Lipowa piękna i ciemna

[Gość: hania nowak]

ul.lipowa w bialymstoku to moje dziecinstwo,okna na I pietrze wychodzace na
wprost cerkwi,na dole sklep spozywczy,a od podworka wyjscia z kina
Pokoj,przez ktore podgladalismy filmy.to murek wokol przychodni z ktorego
spadlam lamiac obojczyk,moja mama ktora dzialala w TPD zajmujac sie
wszystkimi dziecmi na podworku,mimo ze miala troje swoich.Od 30 lat mieszkam
we wroclawiu,moich rodzicow juz nie ma,a bialystok sni mi sie bardzo czesto
i odczuwam wtedu wielka tesknote za tym co minelo,za szczesliwym czasem

[waldemar]

Jakże podobny los... I moje całe dzieciństwo upłyneło na Lipowej. Mój dom to
rozłożysty blok, nr.34 cały wpatrzony we wzgórze św.Rocha. Wszystkie okna
naszego mieszkania wychodziły ba Kosciół.
Na ruchliwym dzisiaj Placu Niepodległości była kiedyś wiejska zagroda...
Pierwsze w życiu własne 2 zł zarobiłem wyładowując z cieżarówki opony do
sklepu motoryzacyjnego na parterze naszego domu. Lipowa to była moja droga do
szkoły - podstawówka nr.15, w budynku dzisiaj zajmowanym bodajże przez
Uniwersytet. Krótki sprint wzdłuż ulicy, potem mały skwer i przejście obok
ksiegarni, jeszcze parę kroków po murku i już byłem w szkole.
Od ponad 30 lat mieszkam w Łodzi ale zawsze pozostaje białostocczaninem.
Odwiedzam moje miasto tak często jak tylko potrafie. I zawsze wtedy można mnie
spotkać na Lipowej.
Waldemar

[nutopia]

jak miło to poczytac:)

[Gość: |andy|]

nutopia napisała:

> jak miło to poczytac:)

Właśnie. Strasznie lubię czytać tego typu wspomnienia, choć na chwilę można
przenieść się w "tamte" czasy.

[nutopia]

moje dziecinstwo to gruntowa, staw obok, tory, a za torami pyszne jabłka:0

[Gość: LasVegasMan]

Moja ulica: Swietego Rocha dawniej za moich czasow Manifestu Lipcowego.
Pamietam jeszcze czasy z dziecinstwa, kiedy byly na niej jeszcze tory po
tramwaju konnym (konce) w poblizu dworca. Pamietam rowniez jarmarki na tej
ulicy, o ktorych nawet powstala piosenka.
Niestety odleglosc nie pozwala mi na czeste wizyty, ale w przyszlym miesiacu
bede mial okazje je znow zobaczyc.

[waldemar]

Moja pamięć o ul.Manifestu Lipcowego sięga czasów gdy jeżdził po niej autobus
(9?)a w końcu ulicy, tam gdzie ona niemal sama wchodzi na wiadukt kolejowy, po
lewej stronie,( obecnie jest tam galeria handlowa), był jakiś strumień lub staw
i chodziłem tam z kolegami by łowić pokarm dla rybek.
Na Manifestu Lipcowego, zaraz za wzgórzem koscielnym, po prawej stronie idac w
kierunku dworca, było też coś, co w czasach mego dzieciństwa uchodziło za swego
rodzaju salon płytowy. Był to otóż sklepik z płytami pocztówkowymi.(Drugi taki
sklepik był w miejscu gdzie dziś stoi DH Central.) Na pocztówce - i to była
frajda - dograć można było swoją dedykację, np. dla ukochanej... Pocztówki
trzeszczały niemiłosiernie pod igłą adapteru Bambino ale wydobywały dzielnie -
i muzykę i tę dedykację.
Młodzież nie bardzo wie o czym mówię. Ale miło powspominać...

[Gość: LasVegasMan]

waldemar napisał:

> Moja pamięć o ul.Manifestu Lipcowego sięga czasów gdy jeżdził po niej autobus
> (9?)

