Wątek Neosurrealistyczny

Ucieczka z alkatraz

[Gość: Neochułan]

Wyjrzał ostrożnie przez szeroko otwartą bramę. Póki co nie było widać
nikogo. "Jak to się w ogóle mogło zdarzyć, że brama jest otwarta na oścież i
nikt jej nie pilnuje?" - ta myśl bezwiednie przebiegła mu przez głowę jak
błyskawica. Równie szybko podjął Decyzję. "Jedyna okazja!" pomyślał, gdy
wyskakiwał na rozgrzany asfalt ulicy. Na świat. W zamknięciu siedział już
kawał czasu. Niby zdążył się do tego przyzwyczaić, ale chyba nie do końca,
skoro jego myśli, a za nimi wzrok często odruchowo kierowały się w stronę
ogrodzenia i bramy. Ogrodzenie to był tak naprawdę trzy i pół metrowej
wysokości mur z betonowych płyt bez prześwitu, zwieńczony podwójnym drutem
kolczastym. Brama - o, to co innego. Równie wysoka, ale z drucianej siatki,
zza której widział wycinek asfasltowej jezdni. Świat.
Skoczył w lewo. Gdyby chwilę się zastanowił, pobiegłby w przeciwną stronę. Tam
mur był o przynajmniej dobrą połowę krótszy, a za jego załomem byłby już
praktycznie nieuchwytny. Bezpieczny. Gdyby... gdyby nie miał kiedyś wypadku,
nie kulałby. Mógłby biec znacznie szybciej. Biegł najszybciej jak tylko mógł,
gdy będąc już gdzieś w dwóch trzecich długości muru usłyszał wrzask
wściekłości i tupot podkutych buciorów za swoimi plecami. Zerknął do tyłu i
to, co spostrzegł spowodowało, że, choć zdawało się to już niemożliwe,
popędził jeszcze szybciej. Prześladowca był jednak znacznie szybszy. Już
słyszał go niemal tuż za sobą, a jednocześnie przed sobą widział już koniec
okoropnego muru. Jeszcze cztery kroki, kroki kulejące, zrodzone wysiłku,
jeszcze trzy, podkute buciory już równają się z nim, dwa kroki, nie, nie
kroki, wręcz skoki, płuca odzwyczajone od nieludzkiego wręcz wysiłku niemal
odmawiają posłuszeństwa, jeszcze jeden, trzy łapy pracują za sześć, czwarta,
kiedyś przetrącona, wierzga, pomaga jak tylko umie, jakby chciała odpędzić
ścigającego draba sięgającego już wielkim kijem grzbietu i...

...

Z cyklu "Przyspiewki wyszechradzkie"

[dziad_borowy]

W wysokich Andach kondor jajo zniósł,
Drugie jajo zniósł,
Trzecie jajo zniósł,
Czwarte jajo zniósł,
Piąte jajo zniósł,
Szóste jajo zniósł,
A potem zdechł,
A to pech.

dzierżbór

Znamy, znamy...

[w_trojcy_jedyni]

I doceniamy...

299

[Gość: eyemakk]

english version

[Gość: eyemakk]

the bad news is, my son is dead, R.I.P in the age of 41

the good news is - i'll have a non-stop direct internet 24h full wypas

bye

300

Zmierz bogów

[Gość: Neochułan]

W zależności od sytuacji zastosuj jedną z dwóch poniższych miar:
1. Gdy brak Ci I(s)kry Bożej - A'Stygmatyzm
2. Gdy masz stygmaty - ScarAnie Boskie
Następnie przejdź do punktu xyz123*gdzie spotkasz żyrafy lub nie spotkasz żyrafy

[lavinka]

osiem stron nieba
tych połowicznych i podwójnych
przywiodły mnie na skraj świata
światłu niepodobny

lav

[Gość: Neochułan]

A tam:
Cloud9

[lavinka]

Gość portalu: Neochułan napisał(a):

> A tam:
> Cloud9


van Damme?

o rzek ach

[eyemakk]

"żołnierze pokonali rzeke Eufrat..."

jak wojsko może pokonać rzekę? strzelają do niej? czekać aż się podda?
zagłodzić na śmierć?
nie. prawdopodobnie ją osuszyli, odcięli od źródła lub wypompowali i zatkali
źródło. Będę polemizować nad skutecznością takiego działania, ale w końcu to
fachowcy, prawda?

