admin- ZA CO BAN?

[Gość: Ted®]

nie bede do was pisal maila bo mi sie nie chce

po jaka cholere ustanowiliscie regulamin forum, czy po to aby go lamac

gdzie w regulaminie jest napisane, ze nie mozna ukrywac swojego IP



do wiadomosci forum:probowalem wyslac posta z maskowaniem IP i dostalem bana

[Gość: Ted®]

w ramach rywalizacji z lodzia ten post bedzie na gorze

to po to aby szanowny admin kiedy w poniedzialek przyjdzie do pracy i sprawdzi
czy jeszcze istnieje forum odpowiedzial mi na pytanie

[Gość: Ted®]

a jesli uznasz, ze szkoda czasu?

[Gość: atomski]

Dobra jestem ,zacznijmy zabawę w nowym wątku.
Ja jedno zdanie Pana Samochodzika.
Ty-Pana Tadeusza.
Jak ktoś będzie miał ochotę poczytać o Tadku ,będzie czytał Twoje,o
Templariuszach -moje.
Nowy kolega -jeszcze jakąś inną knigę .
Co Ty na to ?

[Gość: Ted®]

Wiadomość nie została wysłana, powód: twój host został zabanowany z powodu
naruszenia zasad użytkowania forum, odwołanie od tej decyzji można złożyć na
adres: [e-mail].

[Gość: atomski]

Dobra jestem ,zacznijmy zabawę w nowym wątku.
Ja jedno zdanie Pana Samochodzika.
Ty-Pana Tadeusza.
Jak ktoś będzie miał ochotę poczytać o Tadku ,będzie czytał Twoje,o
Templariuszach -moje.
Nowy kolega -jeszcze jakąś inną knigę .
Co Ty na to ?


Powtarzam ,bo dużo tworzysz...

[Gość: Ted®]

okazuje sie, ze z soba jestem strasznym gadula
jak cie nie bylo sam pogonilem lodz

[atomski]

Zaczynamy,czy nie ?
Masz z godzinkę na ciężką pracę ?

pan tadeusz-rozdz.1

[Gość: Ted®]

Od 01.09.01 maleje podstawa składek na obowiązkowe ubezpieczenie społeczne i
zdrowotne osób samodzielnie prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi
współpracujących. Poniewaź przeciętne wynagrodzenie w II kw. 2001r. obniżyło
się do 2006,92 zł, oznacza to spadek od 01.09.01 podstawy składek na
ubezpieczenie społeczne do kwoty 1204,15 zł. Składki wyniosą odpowiednio:

Ubezpieczenie wypadkowe 1,62% 19,51 zł;
Ubezpieczenie emerytalne 19,52 % 235,05 zł;
Ubezpieczenie rentowe 13% 156,54 zł;
Ubezpieczenie chorobowe 2,45% 29,50 zł;
Fundusz pracy 2,45% 29,50 zł;
Ubezpieczenie zdrowotne 7,75% 93,32 zł.

errata

[Gość: Ted®]

tadeusz jestem

[atomski]

Dobra zakładam nowy wątek i wyjaśnienie.Poczekaj jeszcze z 5 minut !
Zaloguj się to odpadnie Ci każdorazowe pukanie nicka.
Miłej pracy nam życzę !

[Gość: Ted®]

Od 23.08.01 odsetki za zwłokę od nalezności podatkowych wynoszą 37% w stosunku
rocznym

[atomski]

Dwóch panów T.

dla utrudnienia cd tu

[Gość: Ted®]

Z ziemi można było dostrzec srebrną sylwetkę bombowca B-29, natomiast bomba, o
długości trzech metrów i grubości siedemdziesięciu pięciu centymetrów była zbyt
mała, aby ją zauważyć. Sygnały radiowe emitowane z nadajnika zainstalowanego w
bombie docierały prosto w dół do szpitala Shina. Część fal radiowych ulegała
absorpcji, ale większość odbijała się od ścian w kierunku nieba. Z tyłu, w
pobliżu stateczników, z bomby wystawały cienkie anteny, służące do rejestracji
odbitych sygnałów. Pomiar czasu propagacji sygnału umożliwiał określenie
wysokości nad ziemią.

