Dzisiejsza "Solidarnośc"

[joannabarska]

Dzisiejsza "Solidarnośc" Sniadka przypomina OPZZ Kruczka. Obie -
podporzadkowane partiom: PiS-owi lub PZPR. To opinia Olbrychskiego
wyrażona dzis w TVN 24. Cos w tym jest.

[Gość: aron]

Olbrychskiemu już całkiem wyżarło mózg skoro porównuje PiS do PZPR.

[Gość: JB]

Porownuje "S" do OPZZ.

[Gość: JB]

Sniadkową "S", aronie.

[Gość: j2]

jak solidarność wprowadzała motłoch z aws z buzkiem, komorowskim,niesiołowskim i
innymi knurami co się przyssały do koryta to wtedy solidarność była ok!

[Gość: piołun]

Związkowcy zawsze są w opozycji do władzy, zaś wsparcie uzyskują od Opozycji
Politycznej kraju.

Olbrychski to zdolny aktor, ale nie powinien obsadzać się w polityce; aktor
zajmujący publiczne stanowiska w polityce zawsze traci (część widzów)

Beatyfikować "Solidarność" ?!

[all.correct]

JPII może poczekać ?!!!

[tajnos.agentos]

Jeśli chodzi o związkowców z "Solidarności", są oni w opozycji jedynie do
niektórych władz - inne wręcz wspierają i wtedy obrona praw pracowniczych
interesuje ich jakby mniej...

Prof.Seneszyn w swym blogu:

[Gość: JB]

30 lat dzieli 21 postulatów Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego z 17 sierpnia 1980 roku od
internetowych "21 postulatów na XXI wiek". Pierwsze znajdują się wśród niespełna dwustu
dokumentów uznanych przez UNESCO za najważniejsze zbiory archiwalne ludzkości. I jedne, i
drugie, przynajmniej częściowo, mają szansę znaleźć się w nowych Dziejach głupoty w Polsce.
Oczywiście pod warunkiem, że znajdzie się dość odważny, by je opisać.
Sierpniowe postulaty w aspekcie politycznym były, jak na swoje czasy, rewolucyjne: legalizacja
niezależnych związków zawodowych, zagwarantowanie prawa do strajku, przestrzeganie
konstytucyjnej wolności słowa, druku i publikacji, zniesienia represji za przekonania. To był
naprawdę ożywczy powiew znad Bałtyku.
Część dotycząca problemów społeczno-ekonomicznych wynikała z kompletnej ignorancji
ówczesnych doradców MKS. Była to czystej wody demagogia w lepperowskim stylu. Rządowi
zalecono podjęcie realnych działań mających wyprowadzić kraj z kryzysu (postulat 6.). Nie
zawracano sobie głowy, w jaki sposób. Raczej przeciwnie. Kolejne pobożne, bo z Matką Boską w
klapie, życzenia - gdyby zostały zrealizowane - wpędziłyby Polskę w jeszcze większe tarapaty.
Najogólniej sprowadzały się do tego, by mniej pracować, więcej zarabiać, a w wolnym czasie jeść,
pić i popuszczać pasa.
I tak wiek emerytalny miał zostać obniżony o 10 lat - do 50 lat dla kobiet i 55 dla mężczyzn, płatne
urlopy macierzyńskie wydłużone do trzech lat. Płaca zasadnicza miała wzrosnąć o 2 tys. zł, a w ślad
za nią odpowiednio dodatki, diety, renty i emerytury. Wynagrodzenie za strajki miało być, jak za
urlop wypoczynkowy. Równocześnie Polska miała ograniczyć eksport wyłącznie do nadwyżek
nieskonsumowanych w kraju, znieść ceny komercyjne i sprzedaż za dewizy w tzw. eksporcie
wewnętrznym.
Jedynym wskazanym w postulatach źródłem finansowania tego słodkiego życia miało być
ograniczenia przywilejów MO, SB i PZPR. W przekonaniu doradców "Solidarności" oszczędzona w
ten sposób kasa byłaby tak duża, że starczyłaby jeszcze także na poprawienie warunków pracy
służby zdrowia, zapewnienie odpowiedniej ilości miejsc w żłobkach i przedszkolach oraz skrócenie
czasu oczekiwania na mieszkania. Żeby było naprawdę dobrze i miło, stoczniowcy zażądali
wprowadzenia kartek na mięso (postulat 13). Ponieważ akurat to nie stwarzało władzy żadnych
trudności, zostało natychmiast zrealizowane. W odróżnieniu od postulatów politycznych, ku
naprawdę niekłamanej uciesze ludu pracującego miast i wsi.
Wszyscy boją się dziś powiedzieć, że społeczno-ekonomiczne postulaty "Solidarności" były typowym
produktem socjalistycznego wychowania i ukształtowanej przez nie mentalności. Wynikały z
roszczeniowej postawy obywateli PRL, przyzwyczajonych do opiekuńczego, choć policyjnego
państwa. "Czy się stoi, czy się leży, dwa tysiące się należy" zostało przekute w "czy się pracuje, czy
się strajkuje, podwyżka o dwa tysiące pasuje". Nic dziwnego, że większość tych postulatów nie
została nigdy zrealizowana. W III RP posłużyły jedynie Balcerowiczowi. W swoim planie wprowadzał
ich przeciwieństwo. Przeklinany przez zdegradowanych robotników, ale z błogosławieństwem
solidarnościowych władz. Wyalienowanych ze społeczeństwa.