"... a następnie zabezpieczyli most na Tygrysie..."

nie dziwię się. W końcu tygrys, kot wielki i nieruchawy w porównaniu do takiego
np. geparda czy zwykłych kotków domowych, a jednak łazi to to, most sie na nim
buja, w każdej chwili grozi zawaleniem. nic dziwnego, że trzeba go podpierać,
zabezpieczać itp.

W górach też jest surreal!!

[aard]

Zakaz zwożenia drawna smykiem!! (czy jakoś tak), stało napisane w Krościenku
n/D. Inne surrealne widoki też się trafiały. Kto chce uwidzić, zapraszam na
oglądanie zdjęć, ale osobiście, bo w necie nie będzie.

Dialogi obyczajowe part 1

[szprota1]

Holly: - No tak, wszystko przeze mnie! Ja w ogóle nie wiem, czemu dobry Bóg
pozwala mi jeszcze żyć!
Szprota:- Bo ma poczucie humoru.

[lavinka]

szprota1 napisała:

> Holly: - No tak, wszystko przeze mnie! Ja w ogóle nie wiem, czemu dobry Bóg
> pozwala mi jeszcze żyć!
> Szprota:- Bo ma poczucie humoru.

lavinka:pewnie jest z pochodzenia Polakiem ;-)

Polak Bozia dwa bratanki

[szprota1]

A Polak musi cierpieć i walczyć...to ciekawa teoria.

[lavinka]

szprota1 napisała:

> A Polak musi cierpieć i walczyć...to ciekawa teoria.

I wynosić śmieci.

lav

Cierpieć trzeba i pić!

[szprota1]

Śmieci się wyrzuca przez okno, by cierpieć z powodu awantur fundowanych przez
sąsiadów z dołu!
Polak musi cierpieć do tego stopnia, że wlewa w siebie coś, co go wykręca na
drugą stronę i powoduje, że żołądek łomocze o zęby, by po kilku godzinach tych
tortur spadło na niego UKOJENIE...

Witaj Szprotko! (no txt)

[Gość: eyemakk]

tu nic niema, przecież napisałem

Witaj, witaj /nt

[szprota1]

A ja i tak sprawdziłam...

Korr ekta (plazma)

[aard]

szprota1 napisała:

> Polak musi cierpieć do tego stopnia, że wlewa w siebie coś, co go wykręca na
> drugą stronę i powoduje, że żołądek łomocze o zęby, by po kilku godzinach
tych
> tortur spadło na niego UKOJENIE...
Raczej uPojenie. I to w powodzi śmie(r)ci.

Z cyklu: Zagadki...aki to Gruzin?

[Gość: Neochułan]

Józef Grigorij Paszkwili-Nienawidze

[srootootoo]

Gość portalu: Neochułan napisał(a):

> Józef Grigorij Paszkwili-Nienawidze


Pewnie to znajomy Paszy Jebieaszkwili i szwagier Anatola Kałmanawardze...

[Gość: Neochułan]

Krewki Krewny w każdym razie

Grusuje u nas Suzin...

[szprota1]

Pamiętacie tego skecza?

[Gość: Neochułan]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=63&w=5515916&a=5537064
Trochę autu(buso)reklamy :)))
Waż Nełohółan z Odhułanji

Z cyklu "Przyspiewki wyszechradzkie"

[dziad_borowy]

Mialam Ci ja pieczen, lecz ja zmarnowalam
Z pierwszego tloczenia oleju nie mialam.

Ojej, Babo, ojej, miej Ty w glowie olej
Z pierwszego tloczenia dawaj do pieczenia.

Hej, hej, hej!!!

dzierżbór brzrzrz brzrzrz

Miał być crime szproty, ale...

