wszystkie gniazda bez wyjątku będą niszczone.. Tutaj więc trzeba się zwrócić z apelem dwszystkich polujących, aby o ile już chcą wystrzeliwać te po zostałe szczątki naszych drapieżców, niezważając na usługi, jakie one oddają, użyczyli przynajmniej wszystkim bez ża dnego wyjątku czasu ochronnego i nie pozwalali na niszcze nie gniazd. Co się tyczy zaś orłów, to te winny być zupełnie chronione, gdyż zaiste są to już ostatnie dziesiątki, które się w Polsce gnieżdżą

[madohora]

Swoją agresję i frustracje wyładowujecie na bezbronnych

[madohora]

Chrabąszcz majowy to duży owad z brązowymi pokrywami, spotykany wio-sną w parkach i ogrodach. To szkodniki, które zjadają liście drzew. Samiec ma czuł-ki zakończone wachlarzykiem. Larwy tych owadów, zwane pędrakami, także są szkod-nikami. Żyją zakopane w ziemi około 5 lat i podgryzają korzonki młodych drzewek.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

eśli opuści tę ważną czynność, to zdarzyć się może snadnie, że w czasie postoju krótkiego, gdy wypadnie karmić konie zapasem wożonym w siodle, lub też poić przejeżdżając przez stru mień, czy rzekę, nie będzie mógł tego uczynić z tego prostego powodu, że nie ma czem kar mić, luc z czego poić. Z zazdrością przygląda się wtedy karmieniu innych koni i wyprasza so bie po garstce obroku od kolegów, co ani jego koniowi nie wystarcza, ani nie jest właściwem ze względu na porządek w wojsky. Powtarzam, należy myśleć zawsze o koniu, jak o sobie. Wte dy żadna niespodzianka nie stanie na przeszkodzie w obrządzeniu go i koń nie będzie cierpiał, z powodu lekkomyślności swego pana.

[madohora]

Trzeba też baczną uwagę zwracać na zdrowie konia. Prawda, żejego zdrowie jest przysłowiowe, prawda, że zahartowany znieść może głód, chłód i zmęczenie, i znosi bez skargi. Jednakowoż często bardzo zdarza się, że zapada widocznie na zdrowiu, choć nie ma objawów poważniejszej choroby. Często bez przyczyny widzimy u niego przygnębienie, czy brak apetytu, lub jakąś nie zwyczajną leniwośc ruchów. Należy wtedy za stanowić się nad przyczyną takich oznak niezupeł nego zdrowia i oszczędzać o ile możności, natu ralnie, o ile służba na tern nie traci. Nie wolno jednakże zasłaniać się chorobą konia przed wypełnianiem obowiązków żołnier skich. Jeśli bowiem tego konieczność wymaga (zwłaszcza w polu), trzeba zapomnieć o wszystkiem i użyć konia bezwzględnie nawet, gdyby miał paść. Nie jeśt to wtedy lekkomyślne zmarnowanie zwierzęcia, bo się spełnia zadanie ważne, decy dujące czasem o powodzeniu całej akcji, lub życiu wielu żołnierzy. Nie ociągać się zatem w chwili, kiedy dobra wola ułana, lub jego gorliwość dużo może za ważyć, a szanować wierzchowca tam, gdzie tylko można oto właściwy i chwalebny sposób postę powania żołnierskiego. Trudno wreszcie nie wspomnieć na końcu 0 przyjemności obcowania z koniem. Można się do niego przywiązać, jak do przyjaciela, brata, lub kochanki. Można go naprawdę pokochać 1 zżyć się z nim tak, że się za nim tęskni i bez niego obyć nie potrafi. Koń rozumie taki stosu nek i odpłaca się zawsze równym uczuciem.

[madohora]

Pióra kormoranów nasiąkają wodą. To ewenement wśród ptaków wodnych, a tak-że pewna niewygoda, gdyż ciało nurku-jącego ptaka szybko się wychładza, a do tego mokre pióra utrudniają wystartowa-nie z akwenu. Kormoran zjada dziennie 350 – 500 gramów ryb. Jeśli jednego dnia zje za dużo, to następnego nie żeruje

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Wyżeł weimarski długowłosy – to mniej popularna odmiana wyżła weimarskiego, od odmiany krótkowłosej różni się jedynie długością włosa. Typ wyżłowaty. Obie rasy mają wspólny wzorzec FCI nr 99. Podlega próbom pracy.

[madohora]

Wyżeł weimarski krótkowłosy – jedna z ras psów, należąca do grupy wyżłów, zaklasyfikowana do sekcji wyżłów kontynentalnych w podsekcji psów w typie gończego. Typ wyżłowaty[2]. Podlega próbom pracy