Palic nie grzebać!

[joannabarska]

Jestem zwolenniczką kremacji zwłok: przynajmniej po latach, nawet wielu, moje
kostki nie bedą wrzucone do jakiegos wspólnego smietnika. Groby istnieją
często tak długo, jak żyją bliscy pochowanych. Potem nieboszczyka won i jest
miejsce (szmal dla Kościola lub "komunalki" też) dla nowego. Poszłabym nawet
dalej - prochy rozrzucac w specjalnym miejscu. Osobiscie nie miałabym nic
przeciw. Będzie tu dyskusja na ten temat?

[ejno]

Ja też jestem za, zdecydowanie, zawsze byłam za kremacją!!!

[folkatka]

Witaj Ejno, miło spotkać kogos ze starej gwardii.
Ad rem: Barska wspomniała o rozrzucaniu - owszem, jest to możliwe. Znam dwa
przypadki: Harasymowicza rozrzucili nad Bieszczadami (a moze to plota?). Drugi -
pewny na 100 procent - to hiszpański gitarzysta klasyczny, Narciso Yepes,
zmarły w 1999 roku. Całe życie wspierał finansowo jakis klasztor, w testamencie
zażyczył sobie być rozrzuconym na terenie wirydarza tegoż. Co wykonano.

[Gość: samanta]

a interesujecie sie historią...Nagy /czyt.nodżio/. jego zwłoki zostały
rozsypane nad budapesztem.był działaczem podziemia węgierskiego w czasach
socjalizmu. to była bardzo ciekawa postac

INDIRA GANDHI TEŻ (i inni w Indiach)

[robertw18]

W tej sprawie chyba zagadnienie istotniejsze jest to, że człowiek nie za bardzo
może oczekiwać, że jego zwłoki nie zostaną zniszczone przez następne pokolenia.
Po jakimś bowiem czasie na cmentarzu można zniszczyć grób ziemny (może trudniej
z ozdobną rzeźbą - bogaci będą mieć lepiej). Nie wolno też chyba chować zwłok w
dowolnym miejscu (rzekomo zagrażają zdrowiu, choć tym. że wiele chorych
zwierząt umiera gdzie wypadnie, jakoś nie jest postrzegane jako zasadnicza
trudność). Może ktoś zna przepisy dokładniej. Może ktoś w wieku p. Barskiej (o
ile to, co pisze o swym wieku jest prawdą).
Pozdr.
Pozdr.

[joannabarska]

Imre Nagy chyba został pochowany po (teraz juz aksamitnej,jak w Pradze)
rewolucji z wielkimi honorami na cmentarzu w Budapeszcie. Dokonano ekshumacji
jego zwłok ze zbiorowej mogiły skazańców. Pogrzeb był wielką manifestacją
patriotyczną.

[Gość: abel]

Palic palic i nie dac zrec robalom!

[anka401]

mi jest to obojetne co ze mna zrobia po smierci, ale zdecydowanie jestem za
malutkimi pomniczkami lub samymi tablicami pamiatkowymi. Cmentarze sie
rozrastaja, siegaja pod bloki mieszkalne a to malo przyjemne mieszkac w poblizu
cmentarza. Podobaja mi sie amerykanskie cmentarze, gdzie groby sa rowniutkie i
czysciutkie.

[Gość: krokowy]

Harasymowicza rozsypano po Bieszczadach,chyba w pierwszą rocznicę śmierci.Kto
przez rok przechowywał urnę, może córka? Uroczystość ta zgromadziła trochę
poetów,może ktoś napisze jak było?!Jestem za kremacją.

Kiedy jak buki na mróz serce mi pęknie...

[turawski]

Bieszczadzki grób Jerzego Harasymowicza
W roku 1999 ciężko zachorował. Jeszcze w lipcu odbył podróż w Bieszczady, gdzie
korzystał z gościny leśników w Nadleśnictwie Komańcza. Nadleśniczy Władysław
Budzyń udostępnił poecie pokój w zapadłej osadzie leśnej w Mikowie. Tu również
miało miejsce ostatnie spotkanie z czytelnikami. Harasymowicz myślał już o
nadchodzącej śmierci. W jednym z ostatnich wywiadów powiedział: "...Drzewo się z
wiosną odrodzi a martwy człowiek posłuży mu za odżywkę. Dlatego marzę o tym,
żeby moje prochy były rozsypane..." Myśl ta znalazła się również w wierszu:
"Kiedy jak buki na mróz serce mi pęknie
połóżcie mnie na wóz z widokiem na Bieszczady
na wielki pożar gór na wielką jesień
którą sam roznieciłem pisaniem..."
Jerzy Harasymowicz zmarł 21 sierpnia 1999 roku. Wykonaniem jego poetyckiego
testamentu zajęła się wdowa, Maria Harasymowiczowa, która tak dziś wspomina te
chwile. W połowie września 1999 roku wystartowała z Sanoka ratowniczym
śmigłowcem i z jego pokładu rozrzuciła prochy męża nad połoninami, spełniając w
ten sposób jego ostatnią wolę.
Tej samej jesieni na Przełęczy Wyżnej stanął pomnik poety, zaprojektowany przez
krakowskiego architekta Piotra Patoczkę. Dwa głazy z lipowickiego kamieniołomu -
jak dwa narody - zostały spięte odkutym w metalu motywem cerkiewnej bani. Co
roku odbywają się tu uroczystości ku czci poety, organizowane zarówno przez
polskie, jak i ukraińskie środowiska.
Pomnik na przełęczy stanowi swego rodzaju bramę na najliczniej uczęszczanym
bieszczadzkim szlaku wiodącym na Połoninę Wetlińską. Duży udział w jego budowie
mieli miejscowi leśnicy. Na kamieniach umocowano drewniane tablice z fragmentem
kultowego wiersza o Bieszczadach, śpiewanego już od dziesięcioleci przy
turystycznych ogniskach:
"W górach jest wszystko co kocham
Wszystkie wiersze są w bukach
Zawsze kiedy tam wracam
Biorą mnie klony za wnuka"
Pomnik uważany jest za symboliczny grób poety. Jerzy Harasymowicz nie spoczął na
cmentarzu dla zasłużonych, ale wrócił w ukochane przez siebie góry. Od lat
traktował je jak swą wielką, poetycką własność. I w końcu - jak żaden inny poeta
- sam stał się własnością Bieszczadów.

źródło:
www.bieszczady.info.pl/0,592,0,54,echo.html
pozdr
t

[Gość: krokowy]

Dziękuję!

[Gość: abel]

Turawski a niech Cie! Slepia mi sie zaszklily...........Pojechales mi po
duszy ale dzieki za te wspominki .

[Gość: krokowy]

całe życie rzekł mistrz
budowałem latawiec
chciałem żeby był
taki wielki

i mistrz
rozłożył ręce
i uleciał szeleszcząc

J.Harasymowicz.