[szprota1]

albo dyskietkę mi szlag trafił na mrozie, alno saperowskie kompy mnie nie
lubią. Nie będzie.
A na Zielonej jest szyld: jaja prosto od producenta.
A Światak siedzi i produkuje...?

Lepper być nie może

[Gość: Neochułan]

Przypomniało mi się hasło z krzyżówki: "SIODŁATA KURA".
Prawidłowa odpowiedź brzmi: "KURA"...
A tak przy drodze z Gorzewa na Górkę Pabianicką (okolice Lublinka, ale za
Nerem) można kupić "ZIEMNIAKI JADALNE"...
Pozdrawia: Neochułan z Odchułani :)))

A propos kżyszufek...

[szprota1]

To jestem ich maniaczką i kiedyś trafiłam na hasło: syn Dedala.
Nic prostszego, pomyślicie. A tu siurpryza: prawidłowie hasło brzmiało: IKRA.

[dziad_borowy]

To w sumie nic dziwnego:-) Powszechnie bowiem wiadomo, ze najbardziej znanym na
swiecie Żabem jest Dedal wlasnie. I on plodzi synow wielu, Ikrą ich nazywa, a i
tak zaden nie smie przeklnac przy Jankielu.
dzierżbór dżdżownice!!!

The Dal marzył o przestworzach...

[szprota1]

A BTW samo siedzenie u Sapera to surreal. Qpa dzieciaków grających w
niewiadomoco i rzucających się hasłami typu "podnieś tę bombę!!!!"
A przed sekundą usłyszałam: chwilowy zwis. Aaaalleee o sooo chozzziiii?
Albo :Mateusz! Jesteś?
Przypuszczalny Mateusz: No!
A jak się nazywasz?

[aard]

... Czyli pomykanie na ekranie. Program dla podróżujących Magicznym Fotelem.

[Gość: Neochułan]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=63&w=4279584&a=5128925
Szproty, do dzieła!!!

a co myślicie o tym?

[Gość: eyemakk]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=393&w=5557869&a=5557869&v=2&strona=0


surreal w czystej formie...

Czytałam. Skąd się biorą takie rarogi?

[szprota1]

Wiem: mnożą się. Dobór naturalny.
Cholera, znowu cytuję. Tym razem Sapkowskiego.

Z cyklu "Osobistości aarda": PIRWASZA

[aard]

Skoro linkujemy:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=10033&w=3366078&a=5569020

Deniwelacja grawitacji

[aard]

Do poziomu gruntu zostało jeszcze 15 G i jedno bęc. Zaczynamy odlicznie:
10 kruk(ów), 9 Lavin, 8 Misę(k), 7 rozszalałych Yavoriusów, 6 Zamków
(zawalonych), 5 Columbia, 4 brytyjska, 3 królowa, 2 pilot od telewizora, 1 ,0!
(czyli jeden) i apiat'.

Acha, gdybyście myśleli, że, to tak.

[Gość: Neochułan]

A ilu dosów? Dos?

Subwątek rapujący q przestrodze Eyemakka

[aard]

So many virgins all around the world
Eleven years old, ten years old...

o ile to lata marsjańskie, to spoko... (nt)

[Gość: eyemakk]

gorzej jak to lata maryjańskie, to kłopot

[hanya]

bo jak wiadomo Dziewica Maryja ;)
hanya

Idą mężczyźni przez most

[dwoch_mezczyzn]

Pierwszy, drugi, wpół do trzeciego...

A tak na poważnie (heh, tutaj na poważnie) to dawno nas nie było i z dołu
przepraszamy. Będzie leppiej, jak się poprawi. A jak się sprawi (jelenia) to
będzie oskórowany i wypatroszon. Do tego potrzebny jest Skin R, taki roddzaj
nożża. Jja się wccale nnie jjąkam. Gdzieżby. To on.
A w ogóle to nas jest trzech, tylko się ukrywamy.
Pod płaszczykiem.
Ekshibicjonisty.

