trudna sztuka kompromisu

[luca28]

udaje sie wam pogodzić prace, opieke nad dzieckiem i zajmowanie sie domem?

Mi niestety nie, nie potrafie tak wszystkiego zorganizować, żeby chodziło jak
w zegarku. Zawsze coś ucierpi, jak musze zostać dłużej w pracy to cierpi
rodzina i dom, jak mam dość przesiadywania w pracy to mnożą mi sie
zaległości, które i tak musze wykonać w poźniejszym terminie.

Po powrocie z pracy, wole zajać sie Olgunią i zabawą z nia, a nie biegać ze
ścierką w reku i sprzatać, w rezultacie jak mała zaśnie to w domu jest sajgon.

Na szczęście mój mąż jest nastawiony partnersko i nie musze sama robić
wszystkiego, ale czasami odzywają sie w nim samcze instynkty i ma jakieś
wąty. A to ma problem, że nie ma codziennie obiadu tylko raz na dwa dni, a
to ,że w kółko je to samo itd.

Ostatnio stwierdziłam, że rola matki, żony i pracownika nie jest niestety do
pogodzenia, no chyba że jest sie jakaś superwomen.
A ja do tego grona nie naleze. :(:)

ale sie rozpisałam mały esej mi wyszedł.

pozdr i życze miłego dnia.
Lucyna

[mama_idalki]

Póki co nie pracuję, ale wydaje mi się, że nie potrafiłabym tego pogodzic..
Napewno nie pracując na etat 8 godzin dziennie. Dlatego chcę otworzyć coś
swojego, żeby sama sobie szefować :)

[luca28]

powodzenia w otwieraniu biznesu,

kto wiem może kiedyś mnie zatrudnisz:))?

świetny blog fajnie sie czyta

pozdr.
Lucyna

[andzina]

A mi to jakoś wychodzi... wszystko zależy jak na to spojrzysz - jeżeli będziesz
wymagac od siebie (lub inni od Ciebie) zbyt wiele to zawali się wszystko. u
mnie w domciu nie ma obiadów codziennie (mały je w przedszkolu), ale jak już
robię to staram się taki, który bardzo im smakuje. w ramach rekompensaty :) a
jak nie ma obiadu to mężuś albo gotowe pierożki kupi, parówki lub kiełbaski
zagrzeje etc. ze sprzątaniem gorzej. musiałam przede wszystkim zmienic siebie -
w ciąży miałam w domku wylizane, potem jak siedziałam z małym w domu też nie
było tak źle (no, poza pierwszymi dwoma miesiącami), a od kiedy wróciłam do
pracy - horror! wydawało mi się, że wiecznie jest brudno! wtedy doszłam do
wniosku, że albo obowiązki podzielę na dwóch, albo odwiozą mnie w kaftanie w
jakieś bezpieczne miejsce :) meżuś przejął zmywanie, czasem wstawi jakieś
pranie (choc wolę wcześniej pokazac co), odkurzacz włączy, kurze z małym razem
zcierają. oczywiście jak go poproszę. teraz już nie dostaję zawału na widok
sterty nieposkładanego pranie z suszarki (a bywa, że cały tydzień leży zanim
złożę). po prostu ustalam - zrobię to w sobotę. mały garnie się do pomocy i
choc więcej przeszkadza, niż pomaga, to robimy to razem - w ten sposób spędzam
z nim czas i trochę nadgonię robotę. reszta rzeczy jak on uśnie.
teraz, można powiedziec, że pracę mam komfortową - osiem godzinek dziennie,
jeśli nadgodziny to extra płatne, soboty wolne. ale poprzednio moja praca w
większości polegala na wyjazdach zagranicznych - na tydzień, kilka dni, co
najmniej raz w miesiącu. to dopiero był koszmar... bez babci nie dalibyśmy
rady.
no i nie ukrywam - kupno własnego maluszka baaaaardzo pomogło. teraz jestem w
stanie z pracy w 20 min. dojechac (nawet w korkach), małego odebrac z
przedszkola, szybko się gdzieś dostac. na samych dojazdach do pracy
zaoszczędziłam ok 2 godzin dziennie - bo teraz w dwie strony jade ok 40 min. a
wtedy w jedną stronę godzinę jechałam... a ten zaoszczędzony czas baardzo się
przydaje.
podejdź do wszystkiego z lekkim dystansem - na pewno się uda. czasem kup coś
gotowego do jedzenia, partnera poproś o pomoc w sprzątaniu. zobaczysz, że nawet
znajdziesz czas na "chwilkę dla siebie" (książka, maseczka etc.) no i babcia
może okazac się pomocna - moja teściowa zabiera małego często w weekend na
jedną noc i pół dnia - zawozimy go po południu a odbieramy na drugi dzień w
okolicy obiadu. mam wtedy czas na "grubsze" porządki, większe zakupy albo po
prostu na poleniuchowanie :) a mały babcię uwielbia, i chętnie jeździ.
właśnie dziś jedzie do niej a my z mężusiem idziemy do kina, a potem na jakieś
piwko na miasto :) tak zamiast prezentu na imieniny mężusia.
ale się rozpisałam :)

pozdrawiam i życzę powodzenia

[luca28]

wiesz ja zazwyczaj wychodze z założenia "mama szczęścliwa to mama troche
leniwa" i dobrze mi z tym.
Lecz czasami mam takie dni pewnie jak kazda za nas, że wydaje mi sie, ze nic
sie nie układa tak jak powinno. Siedze w pracy źle, jestem w domu też źle
ogólnie trudno mi dogodzić. i to był chyba taki dzień.
U nas też są obiady gotowane na dwa dni, a jak nie ma to sie kupuje w sklepie
pierogi, kluski ziemniaczane w ostateczności zawsze zostaje pizza, którą nawet
Olgunia uwielbia.
Co do sprzątania to zawzwyczaj sprzątamy w weekend, w tygodniu jest tylko
ogarnięcie domu, już dawno stwierdziłam ,że nia ma sensu szaleć ze sprzątaniem
skoro przy dziecku długo porządku nie ma.
Moja OIlgunia też lubi pomagać w sprzątaniu zawsze dostaje swoją ściereczke do
kurzu i namietnie odkurza telewizor, pomaga mi rzowiesić pranie, zawsze
zostawiem jej w pralce lik

[jusiadyk]

Co jej zostawiasz w pralce?

[luca28]

haha rozłączyło mnie wtedy

kilka skarpetek miało byc, przynosi je zp ralki bo przecież ona "sama mama nie,
niunia sama" i też chce wieszac je na linkach

pozdr i uciekam z pracy do domku

[jusiadyk]

Mi to wychodzi tak średnio. Rzeczywiście obiady gotuję takie, żeby było na 2
dni, trochę jakiś półgotowych albo gotowych kupuję. Pranie i prasowanie lezy i
czeka aż będę miała czas. Sprzątaniae - tu troche pomoga mi mąż. Mycie naczyń
przydzieliłam opiekunce. Większym jednak problemem dla mnie jest nie poradzenie
sobie z domem ale poradzenie sobie z tym, żeby nie przesadzać z pracą w domu.
Pracuję dość dużo a czuję, że jeszcze tyle nie jest zrobione. A jednocześnie
chcę być z dzieckiem. I jeszcze chcę mieć czas na swoje sprawy. Tak więc nie
tyle nagie fakty sa dla mnie problemem co raczej uczucia.