[Gość: Ted®]

Na wysokości 570 metrów radio zarejestrowało ostatni sygnał. John von Neumann i
inni uczeni obliczyli, że gdyby bomba wybuchła wyżej, znaczna część energii
uległaby rozproszeniu w atmosferze, gdyby zaś wybuchła znacznie niżej, jej
energia posłużyłaby głównie do wykopania ogromnego krateru. Nieco poniżej
sześciuset metrów - to była optymalna wysokość

[Gość: Ted®]

Impuls elektryczny dotarł do ładunku kordytu, powodując zwykły wybuch, taki jak
w normalnej armacie. Pociskiem był niewielki ładunek wzbogaconego uranu, a lufa
znajdowała się wewnątrz bomby. W początkowej fazie projektowania bomby
zakładano, że działo będzie bardzo ciężkie, jak działa używane przez marynarkę
wojenną. Dopiero po kilku miesiącach jeden z ludzi Oppenheimera zdał sobie
sprawę, że normalne działa są tak ciężkie, ponieważ muszą wytrzymać odrzut
przez wiele salw. W tym przypadku to nie miało znaczenia: działo musiało
wytrzymać tylko jeden strzał. Po odpowiednich modyfikacjach ważyło zatem nie
2500 kilogramów, lecz pięć razy mniej.

[Gość: Ted®]

Pocisk uranowy przeleciał przez cienką lufę o długości około jednego metra i
dwudziestu centymetrów, po czym połączył się z tarczą z uranu. Nigdy wcześniej
na Ziemi nie istniała kula ze wzbogaconego uranu o masie kilkunastu kilogramów.
W jej wnętrzu błąkało się kilka swobodnych neutronów. Wprawdzie każde jądro
uranu było osłonięte chmurą elektronów, ale neutrony, jako cząstki bez ładunku
elektrycznego, mogły z łatwością przeniknąć przez tę osłonę. Neutrony
przeleciały między elektronami niczym sonda kosmiczna, mijająca kolejne planety
układu. Niektóre po prostu przeszły przez atom, ale niektóre zderzyły się z
jądrem w środku atomu.

[Gość: Ted®]

Dodatni ładunek jądra zazwyczaj nie dopuszcza do zderzenia między jądrem i
protonem, ale neutrony nie mają ładunku, zatem mogą bez trudu pokonać barierę
elektrostatyczną otaczająca jądro. Neutrony wtargnęły do jąder, wzbudzając ich
oscylacje.

cd 2

[Gość: Ted®]

Gdy wskutek oscylacji jądro uległo wydłużeniu, zwykłe odpychanie elektryczne
między protonami pokonało silne oddziaływania jądrowe. Pojedyncze jądro waży
niewiele, a jego fragmenty są jeszcze lżejsze. Zderzenia fragmentów z innymi
atomami uranu nie mogły spowodować wyraźnego wzrostu temperatury, ale wkrótce
liczba takich fragmentów wzrosła, gdyż rozszczepieniu uległy kolejne jądra:
dwa, cztery, osiem, szesnaście, i tak dalej. Masa jąder "znikała" i pojawiała
się w postaci energii produktów rozszczepienia, zgodnie z równaniem E = mc2.

[Gość: Ted®]

Cała reakcja łańcuchowa trwała zaledwie kilka milionowych części sekundy. Bomba
wciąż spadała w dół w wilgotnym powietrzu. Na jej powierzchni skropliła się
para wodna, gdyż zaledwie czterdzieści trzy sekundy wcześniej znajdowała się na
wysokości dziewięciu tysięcy metrów, gdzie było bardzo zimno, natomiast na
wysokość 570 metrów nad szpitalem było ciepło, prawie 26 stopni Celsjusza. Gdy
w jej wnętrzu zachodziła reakcja łańcuchowa, bomba spadła jeszcze ułamek
centymetra; gdyby ktoś ją obserwował, mógłby zauważyć tylko dziwne
zniekształcenie stalowego korpusu, sugerujące, że w środku zachodzi jakiś
gwałtowny proces.