Z cyklu PRZYŚPIEWKI WYSZEHRADZKIE

[aard]

(zasłyszane w pracy)

Hej podskoczyła
Hej do pułapu
Hej cycuszkami
Chlapu, chlapu

Hej podskoczyła
Hej zaśmiała się
Chciała se piernąć
Zesrała się.

Przepraszam tych, którzy właśnie jedzą śniadanie_albo_cokolwiek_innego.

Karygodne niedbalstwo

[dwoch_mezczyzn]

Naprawdę. Możecie nie wierzyć, ale to właśnie jest karygodne niedbalstwo. Żeby
nas dopuszczać do Kajfasza i jego klawiatury. Nie powinno się tego robić w imię
sprawiedliwości dla narodów. A tak? Frodo zawiódł, Sauron myszkuje po
zamrozkach i w łapy dmucha a Słowacki jest, wbrew nazwie, poskim wieszczem. Co
innego Mickiewicz - ten był Polakiem i dlatego jego najważniejszy utwór zaczyna
się od słów "Litwo, ojczyzno moja...". Czy nasz kraj, gdzie gejów wytyka się
palcami, a lesbijki ogląda na adult channel nie jest najbardziej surrealnym na
tym europejskim lub zgoła (sic!) światowym łez padole?
A należy jeszcze wymienić Angolę
O ja pier...

Z cyklu "Osobistości aarda": DREWNIANY ALLEN

[aard]

Drewniany Allen (ang. Woody Allen) - postać z rodziny surrealnych (judea
americanea), blisko spokrewniona z Jane SeeMore. Drewniany Allen znany jest z
licznych ślubów i równie licznych rozwodów, choć niektórzy twierdzą, że żon
pozbywa się inaczej, a mianowicie że jest kanibalem, a jego ósma żona jest (za
Eyemakkiem) wręcz usmażona. Podobnie rzecz się zresztą miała niejeden raz w
historii, a sztandarowym przykładem jest tutaj król Anglii Henry Who Ate, który
zwykł był siadać co dzień do stołu na wife o'clock.

Ale wracając. Drewniany Allen para się stolarką filmową i z tworzywa takiego
jak drewno purpurowej róży z Kairu, czy też drzewo Lilii Tygrysiej umie wykonać
np. drobnych cwaniaczków. Oczywiście drewnianych, więc niezbyt ruchawych, ale o
tym w następnym odcinku cyklu, który będzie traktował.

[Gość: Neochułan]

To Drzewiec jest cyklistą? Burrarum...

Z florocyklu aarda: ŁACINA

[aard]

opuntia iuris nocet - zważaj na prawo, bo się ukłujesz
petunia non olet - nawet nadroższa petunia śmierdzi
ale jak to nie?! - alea iacta est.

[Gość: Neochułan]

Quod scimus - gutta est ignoramus mare!
Czyli: wszystko, co wiesz, jest kroplą w morzu niewiedzy!
Czyli: Kwoty Oramus Marcus za książki est!

[srootootoo]

ROOM WITH YOU- Pokój z wami!
Penis is walking arround of me - ch...mnie to obchodzi

[Gość: Neochułan]

Closed is open :)

Wierszyk bez sensu

[Gość: Neochułan]

Sroga
Białoboga
Głowy ważyła:
Temu zawyżyła
Temu zaniżyła
A temu
Nierozliczyła
Oczko popuściła...

Mam nowego przyjaciela

[aard]

Uznałem to za wystarczająco niehermetyczne, by wrzucić na ogólne, ale i Wy
przeczytajcie, jeśli wola. Jest to efekt sobotniej przebieżki i późniejszej
wizyty u Szproty&Holly'ego:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=63&w=5658229

Ja też.

