Pustki w Białymstoku

[Gość: mtr]

13.12/piątek/koncert zespołu PUSTKI w klubie muzycznym metro,start 20.oo

Radek Łukasiewicz gitary, śpiew>Janek Piętka śpiew,różnego rodzaju instr.
klawiszowe>Grzegorz Śluz perkusja>Filip Zawada basy
Zespół powstał w sierpniu 1999 r. Na swoim koncie ma
płytę „STUDIO PUSTKI” (Antena Krzyku 2001), która zebrała bardzo dobre
recenzje w prasie muzycznej. Pochodzący z płyty utwór "Patyczak" nominowany
jest do Yacha 2002 w kategorii teledysków alternatywnych.
Pustki grały koncerty we wszystkich ważniejszych klubach Polski
m.in. w Sali im Agnieszki Osieckiej 3 PPR, Centrum Sztuki Współczesnej w
Warszawie, w Bydgoskim Mózgu i Forum Fabricum w Łodzi.
Na koncertach, oprócz utworów formą przypominających piosenki,
pojawiają się motoryczne improwizacje. Transowa sekcja rytmiczna jest
uzupełniana szerokimi plamami gitary, analogowych klawiszy i nieśmiałym
głosem. Energetyczne koncerty są często jedyną szansą usłyszenia utworów,
które nigdy nie znajdą się na żadnej płycie ani nigdy więcej nie będą
zagrane na żadnym koncercie.

Strona w internecie: www.pustki.terra.pl
www.klubmetro.pl

PUSTKI - recenzje prasowe

[Gość: mtr]

Fragment recenzji Tomasza Lady (Życie Warszawy):
"Intelektualna rewolucja. Nowe krążki grup Ścianka i Pustki.(...) Ta młoda
grupa, w odróżnieniu od kolegów ze Ścianki, miast na pojedynek intelektualny
ze słuchaczem, stawia na atawistyczną siłę rocka. W muzyce kwintetu słychać
wyraźnie dokonania amerykańskich prepunkowcow z MC5 i The Stooges oraz ich
brytyjskich kolegów z The Who. Pustki oferują porcję narowistego, prostego,
lecz nie prostackiego, rock'n'rolla. Muzyka z krążka "Studio pustki" jest
silna i bardzo energetyczna, a teksty mądre. Czuć, że członkowie grupy to
ludzie wrażliwi, patrzący na świat z poetycką zadumą. Czuć też, że są
absolutnie świadomi, w jakim kierunku żeglują. Nieprzypadkowo w jednej z
kompozycji wykorzystali fragmenty utworu Brunona Schulza.
Ścianka i Pustki, to obok Kobiet, Voo Voo i Myslovitz najciekawsze obecnie
polskie zespoły rockowe. Mimo, że media ich nie zauważają, na koncertach sa
tłumy, a atmosfera przypomina te, jaka Antonioni uchwycił dla
potrzeb "Powiększenia" w czasie koncertu The Yardbirds.
Szykuje się rewolucja. Dobrze, ze zamiast populistów, do głosu dochodzą ludzie
myślący".

Fragmenty recenzji Pawła Dunina-Wąsowicza (Machina 3/2000):
"Muzyka regresywna w bardzo dobrym guście.
(...) Stylizacja debiutu Pustek (podobnie jak albumu lubelskiego More
Experience sprzed 4 lat) wydaje mi się - odmiennie niż twórczość tak wybitnie
regresywnych grup jak Belle&Sebastian czy Dandy Warhols - nie rekonstrukcją
tradycji, lecz budowaniem ruin, niczym w romantycznym ogrodzie. Niesamowite
jest więc np. to, co stało się ze "Świętym Szczytem" Kryzysu - numer został
poddany przez Pustki archaizacji, brzmi jakby powstał dekadę wcześniej niż
oryginał. Jak na razie wszystko tej bardzo młodej kapeli sprzyja - sprawna
zabawa brzmieniami zabytkowych instrumentów, dekonstrukcyjne gitariady,
bezpretensjonalne teksty. Paradoksalnie, zatęchły odór starej piwnicy jest
ożywczy niczym zefirek (...)".

PUSTKI - recenzje prasowe

[Gość: mtr]

Fragment recenzji Wojtka Kozielskiego (muzyka.onet.pl):
"(...) W wywiadzie dla miesięcznika "Machina" młodzi muzycy szczycili się
faktem używania organów Vermona i gitar Defil - znienawidzonych instrumentów
epoki PRL-u. Nawet jeżeli to tylko kokieteria, mimowolnie dowiedli oni, że aby
grać i brzmieć jak rasowa rock'n'rollowa ekipa nie są potrzebne odpowiednie
gitary, tylko - jak śpiewał Lou Reed, na którego twórczość często powołują się
członkowie Pustek - rock'n'rollowe serce. To, iż bije ono w organizmach tej
piątki muzyków, dobitnie potwierdza wydana właśnie debiutancka płyta
zespołu, "Studio Pustki".
Już otwierająca longplay kompozycja "Everybody Must Get Stoned" powinna
wprowadzić w stan ekscytacji każdego fana rasowych riffów. Archaiczne
brzmienie, wyraźnie nawiązujące do tradycji kapeli The Velvet Underground,
poraża surową siła, zaś nonszalancki wokal ma w sobie tyle wdzięku,
że "kawałek" ten można pokochać od pierwszego przesłuchania. Reszta dzieła w
niczym mu nie ustępuje, tyle że riffowe rockowe piosenki, jak "Wielka
katastrofa" czy "Antresola", przeplatane są kakofoniczną nawałnicą riffów
("Rising & One Mic") bądź też stonowaną psychodelią ("Bruno" z melorecytowanym
fragmentem opowiadani Bruno Schultza). Wraz z deserem - standardem "Święty
szczyt" grupy Kryzys - sprawia to, że każdy posiadacz wspomnianego
rock'n'rollowego serca natychmiast pokocha ten krążek. Dziewczyna i chłopaki z
Pustek grają "swoje" z takim wdziękiem i wyczuciem, że ich wydawnictwo śmiało
można nazwać prawdziwym wydarzeniem w polskim rocku. Oby tak pozostało..."


Fragment recenzji Rafała Księżyka (rozrywka.arena.pl):
"(...) Grupa zyskała sobie markę wskrzesicieli estetyki prepunkowego
garażowego rocka z końca lat 60. Wizerunek formacji ujawniony na "Studio
Pustki" prezentuje się jednak bardziej bogato.
Surowy, prosty gitarowy rock odwołujący się do tradycji Velvet Underground
jest tu rdzeniem, ale nie wyczerpuje horyzontów zespołu. Pustki śmiało
eksperymentują z brzmieniem instrumentów klawiszowych, co - przy zachowaniu
całej retro stylowości - nadaje materiałowi bardzo współczesnego szlifu. Poza
tym zespół wykazuje się całkiem niezłą werwą improwizatorską zahaczając
niekiedy ze smakiem o rejony ekspresji free jazzu, co jest o tyle ciekawe, iż
garażowa aura brzmieniowa jest konsekwentnie utrzymywana. Wszystkie te
chropowatości i szorstkości w połączeniu z żywiołowością i swobodą grania oraz
pewną dozą młodzieńczej naiwności przydają Pustką przekonującej autentyczności
i charakteru, szczególnie na tle miałkiej syntetyczności królującego dookoła
klubowego mainstreamu. Jeśli zespół będzie nadal rozwijał się w tym tempie jak
na przestrzeni ostatniego roku - dzielącego ich demo od debiutanckiego albumu -
to obserwujemy właśnie narodziny nowej znaczącej grupy w polskim
undergroundzie".