Czy?

[Gość: Milak]

Znajde w Bydgoszczy kogokolwiek, kto slucha zespolu Deftones? Mam wrazenie, ze
mieszkam na bezludnej wyspie :o/

{Milak

[.tomcio.]

A kto to? Co grają? Jeszcze żyją?

Tomcio

[Gość: Milak]

Zyja, zyja :o)))
To calkiem mlody zespol, graja... Hmm... ciezko to zaklasyfikowac, slyszalam
kiedys okreslenie 'rock psychodeliczny' :o)

"Nowa płyta Deftones, ponownie nagrana przez Terry'ego Date'a zawiera 48 minut
muzyki, pozornie będącej kontynuacją poprzedniego albumu. Krążek rozpoczyna się
podobnie jak poprzednia produkcja - ostra przesterowana gitara, wejście bębnów,
a dopiero w następnej kolejności basu i... na tym podobieństwa się kończą!
Oczywiście Deftones nie zamieniło swojego instrumentarium na akordeony i flety.
Pod tym względem chłopcy pozostają nieprzejednani. Zmieniło się jedynie
podejście, a raczej chęć urozmaicenia materiału. Tym razem nie ma mowy o tanich
schematach typu "szybki - wolny". Deftones rozkręciło swoje instrumenty i
zdecydowanie pogrzebało w drucikach, opornikach i tym podobnych urządzeniach.
Skutek jest taki, że każdy numer na płycie ma inne brzmienie. Zasada pozostaje
ta sama - ciężki rytm, jakby nieco spowolniony, przytłaczający riff i rockowo
pracujący bass. W wielu numerach pojawiają się jednak duże przestrzenie, jest
wyraźnie więcej spokoju.
Już drugi numer "Digital bath" może zaskoczyć jakąś transowością i rezygnacją z
przesterowanych wioseł na rzecz psychodelicznego krajobrazu. Niejako dla
przebudzenia następujący po nim "Elite" może doprowadzić do nerwicy
przeraźliwymi wrzaskami wokalisty i przytłaczającym gitarowym brzmieniem. Z
kolei w "Teenager" mamy zupełną rezygnację z gitar i bębnów. Cały numer jest
złożony z sampli. Dość spokojnych zresztą. Ten kawałek jest jednak, moim
zdaniem, mało przekonujący i jako jedyny negatywnie odstaje od całości
materiału. W następnych dwóch numerach mamy tradycyjną dla tej płyty zabawę z
brzmieniami, wprowadzanie niekonwencjonalnych zagrywek gitarowych i huśtawkę
wokalną - od szeptu po krzyk, który apogeum osiąga w "Knife Party", gdzie w
finale numeru Chino Moreno w duecie z nieznaną wokalistką udowadnia, że może
zrobić coś równie przerażającego jak Diamanda Galas. Zresztą cała płyta jest
znakomitym popisem tego wokalisty (momentami zbliża się on manierą do Billy'ego
Corgana ze Smashing Pumpkins). Znakomite wrażenie pozostawia "Passenger".
Zasadnicza, agresywna część koresponduje w inteligentny sposób z granymi jakby
od niechcenia zwrotkami. Mimo dużych różnic poszczególnych fragmentów nie ma
wrażenia przypadkowości. Takie balansowanie napięciem niesamowicie urozmaica i
zapobiega monotonii, o którą w takiej stylistyce dość łatwo. Interesujące
partie na tej płycie zarejestrował też bębniarz zespołu. Jest to o tyle ważne,
że muzyka ta nie pozostawia zbyt dużo miejsca na solowe popisy. Perkusja
spełnia rolę szkieletu i jako taka musi przyjmować określoną rolę. Jednak
sprytny Abe (Cunningham - bębny) w zasadniczy kontrapunkt potrafił wepchnąć a
to ciekawą zagrywkę na breaku, a to znowu nietypowy akcent werbla. W jednym czy
dwóch utworach pojawiają się ciekawe eksperymenty z nieparzystym metrum, co
jednak zostało potraktowane z dużą delikatnością, aby nie powodować wrażenia
chaosu. Interesujące są też brzmienia tego instrumentu ( np. początek Rx
queen). Wszystko wskazuje na to, że zespół bardzo dokładnie przygotował się do
nagrania tej płyty. Nie ma tu ani jednego odpuszczonego fragmentu, ani minuty,
którą można by nazwać zapchajdziurą. Mimo to po płytę sięgną głównie zagorzali
fani takiego grania, ponieważ już sama stylistyka narzuca pewne ograniczenia.
Rezygnacja zaś z tej właśnie stylistyki oznaczałaby koniec Deftones jako
zespołu rockowego. Jest jeszcze jedna myśl, która przyszła mi do głowy podczas
lektury płyty. Nowa produkcja wyraźnie zbliża zespół do sceny niezależnej,
oddalając jednocześnie od metalowego bagienka, z którym był on dotychczas
kojarzony. Płytę zamyka monumentalny, epicki wręcz kawałek (Pink Maggit),
rozpoczynający się dwuminutowym, gitarowym szumem, pokazującym, że zespół, mimo
wielomilionowych kontraktów, nie stracił przysłowiowych jaj i ciągle robi to,
co sam chce osiągnąć. Ten numer jest dla Deftones pewnie jakimś małym apogeum,
które oczyszcza i pozwala przyjaźnie patrzeć w przyszłość rockowej muzyki w tym
stechnicyzowanym świecie (a tak w ogóle to kilka sampli pojawiło się na tej
płycie...). I jeszcze jedno - ta płyta jest sto razy lepsza od ostatniego
dzieła Korna. Rzekłem..."

Jesli to przeczytales to Cie podziwiam ;o)

{Milak

[.tomcio.]

Nie ładnie - tak przekserowywać czyjeś teksty? Ale po tym co przeczytałem to by
mi się chyba nie spodobało.

Tomcio

[krotoss]

.tomcio. napisał(a):

> Nie ładnie - tak przekserowywać czyjeś teksty? Ale po tym co przeczytałem to by
> mi się chyba nie spodobało.

Tomcio o co Ci chodzi z tym przekserowywaniem??? Uscislij bo nie chce popelnic
gafy, ale nie dales zadnej buzki wiec wydaje mi sie ze piszesz to serio... ale
zaczekam na uscislenie Twojego zdania.

KroTosS

[.tomcio.]

Ależ Kroti :) Jak możesz? Mnie? No wiesz?

:)))))))))))))))))))))))))))))))

Tomcio