[szprota1]

Przygniótł mnie real i to solidnie. A właściwie nawet nie real, lecz to co się
działo w mojej głowie. Ot, zakryć łeb kołdrą i we wszystkie strony przespać te
nienormalne godziny, "I'll never wake up in good mood again"/The Cure/. Gorycz
w ustach. I jak się wyzbyć smrodu potu, który zamieszkał w moim nosie? Smrodu
przerażonego bibelociku z półeczki nad kominkiem?
A przecież już było dobrze. Już para dzieciaków biegła przez miasto popijając
nielegalne piwo z papierowej tytki. Już mogłam wszystko. Być uskrzydloną
diablicą, ufającą swoim skrzydłom, przemierzającą trakt ponad lśniącymi kocimi
łbami.
I skąd ta ponowna chęć ucieczki, tęsknota za spacerem po krawędzi zmiany?
Aard, miałeś rację z nowym przyjacielem. Jest ze mną. Zawsze.

Najgorsze jest to

[aard]

że ja chyba rozumiem, o czym Ty mówisz. Ale jeśli dobrze się domyślam, to
zacytuję Ci Holly'ego (text wygłoszony do mnie ok. miesiąc temu): "Masz
przejebane..."

Przyjacielskie strofy

[Gość: Neochułan]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=63&w=5658229&a=5677778
Wkejam ku pokrzepieniu. Podpisał: Neochułan Bootaprenoman

Rozbitek

[szprota1]

Pisane w domq:
Nie bardzo mogę pisać, bo łasi się do mnie Kota, podbija łebkiem łokcie i
wsadza zrudziały pyszczek w klawiaturę. Samodzielna jest: sama się głaszcze o
moje nogi. Ma niesamowicie zwężone źrenice i oczy, jakby odległy płynny ogień
za szkłem.
Ale nie o tym, nie o tym.

***
Jak rozbitek na wyspie własnych złudzeń
Z językiem jak wiór i śmiertelnym kacem
Znowu w obcym łóżku się budzę
I zanim otworzę oczy, już płaczę

"A kto śpi nikomu krzywdy nie czyni"*
A kto w pijanym śnie własne zło zapomina?
Kto jest nieśmiertelny, a kto we mgle ginie?
Czyj jest most zwodzony, czyja w tańcu lina?

Z trzeźwością przychodzi nienawiść do siebie
Pociąć tę twarz w lustrze - drżące z gniewu dłonie
Piasek spod powiek sny pijane grzebie
Wschód słońca w dachach bloków tli się i płonie

Wydeptana ścieżka dziś bardziej się wije
Klucz w zamku głośniej zgrzyta, kilometry w schodach
Dłoń strachu mocniej dziś zaciska się na szyi
(czy kiedyś między nami zapanuje zgoda?!)

Bez tej chłosty wzrokiem i trzaśnięcia drzwiami
Bez tych słów za mocnych, bez tej pięści w locie
Bez na wpół otwartej szuflady z lekami
- nic! Tylko by nie słyszał, skradanie się kocie

Wykrwawiam się z lęku, niechęci i rozpaczy
Szklanka pęka w dłoniach, palce zaciśnięte
Już stało się. Od dziś będzie inaczej.
Ja przestanę się bać, on patrzeć ze wstrętem.

I jeszcze cytat:
"Kończą się kłamstwa, kończy śmiech.
Kończą się noce, gdy smakowaliśmy śmierć" (J.D. Morrison)
Apocalipse Now!

Panta rei (maszt na tramwaju)

[aard]

Dołowanie dołowaniem, a moja opinia o tym wierszu jest REWELACJA!!!
A dołek zawsze mija, bo życie jest jak golf - raz ciasno w szyję, raz wpadasz
do dołka, a raz cię nera szarpie.

Golfy

[Gość: Neochułan]

aard napisał:

życie jest jak golf - raz ciasno w szyję, raz wpadasz
> do dołka, a raz cię nera szarpie.

NIEZMECHANIZOWANE KANGURKI TURYSTYCZNE

A gdy kangurki dotarły w górki
Spotkały chmurki – ciurki jak z rurki
Względnie zpsowane wodociągi
Więc nabawiły się w torbach przeciągi.
Wniosek: Używaj pekaes oraz pociągi
No a najcieplej to wskoczyć w golf:
Sztrom gdy sztorm
Sfetr gdy wiater
Bądź volkswagen też

Sorka za dołowanie, a teraz..AYEA! Crime Szproty!