[Gość: Ted®]

Reakcja łańcuchowa trwała osiemdziesiąt cykli; w każdym z nich liczba
rozszczepionych jąder wzrastała mniej więcej dwukrotnie. W trakcie kilku
ostatnich cykli liczba fragmentów rozszczepionych jąder była już tak duża, że
zaczęła wzrastać temperatura metalu. Ostatnie cykle reakcji miały decydujące
znaczenie. Proszę sobie wyobrazić staw, w który rosną lilie wodne; przyjmijmy,
że każdego dnia powierzchnia zajęta przez rośliny wzrasta dwukrotnie, a lilie
potrzebują osiemdziesięciu dni, by całkowicie zarosnąć staw. Którego dnia
połowa powierzchni stawu jest jeszcze wolna, otwarta na działanie słońca i
powietrza? Siedemdziesiątego dziewiątego.

[Gość: Ted®]

W tym momencie zakończyły się reakcje, które prowadziły do uwolnienia energii
zgodnie z wzorem E = mc2. Masa przestała znikać, nie było żadnego nowego źródła
energii. Energia poruszających się jąder ulegała przemianie w ciepło - podobnie
jak bicie w dłonie powoduje ich rozgrzanie. Jednak fragmenty rozszczepionych
jąder uranu uderzały w metal z prędkością niewiele mniejszą od prędkości
światła, gdyż dzięki czynnikowi c2 miały ogromną energię.

[Gość: Ted®]

Pod wpływem zderzeń zaczęła rosnąć temperatura metalowych części bomby. W
chwili początkowej była ona zbliżona do temperatury ludzkiego ciała, około 37
stopni Celsjusza. Bardzo szybko osiągnięta została temperatura wrzenia wody -
100 stopni, a następnie wrzenia ołowiu - 1740 stopni. Gdy jednak ulegały
rozszczepieniu kolejne pokolenia jąder uranu, temperatura wzrosła do
temperatury powierzchni Słońca - 5000oC - następnie do kilku milionów stopni, i
nadal wzrastała. Przez krótką chwilę w środku bomby panowały warunki podobne do
tych, jakie istniały tuż po powstaniu Wszechświata.

[Gość: Ted®]

Ciepło rozchodzi się. Przenika przez stalową obudowę ładunku uranowego oraz -
równie łatwo - przez ważący kilka tysięcy kilogramów korpus bomby, po czym
proces rozchodzenia się ciepła na chwilę się zatrzymuje. Ciało o tak dużej
temperaturze pozbywa się energii wskutek emisji promieniowania rentgenowskiego;
tak jest również w przypadku eksplozji jądrowej. Następuje emisja
promieniowania rentgenowskiego we wszystkich kierunkach: do góry, na boki i w
dół, ku powierzchni ziemi.

cd ... wiesz gdzie

[Gość: Ted®]

a teraz z innej beczki

[Gość: Ted®]

Kowboj przysiadł, wbił nóż od dołu i przeciągnął ostrzem przez brzuch i pierś
Hanka. Hank wydał z siebie bolesny okrzyk przerażenia. Wtedy Kowboj wyszarpnął
nóż i uderzył nim jeszcze raz i jeszcze raz. Hank osunął się najpierw na jedno
kolano, potem na oba. Miał otwarte usta, ale nie wydobywał się z nich żaden
dźwięk. Patrzył tylko na Kowboja znieruchomiałymi ze zgrozy oczyma.

[Gość: Ted®]

Nim zrobiło się ciemno, mój ojciec i pan Leon Spruill poszli na krótką
przechadzkę za silosem. Ojciec powiedział mu, że Stick Powers jest gotów
aresztować Hanka za zabicie Jerry'ego Sisco. A ponieważ i tak Hank sprawia
wiele kłopotów, może to właśnie jest najlepsza chwila, by się cichcem wymknął
nocą i powrócił na wzgórza. Pan Spruill najwyraźniej przyjął to dobrze i nie
odgrażał się, że wszyscy wyjadą. Tally miała rację, potrzebowali pieniędzy. I
mieli już po uszy Hanka. Wyglądało na to, że zostaną i skończą zbiory.

[Gość: Ted®]

Siedzieliśmy na frontowym ganku, patrzyliśmy i słuchaliśmy. Nie padały żadne
ostre słowa, nie widać było żadnych oznak, że zwijają obóz. Nic też nie
wskazywało na to, że Hank wyjedzie. Widzieliśmy w mroku, jak kręci się to tu,
to tam po ich obozowisku, jak siedzi przy ognisku, szuka resztek jedzenia.
Spruillowie jeden za drugim szli spać. Wkrótce położyliśmy się i my.

