Dzwoniły dzwony

[Gość: Zubek5]

Jak Ci dziękować - żeś mi dał tak wiele,
Iż jestem w życiu jak ów gość przygodny, -
Co zaproszony został na wesele
Niespodziewanie i nie odszedł głodny.

Duszą spokojną wstecz się nie oglądam
Za przeszłym życiem, które już nie wróci.
I w swej radości niczego nie żądam,
Tylko dziwuję się, że radość smuci.

Jesień ma złotą pogodą się głosi,
O pełnym ciszy, łagodnym wieczorze.
I rozczulone serce moje wznosi
Okrzyk zachwytu - "Bóg Ci zapłać, Boże".

Żęgnaj ukochany Ojcze!!!

[Gość: przem]

Odszedł największy z największych, niech dobry Bóg ma go w swojej opiece.

CZEŚĆ CI!!

[Gość: chyba głucha]

Niestety ja nie słyszałam....
(no ,chyba że w innych miastach)