[szprota1]

Efka zbliżyła się z tajemniczym wyrazem twarzy do Mańka, Marty i Młodego.
Opodal stała Madzia produkująca się przed Rzygolakiem.
- Masz? – spytała Marta, jako najbardziej doświadczona trafnie interpretując
twarz Efki.
Efka przejawiła pewną konsternację.
- Mam. Ale nie mam.
- Ale ja mam – uspokoiła ją Martusia.
- No to zaczynamy koncert, proszę orkiestry! – zaintonowała Efka donośnie.
- O? – zainteresowała się orkiestra czyli Maniek z Młodym.
- Nie wiem, dlaczego nie wiem – zmartwiła się Madzia.
- A skąd wiesz, że nie wiesz? – mruknął Rzygolak nieuważnie, kątem oka
obserwując, jak Efka i Marta sprawnie wiodą orkiestrę w przyjemnie odosobnione
miejsce.
- Och! – zastanowiła się Madzia rzetelnie.
- Ty, Madziu, nie…? – rzuciła Efcia przez ramię i nie czekając odpowiedzi
dodała: - Zajmij się nią, kochanie, my się tu szybko uwiniemy.
- A z czym? – nie zrozumiał Rzygolak i przyoblekł lico w opcjonalnie
uwodzicielski uśmiech.
Marta, usłyszawszy go, parsknęła serdecznym śmiechem i solidnie łupnęła Efkę w
ramię w ramach pocieszenia: - Pogratulować domyślnego faceta!
- Wiem, skąd wiem, że nie wiem! – zakrzyknęła Madzia triumfalnie i nie
zważając na potrójny jęk chwyciła Rzygolaka za łokieć i jęła wyjaśniać:
- Bo to było tak: bo ja miałam taki problem…

- Dużo wypiliście? - chciałam wiedzieć.
- Ty wiesz, że nawet nie? – zdziwiła się Marta. – Efka przywiozła i Maniek też
miał, ale tylko pół. A my z Młodym popitkę, której zresztą było za mało.
Wydałam z siebie jęk zawiści.
- Było przyjść – wytknęła Marta
- Było odpuścić sobie koncert…? – oburzyłam się śmiertelnie.
- A jak tam wokalista? – spytała celnie.
- Nijak – bąknęłam zmieszana. – Dobry jest.
- Już sprawdziłaś? I nic mi nie powiedziałaś?!
- Jako wokalista jest dobry! – wrzasnęłam, aż obudzony barman spojrzał na mnie
z niemym wyrzutem. – To nie do ciebie, złociutki – mruknęłam przepraszająco i
postanowiłam zejść z tematu. – A Madzia z wami nie piła?
- Efka się bała, ze nie wystarczy – wytłumaczyła Marta z ironicznym błyskiem w
oku. – Poza tym, wiesz, jak na nią działa alkohol. Później chlapnęła parę
piwek i pokazała, co potrafi.

Madzia szalała po parkiecie, aż trzeszczały fiszbiny w jej czarnych koronkach.
Rzygolak nieśmiało zarzucał szerokimi bioderkami. Miał wzrok osaczonego
zwierzęcia, ale coraz bardziej frapowało go to, co prześwitywało spod czarnych
koronek. Skoczny kawałek miał się ku końcowi, socjologiczna brać wyglądała na
zmęczoną nie tylko tajemniczym znikaniem, lecz i serią szybkich tańców, DJ ze
skupioną twarzą oglądał płytę z jakąś kanadyjską anorektyczką na okładce i
właściwie trzeba byłoby pomyśleć o zatańczeniu tej pościelówy z Efką. Tylko,
że się gdzieś zapodziała…