Jezdzily tamtedy 3 autobusy. Nie pamietam dokladnie powodu, ale mi sie wydaje,
ze w tamtym czasie z drugiej strony dworca budowali podjazdy dla MPK i ruch MPK
zostal przerzucony na Manifestu Lipcowego. Jezdzily wtedy tedy 1, 1 bis, 2 i 10.

a w końcu ulicy, tam gdzie ona niemal sama wchodzi na wiadukt kolejowy, po
> lewej stronie,( obecnie jest tam galeria handlowa), był jakiś strumień lub
staw
>
Tam byly bagna. Woda stala w wielu miejscach. Te bagna byly bardzo
niebezpieczne. Nawet szkola nr 18, ktora tam byla wowczas, zanim zbudowali nowa
miala bagna na swoim terenie. Pamietam kiedys wlazlem jedna noga w kaloszach do
klombu w ktorym byly jakies kwiaty i noge mi zaczelo ssac do klombu. Ktos mnie
zlapal i wyciagnal.

> i chodziłem tam z kolegami by łowić pokarm dla rybek.
> Na Manifestu Lipcowego, zaraz za wzgórzem koscielnym, po prawej stronie idac
w
> kierunku dworca, było też coś, co w czasach mego dzieciństwa uchodziło za
swego
>
> rodzaju salon płytowy. Był to otóż sklepik z płytami pocztówkowymi.

Tak. Zbudowal go zegarmistrz Trochimczuk. Poczatkowo on tam mieszkal, a pozniej
przeznaczyl na wynajm ta czesc, gdzie bylo tzw. studio nagran. Zanim
Trochimczuk zbudowal ten budyneczek mieszkal on na przeciwko w starej budzie
jednopomieszczeniowej z czworgiem synow. Uczylem sie z blizniakami. Obok ich
budy byla druga, od strony kosciola. Mieszkala w niej tzw. kocia mama, jak my
ja nazywalismy. Miala 31 kotow. Kazdy mial swoje imie. Z kolei innej strony
zegarmistrza byla strzelnica, na ktorej mozna bylo sobie popykac. Bezposrednio
z tylu tego wszystkiego bylo stale "wesole miasteczko". W tym miejscu jest
teraz "wiezowiec" BSM.

(Drugi taki
> sklepik był w miejscu gdzie dziś stoi DH Central.) Na pocztówce - i to była
> frajda - dograć można było swoją dedykację, np. dla ukochanej... Pocztówki
> trzeszczały niemiłosiernie pod igłą adapteru Bambino ale wydobywały dzielnie -

> i muzykę i tę dedykację.
> Młodzież nie bardzo wie o czym mówię. Ale miło powspominać...

Mysle, ze to co pisze, tez niewielu nawet wie, ze tak bylo.

[Gość: hania nowak]

zanim wyjechalam z bialegostoku chodzilam do III Lo do klasy ktorej
wychowawczynia byla chyba p.Anna maliszewska,w tej klasie byl Waldemar
Kolodziej?

[waldemar]

Ja jestem innym Waldemarem, uczeszczalem do I LO, matura 1975.
Wiekszosc naszej klasy, i ja też, mieszkała wowczas na Lipowej ...

[Gość: buslaw]

Pani Haniu pozdrawiam z Białegostoku.
Ja również wychowałem się na ulicy Lipowej nr:12.
Dobrze pamiętm pani rodziców,panią,siostrę i małego Jędrka.
To było tak niedawno,tylko 40 lat temu.
Pozdrawiam Czesław.

[Gość: Piotr]

a kto pamięta ulicę okopową na bojarach

[Gość: idzikczortu]

Dwie rzeczy skusily mnie tutaj do napisania slow paru. Po pierwsze mozna juz
sie polaczyc z tym forum po azjatyckim ataku cybernetycznym na "Gazete", a po
drugie tytul watku: bialostocka "Ulica Lipowa".
Poniewaz mieszkalem w dzielnicy "pobrzeznej" Bialegostoku, dlatego bylem pewnie
bardziej swiadom od innych kolegow szkolnych, zarysu granic statusu spolecznego
roznych czesci miasta. Ulica Lipowa "to bylo to".
Szczytem mieszczanskiego "sznytu" bylo przejscie sie w swiatecznym ubraniu po
mszy w tradycyjnym rodzinnym arrangement tzn., tata z mama i obok rownie
swiatecznie ubrane dziecko (dzieci). Lipowa latem to byl najbardziej, jakby to
dzis mlodzi powiedzieli - "cool spot" na miejska promenade, tam byla szansa, ze
sie pojawi sprzedawca lodow albo i sprzedawca czegos tak niebianskiego jak
kolorowa cukrowa wata na patyku. Wysoki status ulicy podkreslala powierzchnia
ulicy ulozona z drobnych kostek szlachetnego kamienia, co w latach 50-tych,
wtedy gdy Bialystok stal na konnych dorozkach, przekladalo sie na rytmiczny i
dzwieczny stukot kopyt konskich. Ta nawierzchnia byla jakosciowo o iles tam
klas wyzej od zwyklego bruku, pelnego wybojow i kolein ulic niskich ranga np..
Mlynowej, Sosnowej, czy hen daleko - Wasilkowskiej. Dzis pewnie malo kto sobie
potrafi wyobrazic glosny i chaotyczny stukot tysiecy furmanek o metalowych
kolach jadacych w dniu targowym na Rynek Sienny po "biedniejszych ulicach".
Bialostoccy dorozkarze nalezeli wowczas do finansowej elity, bo stac ich bylo
na kola z oponami, tzw., balonowki.