[Gość: Ted©]

Znajdź książkę:



Malowany dom
Fragmenty książki


Kowboj przysiadł, wbił nóż od dołu i przeciągnął ostrzem przez brzuch i
pierś Hanka. Hank wydał z siebie bolesny okrzyk przerażenia. Wtedy Kowboj
wyszarpnął nóż i uderzył nim jeszcze raz i jeszcze raz. Hank osunął się
najpierw na jedno kolano, potem na oba. Miał otwarte usta, ale nie wydobywał
się z nich żaden dźwięk. Patrzył tylko na Kowboja znieruchomiałymi ze zgrozy
oczyma.


John Grisham




Książka
• Malowany dom


O autorze
• John Grisham


Recenzje
• Baseball w bawełnie





Nim zrobiło się ciemno, mój ojciec i pan Leon Spruill poszli na krótką
przechadzkę za silosem. Ojciec powiedział mu, że Stick Powers jest gotów
aresztować Hanka za zabicie Jerry'ego Sisco. A ponieważ i tak Hank sprawia
wiele kłopotów, może to właśnie jest najlepsza chwila, by się cichcem wymknął
nocą i powrócił na wzgórza. Pan Spruill najwyraźniej przyjął to dobrze i nie
odgrażał się, że wszyscy wyjadą. Tally miała rację, potrzebowali pieniędzy. I
mieli już po uszy Hanka. Wyglądało na to, że zostaną i skończą zbiory.

Siedzieliśmy na frontowym ganku, patrzyliśmy i słuchaliśmy. Nie padały żadne
ostre słowa, nie widać było żadnych oznak, że zwijają obóz. Nic też nie
wskazywało na to, że Hank wyjedzie. Widzieliśmy w mroku, jak kręci się to tu,
to tam po ich obozowisku, jak siedzi przy ognisku, szuka resztek jedzenia.
Spruillowie jeden za drugim szli spać. Wkrótce położyliśmy się i my.

Skończyłem pacierz i leżałem w łóżku Ricky'ego, nie mogąc zasnąć. Myślałem o
jankesach i Dodgersach, kiedy usłyszałem, że gdzieś daleko zaczyna się kłótnia.
Przebiegłem przez pokój i wyjrzałem przez okno. Było ciemno i cicho, i przez
chwilę nie mogłem nic dostrzec. Mignęły jakieś cienie i zobaczyłem pana
Spruilla i Hanka stojących obok drogi naprzeciw siebie i mówiących coś naraz.
Nie mogłem zrozumieć, co mówili, ale najwyraźniej byli rozzłoszczeni.

rece ci trzesa

[Gość: Ted]

[Gość: Ted©]

za duzo mi sie kliknelo

[Gość: Ted®]

Nie mogłem pozwolić, by mnie to ominęło. Wymknąłem się na korytarz, zatrzymałem
się na nim dostatecznie długo, by się upewnić, że wszyscy dorośli już śpią,
potem przebiegłem pokój dzienny, wyszedłem na ganek, zbiegłem ze schodków i
pognałem do żywopłotu po wschodniej stronie domu. Przez rozrzucone po niebie
obłoki przeświecała tylko połówka księżyca i po paru minutach cichego skradania
się byłem już blisko drogi. Do dyskusji przyłączyła się pani Spruill.
Rozprawiali o pobiciu tego Sisco. Hank twardo obstawał przy swojej niewinności.
Jego rodzice nie chcieli, by go aresztowano.

[Gość: Ted®]

- Zabiję tego tłustego policjanta - grzmiał Hank.

- Wracaj do domu, synu - powtarzała pani Spruill. - Niech ta sprawa przyschnie.

- Chandlerowie chcą, żebyś wyjechał - powiedział w pewnej chwili pan Spruill.

- Mam w kieszeni więcej pieniędzy, niż kiedykolwiek widzieli ci zasrańcy -
burknął Hank.

[Gość: Ted®]

Awantura rozkręcała się wielokierunkowo. Hank rzucał obelgi pod naszym adresem,
a także Meksykanów, Sticka Powersa, Sisców i wszystkich mieszkańców Black Oak.
Rzucił także kilka wiązanek pod adresem swoich rodziców oraz Bo i Dale'a.
Oszczędził tylko Tally i Trota. Używał coraz bardziej wulgarnych słów i mówił
coraz głośniej, ale jego rodzice nie ustępowali.