Efka półgłosem wymieniła najstarszy zawód świata, zdefiniowała powiązania
rodzinne podmiotu zdania, w ramach ubarwienia wypowiedzi dodała żeńskie
genitalia i imiesłów odprzymiotnikowy. Jedynie przyimek nie był wulgarny.
- Nic dodać, nic ująć – nad wyraz zgodnie mruknęła Marta.
Dalsza część wypowiedzi Efki, acz równie barwna, sprecyzowała adresatkę
kalumnii i zawierała w sobie kolejną konstrukcję gramatyczną: tryb
przypuszczający.
- Nie może – zaprotestowała szczerze już ubawiona Marta. – Ona tego w czasie
postu nie robi.
- Ale niewiele jej brakuje! – wrzasnęła Efka. – Może niech się jeszcze
ciaśniej do niego przytuli!
- Może się wspiera na nim, bo jej się od tego tańca w głowie zakręciło –
wyraziła przypuszczenie Marta, pokrywając chichot atakiem gruźliczego kaszlu.
- Od czego?! Od jakiego tańca?! Przecież oni prawie stoją w miejscu!!
- No, stoją jak stoją – Marty nawet po największym pijaku nie opuszczało
poczucie rzeczywistości. – Ona właściwie wisi.
Efka powtórzyła przekleństwo wzbogacając je nieco i poddając lekkiej przeróbce
stylistycznej.
- Tak, wiem – zgodziła się Marta. – Już mówiłaś. Złap Mańka i zatańcz z nim,
to może twojego faceta dźgnie zazdrość.
Efka wymieniła miejsce, w którym według niej, metaforycznie, przebywa Rzygolak.
- Razem z Madzią czy bez niej? – ubawiła się Marta na nowo.
- A idź w cholerę – nie zdzierżyła Efka i, konsekwentnie, sama się oddaliła
krokiem energicznym, choć z lekka już posuwistym.

AYEA! Crime Szproty ciąg dalszy

[szprota1]

- I co, i co, i co? – dopytywałam się z przejęciem.
- Kup no browca – zasugerowała Marta. – Wiedziałam, że mój organizm czegoś
chce, ale nie mogłam sobie przypomnieć, czego konkretnie.
- Starość nie radość – przypomniałam złośliwie starszej ode mnie o całe dwa
lata przyjaciółce.
- Śmierć nie wesele – odparła Marta z naciskiem, ostentacyjnie masując pięść.
Pomyślałam, że ten temat też nie jest najciekawszy.
- Co z Efką – przypomniałam.
- Akurat skończył się kawałek, jak podeszła do Rzygolaka i pociągnęła go za
nogawkę.
- Jaki kawałek? – zainteresowałam się nagle.
- Jakieś dyskotrzaski – skrzywiła się z niesmakiem. – Czerwone robale czy jak
im tam. Madzia śpiewała to na cały wygar, jak Efka do nich podchodziła.
- Dlatego zdołała ją oderwać od Rzygolaka – domyśliłam się. – Madzia musiała
mieć przestrzeń do popisów operowych.
Marcie aż oczy się zaszkliły od tego bolesnego wspomnienia.
- Później usiadła obok mnie – wyznała z bólem.
Nachyliłam się do niej i poklepałam pocieszająco po ręce.
- Już po wszystkim. Byłaś bardzo dzielna.