Lipowa piękna i ciemna

[Gość: Monia]

Ależ to wzruszające, czytać takie wspomnienia. Ja tego nie pamiętam, urodziłam
się w 1981 roku i mieszkam raczej na obrzeżach miasta, tzn. w Starosielcach. Ale
to co tu napisaliście jest takie piękne... Teraz Białystok to zupełnie inne
miasto, niektórzy mówią że brudne, brzydkie i bez wyrazu. Według mnie, mimo że
jest bardzo zaniedbane, ma w sobie "coś". Dzięki takim wypowiedziom i artykułom
naprawdę można "poczuć" przeszłość i chociaż trochę to miasto poznać. Jutro, gdy
będę szła ulicą Lipową czy św. Rocha rozejrzę się trochę uważniej. Może zobaczę
coś więcej... Pozdrawiam gorąco.

www.bialostocki-deptak.w.pl -o białostockim deptak

[www.zieloni-bialystok.w.pl]

www.bialostocki-deptak.w.pl -o białostockim deptaku, historia, plany,
koncepcje, projekty, wydarzenia, promocje

Lipowa piękna ......

[Gość: Marek]

Mieszkam na przy tej ulicy (nr 17)i widzę jak z dnia na dzień się zmienia. Jak
pięknieje ona sama i jej otoczenie.... - tak ta ulica ma w sobie coś
magicznego, jest faktycznie takim centrum miasta, ale centrum gdzie ludzie
raczej nie przyspieszają kroku lecz troszkę zwalniają swe tempo, a co ciekawe 2
lata temu o godzinie 3 rano w piekny ciepły poranek usłyszałem w tym centrum
(mozna śmiało tak powiedzieć dużego miasta) śpiew słowika, tak prawdziwego
słowika! dobiegajacy ze Wzgórza Magdaleny - niesamowite i wzniosłe uczucie ....
stałem w oknie i dŁugo, długo wsłuchiwałem się w jego trele. Niesamowite.
Zamilkł po ok godzinie, gdy szum autobusów zaczynał powoli wypełniać ciszę
budzącego się miasta...

[Gość: babette]

Ale kiedys na Lipowej były róże.

Lipowa piękna i ciemna

[Gość: Alicja Nowak]

Ja też Haniu pamiętam ulice Lipową, nasze dzieciństwo. Ogródek Jordanowski,
załozony przez naszą Mamę i nnych rodziców, radośc z pierwszej karuzeli ,
zrobionę przez ojców naszych koleżanek i kolegów, hustawki. A pamietacie zimowe
lodowisko wylewane jak tylko przyszedł [ierwszy mróz i łyzwy przykrecane
kluczykiem do płastynek , wmontowanych w buty? I kwitnące krzewy i drzewa za
parkanem przychodni i górkę saneczkową. I wierzbę pod która rozkładałysmy
kocyk , małe dziewwczynki ze swoimi małymi lalkami i swoimi małymi tajemnicami.
Byłam tam dwa lata temu i zobaczyłam olbrzymie drzewa i malutkie podwórko,
które kiedys była dla mnie ogromnym światem. I patrzyłam w nasze okna, czy może
pokaże się znajoma twarz. Ale nikt nie wyjrzał. Szkoda tylko,że budynek taki
obdrapany, przejscie do kina zamknięte.Jakby ktoś zamknął tamten świat radosny,
kolorowy i ciepły w krainie czarów albo razcej cieni. I została szara
rzeczywistość. Świat dorosłych.