[Gość: Ted]

Dobrze, wyniosę się stąd - powiedział w końcu i rzucił się do namiotu, by coś
stamtąd zabrać. Przemknąłem się skrajem drogi, potem ją przeskoczyłem i
zapadłem w krzaki bawełny Jeterów po drugiej stronie. Miałem stamtąd doskonały
widok na całe nasze podwórze. Hank napychał starą płócienną torbę jedzeniem i
ubraniem. Przewidywałem, że chce dojść do szosy, a stamtąd podróżować
autostopem. Przedarłem się przez rzędy krzaków i poczołgałem w stronę płytkiego
rowu w kierunku rzeki. Chciałem widzieć, jak Hank odchodzi.

[Gość: Ted®]

Mówili coś jeszcze, a potem pan Spruill powiedział:

- Będziemy w domu za parę tygodni.

[Gość: Ted©]

Rozmowa umilkła i Hank przeszedł ciężkim krokiem obok mnie z torbą przewieszoną
przez ramię. Podsunąłem się do końca rzędu i patrzyłem, jak zmierza w kierunku
mostu. Nie mogłem powstrzymać uśmiechu. Na naszej farmie powróci spokój.
Leżałem przycupnięty tam przez dłuższy czas, kiedy Hank już zniknął mi z oczu,
i dziękowałem gwiazdom nad głową, że wreszcie sobie poszedł.

[Gość: Ted®]

Już miałem wracać do domu, kiedy nagle coś się poruszyło po drugiej stronie
drogi. Lekko zaszeleściły łodygi bawełny i podniósł się spomiędzy nich jakiś
człowiek. Pochylony biegł szybko, najwyraźniej nie chcąc, by ktoś go zobaczył.
Zerknął za siebie w kierunku domu i przez chwilę księżyc oświetlił jego twarz.
To był Kowboj.

[Gość: Ted®]

Przez parę sekund byłem zbyt przerażony, by się poruszyć. Po mojej stronie
drogi, ukryty w bawełnie Jeterów, czułem się jednak bezpiecznie. Chciałem się
wycofać, popędzić do domu i ukryć w łóżku Ricky'ego.

Ale chciałem także zobaczyć, co zrobi Kowboj.

wracamy do 2 p. T

[Gość: Ted®]

[Gość: Ted®]

czy mnie jeszcze pamietasz

[Gość: Ted]

►

[Gość: TP]

A co wolalbys banana moze na cieplo .

[sin2001]

Gość portalu: TP napisał(a):

> A co wolalbys banana moze na cieplo .

Interpunkcja prostaku, interpunkcja!

[Gość: TP]

interpunkcja niewazna ale wazne ze masz to w dupie .

[Gość: Ted®]

Gość portalu: TP napisał(a):

> A co wolalbys banana moze na cieplo .

no pewnie

[Gość: Ted®]

Gość portalu: TP napisał(a):

> A co wolalbys banana moze na cieplo .

ale moga byc frankfurterki, na cieplo of korbs

[Gość: Ted®]

juz mi przeszlo, chcecie zbierac nasze IP to zbierajcie (nadal nie wiem po co)

[krotoss]

Gość portalu: Ted® napisał(a):

> juz mi przeszlo, chcecie zbierac nasze IP to zbierajcie (nadal nie wiem po co)

Szczegolnie duzo mowia takie jak nasze "sdi", ale nieraz sie przydaje np.
munchen, frankfurt,poleczki.dialup. Wiec nie jest to takie zle jedynie osoby
stukajace z pracy maja gorzej i nie chodzi mi tu o redakcje...

KroTosS

[Gość: Ted®]

kroti gdybys mial przynajmniej 5 dzieciolow dziennie pukajacych do twego kompa
to tez bylbys ostrozny z ujawnianiem IP

[krotoss]

Gość portalu: Ted® napisał(a):

> kroti gdybys mial przynajmniej 5 dzieciolow dziennie pukajacych do twego kompa
> to tez bylbys ostrozny z ujawnianiem IP

Ale przeciez Ty tak nie masz zeszta i tak calego IP nie widac...

KroTosS

Ps.A z pewnych zrodel wiem ze mozna IP zamaskowac bo jedna osoba to juz zrobila-
moze inny programik pomoze...

[Gość: Ted®]

Najlepszą wagą do mierzenia przyjaźni jest nieszczęście.