- Ale się wytańczyłam! – ogłosiła Madzia z satysfakcją oraz zadyszką.
- Hm – przytaknęła Marta udając, ze jest zajęta wydłubywaniem papierosa z
paczki.
- Ale ten Rzygolak dobrze tańczy! – ciągnęła Madzia z zapałem.
- Hm… - mruknęła powątpiewająco Marta, mając w pamięci, że przez ostatnich
parę kwadransów Rzygolak głównie podtrzymywał wiszącą na nim Madzię i ciężar
konwersacji.
- Ale się zmęczyłam tym tańcem!
- Hm! – parsknęła Marta znów uciekając się do ataku kaszlu.
- Takie wolne tańce są również bardzo męczące – wyjaśniła Madzia tonem
obronnym. – Intelektualnie.
- Aha…
- Ale Efka… - zaczęła Madzia i zacukała się, bo nazbyt skomplikowane doznania
utrudniły jej sformułowanie następnego wykrzyknika.
- No, no? – zainteresowała się gwałtownie Marta.
- Bo ta Efka… - Madzia znów utknęła. Widać było, jak w jej czarnych oczach
lśnią łzy bólu.
- No, no? – zachęcała Marta bojąc się oddychać i zaciągać. Stłumiła nawet
czknięcie po piwie.
- …chyba jest niezadowolona, że ja tak ciągle z nim tańczę? – wykrztusiła
wreszcie Madzia.
Marta znalazła szczękę pod stołem, osadziła ją na miejscu i przełknęła
niebotyczne zdumienie: Madzia sama doszła do jakiegoś wniosku!
- Owszem – udało jej się wydobyć głos z zaciśniętego gardła.
- Och, masz chrypkę – wystrzeliła fajerwerkiem spostrzegawczości Madzia. – To
dlatego, że mówisz z gardła, a nie tak jak ja z przepony.
Marcie wyrwał się bolesny, przeciągły jęk. Już była tak blisko! By Madzia sama
zrozumiała sytuację! A ona pozwoliła jej się zbić z toku myślenia!
- O – zdziwiła się Madzia. – To przecież było z przepony.
Marta zaniemówiła, co nie było jej naturalnym stanem.
-Ale ta Efka…
Marta ostrożnie i jak najciszej przełknęła ślinę.
- …to ona chyba jest troszkę zazdrosna? – w głosie Madzi brzmiało rozczulenie.
Marta kiwnęła głową tak mocno, że okulary zsunęły jej się na podbródek.
- Nie myślałaś o szkłach kontaktowych? – zapytała wobec tego Madzia.
- Myślałam – odrzekła Marta przez zaciśnięte zęby. – Ale nie staniały od tego.
- Nie rozumiem? – nie zrozumiała Madzia.
Marta przytrzymała prawą nogę rwącą się do kopnięcia. Nie odważyła się
poluzować szczęk.
- Nie stać mnie na nie – wycedziła.
- A! – pojęła Madzia. – O. No to rzeczywiście.
- W każdym razie Efka JEST zazdrosna – potwierdziła Marta nie chcąc ryzykować,
że Madzia rozwinie wątek cen soczewek kontaktowych.
- Nie bardzo rozumiem, dlaczego – przyznała rozbrajająco Madzia.
- Bo, nie wiem, czy zauważyłaś… - zaczęła ostrożnie Marta. – Rzygolak jest JEJ
facetem.
- No tak – przytaknęła Madzia czekając dalszego ciągu.
- No a ty… - Marta nabrała tchu, by sformułować oskarżenie. –Ciągle z nim
tańczysz!
- No tak – zgodziła się Madzia i popatrzyła wyczekująco.
- No? – Marta odwzajemniła spojrzenie i podkreśliła je gestem.
- Nnnno? – zdziwiła się Madzia i pojęła, że czegoś się po niej oczekuje.
Jakiegoś wniosku chyba.
- No? – nie ustępowała Marta.
- No tak, ale co ja mogę, jak on mnie ciągle prosi do tańca? – spytała
bezbronnie Madzia.
Marta odetchnęła. Odpracowała Syzyfa. Postanowiła przestać molestować Madzię;
ostatecznie skłoniła ją do samodzielnego myślenia, a to już wyczyn nie lada.
Lepiej jednak nie ryzykować przepalenia styków.
- Odmówić – odparła krótko a celnie.
- Och – zamurowało Madzię. – O tym nie pomyślałam.

Przerwa na rekłamę

[Gość: Neochułan]

Poznaj cud natury!:
Jaja prosto od kury!

Bezpiecznik WN

[dziad_borowy]

Tabliczka w borowym tramwaju:

UWAGA
Wysokie napiecie!
Przed wymiana bezpiecznika WN odlaczyc pantograf.

dzierżbór dżdżownice!!!

[Gość: Neochułan]

dziad_borowy napisał:


>
> UWAGA
> Wysokie na piecie!
> Czy tu chodzi o Szpilki?

Dzierżązna przechrzczona!!!
>
> dzierżbór dżdżownice!!!