"S" będzie nękać

[Gość: head12]

Nadmiernie upolityczniony Waldemar Krenc zaczyna nam związkowieć?
A może to już najwyższe stadium upolitycznienia?

Krenc czyt. nierób i krzykacz za nasze pieniądze

[Gość: tubylec]

Takich darmozjadów i cwaniaków jak Krenc powinno się psami poszczuć.
Związkowiec w duszę kopany.
Poustawiał siebie i rodzinkę, udając, że mu na czymś innym zależy.

Uczciwej roboty, to facet chyba nie zna.

Po stronie związków zawodowych

[Gość: nikifor]

Wraz z nastaniem Najjaśniejszej Rzeczpospolitej (zwanej także
Tuskmenistanem) polskie związki zawodowe zmuszone były przypomnieć
sobie cele, do jakich zostały powołane. Uśpione, pogrążone
dotychczas w marazmie i bezradności, stale biurokratyzujące się i
niebojowe nagle zabrały się do pracy. Oczywiście wynika to z
określonych okoliczności, z których bezwzględnie najważniejszą,
jest świadomość szeregowych związkowców. To właśnie ona bowiem
została ostatnimi czasy mocno pobudzona „cudem gospodarczym”
i „gigantycznymi podwyżkami”, a właściwie nie tyle samymi tymi
zjawiskami, co dysonansem pomiędzy rzeczywistością medialną, której
były one sednem; a rzeczywistością realną, w której występują one w
ilościach ujemnych. Na związkowych liderów zaś (zwłaszcza tego
średniego szczebla) to jest jedyny sposób.
Dopóki nie poczują oni na plecach oddechu wściekłej załogi rzadko
wykazują gotowość do zrobienia jakiegoś zamieszania, koniecznego
często, dla obrony pracowniczych praw. W Polsce podminowali oni
swój autorytet na tyle poważnie, że mogliśmy w ostatnich latach
zaobserwować serię tzw. dzikich strajków, do których związki
zawodowe później – często z niemałym trudem – się przyłączały. Dziś
mają pewną okazję się zrehabilitować, ale nie wygląda na to, by
liderzy (zwłaszcza średniego szczebla) byli tym przesadnie
zainteresowani. Niemniej jednak zabrali się do poważnej roboty i to
można im zapisać w pewnym sensie na plus. Teraz wypada uważnie
obserwować, czy nie zechcą czasem zrejterować z pola walki przy
pierwszej lepszej okazji, gdy pracodawcy i rząd rzucą jakiś ochłap.
Zresztą jak na razie sytuacja jest rozwojowa – determinacja
pracowników jest olbrzymia.

Naturalnie, wydarzenia ostatnich kilku miesięcy – nasilenie i
rozszerzanie się protestów pracowniczych na coraz więcej grup
zawodowych – sprowokowały niespotykaną dotąd falę cynicznych ataków
na związki zawodowe. Zwłaszcza działacze związkowi stali się
obiektem bezprecedensowych, obraźliwych, szyderczych,
sarkastycznych, urągliwych, gorzkich i złośliwych - acz przy tym
wszystkim mało wyrafinowanych - kpin. W takich wypadkach, nawet
najgorsi przewodniczący zasługują na obronę. Niezależnie od krytyki
na jaką ten czy inny działacz zasługuje, cała lewica ma obowiązek
bronić związków zawodowych przed tymi bezpardonowymi atakami. Są
one (związki, nie ataki!) instytucjonalną reprezentacją klasy
pracowniczej! Pomimo, iż niektórzy mogą mieć uzasadnione
zastrzeżenia do przewodniczącego X czy przewodniczącej Y, nie wolno
włączać się w prawicowy młyn propagandowy i jednoczyć się z frontem
kapitału. Wielu lewicowych aktywistów tego nie zrozumiało i
popełnia fatalny błąd polityczny.


A związkowcom radziłbym – jeśli wolno – tak: strajkować, strajkować
i nie popuszczać! Nie słuchajcie bredni o tym, że nie ma pieniędzy.
Jak są na Irak, Afganistan i Czad, to dla Was też się znajdą. Nie
oglądajcie się na media, które piszą, że trzeba Was przerobić na
konserwy – Wy to zrobicie z nimi, jak przejmiecie kiedyś władzę.
Nie żałujcie sobie zażądać nawet 500% podwyżki – i tak dadzą Wam
mniej. Żądajcie nawet niemożliwego, by od wroga wyrwać cokolwiek. I
nie miejcie litości, pracodawcy i rząd jej nie mają i przy
pierwszej lepszej okazji zechcą Was zniszczyć, bez skrupułów.

[ordynat.uchleja]

" O ile na szczeblu wojewódzkim dobrze dogadujemy się z pracodawcami
i w Komisji Dialogu Społecznego, o tyle...."

/.../ Waldemar Krenc

Lewiźnie łódzkiej tylko gratulować takich związków zawodowych.
O co ten krzyk ?!